 نام کتاب : غم و عشق      

نویسنده :ستاره صولتی کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

ـ مامان...مامان، اون عروسك رو می خوام.

ـ كدوم عزيزم...؟

ـ اوني كه پيراهن صورتي تنشه كه چشاش سبزه..

ـ آهان..واي ببين چه عروسك قشنگيه! دستت رو بده به من بريم تو مغازه.

مادر دست دخترش رو گرفت و با شوخي وخنده به داخل مغازه رفتن. ناخودآگاه آهي كشيدم و سرم رو پايين انداختم. هيچوقت يه عروسك فانتزي نداشتم. توي عالم بچگي دار و ندارم گلي بود كه مادرجون برام بافته بود،خيلي دوستش داشتم. بيشتر از همه ي كسايي كه داشتم. توي اين هفده سال زندگي فقط اون شاهد اشكام و درد دلام بود. اون محرم رازم و تكيه گاهم بود...

با كشيده شدن مانتوم به عقب برگشتم. دختري با دست كثيف و موهايي ژوليده و لباس هاي پاره جلوم ايستاده بود و قرآن كوچكي در دست داشت و می گفت:

ـ خانم تو رو خدا،يه قرآن بخر خواهش می کنم...

لبخندي زدم و دست توي كوله ام كردم و كيف پولم رو همراه يه شكلات در آوردم. قرآن رو از دستش گرفتم و بوسيدم. بعد هم يه پنج تومني همره با شكلات بهش دادم، با خوشحالي به شكلات نگاه كرد و خواست بقيه ی پول رو بهم بده كه سرش رو بوسيدم و گفتم:

ـ عزيزم بقيه اش مال خودت...

ـ اما...

چشمكي بهش زدم و بدون هيچ حرفي ازش دور شدم. قرآن كوچك رو دوباره بوسيدم و روي قلبم فشار دادم و با لبخند زير لب گفتم:

ـ خداجون هميشه همين طور بودي. هر وقت خواستم ناشكري كنم، يه جوري خودت رو بهم نشون دادي و يادم انداختي كه اگه هيچي نداشته باشم، ازخيلي ها بيشتر دارم و اگه كسي رو نداشته باشم، تو رو دارم،تويي كه از همه بزرگ تري و همه چيز دسته توئه. خدا جونم به خاطر تمام چيزايي كه دارم شكرت، هيچ وقت نگاهت رو ازم نگير...

قرآن رو محكم تر به سينه فشردم ...به خانه كه رسيدم كليد رو درآوردم و در رو باز كردم و داخل شدم. درختاي سر به فلك كشيده با نوازش نسيم اين طرف و اون طرف می شدن. اين باغ رو خيلي دوست داشتم چون از همه جاش خاطره داشتم، خاطرهاي ناب و دست نخورده كه فقط براي من و مادرجون بود....اي كاش نمی رفتي، اي كاش تنهام نمی ذاشتي، دلم برات خيلي تنگ شده ...سرم رو رو به آسمون كردم و گفتم:

ـ دوستت دارم فرشته ي من...

ـ رادا ...رادا....

منير جون بود كه صدام می کرد. به سرعت قدم هام افزودم و از همون فاصله گفتم:

ـ بله منير جون،سلام.

منیر جون درحالي كه يه دستش به كمرش بود روبه من كردوگفت:

ـ امروز ديركردي...

درحالي كه وارد سالن می شدم گفتم:

ـ حواسم پرت شد يواش تر از هر روز راه می رفتم ببخشيد.

لبخندي زد و گفت:

ـ چيزي خوردي...

ـ بله ممنون

به سمت اتاق می رفتم كه منیر جون گفت:

ـ با مامانت صحبت كردي؟؟

برگشتم به سمتش و گفتم:

ـ نه از هفته ي پيش كه زنگش زدم ديگه زنگ نزدم بهش...

درحالي كه به سمت آشپزخونه می رفت گفت:

ـ ا...خوب پس.

به اتاقم رفتم و درو مثل هميشه پشت سرم قفل كردم. همين طوركه لباسم رو درمياوردم به فكر فرو رفتم. به مامان و بابا فكر می کردم. به اين كه اسم پدر و مادري رو فقط براي حرف مردم به دوش مي كشن، از وقتي خودم رو شناختم پدر و مادري نديدم. همش توي اين خونه بودم و با مادرجون كه مامانِ پدربزرگم بود و پدربزرگم و زن دومش كه منیر جون بود زندگي می کردم، مامان و بابا همه ي وقتشون رو براي دوقلوهاشون، سارا و آراد می ذاشتن كه هفت سال از من بزرگ تر بودن و هيچ وقت منو نديدن. هميشه حرف، حرفِ اونا بود. مثل اينكه بچه ي ديگه اي نداشتن، شايد عمه راضيه راست می گفت! بچه ي ناخواسته بودن همين مشكلات رو داشت ...نفس عميقي كشيدم و به خودم اومدم كه ديديم دوباره گلي رو سفت به خودم چسبوندم....يادش بخير! قشنگ يادمه پنج سالم بود كه دختر عمه ام يه عروسك خيلي قشنگ تازه خريده بود و عروسكش رو بهم نمی داد ببينم. حتي اجازه نمی داد به عروسك قديمي هاش دست بزنم، اون روز دلم خيلي سوخت. با حسرت به عروسكاشون نگاه می کردم. آخر سر هم نتونستم تحمل كنم و به حياط رفتم و گوشه اي از اون نشستم و گريه كردم كه چرا من نبايد حتي اون عروسك بدون پایِ دختر عمه ام رو داشته باشم؟ بيچاره مادر جون با اون پاش اومد دنبالم. وقتي ديد گريه می کنم بغلم كرد و سرم رو به سينه اش فشرد و گفت:

ـ گريه نكن دختر كوچولوي من، يه عروسك كه ارزش چشاي خوشگل تو رو نداره. خودم برات يه بهترش رو درست می کنم. يكي كه فقط خودت داشته باشي، خودِ خودت...

بعد از اون مادر جون گلي رو برام بافت. حتي خودشم روش اسم گذاشت. چقدر سارا و بقيه ي بچه هاي فاميل به عروسكم خنديدن ولي من بهشون اهميت نمی دادم. چون گلي رو خيلي دوست داشتم، چون مسخره ام نمی کرد. وقتي می خواستم باهاش بازي كنم، نمی گفت ديگه جا نداريم تو بيايي يا بهم بگه نخودي هستي و اصلا به حسابم نياره...

پنجره را باز كردم و سراغ گيتارم كه گوشه ي اتاقم بود رفتم. برش داشتم و روي تخت نشستم. با دست نوازشش كردم. يادش بخير براي خريدنش از خير خيلي از چيزا گذشته بودم و كلي پول جمع كرده بودم تا بتونم بخرمش. نفسم رو مثل فوت خارج كردم و شروع به زدن آهنگ "اگه يه روز" فرامرز اصلاني كردم. آهنگ مورد علاقمه. با گوش دادن بهش از همه ي دنيا فارغ مي شم. با صداي در اتاقم از حس خارج شدم و گيتارم رو روي تخت گذاشتم و به سمت در رفتم. درو كه باز كردم منير جون با لبخند گفت:

ـ عزيزم آماده شو امشب خونه ي مامانت اينا دعوتيم 

لبخندي به روي منیر جون زدم و گفتم:

ـ چشم هرچي شما بگيد...

عادت داشتم به اين كلمه! خونه ي مامانت اينا دعوتيم!! هيچ كدوم از دوستام رو نديدم كه با دعوت به خونه ي خودشون رفته باشن. با سرعت لباسم رو پوشيدم و از اتاق خارج شدم. پدربزرگم جلوي تلوزيون نشسته بود و یه پاش رو روي پاي ديگه اش انداخته بود و پيپ می کشيد. خيلي جوون بود. با باباي من فقط نوزده سال تفاوت سني داشت. جلو رفتم و گفتم:

ـ سلام پدربزرگ..

با لحن جدي و خشك گفت:

ـ سلام دخترجان، آماده اي؟

ـ بله...

پدربزرگ از جا بلند شد تا منير جونو صداكنه... از لحن خشك پدربزرگ هيچ وقت ناراحت نمی شدم چون می دونستم اندازه ي نوك انگشت هم شده دوستم داره. وگرنه بعد از مرگ مادرجون منو ديگه نگه نمی داشت و اينكه حتي حاضر نبود بيشتر از پنج ساعت بقيه ی بچه هاي فاميل رو تحمل كنه ولي من شانزده سال بود كه اون جا بودم. به جز يازده ماهي كه مامانم بهم شيرمی داد و مجبوري منو پيش خودشون نگه داشته بودن...

همه با هم سوار ماشين شديم و راه افتاديم...وقتي وارد خونه شديم، همه به احترام پدربزرگ بلند شدن و سلام دادن. اول پدر بزرگ وارد شد، بعد منیر جون، آخر سر هم من! وقتي به بابا رسيدم، سري تكون داد! يعني سلام و بعد هم نشست! عادت داشتم به بي محبتيش. به سارا كه سلام دادم با اخم مصنوعي گفت:

ـ به به دوشيزه! چه عجب ما شما رو زيارت كرديم 

لبخند خسته اي زدم و فقط سرم رو تكون دادم. از تيكه هاي سارا واقعا خسته بودم. خيلي ضايع بود كه از بودنم اصلا راضي نيست. آراد روي مبل لم داده بود. به اونم سلام دادم، اين ديگه بدتر از بقيه بود! حتي نگاهمم نمی کرد. همون طور كه سرش پايين بود، فقط كله تكون داد، برام مثل غريبه ها بود! حتي احساس نمي كردم بهش محرمم. يادمه هفت سالم بود، همه خونه ي پدر بزرگ براي سال تحويل جمع بوديم. سال كه تحويل شد همه بلند شدن و همديگه رو بوسيدن. منم ذوق كردم و همه رو بوسيدم و همه هم به اجبار منو می بوسيدن. اينو از بوساي روي هواشون می فهمی دم. به آراد كه رسيدم بوسش كردم. سريع پرتم كرد اون ور و با لحن بدي گفت:

ـ اه اه حالم بهم خورد! نمی شه تو ابراز احساسات نكني...؟

و بعد هم گونه اش رو با دست پاك كرد. قلبم لرزيد. با اون بچگيم فهمی دم يه چيزي توم شكست. بعدها فهمی دم غرورم بود. همه ي بچه هاي فاميل ريز ريز بهم می خنديدن. نزديك بود اشكم دربياد كه مادر جون سريع اومد و بغلم كرد و رو به آراد و بقيه كرد و با ناراحتي گفت:

ـ دل سوزندن هنر نيست و كار راحتيه. دل شكستن هم كار راحت تر،كار سخت خوب بودن و قلب بزرگ داشتنه كه هيچ كدومتون نداريد. ولي رادا داره.

توي اون سن نفهمی دم خانم جون چي گفت ولي الآن كاملا منظورش رو درك می کنم. بعد از اون ماجرا من حتي ديگه با آراد دست هم نمی دم و به جز يه سلام و خداحافظ باهاش حرف ديگه اي نمی زنم. درست مثل غريبه ها! حتي همين ها رو هم از سر آراد زياد مي بينم ...مامان رو ديدم كه جلوي آشپزخونه ايستاده و داره با منیر جون روبوسي می کنه. جلو رفتم و گفتم:

ـ سلام مامان...

مامان لبخند زد و گفت:

ـ سلام رادا خانم از اين طرفا...

لبخندي زدم و گفتم:

ـ همیشه يادتونم.

ـ سلامت باشي دخترم...

بازم گاهي اوقات مامان باهام مهربون می شد كه جاي شكر داشت! به قول سونيا مادرا هر چيم بچه شونو نخوان، بازم مادرن و حس مادري دارن! چون نه ماه ما رو با خودشون همه جا كشيدن و درد زايمان رو تحمل كردن و مامان ما هم اگه خدا قبول كنه، يازده ماه به من شير داده...

روي مبل رو به روي آراد نشستم. ولي حتي بهش نيم نگاهيم ننداختم. مامان و بابا داشتن درمورد خواستگار پولدار و خوب سارا حرف می زدن كه قراره از تهران بيان اين جا و بابا عمو رو فرستاده تحقيق. عمو هم گفته همه از خانواده شون تعريف می کنند و خانواده ي خوب و اصيلي هستن. به سارا نگاه كردم كه با خجالت سرش رو پايين انداخته بود كه اصلا بهش نمي اومد! با صداي پدر بزرگ دوباره حواسم به اونا جمع شد كه داشت می گفت:

ـ خير باشه حالا كي ميان؟؟؟

بابا لبخندي زد وگفت:

ـ آخر همين هفته...

صداي منير جون بلند شد كه با تعجب می پرسيد:

ـ يعني دو روز ديگه...

ـ آره قراره پنج شنبه بيان، راستي شمام بايد تشريف بياريد

و بعد نگاهي به من انداخت. از اون نگاه هايي كه يعني بازم اضافه اي، نفس عميقي كشيدم و به چشماي پدرم خيره شدم و گفتم:

ـ نگران اومدن من نباشيد ... مطمئن باشيد من نميام، من همين جوري بي دعوت خونه ي شما نميام حالا چه برسه كه مهمون هم داشته باشيد.

بابا سرش رو پايين انداخت و گفت:

ـ منظورم اين نبود...

وسط حرفش پريدم و با بي تفاوتي و سردي گفتم:

ـ مهم نيست چه جوري می خواستيد منظورتون رو بهم بفهمونيد مهم اينه كه من فهمیدم...

و بعد از سر جام بلند شدم و به طرف آشپزخونه رفتم تا آب بخورم، از زمان مرگ مادر جون ديگه خانواده ام برام اهميت نداشتن چون حتي يه بارم به زبون نيوردن كه من برگردم خونه....

سر ميز شام نشسته بوديم كه سنگيني نگاهي رو روي خودم حس كردم سرم رو كه بلند كردم ديدم آراد داره نگاهم می کنه. با تعجب يه تاي ابروم رو بالا انداختم و با چشماي خالي از احساس بهش زل زدم و در آخر هم لبخند تمسخر آميزي بهش زدم و دوباره مشغول شدم به خوردن، ياد حرف سونيا افتادم. همیشه بهم مي گه تو در رابطه با بقيه خيلي مهربوني ولي وقتي نوبت به خانواده ات می رسه، مثل سنگ سخت مي شي و مثل يخ سرد! ولي نبايد از اين بگذريم كه نگاهت سردي و بي تفاوتي خاصي رو با خودش حمل می کنه، راست می گفت همه راجع به نوع نگاهم همين رو مي گفتن ....

و منم هزار بار بهش گفتم:

ـ من چه طور می تونم با خانواده اي كه منو نخواستن خوب باشم و در كنار بي محبتي اونا محبت كنم؟؟؟ مادرجون همیشه بهم می گفت تو مثل آينه مي موني! هركس باهات هر جور برخورد كنه، باهاش مثل خودش برخورد می کني، دست خودم نيست اين خصلت منه و وقتي براي كسي اهميت ندارم، نسبت بهش بي تفاوت و درمقابلش مثل سنگ سخت مي شم ...

يه ساعت بعد از شام بود كه پدربزرگ بلند شد و ما هم پشتش. موقعي كه مي خواستم از در خارج بشم، آراد صدام كرد. درحالي كه تعجب كرده بودم بي تفاوت و سرد بهش نگاه كردم كه لبخند مهربوني زد و گفت:

ـ خيلي بزرگ شدي...

چند ثانيه همون طور سرد و بي تفاوت بهش نگاه كردم كه با حالت اون فهمیدم از سردي نگاه من يخ كرده و بعد بدون هيچ حرفي پشتم رو بهش كردم و راه افتادم. انگار نه انگار كه حرفي شنيدم، ولي توي دلم بهش با تمسخرخنديدم و گفتم "چقدر من به خنگا مي خورم كه همه سعي می کنن با اين حرفاي بي خود بهم ترحم كنن"

به خونه كه رسيديم شب بخيري گفتم و به اتاقم رفتم و بعد از تعويض لباس خوابيدم... 

صبح دوباره با صداي زنگ گوشيم از خواب بلند شدم و لباس پوشيدم و از اتاقم خارج شدم. پدربزرگ و منیر جون سر ميز صبحانه بودن، منیر جون با ديدنم لبخند مهربوني زد و گفت:

ـ سلام عزيزم صبحت بخير..

لبخندي زدم و گفتم:

ـ سلام صبح شمام بخير

و بعد رو به پدربزرگ كردم و گفتم:

ـ صبح شمام بخير پدر بزرگ..

با جديت نگاهي بهم كرد كه آماده ي بيرون رفتن بودم و گفت:

ـ صبح تو هم بخير ...باز داري مي ري اونجا ؟؟؟

سرم رو پايين انداختم و گفتم:

ـ بله...

ـ باشه پس بدو كه امروز خودم می برمت...

ـ نه مزاحم...

نذاشت جملمو تموم كنم و آمرانه گفت:

ـ گفتم پاشو می برمت...

چشمي گفتم و بدون اين كه چيزي بگم دنبالش راه افتادم كه صداي منیر جون متوقفم كرد. به سمتش برگشتم كه ديدم لقمه اي به سمتم گرفته و مي گه:

ـ بيا اينو بخور تا عصر اونجا از گشنگي تلف می شی...

گونه اش رو بوسيدم و لقمه رو ازش گرفتم و كنار پدر بزرگ توي ماشين نشستم، به لقمه ي در دستم نگاه كردم و لبخند تلخي زدم، بعد از مادرجون تنها كسي كه بهم اهميت می داد و پشتم بود منیر جون بود، خودش مشكل داشت و نمی تونست بچه دار بشه براي همينم از شوهر اولش جدا شده بود و زن پدربزرگم شده بود و منو مثل دختر خودش می دید....پدربزرگ جلوي ساختمان مورد نظر ايستاد و با دلخوري بهم نگاه كرد. لبخندي به رويش زدم و تشكر كردم و از ماشين پياده شدم. به سر در ساختمان نگاه كردم. نوشته بود "بهزيستي". لبخند عميقي روي لبم نشست. اين جا رو خيلي دوست داشتم يه جوري حس می کردم همشون مثل منن ولي باز خدا رو شكر می کردم كه وضعيت من از اينا بهتره، مدير اين جا مامان سونيا بود براي همينم به راحتي قبول كرد من به عنوان پرستار تابستونا اين جا باشم و با اين بچه ها سرگرم باشم. پدربزرگ مخالف سرسخت اين كار بود ولي منير جون راضيش كرده بود ...با امسال، تابستان دومي بود كه اين جا مي اومدم. بابت اين كار پول نمي گرفتم بلكه گاهي اوقات كمك هم می کردم، اين جا فقط براي من يه خوبي داشت؛ اين كه بعد از مرگ مادرجون دوباره به عظمت و بزرگي خدا پي بردم و بابت هر چيزي كه داشتم صبح و شب شكر خدا رو می کردم. با صداي شاد سونيا از دنياي درون خودم خارج شدم و دوباره به دنياي واقعي پا گذاشتم...

ـ سلام بر رفيق همیشه خسته ي خودم! ديگه داشتي به چي فكر می کردي؟

لبخند تلخي زدم و گفتم:

ـ به اين جا...

با تعجب يه تاي ابروش روبالا انداخت و گفت:

ـ به اين جا...

ـ آره...(نگاهي به اطراف انداختم وادامه دادم:) سوني بچه ها كوشن؟؟؟

سونيا جلويم ايستاد و با چشم هاي درشتش بهم خيره شد و گفت:

ـ رادا مي گما حالت خوبه؟؟سرِ صبحي سراغ بچه ها رو مي گيري؟؟خوب خوابن ديگه...

به حواس پرتي خودم خنديدم و گفتم:

ـ ببخش يه لحظه گيج شدم

ـ تو از اولم گيج بودي...حالا اين حرفا رو بيخيل چه خبر؟؟

نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ خبر بسياره! بهتره بريم تو تا جبغ مامانت و خانم مقدم درنيومده ...

خنده اي كردم. گفت:

ـ راست مي گيا اصلا ياد خانم مقدم نبودم ولي نامرد! مامان من كي جيغ زده ؟ها... ؟

خنده اي كردم كه سونيا دستم رو كشيد و به طرف سالن برد و گفت:

ـ اول خبرات رو بده بعد به خاطره تهمتت به مامانم سرت رو می برم. 

به داخل سالن رفتيم و اول از همه به خاله ساره مامان سونيا سلام دادم و بعد رفتم سراغ خانم مقدم و بقيه ي خانم هاي پرستار! آخر سرهم به همراه سونيا به اتاق بازي بچه ها رفتيم تا من همه ي خبرا رو به سونيا بدم... وقتي تمام ماجراي ديشب رو گفتم سونيا با ناراحتي نگاهي بهم انداخت و گفت:

ـ رادا يه چيزي بهت مي گم پرو نشو ولي تو از هر نظر از سارا سري براي چي نمی خوان تو رو نشون اونا بدن؟؟؟

با شوخي گفتم:

ـ شايد به خاطره اينكه از سارا سرم می ترسن اونا پشيمون شن.

و بعد خنديدم كه سونيا با همون چهره ي جديش گفت:

ـ مطمئنا كه به خاطره همينه ....

ـ سوني جونم كوتاه بيا ... اصلا ربطي به اين موضوع نداره من از اولم اضافي بودم ....

ـ كم چرت بگو ...باشه؟

منم مثل بچه هاي خوب گفتم:

ـ باشه....

كه باعث شد هر دومون هم زمان به خنده بيفتيم، با سونيا كه بودم همه ي مشكلاتم از يادم می رفت و حداقل براي چند ساعت در روز واقعا خوشحال بودم... بعداز ده دقيقه صحبت، من وسونيا دوباره به سالن اصلي برگشتيم. بچه ها بيدار شده بودن. با شوق به طرفشون رفتم و باهاشون شروع به بازي كردم. بچه هاي اين جا از چهل تا دختر و پسر تشكيل شده بود كه از يك ماهه بگير تا دوازده ساله توي اين پرورشگاه باهم زندگي می کردن ... باز ساعت پنج بعد از ظهر شد و من بايد به خونه برمی گشتم و از بچه ها خدا حافظي می کردم. وسايلم رو جمع كردم و به همراه سونيا از بچه ها خداحافظ كردم بعد هم به سراغ پرسنل رفتم و آخر سرهم سونيا رو بوسيدم و بغل كردم و بهش گفتم:

ـ سونيا فردا منیر جون و پدر بزرگ تا دير وقت خونه ي اونا مي مونن، پس توهم بيا پيش من ...

سونيا با خوشحالي دست زد و گفت:

ـ ايول، باشه ميام ...وسايلم رو با خودم ميارم بعدش باهم از اين جا مي ريم خونه ي شما ....

ـ باشه پس خداحافظ....

ـ خداحافظ...

به سمت خونه به راه افتادم، امروزم مثل ديروز هوس كردم پياده برم خونه توي راه به آدمايي كه از بغلم رد می شدن نگاه می کردم بعضي ها خندان، بعضي ها جدي، بعضي در فكر و بعضي ديگر درهم و ناراحت.... با خودم گفتم: "درهمه ي زندگي ها مشكل هست، خدا زندگي رو بي مشكل نيافريده. اين مشكلات و سختي ها و نشيب ها و فراز ها هستن كه زندگي رو براي انسان ها جذاب و دلنشين می کنن وگرنه اين انسان تنوع طلب نمی تونه به يك نواختي علاقه پيدا كنه ...به قول مادر جون:خدا مشكلات و سختي ها رو آفريد كه باهاشون آدما رو از خيلي جهات بسنجه،صبر، اميد، درايت، ايمان و... يعني يه جور امتحانه براي ما ها و همين امتحانات هست كه زندگي رو از يكنواختي در مياره و ما رو بهش پابند می کنه.... 

توي اين افكار بودم كه با صداي ويراژ ماشيني به خودم اومدم و ديدم كه از خونه رد شدم براي همين راهم رو كج كردم و به خونه رفتم، مثل همیشه با آرامش كليد رو توي در چرخوندم و با يه بسم الله و خدا رو شكر پام رو توي خونه ي خاطراتم گذاشتم....

منير جون مثل هر روز به استقبالم اومد و با لبخند بهم خوشامد گفت، بعد از خدا و مادر جون اين منير جون بود كه من داشتم .

منير جون طفلي سعي می کرد يه جورايي من رو متقاعد كنه كه چرا فردا نبايد اونجا باشم ولي براي من يه چيزي مسلم بود اونم اينكه من توي اون خانواده هيچ جايي رو نداشتم... ولي براي اينكه كاري كنم كه منير جون از اين همه حرف زدن راحت بشه لبخندي زدم و گفتم:

ـ منير جون من درك می کنم شما خودتون رو ناراحت نكنيد....

اون شبم مثل تموم شبا ي ديگه تموم شد .امروز كه می رفتم بهزيستي منير جون همه چيز رو بهم يادآوري می کرد كه از سونيا خوب پذيرايي كنم و براي شب هم زنگ بزنم شام سفارش بدم، چشمي گفتم و از منير جون و پدربزرگ خداحافظي كردم و به سمت بهزيستي رفتم.

تمام طول روز با سونيا خوشحالي می کرديم كه قراره پيش هم باشيم...خاله ساره زحمت رسوندن ما روكشيد و بعد از اينكه ما داخل خونه شديم گازش روگرفت و رفت...

براي سونيا ميوه آوردم و سونيا هم از كيفش يه فيلم در آورد تا با هم ببينيم ... بعد از ديدن فيلم كمي آهنگ گوش داديم و وقتي احساس گرسنگي كرديم زنگ زديم و شام سفارش داديم شام روكه آوردن مشغول خوردن شديم كه سونيا بي مقدمه گفت:

ـ رادا الآن فكرت اونجاست؟؟؟

با تعجب گفتم:

ـ كجا؟؟؟

ـ خونتون ديگه ...!

كمي فكر كردم و در كمال تعجب ديدم من امروز از وقتي از خونه خارج شدم تا الآن حتي اين موضوع به ذهنمم نرسيده بود كه به خوام بهش فكر كنم براي همين لبخندي زدم و با صداقت تمام گفتم:

ـ نه اصلا از صبح تا حالا بهش فكر نكردم... می دوني؟؟ خيلي وقته كه به اين مسائل عادت كردم براي همين هم هست كه كم كم برام از ارزش افتادن و در دقايق اول فقط حسرت می خورم ولي بعدش اصلا برام مهم نيست و بهش فكر نمی کنم .

سونيا لبخندي زد و گفت:

ـ می دوني رادا بهت حسوديم می شه ... خيلي زياد هم حسوديم می شه، تو خيلي محكمي و از همه مهم تر اينكه هيچ وقت ايمانت رو از دست نمي دي براي اينكه خودت بهشون رسيدي...

ـ می دوني چيِ تنهايي و بي كسي خوبه؟؟ اينكه خودت می گردي و خداي خودت رو پيدا می کني ... بعضي ها اين راه رو اشتباه مي رن بعضي ها هم درست. ولي من همیشه خدا رو شكر می کنم كه خانم جون بود و جهت و بهم نشون داد وگرنه منم مثل خيلياي ديگه راه رو اشتباه می رفتم .من خدا رو خيلي سخت پيدا كردم براي همينم هست كه نمی ذارم آسون از دستم بره.

سونبا خنده اي كرد و گفت:

ـ خيلی خوب خانم فيلسوف غذا سرد شد بخور كه من مردم از گرسنگي...

بعد از غذا به اصرار سونيا با گيتارم شروع به نواختن كردم .... ساعت دوازده بود هنوز منير جون و پدر بزرگ نيومده بودن ولي ما انقدر خسته بوديم كه بدون اينكه منتظرشون بمونيم خوابيديم.

صبح با صداي منير جون كه ما رو صدا می زد از خواب بلند شديم.

همراه با سونيا سر ميز صبحانه نشسته بوديم و صبحانه مي خورديم كه منير جون چايي به دست اومد و رو به روي ما نشست و رو به سونيا گفت:

ـ خوب سونيا جان خوبي دخترم؟ ساره خانم چطوره؟ بابا برگشت؟

سونيا لبخندي زد و گفت:

ـ همه خوبيم ممنون، بله بابا برگشت اين ترم فقط آخر هفته ها كلاس گرفته...

باباي سونيا استاد دانشگاه بود و گاهي اوقات تهران هم تدريس می کرد... منير جون دوباره به حرف اومد و گفت:

ـ ديگه بايد ببخشي دخترم ديشب به زحمت افتادي...

ـ نه منير جون اين حرفا چيه اتفاقا رادا كه گفت شما نيستيد كلي خوش حال شدم ..البته ببخشيدا...

منير جون خنديد و گفت:

ـ خواهش می کنم ...

و بعد رو به من كرد و گفت:

ـ تو نمي خواي چيزي بگي...

بي تفاوت گفتم:

ـ چي بگم ؟ 

ـ دررابطه با ديشب...

ـ آهان، چرا خيلي خوش گذشت و به همه ي سفارشاتون هم عمل كردم...

منير جون جدي شد و كمي اخم چاشني صورت بانمكش كرد و رو به سونيا گفت:

ـ ميبيني تو رو خدا ...(رو به من كرد و ادامه داد) رادا جان منظورم اين بود كه نمي خواي از ديشب چيزي بپرسي...

با بي تفاوتي گفتم:

ـ چيز مهمي نيست كه ازش بپرسم ...

واقعا هم كه برام اصلا مهم نبود، منير جون نفس عميقي كشيد كه عصبانيتش از بين بره و بعد لبخندي زد وشروع كرد:

ـ وايي بچه ها نمي دونيد چه خانواده ي با شخصيتي ... از همه چيز بيست بيست بودن. پسره هم خوشگل و هم خوش تيپه. دوتا خواهركوچكتر از خودش داره و براي خودش يه شركت جدا داره و پدرش هم يك كار خونه ي بزرگ براي خودش داره و دوتا كار خونه ي ديگه هم داره كه با برادراش شريكن، مثل اينكه خيلي با خانواده ي برادراش در رابطه هستند و با هم رفت و آمد مي كنن، پسره با سارا توي دانشگاه سارا اشنا شدن و خلاصه كنم برات مادر! اين دو تا بچه همه ي حرفاشون رو براي خودشون زدن و تصميمشون هم گرفتن. اين جلسه هم فقط براي آشنايي خانواده ها بوده، البته يه صيغه ي محرميت هم بينشون خونده شد و قرار جشن نامزدي هم ديشب گذاشتن البته پدر و مادرت از قبل، از همه چيز با خبر بودن بعد از اينكه مهمونا رفتن بابات به پدر بزرگت گفت كه براي جهاز سارا كمي كمكشون بكنه اونم قبول كرد ... نمي دوني پدر بزرگت چقدر ناراحت شده بود، همه ي مجلس توي خودش بود آخر سر هم طاقت نياورد وموقعي كه مي خواستيم از خونه خارج بشيم رو به پدر و مادرت گفت: "من فكر مي كردم فقط يه مراسم خاستگاري ساده است براي همين نمي خوايد رادا باشه ولي امشب... حتي خواهر كوچيكه ي داماد كه از رادا كوچيكتر بود اومده بود اون وقت فقط رادا اضافه بود"... پدر و مادرت هم سرشون رو پايين انداختن و ديگه هيچي نگفتن...

با بي تفاوتي رو به منير جون گفتم:

ـ خوب ...

منير جون از كوره در رفت و با عصبانيت گفت:

ـ دختر تو چرا انقدر بي تفاوتي نسبت به خانواده ات ... 

و از جا بلند شد و همين طور كه از آشپز خونه خارج می شد براي خودش غر می زد...

سونيا با خنده گفت:

ـ كم مونده بود ليوان رو تو سرت خورد كنه، اين همه با ذوق برات همه چيز رو گفت اون وقت تو در جوابش فقط مي گي خوب...

لبخند ملايمي زدم و با مظلو ميت گفتم:

ـ خوب چي بايد مي گفتم؟

سونیا دست نوازشی به سرم کشید و گفت :

-اخی کوچولو، هیچی..از تو بیشتر از این توقع نمی رفت...

خندیدم و دستش رو از سرم پس زدم و بلند شدم تا ظرف ها رو داخل ماشین ظرف شویی بزارم...

ناراحت شده بودم ولی کی اهمیت میداد اگه ناراحتیم رو بروز می دادم برام پدر و مادر میشدن ؟

اون وقت بیشتر بهم ترحم می کردن و من از ترحم بیزار بودم..پدر بزرگ خیلی پولدار تر از بابا بود یعنی درست می تونست ده تا مثل بابا رو بخره و بفروشه ولی نمی دونم چرا به بابا کمک نمی کرد.. 

اون روز گذشت،جشن نامزدی سارا سه هفته بعد از مراسم خواستگاری بود..قرار گذاشته بودن که مراسم رو خونه ی پدر بزرگ بگیرن و این بار به خاطره خجالت از پدربزرگ و حرف مردم من رو هم دعوت کردن هیچ وقت یادم نمیره سارا اون روز با من چه طوری رفتار کرد.

همه نشسته بودیم که سارا پاهاش رو روی هم انداخت و با غرور گفت :

-ببین رادا حالا که قراره برای مراسم نامزدی بیایی یه لباس درست بپوش و زیاد هم ابرو ریزی نکن من جلوی اونا ابرو دارم..

بغضی مثل بختک به گلوم افتاد نفس کشیدن برام توی اون محیط سخت شده بود در حالی که از جام بلند می شدم تابه اتاقم برم خودم رو کنترل کردم و مثل خودش گفتم:

-من علاقه ای به شرکت توی مراسم ای تو رو ندارم..

و بعد با سرعت به اتاقم به تنها سر پناهم پناه بردم صدای پدر بزرگ رو می شنیدم که با عصبانیت یه چیزی میگه ولی انقدر حالم خراب بود که نمی فهمیدم،احساس خفگیم هر ان بیشتر می شد به سمت پنجره ی اتاق رفتم و بازش کردم و سرم رو ازش خارج کردم همون موقع صدای بسته شدن در سالن رو شنیدم و بعد آراد رو دیدم که با سرعت از خونه خارج می شد دلم به حال خودم سوخت حتما ناراحت بود که با خواهرش با سارا جونش این طوری برخورد کردن بغضم رو فرو خوردم دوست نداشتم گریه کنم حتی در تنهایی خودم..

واقعاً نمی خواستم توی مراسم شرکت کنم ولی منیر جون بهم گفت: 

-بهتره باشم برای اینکه اگه نرم هم با ابروی پدربزرگ بازی کردم و هم سارا رو خوش حال کردم.. همراه با منیر جون برای خرید لباس رفتم منیر جون منو انقدر این ور و اون ور می کشید که داشتم دیوونه می شدم در آخر به پیراهن دکلته ی مشکی کوتاه راضی شد واقعاً هم که هم خود لباس قشنگ بود هم قیمتش!!!

روز مراسم همراه با منیر جون و سونیا و سایه جون که منیر جون دعوتشون کرده بود به آرایشگاه رفتیم منیر جون برای اینکه عجله داشت زودتر از همه آماده شد و پدر بزرگ به دنبالش اومد و رفت آرایشگر کلی مشتری داشت برای همین کار ما خیلی طول کشید وقتی از آرایشگاه خارج شدیم مطمئن بودیم که مهمونی شروع شده..وقتی به خونه رسیدیم کلی ماشین بیرون و توی حیاط خونه پارک بود که بیشترشون مدل بالا بود و مطمئنا مال خانواده ی داماد بود.هه من حتی اسم شوهر خواهر مبارک رو هم نمی دونستم با اینکه ندیده بودمش ازش خوشم نمیومد چون مطمئنا یکی مثل سارا بود.وارد ساختمون که شدیم خیلی شلوغ بود و کسی حواسش به ما نبود برای همین پنهانی به سمت اتاق من رفتیم و من در اتاق رو که قفل کرده بودم رو باز کردم و به داخل رفتیم،سایه جون با دیدن در بسته ی اتاق با تعجب گفت :

-چرا درو قفل کردی؟

سونیا به جای من جواب داد:

-مامان جان،مگه نمی دونی رادا عاشق این اتاقه و دوست نداره کسی وارد خلوتش بشه..

خاله ساره خنده ای کرد و گفت :

-اه یادم رفته بود...ببخش رادا 

سریع شروع به عوض کردن لباس ها کردیم موهای بلندم رو فقط صاف کرده بودم و جلوی موها م رو هم کج توی صورتم ریخته بودم بلندی موهام لختی بودن لباس رو می پوشوند و من از این موضوع واقعاً خوشحال بودم.وقتی آماده شدیم سونیا با دیدن من سوت بلندی کشید و گفت: 

-محشر شدی دختر.. 

خاله ساره هم حرفش رو تایید کرد و شروع به خوندن دعا به من شد و من هم ازشون تشکر کردم از اتاق که خارج شدیم در رو دو باره قفل کردم و کلیدش رو به خاله ساره دادم و ازش خواهش کردم برام توی کیفش بزاره اون هم قبول کرد..به جمع مهمونا رفتیم غریبه و اشنا با دیدنم بهم خیره می شدن و این منو معذب می کرد همراه با خاله ساره و سونیا گوشه ای نشستم اصلا دوست نداشتم توی چشم باشم و همه برام دل بسوزونن،یک ربعی بود که نشسته بودم و با هم حرف می زدیم با شنیدن صدایی که اسم منو صدا می کردیم همه به سمت صدا برگشتیم...آراد بود ، اولش نگاهش به سونیا بود و وقتی متوجه شد همه بهش نگاه می کنن سرش رو به سمت من چرخوند با دیدن من جا خورد ولی بعد به خودش مسلط شد و گفت :

-منیر جون گفت صدات کنم و با خودم ببرمت..

و بعد نگاهش رو ازم گرفت،از خاله سارا و سونیا عذر خواستم و گفتم

-زود بر می گردم 

و بلند شدم که با آراد همراه بشم ولی باز نگاه خیره ی آراد رو به سونیا دیدم وقتی متوجه نگاه من شد بهم نگاه کرد و من هم نیش خندی بهش زدم و راه افتادم،من توی این چیزا خیلی تیز بودم متوجه شده بودم که آراد کمی تا قسمتی جدی از سونیا خوشش اومده ولی من دوست نداشتم زندگی بهترین دوستم با آراد خراب بشه برای همین بعد از اینکه کمی دور تر رفتیم به سمت آراد برگشتم و گفتم:

-لازم نیست شما زحمت همراهی رو بکشید راه رو بلدم مثل اینکه یادتون رفته اینجا خونه ی منه...

و خواستم برم که دو باره به سمتش برگشتم و با نیش خند و نگاه سردی گفتم:

-بهتره دور وبر سونیا نپلکی چون همون قدر که من ازت متنفرم اونم ازت متنفره..آقای به اصطلاح برادر..

با این حرف من آراد جا خورد و تا خواست حرفی بزنه پشتم رو بهش کردم و راه افتادم خیلی کنجکاو بودم همسر سارا رو ببینم برای همین می خواستم به قسمت عروس و داماد نگاهی بندازم ولی بعد پشیمون شدم چون اصلا حال دیدن قیافه ی سارا رو نداشتم...به سمت آشپزخونه رفتم مطمئن بودم منیر جون رو اونجا پیدا می کنم،با اینکه در این مواقع کلی خدمتکار داشتیم ولی منیر جون خودش حتما باید به همه ی کارا نظارت می کرد...

منیر جون با دیدن من لبخندی زد و گفت :

-ماشاءالله،چی شدی دختر...باید وقتی مهمونا رفتن برات اسپند دود کنم...

لبخندی زدم و گفتم:

-سلام،شما لطف دارید...با من کاری داشتید که صدام کردید؟

منیر جون همین طور که دست منو می کشید و به سمت سالن می برد گفت:

-فامیله پسره ما رو کچل کردن از بس گفت:ن پس خواهر عروس کو ؟ مامانت بدبخت از بس حرص خورد فکر کنم دو سه کیلویی لاغر کرد..

توی دلم گفتم :

-خوب به من چه..

همراه منیر جون به سمت سالنی رفتیم که جایگاه عروس و دوماد بود به علت اینکه هنوز عقد نکرده بودن ارکستر هنوز شروع نکرده بود منیر جون از بالای پله ها با صدای بلند گفت :

-این هم خواهر عروس..

همه به سمت من برگشتن و شروع به کل کشیدن کردن منیر جون سریع از پله ها پایین رفت و به جمع پیوست ولی من هنوز روی پله ها بودم و در دل گفتم:

-من که خواهری ندارم که بخواد عروس بشه..

نگاهم به سمت جایگاه عروس و داماد کشیده شد پسره خدایی چهره ی جذاب و خوشگلی داشت و با کنجکاوی به من نگاه می کرد سردی نگاهم فکر کنم اون قدر زیاد بود که پسره رنگ از چهره اش پرید بی توجه به فامیل خودم و پسره که داشتن با کنجکاوی نگاهم می کردن به ارومی از پله ها پایین و به سمت سارا و پسره رفتم مقابلشون که ایستادم با همون جدیت و بی تفاوتی و سردی که با هم عجین شده بود بهشون نگاه کردم و فقط گفتم:

-تبریک می گم..

بعد به سارا با تمسخر نگاه کردم با اون آرایش شکل مترسک سر جالیز شده بود واقعاً حیف پسره به سمت منیر جون رفتم،مامان جا خورده بود ولی منیر جون عادت داشت وقتی کنار دستشون قرار گرفتم مامان با تشر گفت :

-این چه طرز برخورده لال که نمی شدی یه سلام می دادی...

با سردی نگاه بی تفاوتی به مامان انداختم که فکر کنم اونم مثل پسره شد و رنگش پرید و ساکت شد...خیلی وقت بود به نیروی نگاهم پی برده بودم این سه خصوصیتی که منو در برگرفته بود خیلی ساده می تونست از پس هر چیزی بر بیاد و به قول سونیا چشمام اون قدر سرد و یخه که قدرت داره در عرض یه ثانیه طرف رو از پادر بیاره و با سردی نگاهم یخ بزنه...البته این سردی و بی تفاوتی همیشه در نگاهم بود و خیلی راحت می شد متوجهش شد ولی وقتی جدیت هم بهشون اضافه می شد کار خودشون رو می کردن،چیز غیر طبیعی نبود فقط به دلیل نبودن احساس در نگاهم این نیرو رو پیدا کرده بودم...

منیر جون به خاطره اینکه جو رو از بین ببره دست منو گرفت و به سمت چند تا خانومی که خیلی های کلاس بودن و با تعجب منو نگاه می کردن برد و گفت :

-رادا جان سیمین خانم مادر بنیامین جان..

زن با مهربانی دستش رو جلوم دراز کرد از چشماش مهربونی می بارید خنده ام گرفت چون باید دوباره اینه وار رفتار می کردم هرچند نگاهم رو نمی تونستم عوض کنم برای همین لبخندی زدم و دست زن رو فشردم و با تعجب از منیر جون پرسیدم:

-بنیامین؟

زن دوباره نگاهش رنگ تعجب گرفت و منیر جون هم رنگش پرید و در حالی که به من اخم کرده بود خنده ی زورکی کرد و گفت : 

-آقا دوماد دیگه.

از لحن منیر جون خنده ام گرفت در حالی که می خندیدم با صمیمیت بیشتری دست سیمین خانم رو فشردم و گفتم :

-خوش بختم...باید ببخشید از بس توی خونه به ایشون آقای داماد میگن من اسمشون رو به کلی فراموش کرده بودم..

زن خنده ای کرد و نگاه با محبتی بهم انداخت و گفت:

-مسئله ای نیست دخترم...

و در حالی که به زن بغلیش اشاره می کرد گفت :

-راحله جان،جاری بزرگم....

اون خانم که اسمش راحله بود مسن تر از بقیه بود ولی مثل اونای دیگه خوش تیپ و خوش چهره بود،راحله خانم وقتی دید داره معرفی میشه با مهربونی بلند شد و دستش رو دراز کرد و گفت :

-خوش بختم..

لبخندی زدم و دستش را فشردم و گفتم :

-من هم همین طور

سیمین خانم به خانم کنار دستی راحله خانم که ایستاده بود و با لبخند من رو نگاه می کرد اشاره کرد و گفت:

-ایشون هم آنا جون جاری کوچیکه ی بنده.

آنا خانم هم زن جوان و زیبا تر از بقیه بود و از وجودش موج مثبت پراکنده میشد این بار من پیش قدم شدم و با همون لبخند روی لب دست دراز کردم و گفتم :

-خوش بختم خانم 

دستم رو فشرد و با خنده گفت :

-مشتاق دیدار خانم خوشگله.. 

خندیدم که ادامه داد:

-وای عزیزم وقتی می خندی خیلی ناز میشی.

-ممنونم شما لطف دارید 

سیمین جون به دو دختر دیگه اشاره کرد و گفت :

-مینا و بیتا دخترام..

باهاشون دست دادم دخترای خوبی بودن مینا از بیتا بزرگ تر و هم سن من بود و بیتا دوسال از من کوچیکتر

سیمین خانم سه دختر دیگه رو که اونجا ایستاده بودن به این شکل معرفی کرد:

-لادن جان دختر کوچیکه ی راحله جون و مریم جان عروسشون 

باهاشون دست دادم و در آخر پریسا عروس انا جون رو بهم معرفی کرد..

-اصلا به انا جون نمی خورد عروس داشته باشه 

وقتی اینو گفتم همه خندیدن که خودش با مسخره بازی گفت :

-رادا جان نمی دونی که چهارده سالم بود به زور دادنم به یه پیره مرد..

همه از این حرف خندیدن ولی من متوجه نشدم چرا و کلی هم دلم به حالش سوخت که ادامه داد:

-بعد شم سر یه سال بچه دار شدم و بی خیر باز ازم نگذشت و بعد از چهار سال دوباره بچه دار شدم..

خندیدم و گفتم:

-نگید که یه عروس دیگه هم دارید که اصلا بهتون نمیاد..

همه از لحن جدی من خندیدن که سیمین جون این بار گفت :

-نه عزیزم آوید خارج از کشوره و هنوز زن نداره...

خندیدیم و گفتم:

-اخه اصلا بهشون نمی خوره که عروس داشته باشن..

بعد از اون سیمین خانم منو به تمام فامیل های خودشم معرفی کرد،زمان زیادی گذشته بود و من تازه یاد خاله ساره و سونیا افتادم از خودم ناراحت شدم که چرا تنهاشون گذاشتم از جمع اونا جدا شدم سریع به سمت جایی رفتم که سونیا و خاله نشسته بودن هر دو با دیدن من لبخندی زدن که من با شرمندگی گفتم:

-تو رو خدا ببخشید مراسم معارفه را انداخته بودن.خاله لطفاً بیاید بریم اونجا...

خاله اول مخالفت کرد ولی من کلی ازشون تعریف کردم که خاله مشتاق شد که خانواده ی شوهر سارا رو ببینه اون می دونست من بی خود از کسی تعریف نمی کنم همراه با خاله و سونیا به اون سالن رفتیم همشون با دیدن من لبخند مهربونی زدن ولی فامیل های خودم..بعد از مراسم عقد ارکستر شروع به نواختن کردن و همه به پایکوبی بر خواستن..همراه خاله و سونیا نشسته بودیم و به جمعیتی که وسط مشغول رقص بودن نگاه می کردیم...سونیا سرش رو به گوشم نزدیک کرد و با صدای که به خاطره بلند بودن آهنگ شبیه فریاد بود گفت :

-حیف پسره..خیلی مامانیه.

با شوخی چپی بهش بستم و گفتم :

-خواهر منم چیزی ازش کم نداره...

سونیا با صدای بلندی خندید و گفت :

-اره تو راست میگی فقط یه ذره از سگ سیاها زشت تره...

هر دو با هم خندیدیم و خاله هم که این حرف سونیا رو شنیده بود رو به ما با تشر گفت :

-زشته..ساکت باشید...

و بعد با اخم غلیظی نگاهش رو از ما گرفت،منو سونیا دو باره خندیدیم ...

برای رقص هیچ کدوم از فامیل سراغم نیومدن به جز شکرانه که اونم مودبانه رد کردم؛شکرانه دختر عمو کوچیکم بود و چهار سال از من بزرگ تر و کوچکتر از سارا بود،هیچ وقت فراموش نمی کنم برای ازدواج شکرانه سارا چه کار کرد،همه از دستش کلافه بودن اخه نمی تونست ببینه یکی که ازش کوچیک تره زودتر از خودش ازدواج بکنه،شکرانه دختر خوب و مهربونی بود و صد البته خوشگل ،مادر جون بعد از من به تنها کسی که توجه می کرد شکرانه بود،چون اونم دست کمی از من نداشت فقط کمی از من خوشبخت تر بود برای اینکه عمو و زن عمو خیلی دوستش داشتن،شوهرش هم پسر خیلی خوب و با فهم و شعوری بود و برای خودش شرکت کوچکی را اداره می کرد.. 

با صدای سیمین خانم به خودم اومدم که با لبخند جلوم ایستاده بود و صدام می کرد به احترامش از جا بلند شدم و ایستادم که نگاه مهربونی بهم کرد و گفت :

-عزیزم،افتخار یه رقص رو بهم میدی؟

نمی دونستم باید چیکار کنم اگه رد می کردم کار زشتی بود و اگه قبول می کردم...اصلا دوست نداشتم جلوشون برقصم چون معلوم نبود بعد دیگه چه حرفی پشتم میزنن..نگاهی به خاله ساره انداختم که دیدم با سر منو به رفتن تشویق می کنه برای همین رو به سیمین جون که با لبخند منتظر بود لبخند زدم و همراه هم راه افتادیم به وسط مجلس..خدا رو شکر می کردم که با سونیا همیشه تمرین رقص می کردم و بلد بودم..من به همراه سیمین جون می رقصیدم که مینا و بیتا به دورم اومدن و منو همراهی کردن سیمین خانم با دیدن دخترا از میدان رقص خارج شد که دیدم بعد از چند لحظه همراه سونیا اومد از مهربونیش خوشحال شدم و با لبخند ازش تشکر کردم و من با مینا و سونیا با بیتا می رقصید.یک دفع صدای سوت و دست بلند شد با تعجب به پشتم نگاه کردم که دیدم بنیامین لبخند مهربانی به لب داره و با خوش رویی رو به من گفت :

-خواهر زن گرام افتخار رقص میدی..

نگاهم رنگ بی تفاوتی گرفت در همون حال چشمم به سارا افتاد که با عصبانیت ما رو نگاه می کرد لبخند تمسخر امیزی به هر دو زدم و به سمت سونیا رفتم که داشت ما رو نگاه می کرد.. همراه با سونیا بی توجه به پچ پچ های جمعیت از میدان رقص خارج شدیم و به سمت خاله رفتیم وقتی نشستیم 

سونیا سریع گفت :

-سارا رو دیدی؟

با همون لبخند تمسخر امیزی که روی لبم جا مونده بود گفتم:

-اره..

-فکر کنم خیلی لجش گرفته که خواهر شوهراش به جای اینکه با اون برقصن با تو میرقصن بعد شم که شوهرش...

سونیا دیگه حرفش رو ادامه نداد و با خنده ی ریزی گفت :

-بوی دماغ سوخته بد جوری مشام منو اذیت میکنه.تو چی؟

با شوخی ها ی سونیا همه چیز رو به فراموشی سپردم موقع شام با خانواده ی بنیامین به طور کامل اشنا شدم همسر راحله خانم که عموی بزرگ بود اسمش سیامک بود مرد با وقار و قابل احترامی بود و چهره ای با اقتدار داشت معلوم بود همه ی خانواده ازش حساب می بردن،بابای بنیامین اسمش سیاوش بود اون هم مرد مهربون و کمی بذله گو بود که ادم رو سرحال میاورد، همسر انا جون هم بهروز نام داشت برخلاف گفته ی انا جون ایشون هم جوان بودن و اقتدار و وقار برادر بزرگ خودش رو به ارث برده بود ... اردلان پسر بزرگ عمو سیامک همسر مریم بود و مثل مادرش مهربانی در تمام صورتش موج میزد و منو جوری نگاه میکرد که حسی که هیچ وقت نسبت به آراد نداشتم نسبت به اون پیدا کردم ... آریا پسر بزرگ آنا جون که همسر پریسا بود پسر با شخصیت و با وقاری بود و متانت و معصومیت خاصی در نگاهش موج میزد ،در کل به نظر من این خانواده خیلی از سر سارا زیاد بودن و این لقمه بیش از حد برای دهنش بزرگ بود این نه تنها حرف من بلکه حرف تمام کسانی بود که در مجلس بودن و به طور اتفاقی من می فهمیدم ... البته نا گفته نماند که این از چشم هیچ کس دور نمونده بود سیمین جون و دختراش زیاد به سارا علاقه نشون نمیدادن

مراسم تموم شد،و همه ی مهمونا کم کم رفع زحمت می کردن آخر سر نوبت به خانواده ی خودم و بنیامین بود که همشون به خونه ی مامان و بابا میرفتن با مامان و بابا و آراد مثل همیشه سرد برخورد کردم ولی با خانواده ی بنیامین به گرمی برخورد کردم موقع رفتن سیمین جون با تعجب به من نگاه کرد و گفت : 

-عزیزم تو نمیایی بریم ؟

سارا تا خواست چیزی برای ماست مالی بگه با بد جنسی تمام گفتم :

-نه ،من اینجا زندگی می کنم..

همه با تعجب به هم نگاه می کردن که عمو سیامک با تعجب گفت :

-یعنی چی دخترم...

این بار بابا خواست حرفی بزنه که سریع گفتم:

-من از بچگی پیش پدر بزرگ و منیر جون زندگی میکنم..

همه به هم نگاه خاصی انداختن فکر کنم حالا دیگه فهمیدن دلیل سردیم با خانواده ام چیه.. 

سارا با نفرت بهم نگاه می کرد و مامان و بابا با عصبانیت،پدر بزرگ خیلی خونسرد بود انگار اصلا حرفی نشنیده،رنگ منیر جون به شدت پریده بود و آراد با لبخند بهم نگاه میکرد،ازش متنفر بودم برای چی بهم می خنده؟حتما به نظرش خیلی بد بختم.. با نفرت نگاهم رو از آراد گرفتم که لبخند روی لبش ماسید.خانواده ی شایسته (نام خانوادگی بنیامین)به خودشون اومدن و سریع شروع به خداحافظی کردن در لحظه ی آخر بنیامین به کنارم اومد و سریع گفت :

-رادا جان من همه چیز رو میدونم،خوشحالم که توی مراسم شرکت کردی،نمی دونم چرا از من متنفری ولی من تو رو مثل مینا و بیتا می بینم و دوستت دارم...خوشحال میشم منو به جای آراد ،برادر خودت بدونی..

با تعجب به سمتش برگشتم ولی بنیامین با سرعت از کنارم گذشت و به سارا پیوست،تعجب کرده بودم،یعنی سارا بهش گفته بود؟

شانه هایم رو با بی قیدی بالا انداختم و دوباره همون رادای بی تفاوت شدم بعد از بدرقه ی مهمونا منتظر بودم پدربزرگ دعوام کنه ولی اون،شب بخیر گفت و به اتاقش رفت با تعجب به منیر جون نگاه کردم اونم که انگار سوالم رو از چشمام خوند برای همین خیلی زود و سریع گفت :

-پدر بزرگت دل خوشی از بابات نداره و ما هم به تو حق میدیم پس لازم نیست خودتو ناراحت بکنی ،من فقط ترسیدم یه وقت دعوایی چیزی پیش بیاد...

و همون طور که به سمت آشپزخونه میرفت گفت :

-بابات می خواست امشب اونا اینجا بمونن ولی پدر بزرگت اجازه نداد و گفت،حوصله ی مهمون نداره...

خنده ام گرفته بود پدربزرگ خیلی رک بود ،حالا خوب بود که جلوی اونا بلند نشد که بره بخوابه...

همین طور که به سمت اتاق میرفتم صدای منیر جون رو شنیدم که گفت :

-رادا جان وایسا برات اسپند دود کنم خیلی ماه شده بودی میترسم چشمت بکنن.

بعد از اینکه منیر جون اسپند برام درست کرد به اتاق رفتم و لباس هام رو عوض کردم و با خیال راحتی به خواب رفتم برام جالب بود اصلا عذاب وجدان نداشتم..

خانواده ی بنیامین تا دو روز پیش ما موندن و ما همش درحال مهمونی رفتن بودیم.بنیامین پسر خوبی بود ولی نمیدونم چرا هر کاری می کردم مهرش به دلم نمی رفت،با مینا و بیتا و لادن صمیمی شده بودم دخترای خیلی خوبی بودن،توی این خانواده فقط یه چیزی برام جای سئوال بود اونم اینه که دخترا همش راجب پسر کو چیکه ی انا جون حرف می زدن از یه طرف دوستش داشتن از یه طرف هر چی فحش بلد بودن بهش می دادن.تا الان توی زندگیم فقط برای یه چیزی کنجکاو شده بودم اونم دیدن آوید شایسته بود چون هر کی راجبش یه چیزی میگفت ولی بچه ها تو تنها چیزی که نظرشون مشترک بود دختر باز بودنش،بود.

یک سال بعد:

همراه سونیا از سالن کنکور خارج شدیم سونیا نفس عمیقی کشید و گفت :

-ای ول دیگه تموم شد،راحت شدیم. 

ولی بعد از چند دقیقه چهره اش دمغ شد و گفت :

-وای رادا فکر کنم خیلی خراب کردم.

خندیدم و گفتم :

-تو که اون همه خوندی،البته منم دست کمی از تو ندارم.

با لحن طلبکارانه ای گفت :

-اره خوندم،ولی مسئله اینکه من مثل تو باهوش نیستم سریع یادم میره،بعد شم خانم خود تی.من بودم که مثل خر اول تا آخر سرم رو برگه بود.

-اره من انیشتین مو خودم نمیدونم.

-آفرین ارسطوی من.

خندیدم و گفتم:

-اخه چه ربطی داشت؟

سونیا :

-میخواستم با بردن اسم دو تا دانشمند میزان با هوشیت رو بالا ببرم.

سری تکان دادم و لبخند ملایمی گفتم:

-خدا عقلت بده.

از محوطه ی آزمون خارج شدیم همه ی مادر و پدرا کنار در ایستاده و منتظر خروج فرزندانشون بودن بعضی از مادر هام گوشه ای نشسته و دعا می خوندن با دیدن انها لبخند تلخی به لب راندم یاد سال اول ابتدایی افتادم همه ی بچه ها دست در دست مامان هاشون وارد می شدن ولی من.  

با صدای سونیا به خودم اومدم که داشت با پدرش صحبت می کرد رو به عمو سلام دادم اونم با مهربونی پاسخم رو داد و درباره ی امتحان ازم پرسید من هم پاسخش رو دادم که زیاد امیدوار نیستم.

همراه با سونیا در ماشین نشستیم و عمو راه افتاد واقعاً هم که زیاد به نتایج امیدوار نبودم توی سالن به همه چیز فکر می کردم الا تست ها.توی این یک سال که از نامزدی سارا می گذشت من نسبت به قبل گوشه گیر تر شده بودم.سارا و بنیامین همش در رفت و آمد بودن ولی بیشتر از اینکه سارا به تهران بره بنیامین به اینجا می اومد و یا اونا به خونه ی پدربزرگ می اومدن یا ما رو به اونجا دعوت می کردن.سارا خدای اخلاق بود!حالا بدتر هم شده بود غرور سرتا پاش رو گرفته بود و هر کی نمی دونست فکر می کرد خاندان شایسته همه چیزشون رو به نام خانم زدن،بیشتر از قبل به همه تیکه می انداخت و.خلاصه توی فامیل نقل مجلس شده بود،من اصلا از اخلاق ای سارا خوشم نمی اومد و بدتر از اون این بود که سارا رعایت بنیامین هم نمی کرد و بدتر از قبل با من رفتار می کرد، دوست نداشتم جلوی بنیامین هم خرد بشم با اینکه مطمئن بودم که تا حالا حتما شدم.خودم رو سخت مشغول درس کرده بودم و اصلا از اتاقم خارج نمی شدم چه برسه به خونه از بنیامین نسبت به قبل بیشتر خوشم می اومد پسر خوبی بود و مثل خانواده اش مهربون گفتم،خانواده اش یاد مینا و بیتا افتادم،با هم رابطه داشتیم یا من به اونا اس می دادم یا اونا به من.مینا مثل من امروز کنکور داشت،باید بهش زنگ بزنم ببینم چی کار کرده.

-چیه گل دختر تو فکری؟

لبخندی زدم و گفتم:

-داشتم به این فکر می کردم که مینا هم امروز کنکور داشت باید بهش زنگ بزنم ببینم چیکار کرده.

سونیا با تعجب یه تای ابروش رو بالا انداخت و گفت :

-خواهر بنیامین؟

-اره.

سری تکان داد و به رو به رو خیره شد به در خونه که رسیدیم از عمو تشکر کردم و بعد از خداحافظی با سونیا و عمو از ماشین پیاده شدم و به داخل خانه رفتم.

با ورودم منیر جون سریع از پله ها پایین اومد و نگران منتظرم ماند از همون فاصله سلام دادم که گفت :

-سلام عزیزم چی کار کردی؟خوب بود؟

سری تکان دادم و گفتم:

-بد نبود.

اون موقع به منیر جون رسیده بودن برای همین محکم منو در آغوش گرفت و همین طور که منو به طرف ساختمون می برد گفت :

-ان شاالله که قبولی.نمی دونی که چه حالی داشتم از صبح همش دارم دعا می خونم.تو این همه درس خوندی من مطمئنم که قبولی.

با هم به داخل رفتیم پدربزرگ نبود برای همین من یه سره به اتاقم رفتم و لباس هام رو درآوردم.با صدای در به طرفش رفتم و در رو باز کردم منیر جون با لبخند تلفن رو سمتم گرفت و گفت:

-با تو کار دارن 

با تعجب تلفن رو ازش گرفتم که دوباره به حرف اومد و گفت :

-بعد از تلفن بیا تو سالن برات میوه و شربت آوردم،تا خستگیت رفع بشه.

به چهره اش لبخند زدم و گفتم:

-ممنون

و تا خواستم ازش بپرسم کی پشت تلفنه اون رفته بود،برای همین با دودلی تلفن رو به گوشم نزدیک کردم،هیچ وقت کسی با تلفن خونه با من کار نداشت،یعنی هیچ کس با من کار نداشت فقط گاهی دوستام زنگ می زدن که اونا هم با موبایلم تماس می گرفتن. 

با صدای ملایمی گفتم:

-الو.

-سلام 

صدای یه مرد بود تن صداش برام خیلی آشنا بود ولی اصلا حال نداشتم به مخم فشار بیارم چون امروز کلی بهش فشار وارد کرده بودم،فقط می دونستم غریبه نیست چون اون وقت منیر جون تلفن رو بهم نمی داد و من چون می دونستم آشناست ناخودآگاه لحن تند به خودم گرفتم و گفتم :

-سلام،شما ؟

از پشت تلفن صدای نفس عمیقی اومد و بعد از چند ثانیه مکث اون مرد گفت :

-انتظار بیهوده ای بود که منو بشناسی. آراد م و به قول خودت مثلا برادرت.

همه ی این ها رو با لحن ملایمی گفت،خنده ی تمسخر آمیزی کردم و گفتم:

-امرتون جناب فرزانه (نام خانوادگی آراد)

-عرضی نبود فقط می خواستم به خواهر کوچیکم بگم امیدوارم موفق باشه و اینکه براش دعا کردم خانم فرزانه.

خنده ی عصبی سر دادم و گفتم:

-اینجا ما کسی رو نداریم که خواهر شما باشه در ضمن.من هیچ احتیاجی به دعای شما ندارم جناب.

تلفن رو سریع قطع کردم و محکم در دستانم فشار دادم : 

-ازت متنفرم.متنفر.

نفس عمیقی کشیدم و به طرف سالن رفتم. 

عصر پدربزرگ به خونه اومد و با همون لحن جدیش که برای من که هیچ کس رو نداشتم یه دنیا بود گفت :

-تو موفق میشی، من بهت ایمان دارم دختر جان.

با مینا تماس گرفتم،اون نسبتا از امتحان راضی بود و می گفت همین ها هم که تونستم بزنم با دمم گردو می شکنم.بعد از مینا با بنیامین و سیمین خانم هم حرف زدم خنده ام گرفت سیمین خانم هر چقدر با سارا بد بود ولی با من مثل دخترش مهربون بود.

من اون شب دوباره حس تنهاییم بهم برگشته بود می دونستم مامان و بابا اصلا نمی دونن من کلاس چندمم چه برسه به کنکور. 

سر سجاده ی نماز نشستم و دعا خوندم و به خدا متوسل شدم.

صبح با صدای گوشیم از خواب بلند شدم و بعد از این که دست و صورتم رو شستم از اتاق خارج شدم منیر جون رو به روی تلویزیون نشسته بود و داشت برنامه ی آشپزی نگاه می کرد بهش سلام دادم.اونم با دیدن من لبخندی زد و گفت :

-رادا جان میز صبحانه رو هنوز جمع نکردم برو بخور.

تشکر کردم و به سمت آشپز خونه رفتم. منیر جون بعد از چند دقیقه به من پیوست و گفت :

-دیشب سیمین خانم زنگ زد اینجا.برای آخر هفته دعوتمون کرد بریم تهران خونشون،می گفت به خاطر تو و مینا که کنکور داشتید مهمونیش رو عقب می انداخته حالا هم که شماها امتحان دادید خیالش راحت شده و زنگ زده برا دعوت.

تعجب کرده بودم من دیروز با سیمین خانم اینا حرف زده بودم ولی چیزی به من نگفته بودن. 

اصلا نمی خواستم برم،اگه می رفتیم تهران مجبور بودیم بریم خونه ی عمه یا عمو و اونا هیچ کدومشون از من خوششون نمی اومد.اون یه هفته رو من با استرس گذروندم روز آخر بود که داشتیم وسایلمون رو جمع می کردیم گوشی من زنگ خورد با شماره ی مینا تعجب کردم و دکمه ی جواب رو زدم و گفتم:

-الو.

-سلام 

لاله بود با تعجب گفتم:

-سلام لاله چه طوری؟فکر کردم مینا ست.

لاله در حالی که می خندید گفت :

-با بچه ها اینجا نشسته بودیم گفتیم زنگ بزنیم بهت بگیم پا قدمت خیلی خوبه.

صدای خنده ی مینا و بیتا بلند شد.

با تعجب پرسیدم :

-یعنی چی ؟

صدای خنده ی بیتا اومد و بعد صدای خودش که گفت : 

-بچه ها اذیتش نکنید دیگه.بگید بهش بنیامین چی گفت

لادن دوباره با خنده گفت:

-دخترای تهرون بدبخت شدن رفت.

صدای مینا اومد که داشت میگفت :

-لادن کم چرت بگو تلفن رو بده ببینم.سلام رادا جونم خوبی ؟

-مرسی ممنون،شما خوبید؟اونجا چه خبره ؟

مینا- 

-هیچی بابا،امروز با خبری که شنیدیم مخ همون قاطی کرد.

-چه خبری ؟

- آوید برگشته.

با تعجب پرسیدم:

-آوید؟ اون کی بود دیگه ؟

از اون طرف صدای لادن اومد که با خنده می گفت :

-عذاب نازل شده از طرف خدا برای همه ی دخترا.

-مینا اینا چی می گن ؟

مینا-

-هیچی بابا چرت میگن گوش نکن.آوید پسر عمو بهروز دیگه.

-اون که خارج بود؟

مینا خنده ی ای کرد و گفت:

-بچه ها برای همین می گن پا قدمت خوبه دیگه.آوید امروز صبح زود بی خبر اومده.

و بعد از کمی مکث ادامه داد:

بنیامین برای همین گفت:

-بهت خبر بدیم.

با تعجب گفتم :

-به من؟ چرا اون وقت؟

مینا : 

-ببین رادا،آوید پسر خیلی خوبیه فقط یه ذره نه،خیلی برای دخترای اطرافش خطرناکه.البته گفته باشم،با فامیل ها کاری نداره،ولی بنیامین می ترسه یه وقت عوض شده باشه،آخه الان چهار ساله که نیومده.

ترس برم داشته بود قبلا حرفایی از بچه ها شنیده بودم ولی حالا.

با ترس گفتم: 

-حالا چی کار کنم؟

- هیچی بابا تو چرا انقدر ترسیدی،پسر خوبیه فقط خیلی شیطونه،ما هم زنگ زدیم بهت بگیم زیاد بهش محل نده که دور و برت نه پلکه.

-مینا میشه من نیام ؟

-نه باید بیایی.به نظر من که خطری نداره ولی بنیامین یه کم نگران بود،اونم من می دونم که بی خوده.

بعد از کمی حرف زدن با مینا اینا تلفن رو قطع کردم،نمیدونم چرا یه حس عجیبی داشتم،ترس بود یا نبود رو نمی دونم فقط میدونم که این حس برام نا شناخته بود برای همین به ترس تعبیرش کردم،من در دار دنیا فقط عفت و شرافتم رو داشتم و با همین ها خودم رو رو سفید جلوی خدا نگه داشته بودم و نمی خواستم تنها سرمایه ام به دست کسایی مثل آوید شایسته از بین بره، با تمام وجودم از بنیامین ممنون بودم که به بچه ها گفته بود بهم خبر بدن. 

قرار بود از خونه که راه افتادیم یه سره بریم خونه ی سیمین خانم اینا برای همین لباس مناسب پوشیدم و وسایلم رو به کمک منیر جون به داخل ماشین پدر بزرگ منتقل کردیم.

قرار بود با بابا اینا حرکت کنیم وقتی به در خونه رسیدیم بابا اینا منتظر بودن با دیدن ما سوار ماشین شدن و راه افتاده،سارا که طبق معمول تهران بود و آراد هم عقب ماشین بابا اینا نشسته بود بابا به احترام پدربزرگ پشت ماشین ما حرکت می کرد تا تهران فقط به آوید فکر می کردم،با اینکه ندیده بودمش فکرم رو مشغول کرده بود یه پسر سیاه و زشت با موهایی بلند و دندان هایی زرد و چشم هایی ریز در مقابل چشمام رژه میرفت،نمی دونم چرا ولی دوباره برای دیدن این بشر کنجکاو شده بودم توی طول عمرم هیچ چیز منو کنجکاو نکرده بود که دیدن آوید شایسته منو کنجکاو کرده بود بعد از گذشت دو ساعت ما به خانه ی بنیامین رسیدیم خونشون تو فرشته بود خدایی چه خونه ی محشری هم بود پدربزرگ خواست ماشین رو پارک کنه که بابا براش بوق زد و بهش اشاره ای کرد یعنی دنبالم بیا.پدربزرگ هم دنبالش راه افتاد در خونه باز بود و باغبون خونه بهمون اشاره می کرد بریم داخل پدر بزرگ و بابا ماشین رو داخل بردن.سیمین جانم به همراه عمو سیاوش و بنیامین به پیشواز مون اومدن با هم سلام و علیک کردیم و به داخل رفتیم من به خاطره اینکه از همه کوچکتر بودم پشتشون حرکت می کردم بیشتر از اینکه بخوام خونه ی قشنگ اونا رو دید بزنم می خواستم اون موجود عجیب خاندان شایسته رو ببینم.

با ورود ما به سالن همه از جا بلند شدن لادن به سرعت به سمتم اومد و گفت :

-سلام به خانم کنکوری خسته نباشی.

-سلام مرسی،خوبی؟

لادن صورتم رو بوسید و گفت:

-اره محشرم،راستی بیا آوید رو نشونت بدم.

با اینکه کنجکاو بودم ولی بی تفاوت باهاش حرکت کردم همه مشغول و احوال پرسی بودن و کسی متوجه ما نبود با لادن جلوتر رفتیم و اون سرش رو به گوشم نزدیک کرد و گفت :

-اوناهاش،اونی که طوسی پوشیده. 

چشمام رو ریز کردم و بهش دقیق شدم اصلا اون چیزی نبود که من فکر می کردم تا خواستم چهره اش رو برای خودم تجزیه و تحلیل کنم مینا و بیتا به سمتم اومدن با اون ها هم سلام و احوال پرسی کردم و به سمت بقیه رفتم همه برای کنکور بهم خسته نباشید می گفتن و همه برای قبولی امیدوار بودن به اردلان که رسیدم با لبخند بهش سلام دادم اونم با لحن برادرانه ای گفت :

-به به ببین کی اینجاست.چه طوری؟محصل می مونی یا دانشجو می شی؟

خندیدم و گفتم :

-نمی دونم معلوم نیست.

هنوز حرف رو ادامه نداده بودم که آنا جون اومد سمتم و گفت :

-رادا جان بیا با آوید پسرم آشنا شو.

برای یه لحظه نفسم بند اومد نمی دونم چرا ولی ترس بدی توی بند بند وجودم رخنه کرده بود توی کسری از ثانیه به خودم مسلط شدم،اردلان که انگار فهمیده بود مشکله من چیه به اجبار خنده اش رو خورد و گفت :

-انقدر ام ترسناک نیست که میگن.

لبخندی زدم و به سمت انا جون که بغل اون موجود دو پا ایستاده بود رفتم برام سخت بود سرم رو بالا بگیرم به اجبار سلامی دادم که انا جون رو به پسرش گفت :

-این رادا خواهر کوچیکه ی سارا جونه.

-سلام خانم،خوش بختم.

با شنیدن صداش یکباره ترسم ریخت صداش آهنگ خاصی داشت که خواه ناخواه ادم رو جذب می کرد با شنیدن صداش بدون اینکه بخوام سرم رو بلند کردم و بهش نگاه کرم اونم همین طور صورتی سفید و گرد با دماغ استخوانی و زیبا لبهای قلوه ای قرمز چشمانی درشت و مشکی که شیطنتش از هزار فرسخی ش بیداد می کرد ابرو های پهن و مردانه که کمی مرتب شده بود ولی از مردونگیش خارج نشده بود موهای مشکی که طبق مد آراسته شده بود کلا با اون چیزی که من فکر میکردم زمین تا آسمون متفاوت بود هیچ چیز وحشتناکی در چهره اش به چشم نمیخورد ترسم رو گذاشتم کنار و به قالب رادای همیشگی برگشتم و با همون لحن سرد و بی تفاوت گفتم :

-منم همین طور.

از لحن سردم جا خورد ولی سریع خودش رو جمع کرد و لب خند با نمکی زد که باعث شد لپ سمت راستش چال بشه و گفت :

-اصلا به خواهرتون شبیه نیستید.

در حالی که می خواستم به سمت دختر ها برم گفتم:

-به خاطره اینکه من رادام اون سارا ست.

به جمع دخترا پیوستم که بیتا سریع گفت :

-چه طور بود؟ 

-چی چه طور بود؟ 

لادن- 

-آوید دیگه.

با بی قیدی گفتم:

-مثل بقیه مگه می خوای چه طور باشه؟

مینا سریع گفت :

-بفرمایید دیدید گفتم،آوید با دخترای فامیل کاری نداره شما بی خود گنده اش می کنید.

کم کم از بحث درباره ی آوید خارج شدیم و به بحث درباره ی درس و کنکور و دانشگاه وارد شدیم. لادن یه سال از ما کوچکتر بود و دختری بی نهایت شیطون که اصلا به فکر درس و مشق نبود،خانواده ی شایسته رو دوست داشتم خانواده ای مهربون و خون گرم که هر چی ازشون بگم کم گفتم.

سر میز شام نشسته بودیم و همه سکوت هنگام غذا رو رعایت کرده بودیم و من در افکار خودم غرق شده بودم،توی اون لحظه اصلی ترین دغدغه ی فکری من این بود که به هیچ وجه دوست نداشتم خونه ی عمو برم ولی مهمتر از همه این بود که کسی به خواسته ی من اهمیت نمی داد تحمل زن عمو با اون زخم زبوناش واقعاً وحشتناک بود و برای من مثل کابوسی در بیداری بود. 

با صدای خنده ی اطرافیان به خودم اومدم و با تعجب سرم رو بلند کردم،وقتی دیدم نگاه همه روی منه و می خندن هول کردم و غذا توی گلوم پرید و به شدت به سرفه افتادم.

راحله خانم با خنده گفت :

-هول نکن عزیزم.آوید نمک می خواست ولی تو اون قدر توی افکار خودت غرق بودی که اصلا متوجه صدا کردن اون نمی شدی.

با شنیدن حرف راحله خانم سریع اطرافم رو به دنبال نمک دان گشتم که منیر جون با دست به شونه ام زد و با اخم با نمکی گفت :

-نمی خواد شما زحمت بکشی من دادم بهشون.

شرمنده سرم رو پایین انداختم ولی در دلم هر چی فحش بلد بودم و نبودم به آوید دادم،آخه بی خرد،بی عقل این همه نمک دان روی میزه حالا چرا به این گیر داده بود ؟

با صدای آوید به خودم اومدم که با لبخند شیطونی که همیشه روی لبش بود گفت :

-رادا.زیاد فکرش رو نکن بالاخره خودش میاده.

اون لحظه هیچی از معنی حرفش نفهمیدم ولی می خواستم لیوانم رو تو سرش خرد کنم،آخه بی حیّا کشمشم دم داره.رادا یه خانم سرش می کردی نمی مردی که،می مردی ؟

به بخت و اقبال خودم فحش می دادم مار از پونه بدش میاد دم خونه اش سبز میشه حالا حکایت من بود این موجود دو پا دقیقا رو به روی من نشسته بود خواستم حساب کار دستش بیاد و دیگه انقدر با من خودمونی صحبت نکنه مثل همیشه جدیت م رو وارد نگاهم کردم و به چشمای مشکی شیطونش زل زدم.ولی انگار که نه انگار لبخندش عمیق تر شد ولی چشماش کمی رنگ تعجب گرفت،از حرکتش جا خوردم وکلاء ضایع شدم،برام عجیب بود اولین نفری بود که عکس العمل همیشگی رو نشون نداد.داشتم به این موضوع فکر می کردم که نگاهم به سارا خورد درست بغل اون موجود دو پای بی حیّا نشسته بود.از حرکاتش تعجب کردم چرا این طوری می کرد؟ بیشتر از این که به بنیامین نزدیک بشه به اون موجود چسبیده بود.ولی از حق نگذریم اون اصلا خر خودشم سارا رو حساب نمی کرد ولی سارا از رو نمی رفت و هی خودش رو به اون نزدیک می کرد و عشوه ی خرکی می اومد بنیامینم عین خیالش نبود و راحت غذاش رو می خورد توی دلم بهش خندیدم و گفتم :

-آفرین غیرت،آقا من شرمنده ی شما شدم با این غیرتت،به قیصر گفته برو من هستم.

دوباره نگاهم به سارا خورد با این که خواهرم بود ولی با دیدنش به شدت احساس چند شی بهم دست میداد.یاد حرف خانم جون افتادم که همیشه می گفت :

-کرم از خوده درخته.واقعاً هم از خود درخت بود. 

نفس عمیقی کشیدم و به غذا خوردن مشغول شدم،غذام به شدت سرد شده و از دهن افتاده بود ولی مجبوری تا آخرش خوردم.تازه اون موقع بود که به معنی حرف آوید فکر می کردم یعنی چی که خودش میاد؟کی قرار بود بیاد؟تازه دوزاریم افتاد این بی حیّا چی گفت این بار واقعاً می خواستم خفه اش کنم با اینکه ازش می ترسیدم ولی اونم پا رو دم بد کسی گذاشته بود.باید حالش رو می گرفتم ولی الان نه به وقتش،نمی خواستم آنا جون ازم ناراحت بشه پس به دنبال فرصت مناسب بودم. 

یک ساعت بعد از شام هم اونجا موندیم و بعد عزم رفتن کردیم.سیمین خانم ازمون می خواست اونجا بمونیم ولی پدربزرگ ازش تشکر کرد و گفت: 

-منزل داریم،انا جون هم ما رو برای فردا شب شام خونشون دعوت کرد 

موقع خداحافظی مینا باهام قرار گذاشت تا فردا چهار تایی با هم بریم بیرون منم از خدا خواسته قبول کردم.از همه خداحافظی کردیم و راه افتادیم پدربزرگ و منیر جون از بابا اینا خداحافظی می کردن تعجب کردم مگه قرار نبود بریم خونه ی عمو؟پدر بزرگ راه افتاد و من با تعجب به منیر جون چشم دوختم که خندید و گفت :

-دختر انقدر چشمات رو گشاد نکن،همین طور میمونه ها.

-مگه ما نمیریم خونه ی عمو اینا؟

منیر جون لبخند مهربونی زد و گفت :

-نه عزیزم،می دونستیم اونجا راحت نیستی،ما اومدیم اینجا تا حال و هوای تو عوض بشه،نه اینکه ناراحت بشی.الان هم داریم میریم خونه ی شکرانه.

از یه طرف تعجب کرده بودم و از یه طرف واقعاً خوشحال بودم با سرخوشی لبخندی زدم و گفتم :

-منیر جون.پدربزرگ واقعاً ممنونم.ببخشید من خیلی بهتون زحمت میدم.

منیر جون اخم با نمکی کرد و گفت :

-رادا به قول سونیا لطفاً خفه.

از حرف منیر جون داشتم از تعجب شاخ در میآوردم که پدر بزرگ با لبخند رو به منیر جون گفت : 

-این بچه برای تو بد آموزی داره یادم باشه دیگه نزارم بیاد خونه ی ما.

لبخندی روی لبم نشست،پدربزرگ با تمام خشکی و جدیتش در مقابل منیر جون ملایم بود و توی چشماش عشق موج میزد.نمی دونم چرا ولی یه احساسی بهم می گفت: 

-قدمت این عشق زیاده.

جلوی در خونه ی شکرانه رسیدیم توی آپارتمان شیکی زندگی می کرد پدر بزرگ خودش رو به سرایدار معرفی کرد و اون هم با ریموت در پارکینگ رو باز کرد و ما به داخل خونه رفتیم پدر بزرگ ماشین رو پارک کرد و ما وسایلمون رو برداشتیم و پیاده شدیم همگی سوار آسانسور شدیم خونه ی شکرانه طبقه ی پنجم بود وقتی رسیدیم به طبقه ی مورد نظر در آسانسور باز شد و ما چهره ی شاد شکرانه و محمد همسرش رو دیدیم 

شکرانه با خوشحالی سلام داد و با پدر بزرگ رو بوسی کرد و بعد منیر جون رو در آغوش کشید و گفت :

-وای منیر جون چقدر خوشحالم کردید که او مدید اینجا.

بعد م منو در آغوش کشید و با محبت صورتم رو بوسید و گفت:

-خسته نباشی خانم کنکوری.امتحان که خوب بود؟

لبخندی زدم و گفتم :

-بد نبود.دیگه هرچی خدا به خواد.

-انشاالله که قبولی 

تشکر کردم و بعد با محمد که با لبخند به ما نگاه می کرد سلام و احوال پرسی کردم شکرانه و همسرش ما رو به داخل خونه دعوت کردن و چون شکرانه با اخلاق پدر بزرگ آشنایی داشت و می دونست زود می خوابه اون و منیر جون و به اتاقی راهنمای کرد تا استراحت کنن و بعد اتاق دیگه ای به من نشون داد و گفت:

-وسایلت رو اینجا بزار عزیزم.رادا تو که دیگه نمی خوای بخوابی؟

بهش نگاه کردم قبل اینکه جوابی بهش بدم سرش رو با مظلومی کج کرد و گفت :

-می خوابی ؟

لبخندی زدم با اینکه خیلی خسته بودم ولی نمی تونستم جواب محبت شکرانه رو ندم برای همین گفتم: 

-نه نمی خوابم.

با ذوق کف دستاش رو بهم کوبید و گونه ام رو بوسید در حالی که از اتاق خارج می شد گفت:

-پس سریع لباست رو عوض کن بیا بیرون.

و خودش سریع از اتاق خارج شدم دلم به حال خودمون سوخت شکرانه هم مثل من بود فکر کنم توی این چند سال این اولین باری که از خانواده ی پدرش مهمون داره.لباسم رو عوض کردم و به سالن رفتم محمد روی مبل مقابل تلویزیون نشسته بود و داشت کانال عوض می کرد شکرانه هم توی آشپز خونه بود،روی مبل نشستم محمد با دیدنم لبخندی زد و گفت:

-به به رادا خانم،خیلی خوش اومدی،البته یه ذره دیر اومدی.دختر خجالت نمی کشی بعد از دو سال تازه الان اومدی به دختر عموی غریبت سر بزنی؟

از رفتار محمد تعجب کرده بودم و با چشمای گرد شده نگاهش می کردم تا اونجا که یادمه محمد اصلا ادم شوخی نبود و بر عکس همیشه جدی و متین بود،از دیوار صدا در می اومد ولی از محمد هرگز.

با صدای شاد شکرانه نگاه متعجبم رو از محمد گرفتم و به شکرانه دوختم که داشت رو به محمد می گفت : 

-سر به سرش نزار محمد.

و بعد رو به من کرد و گفت :

-تعجب نکن عزیزم،محمد همیشه اینجوریه نگاه به مهمونی های خانوادگیمون نکن 

و در حالی که چای رو مقابلم روی میز میذاشت کنارم نشست و ادامه داد:

-اونجا شرایط اینطور بود

با تعجب گفتم :

-چه طور بود؟

خندید و گفت: 

-چه جوری بود که محمد باید اینطور برخورد می کرد 

تازه متوجه منظورش شدم و یاد حرکات سارا سر میز شام افتادم که با وجود بنیامین به پر و پای آوید می پیچه.

لبخندی زدم و رو به شکرانه و محمد گفتم :

-واقعاً چه جو و شرایط بدی هم هست.

شکرانه نفس عمیقی کشید و چای رو از روی میز برداشت و در دست گرفت و گفت :

-امیدوارم که خوب بشه.

خندیدم و گفتم :

-زیاد هم امیدوار نباش عزیزم اینی که من امشب دیدم.ولش کن اصلا 

شکرانه با چشمای متعجب گفت :

-جلوی شوهرش ؟

محمد نذاشت جواب بدم و گفت:

-چه جالب شکرانه دقت کردی داری مقابل رادا از خواهرش بد میگی؟

شکرانه اهی کشید و گفت:

-محمد جان منو رادا توی این موضوع خیلی بهم شباهت داریم اینو که هزار بار بهت گفتم.

و بعد انگار یاد یه چیزی افتاده باشه با شرمندگی بهم نگاه کرد و گفت :

-رادا جان باید ببخشی که پدر و مادر منم برای تو با بقیه فرق ندارن من که به شخصه از همه ی رفتارشون متاسفم و به جای اونا ازت معذرت میخوام.

لبخندی به صورت مهربانش زدم و گفت :

-شکرانه جان خودت رو اذیت نکن من به این موضوع عادت دارم.

بعد از کمی حرف زدم و شوخی های محمد هر سه خسته به هم شب بخیر گفتیم و خوابیدیم،صبح دو باره با صدای منیر جون از خواب بلند شدم دست و صورتم رو شستم و به سالن رفتم،پدر بزرگ مقابل تلویزیون نشسته بود و شکرانه و منیر جون هم در آشپزخونه بودن به همه سلام دادم و به شکرانه گفتم:

-پس محمد کجاست.

شکرانه در حالی که لیوان شیر رو مقابلم میزاشت گفت: 

-رفت سرکار از دیشب انقدر خسته بود که صبح کفشاش رو اشتباه پوشیده بود و نزدیک بود با مخ بخوره زمین 

خنده ام گرفت و گفتم:

-ببخش،ما نزاشتیم دیشب خوب بخوابه

خنده ای کرد و گفت :

-تقصیر ما که نبود منو تو داشتیم با هم حرف می زدیم خودش فضولیش گل کرده بود و پیش ما نشسته بود 

بعد از صبحانه دو باره مشغول حرف زدن شدیم که گوشیم زنگ زد شماره ی مینا بود جوابش رو دادم قرار عصر رو یاد اوری می کرد قرار بود اون بیاد دنبالم.

بعد از قطع تماس رو به شکرانه گفتم :

-قراره عصر با بچه ها بریم بیرون تو هم میایی؟

-لبخند مهربونی زد و گفت :

-نه عزیزم مرسی عصر قراره دوستم بیاد اینجا.

ناراحت شدم دوست داشتم شکرانه هم باهامون باشه ولی چون دیدم مهمون داره زیاد اصرار نکردم برای ناهار محمد اومد دوباره همون محمد همیشگی شده بود جدی و متین ولی مهربونی از سر و روش می بارید بعد از ناهار منیر جون و پدر بزرگ از آشپزخونه بیرون رفتن و در سالن نشستن محمد هم چشمکی به من زد و بعد منو شکرانه رو از آشپزخونه بیرون کرد و گفت:

-خودم همه کار ها رو می کنم 

منو شکرانه هم در کمال پر رویی قبول کردیم و داشتیم از آشپزخونه خارج می شدیم که صداش رو شنیدیم

-نامرد ای پرو.

منو شکرانه نگاهی بهم کردیم و زدیم زیر خنده.

یه ساعت قبل از اومدن بچه ها شروع کردم به آماده شدن و چون می دونستم بعد از گشت توی خیابون میریم خونه ی انا جون بلوز سفید که استین سه ربع بود و طرح طوسی روش بود و خیلی عروسکی بود رو به همراه جین ابی کم رنگم پوشیدم و مانتوی سفید م رو پوشیدم و با شال طوسیم ست کردم صدای زنگ گوشیم بلند شد شماره ی بیتا بود که با عجله گفت :

-رادایی سریع بپر پایین.

خندیدم و گفتم :

-بیتا جان من تازه اول جونی مه چرا خودمو از طبقه ی پنجم پرت کنم پایین؟ 

خندید و گفت:

-ببخشید شما سریع بیا پایین 

-اهان،این شد یه چیزی.الان میام 

تلفن رو قطع کردم و از اتاق خارج شدم از همه خداحافظی کردم و پایین رفتم مینا پشت فرمون نشسته بود و لادن و بیتا هم عقب نشسته بودن رفتم جلو کنار مینا نشستم و سلام کردم همه جواب سلامم رو دادن،مینا در حالی که لبخند به لب داشت دنده رو جا به جا کرد و گفت :

-آماده اید

صدای بیتا بلند شد که گفت:

-صبر کن.صبر کن.

بعد خیلی جدی در حالی که چشماش رو بسته بود گفت :

-بچه ها قبل از هر چیزی برای خودتون یه فاتحه بفرستید که قراره بریم اون دنیا.

مینا عصبانی در حالی که حرکت می کرد گفت :

-خیلی بی شعوری.خیلی هم دلت بخواد.

بیتا نذاشت حرفش رو ادامه بده و گفت :

-خواهر گلم اصلا دلم نمی خواد.چون تو گواهی نامه نداری و اگه ما رو بکشی بیمه بهمون هیچی نمیده.

همه زدیم زیر خنده که لادن گفت:

-ولی خدایی،فکر کنین بگیرن مون چه حالی می کنیما.

مینا عصبی گفت :

-انقدر چرند نگید شماها. 

با هم به در بند رفتیم مینا ماشین رو پارک کرد و چهار تایی راه افتادیم به سمت بالا هر گروه پسری که از بقلمون رد میشدن یه سری متلک های بی سر و تهی بهمون می گفتن و میرفتن مینا با خنده گفت :

-بچه ها دقت کردید همه رو برق میگیره ما بدبختای بد شانس و چراغ نفتی ؟

لادن و بیتا شروع کردن مسخره بازی و روی هر کدوم از پسرا که خز تر بودن اسم ضایع میزاشتن و می گفتن شوهر اینده مونه 

شوهر من یه پسر مو فرفری بود که پشت کفشش رو خوابنده بود و داشت جیگر باد میزد بیتا اسمش رو گذاشته بود چهار شنبه چون لباساش هر کدوم یه رنگ بود شوهر مینا هم یه مرد کچل چاق بود که لادن اسمش رو گذاشت غلام منو مینا هم برای اینکه لجشون رو دربیاریم دو تا معتاد پیدا کردیم از بین جمعیت و اسم شوهر بیتا رو گذاشتیم پنج علی و شوهر لادن هم شد چراغ علی و کلی بهشون خندیدیم،بعد از کلی گشت و دور دور با تماس انا جون مجبور شدیم بریم خونه چون خیلی دیر کرده بودیم و انا جون حسابی از دستمون شکار بود.

خونه ی انا جون یه کوچه بالا تر از خونه ی سیمین خانم اینا بود و سبک خونه هم مثل همون بود ویلایی و مدرن،مینا ماشین رو به داخل خونه هدایت کرد و کنار ماشین های دیگه پارک کرد هر چند که نزدیک بود به ماشین عمو سیامک بزنه.مینا وقتی ماشین رو خاموش کرد بیتا و لادن به شوخی دستشون رو بالا آوردن و باهم گفتن :

-خدا رو شکر.

مینا با ناراحتی گفت :

-اگه دیگه بردمتون بیرون اسمم رو عوض می کنم.

لادن خیلی جدی گفت :

-مینا نکن این کارو.اخم اتو باز کن غلومی ببینه طلاقت میده ها.

مینا به زور جلوی خنده اش رو گرفت و بعد با کیف زد تو سر لادن و گفت :

-خفه بابا.

بعد هم سریع از ماشین پیاده شد.همه با هم به سمت ساختمون می رفتیم که با صدای بوق ماشینی به عقب برگشتیم لامبورگینی مشکی رنگی کنار بقیه ی ماشین ها ایستاد با دیدن ماشین دود از سرم بلند شد از اون بدتر زمانی بود که صاحبش رو دیدم فکر کنم قشنگ سنگ کوب کردم.

آوید با لبخند همیشگی عینک شبش رو درآورد و الان به خوبی می تونستم برق شیطنتی که توی چشماش بود رو ببینم به سمت ما اومد و سلام بلندی داد ما هم جوابش رو دادیم جلوی ما که رسید تعظیم بلند بالایی کرد و رو به بچه ها گفت :

-سلام به فرشته های شایسته 

و بعد رو به من گفت:

-شما چطوری پری دریایی؟؟

دخترا در جوابش خندیدن ولی من نگاه سردم رو به چشماش انداختم و جوابش رو ندادم.برام عجیب بود این موجود دو پای بی حیّا حتی به روی خودشم نمی اورد همین طور که به من نگاه می کرد خنده ی بلندی سر داد و دوباره رو به بچه ها گفت :

-تا این موقع شب حتما تهرون رو آباد کردید.چند تا شماره گرفتید؟راستش رو بگید.

مینا با بد جنسی گفت :

-آوید جون تهرون از اول آباد بود بعد شم ما هر کاری بکنیم به پای تو نمی رسیم.

آوید خنده ی بلندی کرد و گفت :

-اینکه صد البته،بفرمایید تو.بفرمایید

و بعد خودش عقب ایستاد تا ما وارد ساختمون بشیم،دلم برای انا جون می سوخت پسر دیوونه ای داشت همیشه ی خدا می خنده.آخه ادم این همه خجسته؟این همه شنگول؟البته شاید برای من که همیشه پر از درد و غصه ام و سالی یه بار وقتی پیش دوستام باشم از ته دل می خندم این خجسته دله.البته با ماشین زیر پاش هم کاملا معلومه که جز مرفعین بی درده.

وارد ساختمون که شدیم انا جون با مهربونی به استقبالمون اومد و ما رو به اتاق مهمون راهنمایی کرد تا لباسمون رو عوض کنیم. 

بعد از تعویض لباس به سالن رفتیم و به همه سلام دادیم روی مبل کنار پدر بزرگ نشسته بودم که نگاهم خورد به سارا که مثل چی چسبیده بود به آوید انگار چسب دو قلو بهشون زده باشن،آوید هم مثل همیشه خونسرد بود و همون طور که میوه می خورد خودش رو سرگرم حرفهای دو تا عمو هاش کرده بود و اصلا به سارا محل نمیداد.طفلی سارا دلم براش می سوخت،خیلی بد بخت بود. حواسم به صحبت های عمو سیاوش و پدربزرگ رفت:

عمو سیاوش- 

-آقای فرزانه آخه چرا مخالفت می کنین؟ما می خوایم دو هفته کنار هم باشیم و از مناظر اطراف لذت ببریم.

با این حرف عمو گوش ام رو بیشتر تیز کردم با اینکه نگاهم به تلویزیون بود ولی گوشم کاملا در اختیار عمو سیاوش و پدر بزرگ بود

پدر بزرگ- 

-سیاوش خان من که با شما تعارف ندارم.کارام همه مونده این چند روز هم مجبور شدم شرکت رو به دست وکیلم بسپرم و بیام اینجا.

عمو سیاوش- 

-می دونم درک تون می کنم ولی خوب برای روحیه ی رادا جان مسافرت لازمه شنیدم توی این مدت چقدر درس خونده.

چه حرفا کی به روحیه ی من اهمیت میده؟حالا خوبه جلو سارا چیزی نگفت که ضایعم کنه البته از پدربزرگم هم توقع غیر این ندارم. 

پدر بزرگ کمی فکر کرد و گفت :

-حالا ببینم چی میشه.باید با منیر هم مشورت کنم.

خنده م گرفت پدر بزرگ خوب راهی رو برا پیچوندن انتخاب کرد.دمت گرم،پدر بزرگ خودمی.

وقت شام که رسید به سرویس بهداشتی رفتم تا دستم رو بشورم،وقتی برگشتم همه دور میز نشسته بودن و تنها جای خالی وسط آراد و آوید بود به اجبار بینشون نشستم همین که باسن مبارک به صندلی رسید آوید به سمتم برگشت و بهم لبخند زد لامذهب از نزدیک برق چشماش ادم رو می گرفت چند لحظه با بهت بهش نگاه کردم ولی خیلی زود خودم رو پیدا کردم و با خونسردی صندلیم رو کشیدم جلو.طبق عادت همیشگی که اول سالاد می خوردم خواستم همین کار رو بکنم دستم رو به سمت سالاد دراز کردم تا خواستم برش دارم یهو آوید ظرف رو از زیر دستم کشید و شروع کرد برای خودش ریختن اعصابم از دستش خورد شد معلوم بود از قصد این کار رو کرده با لبخند لج دراری خیلی آروم گفت :

-سالاد می خواستی؟

خیلی خونسرد به صندلی تکیه دادم و خودم رو زدم به کوچه ی علی چپ یعنی نشنیدم،بی خیال سالاد شدم و کمی برنج برای خودم ریختم،مطمئن بودم که اگه کس دیگه ای بود هر جور شده حالش رو سر جاش می آوردم ولی از آوید می ترسیدم دوست نداشتم به خاطره یه سری بچه بازی بی ابرو بشم موقع صرف شام خیلی کرم ریخت ولی من بهش محل نمی دادم مثلا نمک رو از زیر دستم کشید دستش رو از قصد به لیوان نوشابه ام زد تا بریزه ولی من سریع جلوش رو گرفتم و نذاشتم نوشابه به لباسم بریزه دوغ ریخت توی ظرف سالاد م،خیلی خودم رو نگه داشتم تا بلایی سرش نیارم خودمونیم یعنی می ترسیدم بلایی سرش بیارم.خیلی سریع از پشت میز بلند شدم و تشکر کرد موقع بلند شدنم صدای خنده ی ریزش رو شنیدم خیلی دلم می خواست دستم باز بود و می تونستم با پا برم تو صورتش و اون فک خوشگل شو داغون کنم.

روی مبل نشسته بودم و مشغول خوندن مجله ی روی میز بودم که صدای آراد رو بغل گوشم شنیدم:

-دیروز وقت نشد بهت بگم،خیلی خوشحالم که راضی شدی با همون بیایی.

به صورتش نگاه کردم دماغ و دهن مون کاملا شبیه به هم بود و تفاوت مون تنها در چشمامون بود چشمای من درشت و کشیده و مشکی بود ولی چشماش اون متوسط و معمولی به رنگ قهوه ای تیره بود،چشماش داد میزد که حرف دلشه ولی من به چشماش اهمیتی ندادم به نگاه برادرانه اش اهمیت ندادم فقط و فقط رفتارش توی دوران بچگی جلوی چشمم رژه می رفت کم محل یاش،دعوا کردن اش،ضایع کردن اش.نگاه بیروحم رو از چهره اش گرفتم و دوباره به مجله دوختم با صدای سرد و خشک و ارومی در جوابش گفتم:

-ولی من اصلا خوشحال نیستم که تو رو توی صد فرسخیم ببینم چه برسه به کنارم.

ساکت شدم و شروع به خوندن مطلب های مجله کردم.

بعد از شب همه دوباره دور هم نشستیم که اینبار عمو سیامک رو به پدربزرگ گفت :

-آقای فرزانه شنیدم دعوت ما رو رد کردید

منظورش پدربزرگ بود 

پدر بزرگ با همون خونسردی رو به عمو سیامک کرد و گفت :

-اختیار دارید من همچین جسارتی بهتون نکردم.به سیاوش خان هم گفتم کارای شرکت زیاده من حتی فرصت سر خاروندن رو هم ندارم.

عمو سیامک:

-شما که این چند روز همه ی کارها رو به وکیلتون سپردید این دو هفته هم روش ما خوشحال می شیم از حضور شما بهره مند بشیم لطفاً نه نیارید.

پدربزرگ نگاهی به منیر جون کرد و گفت :

-نمی دونم والا،هر چی خانم بگن.

قبل از اینکه منیر جون حرفی بزنه سارا با غرور نگاه گذرایی به من انداخت و گفت :

-منیر جون نگران رادا نباش می تونی بزاریش خونه ی عمه،اگه هم دیدی عمه سخت شه بزار خونه بمونه مطمئنا دوستش میاد پیشش

و بعد نگاهش رو به منیر جون انداخت و با لحن لوسی ادامه داد:

-منیر جون میاین دیگه؟ 

نفسم به سختی بالا می اومد دوست داشتم می رفتم یه جای خلوت و تا می تونستم داد می زدم و انقدر سارا رو می زدمـم تا خودم رو خالی کنم خودم رو سریع جمع و جور کردم و تا خواستم حرفی بزنم بنیامین خیلی جدی برگشت رو به سارا و گفت :

-ما برنامه ی شمال رو برای مینا و رادا ریختیم اون وقت تو میگی رادا نیاد؟اگه رادا نیاد که ما کلا شمال نمی ریم.

سارا ضایع شد بدبخت قشنگ قهوه ای شده بود،خوشم اومد،دمت گرم شوهر خواهر یادم باشه به وقتش تلافی کنم برات.

منیر جون لبخندی رو به من و پدر بزرگ زد و گفت :

-آقا رضا(پدربزرگم)خودت که میدونی رادا خسته ی کنکوره باید ببینیم اون حال و حوصله ی سفر داره یا نه.

و بعد نگاه مهربونش رو به من دوخت و گفت :

-نظر تو چیه عزیزم؟

با این حرف صدای دخترا بلند شد.

مینا :

-رادایی تو رو خدا قبول کن

لادن-

-جون لادن قبول کن اگه نه بیاری چهارشنبه ناراحت میشه ها.

با این حرف همه با تعجب به ما نگاه کردن منم خنده ام گرفت که صدای بیتا رو شنیدم که با التماس می گفت :

-جون بیتا.درد و بلات بخوره تو سر این لادن بیا دیگه.

خندیدم نگاهم که به سارا افتاد چهره اش از عصبانیت سرخ بود برای اینکه بیشتر تفریح کنم با نگاه سردم زل زدم به چشمای عصبانی سارا و با پوزخند گفتم:

-من حرفی ندارم منیر جون باز هر چی شما و پدر بزرگ بگید.

بچه ها با صدای بلند شروع کردن به جیغ زدن و کف زدن.

منیر جون و پدر بزرگ هم قبول کردن قرار شد فردا صبح راه بیوفتیم به سمت شمال هم خوشحال بودم هم ناراحت،

خوشحال بودم برای اینکه نیاز به مسافتی مثل شمال داشتم و هم اینکه حال سارا رو گرفتم و ناراحت برای اینکه دو هفته باید قیافه ی سارا و آوید رو تحمل کنم. 

هر چی به شکرانه و محمد گفتم بیان قبول نمی کردن و کار محمد رو بهونه می کردن،از اینکه اونا همراهمون نمی اومدن واقعاً ناراحت شدم و با چهره ای در هم شروع کردم به جمع کردن وسایلم.

صبح زود با صدای منیر جون از خواب بیدار شدم به خاطره کم خوابی دیشب امروز از زور خواب چشمام روی هم میافتاد به سختی از جا بلند شدم و شروع به پوشیدن لباسام کردم و با چشمای بسته چمدونم رو کشون کشون به سمت سالن می بردم که با سر رفتم توی شکم یکی چشمام رو نیمه باز کردم و با دیدن چهره ی خندون محمد دوباره بستمش و گفتم:

-ببخشید.

محمد همین جور که می خندید گفت :

-رادا تو رو خدا یه دقیقه اینجا وایسا من الان میام 

دوباره چشمام رو نیمه باز کردم و رفتن محمد به سمت اتاقشون رو دنبال کردم و در حالی که به چارچوب در تکیه می دادم دوباره چشمام رو بستم،با صدای خنده ی منیر جون و شکرانه دوباره چشمام رو باز کردم که این دفعه محمد رو دوربین به دست دیدم،محمد که چشمای باز رو دید گفت قیافت خیلی توپ شده بود حیف بود که از دستش بدیم.

لبخند کجی زدم و با صدای خواب آلودی رو به محمد گفتم:

-حالا که مدلت شدم،دست مزدم بیا چمدونم رو ببر پایین.

منیر جون با لبخندی بر لب به سمتم اومد و گفت :

-بیا برو صورتت رو بشور که چشمات باز بشه.

به سمت سرویس بهداشتی رفتم و صورتم رو شستم خواب کمی از چشمام پرید،کمی خودم رو مرتب کردم و از سرویس بهداشتی اومدم بیرون 

بعد از خداحافظی با شکرانه و محمد سوار ماشین شدیم رو به پدربزرگ گفتم:

-پدربزرگ میشه من عقب ماشین بخوابم؟

پدربزرگ نگاهی به منیر جون انداخت که منیر جون با لبخند گفت :

-راحت باش عزیزم بخواب.

عقب ماشین دراز کشیدم،پدربزرگ ادم مقرراتی بود و دوست نداشت جایی که اون هست یکی پاشو دراز کنه برای همین من در این مواقع باید ازش اجازه می گرفتم.به قول سونیا من حتی برای خوابیدنم باید اجازه بگیرم.گفتم

-سونیا،چقدر دلم براش تنگ شده بود 

با سونیا که بودم از غم و غصه دور بودم و مثل بقیه احساس راحتی می کردم،با اینکه با مینا اینا راحت بودم ولی خوب مثل زمانی نبود که پیش سونیام،سونیا از ریز و درشت زندگی من خبر داشت برای همین هم بود که من باهاش خیلی راحت تر از بقیه رفتار می کردم،توی همین افکار بودم که خواب چشمام رو ربود با احساس ایستادن ماشین کمی چشمام رو باز کردم با شنیدن صدای بچه ها فهمیدم رسیدیم خونه ی سیمین خانم اینا جایی که قرار گذاشته بودیم،پس خیالم راحت شد و دوباره خوابیدم با صدای منیر جون که داشت اسمم رو صدا می کرد چشمم رو باز کردم که منیر جون لبخند گشادی زد و گفت :

-رادا عزیزم بلند شو می خواییم صبحانه بخوریم.

لبخندی زدم و آروم از جا بلند شدم نگاهی به اطراف انداختم،سر سبز سرسبز بود و ادم احساس آرامش میکرد من بیشتر از اینکه دریای شمال رو دوست داشته باشم عاشق جاده ی سرسبز ش بودم و اگه دست من بود کلا می رفتم توی جنگل ای گرگان زندگی می کردم به قول سونیا از بس عاشق درخت و سر سبزی بودم همه چیز رو سبز می دیدم،این عشق سر سبزی هم ارثیه ای بود از مادر جون مهربونم به من،با لبخند نفس عمیقی کشیدم و در ماشین رو باز کردم و آروم از ماشین پیاده شدم منیر جون هم پیاده شد و ریموت ماشین رو زد و اومد سمت من و گفت :

-همه تو رستوران بیا بریم.

رو به منیر جون گفتم:

-اول می خوام صورتم رو بشورم.

به همراه منیر جون سریع به سمت سرویس بهداشتی های رستوران رفتیم و من با سرعت صورتم رو شستم و از دست شویی خارج شدیم و به سمت رستوران رفتیم همین که می خواستم وارد بشم به کسی خوردم و باعث شد که خوراکی های دستش بریزه زمین.سریع دولا شدم و در حالی که داشتم خوراکی های طرف رو جمع می کردم گفتم:

-معذرت می خوام،شرمنده به خدا حواسم نبود 

اون هم کنار من نشست و گفت:

-مسئله ای نیست منم حواسم نبود.

همین که خواستم خوراکی ها رو به دستش بدم نگاهم بهش خورد چند لحظه مات و مبهوت به چشمای طوسی مرد خیره موندم و اونم با لبخند به من نگاه می کرد با صدای منیر جون سریع به خودم اومدم و نگاهم رو ازش گرفتم و خوراکی ها رو به دستش دادم و سریع بلند شدم و خداحافظی کردم و با منیر جون همراه شدم دوست داشتم با یه چیزی می زدم توی سرم،چند وقت بود خیلی هیز بازی در می آوردم،آخه به تو چه چشماش چه رنگی بود.

به بقیه که رسیدیم سلام دادم و همه با مهربونی بهم جواب سلام دادن به جز خانواده ی محترم خودم لادن صندلی کنار خودش رو بهم نشون داد و گفت: 

-بیا اینجا بشین خانم خوش خواب 

به کنارش رفتم و رو صندلی نشستم که بیتا گفت :

-ِا،رادا پس چهار شنبه کو زنم زنای قدیم ادم بی شوهرش که جایی نمیره،

رو به لادن گفت :

-میره؟

لادن با خنده گفت :

-نه نمیره.

صدام رو صاف کردم و به مینا که اون طرف لادن نشسته بود چشمک زدم و گفتم:

-راستش چهارشنبه جان گفت:

-که من بدون پنج علی و چراغ علی هیچ کجا نمی رم.

با شوخی و خنده صبحانه رو خوردیم و از رستوران خارج شدیم تا خواستم سوار ماشین پدربزرگ بشم مینا دستم رو کشید و گفت:

-بیا با ما بریم 

نگاهی به ماشین عمو سیاوش کردم و با فکر اینکه عمو سیاوش و سیمین خانم و دخترا توی ماشین هستن جا برای من نیست برای همین گفتم:

-نه،جا نیست با ماشین خودمون میام.

با این حرف من لادن متوجه منظورم شد و گفت :

-با عمو اینا که نمی ریم با آوید میریم. 

مخم سوت کشید عـمرا اگه بیام سریع به سمت ماشین خودمون رفتم و گفتم:

-نه مرسی،ماشینش کو پس فکر نکنم شما ها هم جا بشین..

تا خواستم تو ماشین بشینم مینا و لادن گرفتنم و مینا اروم گفت :

-نترس دختر مام باهاتیم،در ضمن با لامبرگینیش نیومده اون ماشین فقط و فقط برای تهرانه.

لادن با خنده و شیطنت توی صداش افزود :

-البته بیشتر برا مخ زنی استفاده میشه،شهرش مهم نیست 

و بعد به ماشین شاسی بلندی که آوید بهش تکیه داده بود اشاره کرد و گفت :

-ماشینش اونه.

خنده ام گرفته بود مگه با این ماشین نمی تونست مخ بزنه ؟

خدا رو شکر کسی متوجه ما نبود و همه مشغول حرف زدن بودن ماشاءالله فک نبود که.تنها کسی که حواسش به ما بود آوید بود که همین طور به ماشینش تکیه زده بود و عینک دودی ریبنش مانع از دیدن چشمای شیطونش می شد ولی خوب اون لبخند همیشگی روی لبش از صد فرسخی داد میزد که آویده و تیپ اسپرتش که حسابی دختر کشش کرده بود البته این موجود دو پا اگه گونی هم بپوشه باز خوشتیپه.اه دوباره زدم شبکه ی هیز بازی جای سونیا خالی که بهم بخنده خودم رو جمع و جور کردم و با دخترا به سمت ماشین آوید حرکت کردیم که حالا با دیدن پشت ماشین فهمیدم سوزوکیه.. 

آوید تا ما رو دید لبخندش عمیق تر شد و گفت :

-بریم خانم کوچولو ها..

بیتا با مشت به بازوی آوید زد و گفت :

-ما خانم کوچولوییم،بچه ؟

آوید خندید و گفت :

-ببخشید آخه مادر بزرگ پانزده ساله ندیده بودم. 

و بعد توی ماشین نشست لادن هم در حالی که توی ماشین می نشست گفت:

-اگه قدیما بودی می دیدی،مادر بزرگ دوست من هفت سالگی ازدواج کرده.

حالا همگی توی ماشین نشسته بودیم و مینا جلو کنار دست آوید بود و ما سه تا هم عقب نشسته بودیم با نشستن توی ماشین عطر تلخ آوید مشامم رو پر کرد واقعاً عطر خوشبویی داشت.با صدای آوید به خودم اومدم که داشت جواب لادن رو میداد:

-پس شما ها حسابی ترشیدید.ترشی که کمه گندیدید.

مینا زد تو سر آوید و گفت :

-بچه حواست به کارات باشه ها ما چهار تایم ولی تو یکی هستی

آوید سرش رو کج کر و با لحن لوسی گفت :

-مامی مینـا

با این حرکت آوید همه خندیدن ولی من اصلا خنده ام نگرفت:

-آخه ادم این همه سر خوش و لوس ؟.

آوید پخش ماشین رو روشن کرد و صداش رو زیاد کرد و منتظر موند تا بقیه حرکت بکنن

آهنگ انریکه بود.آوید به ماشینش سیستم بسته بود برای همین صداش خیلی کر کننده بود با اینکه عاشق آهنگ گوش دادن با صدای بلند بودم ولی الان می خواستم خودم رو از ماشین پرت کنم پایین چون مطمئن نبودم وقتی رسیدیم پرده ی گوش داشته باشم یا نه،توی این همه بدبختی من همینم مونده بود که کر بشم!!!

ماشین ها همه حرکت کردند و ما هم پشت سرشون راه افتادیم یه 206 که پر پسر بود جلوی ماشین آوید می پیچید و با این حرکات نشون می داد قصد کورس گذاشتن داره آوید صدای پخش رو کم کرد که همزمان شد با نفس راحت من. 

آوید با خنده گفت :

-دخترا خودتون داوطلب بشین برین تو ماشین این بدبختا و دو تا پسر اینا بیان تو ماشین ما،بدبختا از بی دختری زده به سرشون.

و خودش شروع به خندیدن کرد. 

پس اینا خانوادگی سیب زمینی بی رگن؟! 

آوید دوباره ادامه داد :

-آخه اس کلا نمی دونن من اگه یه زره گاز بدم رسیدم ولی اینا هنوز اینجان؟

سری از روی تاسف تکون داد بیتا با ذوق گفت :

-آوید بیا حالشون رو بگیریم 

آوید خنده ای کرد و گفت :

-بلا شدی بیتا،ولی نمیشه زشته جلو عمو اینا.

اِ،پس ایشون از این چیزام حالیش می شد و ما نمی دونستیم ؟ ولی خدایی جرئت من فقط به این بود که تو دلم چیزی بارش کنم و گرنه جرئت اینو نداشتم که همه ی این حرفا رو بهش بزنم با خودم که رو دربایسی ندارم می دونم مثل چی از آوید می ترسم. 

آوید با چند سبقت جانانه ای که گرفت تونست اون ماشین رو پشت سر بزاره ولی طوری رانندگی نمی کرد که باعث نگرانی بزرگ تر ها بشه مینا و آوید باهام شوخی می کردن و تا رسیدن به ویلا ما رو سرگرم کرده بودن ساعت حدود ای سه بود که ما به ویلای عمو سیامک رسیدیم که قرار بود این دو هفته رو توی اون ویلا به سر ببریم،ویلای بزرگی بود که با دری نرده ای از بقیه ی ویلا های اطراف جدا شده بود و خونه ی سرایدار هم کنار در ورودی بود عمو سیامک که ماشین اولی بود بوقی زد و سرایدار به سرعت اومد و در ویلا رو باز کرد و به همه تعظیم کرد ماشین ها یکی یکی وارد ویلا می شدن اطراف ویلا پر بود از درخت و جاده ای سنگ فرش شده تا ویلا درست کرده بودن که محل رد شدن ماشین ها بود و شمشاد های بلند مرز بین جاده ی سنگ فرش شده و درختان بلند و سر به فلک کشیده بودن چراغ های بلندی هم هر دو متر یک بار به چشم می خورد بعد از این که کمی جلو رفتیم ویلا ی از پشت درختان به چشم خورد ویلایی لوکس و زیبا با سقف شیرونی که مخصوص خونه های شمال ایران بود جلوی در ساختمان همه ی ماشین ها ایستادن انقدر محو ویلا و اطرافش شده بودم که یادم رفت از آوید تشکر کنم و چه بهتر هم که یادم رفت!! 

پشت سر من آوید هم از ماشین پیاده شد و طوری که فقط خودم بشنوم گفت :

-خواهش می کنم خانم وظیفه بود که شما رو به اینجا برسونیم.

با تعجب به سمتش برگشتم و نگاه بی روح و سردم رو بهش دوختم که اون لبخند شیطانیش عمیق تر شد و رو به دخترها گفت :

-خوب خانما کرایه ی منو بدید.یالا.

لادن خیلی جدی جلو رفت و با شدت زد پس کله ی آوید که باعث خنده ی همه و خنک شدن دل من شد.

آوید در حالی که لبخند به لب داشت اخم کرد و گفت :

-خانـما؟ممنون من کرایه نمی خوام قابل شما رو نداشت.

وسایل رو برداشتیم و به داخل ساختمون رفتیم منو دخترا توی یه اتاق مستقر شدیم،انقدر خسته بودیم که نای ناهار خوردن نداشتیم ولی به اجبار پایین رفتیم و ناهاری رو ندیمه ی خونه ثریا خانم درست کرده بود رو خوردیم و دوباره مثل جنازه به اتاق مون برگشتیم و خوابیدیم.ساعت حدود ای هفت بود که از خواب بلند شدم نگاهی به اطرفم انداختم کسی توی اتاق نبود به بدنم کش و قوسی دادم و ساعت رو نگاه کردم وقتی چشمم به ساعت افتاد سریع از جا بلند شدم و لباس عوض کردم و از اتاق خارج شدم لب پله ها بودم که صدای بسته شدن در یکی از اتاقا بلند شد پشت سرم رو نگاه کردم و تا آوید رو دیدم نگاهی به اطراف انداختم کسی طبقه ی بالا نبود ترس تمام وجودم رو فرا گرفت و بدون توجه به آوید به سرعت از پله ها پایین اومدم که حتی یه بار نزدیک بود با مخ بخورم زمین به آخر ای پله ها که رسیدم ایستادم و پشت سرم رو نگاه کردم خبری از اون هیولای وحشتناک نبود نفس عمیقی کشیدم و به بقیه پیوستم سلام بلندی دادم که راحله خانم با خنده گفت :

-سلام عزیزم،مثلا اومدیم مسافرت چقدر شما جوونا می خوابید؟

با شرمندگی سرم رو پایین انداختم و گفتم:

-ببخشید خیلی خسته بودم.

سیمین خانم : 

-راحله جان اذیتش نکن.رادا جان بچه ها رفتن دم ساحل گفتن تو هم بری پیششون

با شنیدن این حرف با تعجب نگاهی به اطراف انداختم و تا خواستم بگم 

-باشه بعدا میرم پیششون

عمو بهروز با لبخندی پدرانه گفت :

-وایسا عزیزم،آویدم مثل تو خواب بود صبر کن با هم برید 

با شنیدن اسم آوید انگار بهم برق وصل کردن و با عجله به سمت در رفتم و گفتم :

-تا ایشون بیاد طول می کشه.

و نگاهی به پله ها انداختم هنوز نیومده بود پایین به دروغ گفتم:

-شاید هنوز خواب باشن 

و سریع از در بیرون پریدم،تا درو بستم نگاهم رو به اسمون انداختم و گفتم،

-خدایا دروغ مصلحتی که عیبی نداره این دروغ برای حفظ شرافتم بود 

و بعد با گنگی اطرافم رو نگاه کردم،حالا باید از کدوم طرف برم؟وای خدایا نگو که باید دوباره برم تو ساختمون؟؟با دیدن ثریا خانم که به این طرف می اومد سرم رو به سمت اسمون بلند کردم و چشمکی زدم و زیر لب گفتم:

-دمت گرم خدا جون.

با سرعت خودم رو به ثریا خانم رسوندم و با عجله گفتم:

-سلام ثریا خانم،ببخشید شما میدونید ساحل کدوم طرفه؟آخه بچه ها رفتن اونجا منم می خوام برم اونجا.

ثریا خانم لبخند مهربونی زد و گفت :

-نفس بکش دختر جون ارومتر،

و بعد به سمت راست اشاره کرد و گفت: 

-اون طرفه چراغا هم روشنه 

تشکر کردم و تا خواستم برم در ساختمون باز شد با دیدن آوید با سرعت به اون سمت دویدم خنده ام گرفته بود شده بودیم مثل جن و بسم الله،خودمم نمی دونستم چرا انقدر ازش می ترسیدم ترس که نه یه چیزی فراتر از ترس احساس عجیبی بهش داشتم که تا حالا تجربه اش نکرده بودم. همین طور که می دویدم بچه ها رو دیدم که به دور اتیش نشسته بودن و داشتن به دریا نگاه می کردن سرعتم رو بیشتر کردم و به شون سلام دادم همه جوابم رو دادن پریسا همسر آریا کنار خودش برام جا باز کرد و گفت :

-بیا این جا بشین چرا نفس نفس میزنی؟

تا خواستم بهش جوابی بدم صدای آوید اومد که گفت :

-حتما یه چیز ترسناک دیده.

و بعد کنار اردلان نشست با چشمای گرد شده نگاهش می کردم این چه جوری با این سرعت اومد نکنه اینم دویده با دقت سر و وضعش رو نگاه کردم خیلی مرتب بود و نفس نفس نمیزد پس ندویده بود؟پس چه جوری اومده بود؟

با ترس کنار پریسا نشستم به زور نگاه متعجبم رو ازش گرفتم و هنوز داشتم به اومدن آوید فکر می کردم که صدای پر از عشوه ی سارا به گوشم خورد که داشت با اردلان حرف میزد و اردلان هم با اون مهربونی ذاتیش جوابش رو می داد ناخودآگاه نگاهم به مریم همسر اردلان افتاد بیچاره از عصبانیت قرمز شده بود با ناراحتی نگاهم رو ازش گرفتم و توی دلم گفتم:

-خدایا آخه یه ادم چقدر می تونه بی حیّا باشه که جلوی شوهرش و بقیه با کسای دیگه لاس بزنه؟

سرم رو با تاسف تکون دادم و رو به مینا کردم و گفتم:

-ای نامردا چرا بیدارم نکردید؟؟

مینا به ارومی بهم لبخند زد و با حالت گرفته گفت :

-خیلی خسته بودی برای همین هم دلمون نیومد صدات کنیم

مینا خیلی گرفته بود اینو می شد از غم توی چشماش و گرفتگی صداش متوجه شد برای همین پرسیدم

-مینایی چیزی شده ؟

مینا که از این سئوال من هول کرده بود گفت :

-نه چیزی نشده.

-ببخش نمی خواستم دخالت کنم ولی گفتم شاید بتونم کمکت کنم.

مینا بهم لبخند بی جانی زد و گفت :

-خیلی بد جنسی باشه بهت میگم ولی الان نمیشه.

خنده ای کردم و گفتم:

-باشه.

بالاخره روش سونیایی گرفت سونیا هر موقع من گرفته بودم همین جوری بهم میگفت و من برای اینکه ناراحت نشه مجبور بودم بهش بگم،خوب روشی برای رفع فضولیه.

چند دقیقه ای کنار ساحل همین طور بی صدا نشسته بودیم که لادن گفت :

-اه حالم بد شد چیه مثل مادر مرده ها یه جا نشستید و حرفی نمیزنید؟پاشید جمع کنید این مسخره بازی رو حالم بهم خورد.اصلا کی میاد بازی؟؟

بیتا سریع دستش رو بلند کرد منم چون حوصله ام سر رفته بود و هم می خواستم مینا حال و هواش عوض بشه هم دست خودم رو و هم دست مینا رو بلند کردم پریسا هم پشت سر ما دست بلند کرد به ترتیب همه رضایتشون رو اعلام کردن که بنیامین رو به لادن گفت :

-نخود چی تو که همه رو بلند کردی حالا چه بازی می خوای بکنی؟؟

لادن از پشت سرش توپ والیبالی رو در اورد و گفت :

-ها ها ها بنیامین خان.ولی نگاه به توپ والیبال بودنش نکنید چون می خوایم وسطی بازی کنیم.

دخترا دست زن ولی پسرا شروع به غر زدن کردن در آخر ما بردیم و قرار شد همون وسطی رو بازی کنیم

سارا هم که کلا عشق ساز مخالف بود با صدای پر عشوه ای گفت :

-من بازی نمی کنم ممکنه بیفتم و بدنم زخم بشه حوصله ی این بچه بازی ها رو هم ندارم 

بنیامین با لبخندی رو به سارا گفت :

-عزیزم هر جور راحتی.

و بعد با لادن شروع به یار کشی کرد سارا که توقع نداشت همه راحت با این قضیه کنار بیان و هیچ کس نبود که بهش التماس کنه تو رو خدا بازی کن با اخم نشسته بود و ما رو نگاه میکرد

همون موقع صدای پریسا رو شنیدم که اروم داشت به مریم میگفت :

-بهتر نیا. والا ما که خوشحال می شیم.

خنده ام گرفته بود اینجا هم دل خوشی از ناز کردن های خانم نداشتن. 

برای این که تعدادمون مساوی نبود به اجباریه گروه پنج نفره و یه گروه شش نفره شدیم توی گروه بنیامین همه ی پسرا بودن:اردلان،آوید،آریا،آراد

و خود بنیامین که گروه پنج نفره رو تشکیل داده بودن و گروه ما هم لادن،بیتا،مینا،من،پریسا و مریم بودیم بیشتر به جای بازی کل دخترا و پسرا بود انقدر سر و صدا مون زیاد بود که ثریا خانم به بزرگ ترا هم گفته بود و اونا اومده بودن و ما رو تشویق می کردن خیلی بازی با حالی بود سه چهار دفعه بازی کردیم که هر بار ما وسط بودیم اولین نفری که توپ بهش می خورد مریم بود و دوباره با گلی که پریسا می گرفت اون می اومد تو خیلی جالب بود اون قدری که عمو سیاوش و عمو بهروز و سیمین خانم و آنا جون هم به ما پیوستن طفلی راحله خانمم می خواست بیاد بازی ولی پا درد بهش اجازه نمیداد خلاصه بعد از سه ساعت بازی بالاخره گروه ما که یک امتیاز عقب بود مساوی کردیم و با داوری راحله خانم و منیر جون بازی تموم شد همه خسته و کوفته به طرف ویلا حرکت کردیم سارا که دیگه از شدت ضایع شدن باد کرده بود و هی به بنیامین بدبخت می توپید سر میز شام هم بچه ها هنوز درباره ی بازی با هم کل انداخته بودن بیتا می گفت:

-به خاطره اومدن عمو سیاوش و عمو بهروز اونا امتیاز گرفتن،

اونا هم مخالفت می کردن و می گفتن اگه بنیامین بلند نمیزد مینا نمی تونست گل بگیره و ما برنده نمی شدیم رو هم رفته اون شب شب خوبی بود حتی آوید هم دیگه سر به سر من نمیزاشت البته اگه از رفتارای زشت سارا فاکتور بگیریم که با بنیامین قهر کرد و شام نخورد که بزرگ ترا از این کارش ناراحت شده بودن. بعد از شام دور هم نشسته بودیم که صدای داد آوید از طبقه ی بالا بلند شد همه با تعجب به پله ها خیره شده بودن که آوید با عصبانیت از پله ها پایین اومد،جلل خالق مگه این عصبانیتم بلده؟ولی خدایی انقدر وحشتناک شده بود که ادم می ترسید بهش نگاه کنه دیگه نه لبخندی به لبش بود و نه برق شیطنتی توی چشماش. نکنه من چشمش کردم ؟نه به خدا چشمای من به این شوری نیست.

با صدای داد آوید به خودم اومدم که داشت با داد و فریاد می گفت :

-کی به شارژره من دست زده ؟

بیتا با ترس از جاش بلند شد و بدونه اینکه نفس بگیره پشت سر هم گفت :

-آوید به خدا قصدی نداشتم .بنیامین گفت شارژرم رو بیار منم حواسم نبود مال تو رو براش بردم که گفت اشتباه آوردی منم برگردوندم سر جاش تو رو خدا ببخشید می دونستم حساسی ولی خوب از قصد نبود.

قبل از اینکه آوید چیزی بگه عمو بهروز به پدر بزرگ و بابا اشاره کرد و گفت :

-آوید جان عزیزم اروم تر زشته.

آوید با همون عصبانیت از پله ها بالا رفت و بدون اینکه نگاهی به جمع بندازه گفت :

-دیگه کسی حق نداره چه عمدا و چه سهوا دست به وسایل من بزنه.

یا خدا.برا یه شارژر این همه عصبانی شده بود این دیگه کی بود لادن بیتا رو که داشت گریه می کرد رو برد توی اتاق با تعجب به مینا نگاه کردم که اروم و به طور خلاصه گفت :

-آوید رو وسایلش حساسه حتی انا جون هم حق نداره بهشون دست بزنه،یه چیزی بهت می گم شاید خنده ات بگیره آوید لباساش رو توی ماشین لباس شویی شخصی می شوره و خودشم اونا رو بنده مخصوص پهن میکنه. خدا نکنه که یکی به لباساش اشاره بکنه و گرنه طرف رو نفله می کنه این تازه خوبش بود فکر کنم مراعات شما ها رو کرد

با تعجب پرسیدم :

-یعنی وسواس داره ؟

-نه وسواس نداره ولی روی وسایلش حساسه تنها کسی که حق داره به وسایلش دست بزنه پویان دوست صمیمی شه،اگه وسواس داشت نمی ذاشت اونم دست بزنه.

مخم داشت سوت میکشید ادم انقدر حساس نه به اون خجستگیش که همیشه می خنده نه به اینکه سر هیچ و پوچ انقدر عصبانی میشه. 

با مینا به اتاقمون رفتیم طفلی بیتا خیلی ترسیده بود و هنوز داشت گریه می کرد یاد حرف مادر جون افتادم که می گفت:

- بعد از هر خنده ی زیاد گریه ای هم هست.

شب ساعت حدود ای دو بود که همه به رختخواب رفتیم قرار بود فردا زود بلند بشیم تا بتونیم اطراف رو ببینیم بعد هم ناهار رو توی پارک جنگلی بخوریم.

صبح ساعت هشت با صدای زنگ گوشیم از خواب بلند شدم اصلا دلم نمی خواست از تخت جدا بشم ولی دوست نداشتم که به عنوان یه تنبل بهم نگاه بکنن.به سرویس بهداشتی داخل اتاق رفتم و دوش گرفتم و بعد هم لباسام رو پوشیدم با همون حوله ی روی سرم خیسی موهام رو گرفتم آخه دلم نیومد با روشن کردن سشوار بچه ها رو بیدار کنم ار سرویس بهداشتی که بیرون اومدم دیدم دخترا هنوز خوابن همون طور که موهای خیسم رو دورم ریخته بود آروم از اتاق بیرون اومدم دم پا گرد پله ها بودم که صدای آنا جون به گوشم خورد که داشت با یکی صحبت می کرد:

-الان وقت این کارا ست؟تو کی می خوای بزرگ بشی آخه ؟

با شنیدن صدای آوید سر جام میخکوب شدم کنجکاو شده بودم شدید.

-آنا جونم قربونت برم آخه این حرفای شما چه ربطی داره؟

آناجون–

-ربط نداره،خودت بگو ربط نداره ؟بیست و پنج سالته ولی هنوز پی رفیق بازی هستی. 

-مامان جان چنان میگی رفیق بازی که انگار با سه چهار تا لات ولوت دوستم.خوبه پسر دوست خودتم هست.

آنا جون که کمی کوتاه اومده بود گفت :

-کی برمی گردی ؟

صدای آوید بعد از چند لحظه اومد که داشت می گفت :

-به احتمال زیاد پس فردا.

-حداقل وایسا با بقیه خداحافظی کن.

-مامان جان خودت که می دونی وقت ندارم شما از طرف من خداحافظی کن.

با فکر اینکه آوید میره و من برای دو سه روزم که شده نمی بینمش و از این ترس لعنتی راحت می شم لبخند عمیقی روی لبم نشست.

با دیدن آوید که جلوم ایستاده قلبم افتاد تو پاچه ی شلوارم لبخند به لبم ماسید و فکر کنم رنگم پرید که آوید با لبخند عمیق و البته برق همیشگی چشماش سرتا پای منو برانداز کرد و گفت:

-زمان ما که می گفتن کوچیکتر باید به بزرگتر سلام کنه ولی خوب عیبی نداره چون همون زمانم می گفتن بخشش از بزرگانه من تو رو می بخشم و سلام می کنم.

خودم رو جمع و جور کردم و سعی کردم به قالب رادای همیشگی برگردم ولی نمی دونم چقدر این کار رو درست انجام دادم لبخند تمسخر آمیزی بهش زدم و گفتم:

-افاده ها طبق طبق سگ ها به دورش وق ووق. 

و بی اهمیت به دهنش که از زور تعجب باز مونده بود به سردی از بغلش رد شدم که با صدای خنده اش خشکم زد با همون خنده ی توی صداش گفت :

-خوب خانم افاده ای چرا مثال خودت رو برای من میزنی. آهان ببخش حواسم نبود که بهت بگم،خودت بهم یاد آور شدی.

سعی کردم خشمم رو بخورم همون طور که پشتم بهش بود دندون قروچه ای کردم و گفتم:

-جناب من که از همون دورانی که تو شکم مامانم بودم برای افاده جلوی شما لنگ پهن کردم.

-اِ پس خودتم می دونی که نوزادی. 

با اینکه از درون داشتم خودم رو می خوردم ولی با بی تفاوتی ظاهری به سمتش برگشتم و تا خواستم جوابش رو بدم لبخند دختر کشی زد و سریع گفت :

-در ضمن نی نی کوچولو بهتر موهات رو خشک کنی و گرنه سرما می خوری. 

و بعد چشمکی بهم زد و گفت :

-با اینکه این جوری شکل دختر بچه ها تخس خواستنی شدی.

از تعجب دهنم باز مونده بود تا خواستم جوابش رو بدم دیدم جلوم نیست و داره به سرعت از پله ها بالا میره،مردک بیشعور روز خوبم رو چه طور خراب کرد! عمه ات شکل بچه ها تخس خواستنیه. 

آنا جون توی سالن پذیرایی نشسته بود و داشت مجله ای رو می خوند با دیدن من لبخند مهربونی زد و گفت :

-عزیزم بیدار شدی ؟

-سلام

-سلام دخترم،بدو برو صبحانت رو بخور که الان همه بیدار میشن و چیزی به تو نمی رسه 

به لحن شوخش لبخندی زدم و گفتم:

-چشم

و به آشپزخونه رفتم به ثریا خانم که در حال ور رفتن به شیر آشپزخونه بود سلام دادم اونم با مهربونی جوابم رو داد و سر میز صبحانه بودم که صدای آوید رو شنیدم که رو به آنا جون گفت :

-من رفتم مامان خداحافظ.

و بعد از چند لحظه به آشپزخونه اومد و از ثریا خانم خداحافظی کرد و رو به من با شیطنت گفت :

-خداحافظ کوچولوی من.

و سریع از آشپز خونه خارج شد داشتم از عصبانیت منفجر میشدم نه به اون کولی بازی دیشبش نه به این شوخی های مسخره اش

نیم ساعت بعد از رفتن آوید کم کم همه بیدار شدن و اومدن صبحانه خوردن آنا جون از طرف آوید از همه عذر خواهی و خداحافظی کرد بعد از صبحانه همه آماده شدیم و بیرون رفتیم به همه ی پاساژا و بازارها خرید سر زدیم و برای ناهار به پارک جنگلی رفتیم آریا و بنیامین کباب ها رو درست می کردن اردلان و آراد هم بدمینتون بازی می کردن ما دخترا هم به سرویس بهداشتی رفتیم تا دستامون رو بشوریم من عقب تر از همه راه می رفتم و به سختی سعی داشتم قفل ساعتم رو که گیر کرده بود رو ببندم که به چیزی به پام خورد با تعجب به پایین پام نگاه کردم دختر کوچولی خوشگلی که موهاش رو خرگوشی بسته بود با چشمای خاکستری گریون بهم خیره شده بود ناخودآگاه پایین پاش زانو زدم و با سر انگشت اشک هاش رو پاک کردم و گفتم :

-چی شده خانم کوچولو چرا گریه می کنی ؟ 

با صدای لرزون و نازی گفت :

-بابام. 

و بعد دوباره شروع به گریه کرد 

دستی به سرش کشیدم و گفتم:

-گم شدی؟

در حالی که گریه اش شدت پیدا کرده بود گفت :

-اره 

با صدای مینا سرم رو بلند کردم که گفت :

-چی شده یالا بیا بریم.

به اون دختر کوچولو اشاره کردم و گفت :

-مثل اینکه گم شده.

مینا با دلسوزی بهش نگاه کرد و گفت :

-چه نازم هست. آخه

دوباره بهش نگاه کردم و گفتم:

-عزیزم اسمت چیه ؟

-تبسم

مینا گفت :

-چه بهشم میاد،تبسم.

یاد منیر جون افتادم که همیشه بهم میگفت: 

-هر وقت گم شدی همون جا وایستا تا من پیدات کنم 

برا همین رو به تبسم کوچولو گفتم:

-کجا رفته بودی که گم شدی ؟

به دکه ی خوراکی فروشی اشاره کرد دستش رو گرفتم و همراه مینا راه افتادیم به اون سمت خدا رو شکر بچه ی خنگی نبود و همچی رو می دونست به دکه که رسیدیم با مینا شروع کردیم با چشم گشتن بلکه یکی رو پیدا کنیم که صدای مردونه ای گفت :

-تبسمـم

به اون سمت برگشتیم تبسم سریع دوید سمت مرد و به آغوشش پناه برو و مرد هم اونو سخت در آغوشش می فشرد بعد از چند لحظه سر بلند کرد و بهم نگاه کرد خشکم زد همون چشم های طوسی اشنا مرد هم که انگار منو شناخته بود با لبخند به سمتم اومد و گفت :

-باز هم همدیگه رو دیدیم.

با لبخند پاسخش رو دادم و سلام کردم پاسخ سلامم رو داد و گفت :

-نمی دونم با چه زبونی ازتون تشکر کنم 

-لازم به تشکر نیست.

خندید و دستش رو به سمتم دراز کرد و گفت :

-سهند تاجیک هستم 

دستش رو فشردم و گفتم:

-رادا فرزانه 

مینا هم خودش رو معرفی کرد که گوشی مینا زنگ خورد بهش نگاه کردم که با عجله گفت :

-لادنه من اومدم تو رو بیارم خودمم موندم 

رو به سهند کردم و گفتم:

-خوشبخت شدم از اشنایتون با اجازه 

و بعد تبسم رو بوسیدم و خداحافظی کردم مینا هم بعد از خداحافظی راه افتاد به لادن اینا که رسیدیم دیدیم سفره رو پهن کردن معذرت خواهی کردیم و نشستیم مینا هم به طور خلاصه دلیل تاخیرمون رو گفت،بعد از ناهار همگی با هم یه دست والیبال بازی کردیم ساعت حدود ای شش بود که به ویلا برگشتیم همه خسته و کوفته به اتاقمون رفتیم تا کمی استراحت کنیم و بعد دوباره به دریا بریم توی اتاق که رسیدم هوا خیلی گرفته بود به سمت پنجره رفتم که بازش کنم ولی لادن سریع گفت :

-بازش نکنیا.

با تعجب گفتم:

-چرا؟هوای اتاق خیلی خفه است.

لادن –

-میدونم ولی اگه پنجره رو باز کنی بیشتر خفه می شیم،اون پشت استبل اسب هاست.

-اسب؟؟

بیتا- 

-اره مگه نمی دونستی ؟؟

-نه.

مینا –

-الان که شب شده فردا میریم نشونت میدیم 

-باشه،ولی چرا باید پشت اتاق استبل باشه ؟؟

بیتا به لادن اشاره کرد و گفت :

-زیر سر این خانومه،ایشون عشق اسب دارن برا همین عمو که این ویلا رو می ساخته به دستور لادن خانم به معمار گفته یه اتاق هم چسبیده به استبل درست کن و ما بدبختام زمانی که میایم شمال چون بیشتر دسته جمعی میایم به خواست عمو میایم این ویلا و مجبوریم تو اتاق لادن باشیم. 

لادن خنده ای کرد و گفت :

-فقط من عشق اسب دارم،ارهـه

مینا هم خندید و گفت :

-نه ما هم یه کم علاقه داریم 

در کل از خیر باز کردن پنجره گذشتم و بچه ها کولر گازی رو روشن کردن و شروع کردن مسخره بازی درآوردن شب شده بود که دوباره کنار دریا رفتیم اینبار آریا ما رو با گیتارش سورپرایز کرد و چند آهنگ فرانسوی برامون نواخت که همه از مهارتش به وجد اومدیم خیلی هوس کرده بودم که یه دستی به گیتار بزنم ولی به خاطره وجود سارا و آراد این کارو نکردم چون می دونستم هر طوری که بزنم در آخر مسخره ام می کنن،چون خسته بودیم بعد از هنرمندی آوید همه به ویلا برگشتیم که همون موقع هم ثریا خانم برای شام صدامون کرد همه بعد از شستن دست و صورتمون دور میز نشستیم که عمو سیاوش گفت :

-بچه ها یه تصمیمی گرفتیم که امیدواریم موافقت کنید 

همه چشم به دهن عمو سیاوش دوخته بودیم که بعد از مکث کوتاهی گفت :

-می خواییم فردا به ماسوله بریم و بعد از اونجا بریم قلعه رود خان یه دو سه روزی رو اونجا باشیم،

همه با خوشحالی قبول کردیم من که خیلی دلم می خواست برم مخصوصا ماسوله رو قرار شد فردا حرکت کنیم بعد از شام بلند شدیم و به اتاقامون رفتیم تا وسایلمون رو جمع کنیم شب ساعت دوازده بود که خوابیدیم. 

با درد بدی چشمام رو از هم باز کردم دستم رو به شکمم گذاشتم و محکم فشار دادم هوا هنوز تاریک بود گوشی مو برداشتم و به ساعتش نگاه کردم،ساعت چهار و نیم بود دل درد و حالت تهو لحظه ای رهام نمی کرد همین طور که خوابیده بودم به خودم می پیچیدم با اینکه برام طبیعی شده بود ولی باز.

شدت تهوم انقدر زیاد بود که دیگه نتونستم خودم رو کنترل کنم و سریع به سرویس بهداشتی رفتم و محتویات معدم رو خالی کردم همه ی سرتا پام خیس عرق سردم بود کم کم داشت لرزم می گرفت به زحمت از جام بلند شدم و به اتاق رفتم توی تاریکی با سختی چمدانم رو پیدا کردم و سوی شرتم رو بیرون کشیدم و تنم کردم و گوشه ای اتاق نشستم و خودم رو مچاله کردم و زانوهام رو توی شکمم جمع کردم و فشار می دادم درد طاقتم رو داشت می گرفت چشمام از زور درد باز نمی شد نفسام کند شده بود.

پنج سالی بود که این طوری می شدم درست از زمانی که مادر جون فوت کرد درد منم شروع شد،از معدم بود درد ام عصبی بود و هر موقع اینطور می شدم تا چند روز نا نداشتم روی پاهام وایسم هر چی هم دکتر رفته بودم گفته بودن عصبی ام باید از استرس و مواردی که باعث عصبی شدنم بود دوری می کردم،ولی الان نمی دونم چرا دوباره اینطور شده بودم.انقدر درد داشتم که حتی قدردت نداشتم بلند بشم و قرص هام رو بخورم،قرار بود ساعت شش حرکت کنیم ولی با این وضعیت مطمئنا من نمی تونستم برم فقط خدا خدا میکردم زودتر ساعت شش بشه تا یکی به داد من برسه و قرص هام رو بهم بده،ولی مثل اینکه عقربه های ساعت هم از درد کشیدن من لذت می برد.

ساعت راس شش و هوا گرگ و میش بود و میشد اطراف رو دید که صدای گوشی مینا که برای زنگ کوک کرده بود بلند شد خدا رو شکر کردم که حداقل یکی بلند شد حالا دیگه تمام تنم خیس بود و لباسام نم داشتن،مینا خواب الو از جا بلند شد همین طور که همه رو صدا میکرد به سمت چراغ رفت و روشنش کرد همین که چشمش به من خورد جیغ خفیفی کشید و همین کافی بود که بیتا و لادن توی جاهاشون سیخ بشن هم از حرکتشون خنده ام گرفته بود هم اینک دردم به اوج رسیده بود مینا با نگرانی به سمتم اومد و گفت :

-رادایی،چی شدی ؟ چرا رنگت مثل گچ شده ؟؟

و بعد رو به لادن و بیتا که با چشمای چهار تا شده به من خیره شده بودن گفت :

-چرا این طوری نگاهش می کنید؟؟ پاشید بیایید کمک

لادن و بیتا سریع از تخت پایین پریدن و اومدن کمک من،و من همین طور که از درد دولا دولا راه میرفتم روی تخت خوابیدم مینا به سرعت از اتاق خارج شد ولی بعد از چند دقیقه همه به اتاق هجوم آوردن منیر جون سریع اومد بالا سرم و گفت :

-دوباره معد ته ؟قرص ها تو خوردی؟

با سر بهش فهموندم که قرصام رو نخوردم سریع از پارچ روی میز اب ریخت و بعد از داخل کیف دستی م قرص هام رو درآورد و به خوردم داد آریا هم که پزشک بود اومد بالا سرم و بعد از معاینه گفت :

-معده دردش عصبیه و با کمی استراحت خوب میشه 

عمو سیامک که خیالش راحت شده بود گفت :

-پس باید سفرمون رو چند روز عقب بندازیم از چهره ی دخترا نا رضایتی می ریخت برای همین با صدایی که به زور از گلوم خارج میشد گفتم :

- نه شما برید

سیمین خانم با مهربونی گفت: 

- مگه میشه ما بی تو بریم ؟

به زور لبخندی زدم و گفتم:

-شما برید من این طوری راحت ترم آخه من توی زمان ای معده دردم حتی نمی تونم جم بخورم شما که نباشید خیالم راحت تره و راحت می خوابم 

خلاصه از من اصرار از اونا انکار آخر سر به منیر جون و پدر بزرگ متوسل شدم و اونا تونستن راضیشون کنن که بی من برن با اینکه ناراحت بودم از اینکه باهاشون نمی رفتم ولی اونا اگه نمی رفتن عذاب وجدان باعث میشد بدتر معده درد بگیرم 

بعد از اینکه سفارشات لازم رو بهم کردن راهی سفر شدن و قرص های مسکن هم کار خودش رو کرد و من به خواب عمیقی رفتم 

ساعت حدود ای دو بعدازظهر بود که از خواب بلند شدم و چون خیالم راحت شده بود کسی خونه نیست شلوار گشاد کرمم رو با تیشرتم تنم کردم و از اتاق خارج شدم ویلا غرق سکوت بود همین طور اروم اروم از پله ها پایین می رفتم که صدایی از بالا اومد با فکر اینکه ثریا خانم بالاست دستم رو معده ام گرفتم و اروم راه اومده رو برگشتم با دقت که گوش کردم صدا از اتاق مشترک آوید و آراد میومد به سمت اتاق رفتم و بدون اینکه در بزنم در اتاق رو باز کردم همین که در اتاق باز شد در جام خشکم زد نفسم به شماره افتاده بود یا خدا این اینجا چی کار میکرد؟؟ آوید بود که داشت توی کمد لباساش سرک می کشید و با دیدن من با تعجب بهم نگاه می کرد اون زودتر از من به خودش اومد و با تعجب پرسید :

-مگه تو با بقیه نرفته بودی؟

دهن مو باز کردم تا چیزی بگم ولی هر چی تکون می دادم صدایی ازش در نمی اومد درد معدم دوباره داشت تشدید می شد پام فلج شده بود و چشمام به آوید خیره بود.

آوید کم کم عصبانی شد و با قدم های محکم به سمتم می اومد نمی دونم چم شد بود !احساس می کردم نمی تونم تکون بخورم ولی با تمام سعیم یه قدم عقب برداشتم و از اون جایی که خدای شانس بودم خوردم به دیوار.

آوید دستش رو به دیوار پشت سرم گذاشت و سرش رو دولا کرد به طوری که صورتش درست مقابل صورتم بود کم کم داشت مثل اون شبی که سر شارژش عصبانی شده بود می شد با صدای خشنی گفت :

-تو از من می ترسی؟؟ 

اگه حالت عادی داشتم حتما بهش می گفتم :

-پ نه پ،حتما خودش رو تا حالا توی اینه ندیده،دختر باز بد بخت.

دوباره صدای خشنش توی گوشم پیچید و گفت :

-تو از چی من می ترسی؟کسی چیزی بهت گفته ؟

با فکر اینکه ثریا خانم کجاست؟ منو آوید الان تنهاییم؟؟حرفهای مینا،لادن و بیتا توی سرم چرخید بی توجه به حرف هایی که آوید میزد فقط و فقط شرف و شرافتم جلو چشمم رژه میرفت با قدرت عجیبی که تا حالا از خودم سراغ نداشتم از زیر دستش فرار کردم و به اتاقم پناه بردم دستم از شدت ترس می لرزید همین که داشتم درو قفل می کردم کلید توی قفل شکست،خشکم زد الان چی کار باید می کردم؟در اتاق قفل بود و اون آوید هیولا هم پشت در بود معدم تیری کشید که من مجبور شدم پشت در بشینم،بعد از نیم ساعت صدای آوید رو پشت در شنیدم که داشت صدام می کرد از ترس به خودم لرزیدم که صداش درست از پشت در به گوشم خورد دیگه عصبانی نبود بلکه همون آوید قبل شده بود :

-رادا.رادا خانم.خانم کوچولو،می دونم که صدام رو می شنوی ببخش،به خدا سردرد برام اعصاب نذاشته بود اصلا به خاطره همین سر درد لعنتی یک روز زودتر اومدم. ببینم هنوز از من می ترسی ؟ من که می دونم کی پرت کرده. من اگه دستم به اون سه کله پوک برسه می دونم چی کارشون کنم. با آریا حرف زدم می دونم معده ات درد میکنه بیا بیرون.به خدا من نمی دونستم خونه ای و گرنه نمی اومدم یا اصلا به ثریا خانم نمی گفتم که بره.

با این حرفش بیشتر به خودم لرزیدم که صدای آوید دوباره بلند شد:

-ببین رادا کاری به حرف اون سه کله پوک نداشته باش من هر چقدر پست باشم با فامیل کاری ندارم. ببین ادم رو به چه کارایی مجبور می کنی؟! ببین رادا خانم من اگه قرار باشه با کسی کاری داشته باشم اون کس حتما خودش تنش می خاره پس مطمئن باش من با تو کاری ندارم جو جو خانم حالا هم بیا بیرون 

نمی دونستم میشه بهش اطمینان کرد یا نه ولی خوب نمی تونستم که دو سه روز توی این اتاق بمونم برای همین خودم رو به خدا سپردم و با صدای ارومی گفتم:

-بگو جون مامانم.

آوید که معلوم بود نفهمیده گفت :

-چی گفتی بلندتر بگو نشنیدم 

صدام رو کمی بلندتر کردم و جمله ام رو تکرار کردم که خندید و گفت :

-به جون مامانم من با تو کاری ندارم حالا بیا بیرون 

-نمی شه.

با تعجب پرسید: 

-دیگه چرا؟؟

-نمی تونم ؟

با نگرانی گفت :

-برا چی ؟؟

-قفل.

آوید بلند خندید و گفت :

-دیدی بچه ای،حتی نمی تونه قفل در رو باز کنه. تو که بلد نیستی بازش کنی چرا می بندیش؟ حالا هم چیزی نشده کلید رو از زیر در بده تا من باز کنم.

مسخره خودت بچه ای،پرو. با لحن تخسی گفتم :

-نمیشه 

کلافه گفت :

-رادا سر کارم گذاشتی؟؟

عصبانی شدم و گفتم:

-نه خیر هول کردم کلید رو توی قفل در شکوندم

آوید بلند گفت :

-چی

-همین که شنیدی.

آوید-

-امروز جمعه است من چه جوری قفل ساز پیدا کنم ؟

-قفل ساز نمی خواد که چارش پیچ گوشتیه.

آوید – 

-من از این کارا بلد نیستم.

معلومه بلد نیستی. چه توقع ها دارمـا!!

-خوب درو بشکن.

آوید –

-من به عموم خسارت وارد نمی کنم.

-مسخره می کنی؟

آوید-

-نه به خدا نمی تونم عمو به این چیزا حساسه.

بعد از کمی مکث گفت :

-از پنجره.

-پنجره چی؟ 

آوید-

-از پنجره بیا.

-من نمی تونم 

آوید-

-پس توی همون اتاق بمون.

- اِ

-اِ نداره،همین یه راه رو داری البته یه راه دیگه هم هست تا فردا توی اتاق باش.

خیلی گشنه ام بود و گرنه پیشنهاد دوم رو قبول می کردم برا همین گفتم:

-از پنجره میام 

آوید-

-آفرین.

به سختی از پشت در بلند شدم لباس هام رو عوض کردم و گوشیم رو برداشتم و در پنجره رو باز کردم که ناله ام به هوا برخاست فاصله زیاد نبود ولی درست زیر پنجره گل و آب کلی اشغال بود با فکر این که یه پرش بلند می کنم از نرده ی پنجره رد شدم اصلا یاد معده دردم نبودم و همین کار دستم داد معده ام بد جور تیر کشید و دستم از پنجره رها شد و با سر رفتم توی گل ولای و اون آشغالا که صدای خنده ای بلند شد سرم رو که بلند کردم آوید رو دیدم که هین طور که دستش رو به شکمش گرفته بود می خندید عصبانی شدم و تیکه گِلی رو برداشتم و به سمتش پرت کردم و با حرص گفتم: 

-زهر مار.

آوید که دید اوضاع خرابه کمکم کرد بلند بشم و گوشیم رو که اون طرف تر بود رو برداشت با هم به داخل ویلا رفتیم بوی بدی گرفته بودم و آوید در حالی که لبخند به لبش بود صورتش هم از بو جمع کرده بود تا رفتم بشینم داد زد 

-نه..

-وا چرا؟؟؟

با این سرو وضع می خوای بشینی پاشو برو حموم.

نگاهی به خودم انداختم و دیدم که راست می گه بدبخت !

-باشه ای گفتم 

و به سمت بالا حرکت کردم ولی یکدفعه چیزی توی مخم جرقه زد،با درموندگی به سمتش رفتم و گفتم:

-نمی تونم،یعنی نمی شه. 

یه تای ابروش رو بالا انداخت و چشماش رو یه حالت خاصی کرد که انگار می خواد تا فی ها خالدون فکر و مغز منو در بیاره بعد با لحن نچندان دوستانه ای گفت :

-تو زبون ادم می فهمی؟؟ بهت می گم باهات کاری ندارم.

از اینکه حرفم رو این طور تعبیر کرد مخم سوت کشید، توی حموم ؟؟؟. سرم رو به شدت تکون دادم تا این فکر ازش خارج بشه و بعد با درموندگی گفتم:

-منظور من این نبود. من دارم می گم نمی تونم برم حموم برای اینکه لباس ندارم،لباسام توی اتاقن،درم که قفله.

آوید با فهمیدن منظورم دوباره لبخند پهنی زد که چال گونه اش دلم رو آب کرد آخه چرا من نباید از این چال خوشگلا داشته باشم؟؟ 

آوید – 

-آهاننن. بیا بریم این طرف من بهت لباس میدم.

منو به حموم اتاق انا جون راهنمایی کرد با فکر لباسای آنا جون خیالم راحت شد و رو به آوید گفتم:

-خیلی خوب. شما می تونی بری 

بعد نگاهی به در کردم و پرسیدم :

-کلیدا کوش؟ کلیدارم بده بعد بی زحمت برو.

آوید اخماش رو تو هم کشید و گفت :

-نمی خواد شما در قفل کنی پنجره های این اتاق مثل اون یکی نیست که بپری ازش بیرون. حفاظ داره !

با فکر اینکه آوید بخواد. موهای تنم سیخ شد ولی به روی خودم نیاوردم و گفتم :

-باشه 

انگشت تهدیدم رو جلوش تکون دادم و باز ادامه دادم :

-ولی حق اینکه بیایی تو اتاق رو نداری.

لبخند ملیحی زد بعد همون طور که به سمت در می رفت گفت :

-فقط میام برات لباس میزارم میرم.

با تعجب نگاهش کردم مگه لباس اینجا نبود ؟بی خیال شدم و گفت :

-راستی سشوار و اتوی لباسا رو لطفا برام بیار

سری تکون داد و بیرون رفت منم پریدم توی سرویس بهداشتی لبخند شیطونی زدم و به دسته ی در نگاه کردم و گفتم:

-اینو که می تونم قفل کنم!! 

درو قفل کردم و با خیال راحت لباسام رو درآوردم و توی رخت چرکا انداختم فقط لباس زیرام رو ننداختم،آخه لباس زیر وسیله ی شخصیه ون می تونم مال هر کسی رو بپوشم شیر اب رو باز کردم وقتی وان پر از آب شد توش دراز کشیدم دوباره یاد معده ام افتادم دردش نسبتا کم شده بود ولی خوب بازم درد می کرد خدا رو شکر این درد مثل دردای همیشگی نبود چون اون وقت نمی تونستم از جام تکون بخورم با صدایی از بیرون یاد آوید افتادم،چاره ای نداشتم باید بهش اعتماد می کردم،البته از چشماش معلوم بود که به اون بدیا هم نیست. تازه یادم افتاد امروز تونستم جوابش رو بدم و اون ترس سابق نبود،دروغ نمی گم،بود ولی یه جور عجیبی که برام قابل درک نبود. بلند شدم و دوش رو باز کردم و شروع کردم به شستن خودم بعد هم لباس زیرام رو با آخرین توان مشت مالیدم تا تمیز بشه پوشیدنش به دلم نمی چسبید ولی چاره ای نبود لباسا رو چلوندم تا اب هاش به حد امکان ازش بریزه و بعد به رخت کن اویزون کردم و دوباره خودم رو شستم وقتی اومدم بیرون تازه یادم افتاد حوله هم ندارم می خواستم همون جا با آخرین توانم جیغ بکشم ولی حرصم رو قورت دادم همین طور که اب از سر و روم می ریخت به سمت در رفتم اروم درو باز کردم و اطراف رو نگاه کردم،نه خبری از آوید نبود دوباره توی اتاق به دنبال لباس گشتم و آخر چشمم به لباس ها و حوله روی تحت افتاد لبخندی از سر راحتی زدم و با سرعت نور به سمتشون رفتم و به شون چنگ زدم و به ناچار دوباره به حموم برگشتم خدا رو شکر سرویس بهداشتیشون بزرگ بود و میشد لباسامون رو توش بپوشیم حوله رو روی سرم انداختم و تا خواستم لباسا رو آویزون کنم هنگ کردم.. اینا چی بود دیگه؟؟یه بلوز مردونه سفید با یه شلوار جین آبی کم رنگ که دو تا و نصفی مثل من می تونستن برن توش با دقت به لباسا و مارک معروفشون و نو بودنش فهمیدم برای خودشه.آخه کله خراب شلوار تو توی پای من وایمیسته؟ بعد شم آوید ادم حساسیه چطور شده لباسای خودش رو بهم داده و لباسای آنا جون رو نداده با کمی فکر فهمیدم،شاید تو نبود آنا جون دوست نداشته به لباساش دست بزنه و لباسای خودشم می ندازه دور. با بی قیدی شانه ای بالا انداختم و شروع به خشک کردن خودم کردم و بعد حوله رو دور خودم پیچیدم لباس زیرام رو برداشتم و باز اول به بیرون سرک کشیدم و بعد از در خارج شدم اتو رو به برق زدم و شروع کردم با اتو خشک شون کردن و بعد هم با سشوار روشون گرفتم خلاصه با بدبختی خشکشون کردم و به سرویس بهداشتی برگشتم و شروع به پوشیدن لباسا کردم بلوزه که تا رون پام میرسید و درست هم قد مانتو کوتاهام بود ولی شلوار. بهتره از اون حرف نزنم که خدایی ضایع است شلوار آوید غول برای من که نصف شم نبودم افتضاح بود با دو تا دست بالا نگه شون داشتم و باز بدون خشک کردن موهام از اتاق خارج شدم شلوار آوید نصفش زیر پام بود و مانع از درست راه رفتنم میشد من قدم بلند بود ولی آوید خیلی از من بلند تر بود که من به زحمت به سر شونه های پهنش می رسیدم در ضمن این شلوار از اونا بود که پاچه اش باید زیر کفش میرفت،وای خدا من چقدر از این مدل بدم میومد مخصوصا الان!!! به پله ی آخر که رسیدم شلوار رو محکم تر گرفتم و آوید رو دیدم که مثل بچه ی خوب داشت tv می دید با صدای بلند گفتم:

-یه کمر بند به من میدی؟؟ 

به سمتم برگشت و چند لحظه با چشمای درشت شده بهم خیره شد و بعد خنده ی بلندی سر داد و چشماش وحشتناک برق زد یه لحظه ترسیدم و خواستم برگردم ولی به خودم فحش دادم و در دل گفتم 

-مقاوم باش تو اون رادای قوی هستی که همه رو از پا می نداخت و با چشمای بی روحش همه رو می ترسوند.

آوید هنوز داشت می خندید با حرص گفتم:

-رو آب بخندی. 

با این حرف من خنده اش بیشتر شد و با زحمت گفت : 

-بیا. بشین اینجا.من برم برات بیارم 

با حرص گفتم :

-ها ها ها از قصد برداشتی بزرگترین لباساتو بهم دادی.

خندید و در حالی که از پله ها بالا میرفت گفت :

-نه به خدا از قصد نبود تنها لباسهایم که نو بود اینا بودن بقیه رو پوشیده بودم گفتم شاید دوست نداشته باشی.

و سریع از پله ها بالا رفت دوباره معده ام تیر کشید روی مبل نشستم و خودم رو مچاله کردم.بعد از چند دقیقه از پله ها پایین اومد و با دیدن وضعم سرعتش رو بیشتر کرد و کمر بند توی دستش رو روی میز مقابلم گذاشت و گفت :

-چی شدی؟؟حالت خوب نیست ؟

سری تکان دادم و سعی کردم به زور هم که شده لبخندی بزنم که البته فکر کنم به هر چیزی شبیه بود جز لبخند:

-نه فقط یه کم درد معده ام دو باره شروع شده.

با تمسخر نگاهی به سرتا پام که مچاله شده بود و صورت رنگ پریده ام گفت :

-کاملا داد میزنه که یه کم درد داری!!

خنده ی بی جونی کردم و گفتم:

-باور کن. جوون تو.

قهقه ای زد و گفت :

-با این جمله آخرت مطمئن شدم داری از درد میمیری؟؟؟

از حرکتش حرصم گرفت من داشتم از درد می مردم ولی اون. آوید با ته خنده ای که توی صداش بود گفت :

-قرص داری؟؟ کجاست بگو بیارم برات.

با صدای اروم و گرفته ای گفتم:

-تو. تو اتاق 

-کدوم اتاق؟؟؟

_اتاق خودم.

از زور خنده چهره اش قرمز شده بود ولی چون می دونست من حرصم میگیره سعی کرد خودش رو کنترل کنه و گفت :

-با شاهکار امروز شما که الان نمی تونیم اون قرصا رو برداریم. من الان یه مسکن برات میارم تا بعد. 

و به سمت آشپزخونه رفت بعد از چند دقیقه با مسکن و لیوان اب برگشت و در حالی که به دست من می داد گفت :

-بیا بخور 

قرص و اب رو از دستش گرفتم و خوردم،توی همون حالت چشمام رو روی هم گذاشتم که با صدای آوید به خودم اومدم :

-نخواب،بیا برو این کمر بند رو ببند بریم بیرون یه چیزی بخوریم تو معدت هم خالیه برا همین هی درد می گیره.

با تمسخر نگاهش کردم و با پوز خندی که روی لبم بود نگاهی به سر و وضعم انداختم و گفتم:

-با این قیافه؟؟اون موقعه به جای غذا خوردن سر از منکرات درمیاریم.

خندید و گفت :

-چی فکر کردی خانم کوچولو؟؟ به من می گن آوید شایسته می دونم باید چی کار کنم.

با تمسخر گفتم:

-اِ آقای آوید شایسته به ما هم بگو شاید شاگردی زیر دست شما کار ساز باشه.

سینه اش رو صاف کرد و گفت :

-اولا فکر نکنم چیزی برای تو کارساز باشه ثانیا مگه تو حالت بد نبود پس چرا انقدر حرف میزنی؟پاشو.پاشو. من میرم بالا آماده بشم تا برمی گردم مثل یه دختر خوب باهام میایی.

دو باره ترس تمام وجودم رو گرفت و با دلهره گفتم:

-نه. نمیام.

با تعجب بهم نگاه کرد و انگار از توی چشمام دلیل مخالفتم رو فهمید چون دوباره خشن شد و گفت :

-تا ده دقیقه ی دیگه پایینم،خوشم نمیاد یه حرف رو هزار بار تکرار کنم. ولی برای هزارمین بار. بهم اعتماد کن.

اون به بالا رفت و من هم یه ایت الکرسی خوندم و بلند شدم تا کمر بند رو ببندم ولی آخرین سوراخ کمر بندم برام بزرگ بود به ناچار و با درد به اشپزخونه رفتم و با چاقو سوراخ دلخواهم رو درست کردم و کمربند رو بستم و بلوز رو روی شلوار انداختم. به سمت اینه ی قدی رفتم و خودم رو برنداز کردم لباسا توی تنم گریه می کرد و موهای نم دارم رو که با کیلیپس جمع کرده بودم بهم ریخته بود و هر کدوم یه طرفی رفته بود کیلیپس رو باز کردم و با دست مثل شونه موهام رو کمی مرتب کردم و دوباره پشت سرم بستم و دوباره نگاهی به خودم انداختم انگار یه چیزی کم داشتم ولی هر چی به خودم نگاه می کردم نمی فهمید با صدای آوید به خودم اومدم و برگشتم سمتش.واو،محشر شده بود تیپ اسپرت مشکی زده بود و با شال گردن پارچه ای مشکی،سفیدی که دور گردنش به طور شل بسته بود و از صد فرسخی مارک بودن لباس ها و قیمتهای خوشگل شونم معلوم بود،تیپ مشکی با صورت سفید و چشمای شیطونش هم خونی خاصی داشت و بوی عطرش که مست مستم کرده بود خدایی دخترایی که باهاش دوست می شدن حق داشتن ولی از یه نظر هم احمق بودن که خودشون رو بازیچه ی این هیولا که الان شکل دیو سیاه خوش تیپ شده بود می کردن 

با صدای آوید که شیطنت درش بیداد می کرد گفت :

-نکـن اینجوری کشتی منو تو که دختر.چشمت که شور نیست؟هست ؟ باید به انا جون بگم برام اسپند دود کنه. 

از اینکه اینطور بهش زل زده بودم به خودم فحش می دادم اخه احمق تر از منم بود؟؟ اره دوست دخترای این یابو.

اخمی بهش کردم و گفتم:

-کم خودت رو تحویل بگیر بهت که نگاه کردم وحشت کردم گفتم نکنه دزد باشه ؟فقط یکی از اون جورابا که رو سرشون میکشن کم داری.

حرصش گرفت و دماغش رو دسته کرد و گفت :

-کور شود هر انکه نتوان دید. 

(و با چشم به من اشاره کرد)

در حالی که دستم رو روی معده ام می ذاشتم سعی کردم نخندم و گفتم:

-ان شاالله.

و بعد با قدم هایی که به خاطر درد آروم بود ولی سعی می کردم محکم باشه به سمت در سالن رفتم که آوید گفت :

-و ایستا. 

با تعجب به عقب برگشتم درست پشتم بود و به اندازه یه وجب باهام فاصله داشت نمی دونم چرا ترسیدم قلبم مثل گنجشک میزد با هر بدبختی بود سرم رو بلند کردم و بهش نگاه کردم با چشمها و لبخند شیطونش توی چشمام خیره شد و گفت :

-همین جوری می خوای بری ؟

با ترس و تته پته گفتم:

-م.مگه ب.باید چه جوری.برمـم ؟

لبخندش عمیق تر شد به طوری که چال روی گونش عمیق تر شد،آخرم این چال شیطون من میشه. آوید دستش رو بالا اورد و کلاه مشکی نقاب دار پسرونه ای رو روی سر من گذاشت و گفت :

-لباس پسرونه پوشیدی جو گیر شدی و می خوای کشف حجاب کنی؟؟ اون موقع منکرات رو شاخشه.

به زور لبخندی زدم ولی اون در کمال تعجب من لپم رو کشید و خونسرد به طرف در رفت،از این حرکتش جا خوردم واقعاً که داشت پسر خاله می شد سرم رو به شدت تکون دادم و با تعجب پشت سرش به حیاط ویلا رفتم به ماشین تکیه داده بود خواستم برم عقب بشینم که در رو برام باز کرد و گفت :

-بپر بالا دختری پسر نمـا

با دو دلی صندلی جلو نشستم و آوید هم به سرعت درو بست و پشت فرمون نشست و راه افتاد توی مسیر سکوت حکم فرما بود و فقط صدای موسیقی ملایمی که توی ماشین گذاشته بود باعث می شد کلافه نشم.آوید با صدای ملایمی سکوت رو شکست و گفت :

-اول میریم مرکز خرید تا تو لباس مناسب بخری بعد می ریم یه جایی که غذا بخوریم.

با تعجب بهش نگاه کردم و گفتم:

-امروز جمعه است.

خندید و گفت : 

-شهرای بزرگ که توریستی هم هستن مرکز خریداشون بازه.

-پس چرا قفل ساز.

با خنده ی ملایمی گفت :

-اونا فرق دارن.

سری تکون دادم،شهر ما هم توریستی بود و عید ها و تابستونا غلغله بود ولی جمعه ها مرکز خریداش بسته بود. کلا جمعه ها در خدمت خانواده بودن.

آوید ماشین رو توی پارکینگ پارک کرد و گفت: 

-بدو بیا پایین که دیگه به جای ناهار باید شام بخوریم.

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

-با این قیافه ؟ تو برو بی زحمت برام بگیر و بیار

با شیطنت خندید و گفت:

-اولا من برای کسی چیزی نمی خرم شاید سلیقه هامون باهم فرق داشته باشه و ثانیا حالش به اینه که تو بیایی.

و به لباسام اشاره کرد لجم گرفت و گفتم 

-نمیام

و اون هم گفت: 

-پس منم نمی رم 

بالاخره با کلی دعوا اون پیروز شد و من به اجبار پیاده شدم از خر شانسی من پاساژ پر بود از آدما و همه با تعجب بهم نگاه می کردن و من داشتم از خجالت اب می شدم،هر دختری که از کنارمون رد میشد با چشماش آوید رو می خورد و بعد با چشمای از حدقه در اومده به من نگاه می کرد از خجالت دوباره معده دردم شروع شد آوید با دیدن قیافه ام لبخند مهربونی بهم زد و دستم رو گرفت اول با تعجب نگاهش کردم ولی اون با غرور و اخمی که سرچشمه اش همین غرورش بود به رو به رو نگاه می کرد و دیگه چشماش شوخ و شیطون نبود و کاملا برعکس جدی بود با اعتماد به نفس قدم برمی داشت و این کارش هم به من روحیه داد و درد معده و خجالتم اروم گرفت حالا قشنگ شونه به شونه و دست در دست هم راه می رفتیم جای سونیا خالیه که منو اینجوری ببینه خودمم به خودم شک کرده بودم این من بودم رادا؟ دست تو دست کسی که ازش مثل چی می ترسیدم؟ ولی الان.این همون هیولا بود که تکیه گاه مهربون من شده بود و من از در کنارش بودن احساس شادی می کردم مطمئن بودم اگه به جای آوید بابا یا آراد بودن صد متر عقب تر یا جلوتر راه میرفتن تا ابروشون نره ولی آوید.

با آوید به داخل مانتو فروشی رفتیم مغازه خدا رو شکر خالی بود و فروشنده که پسر جون و خوش تیپی بود اول با تعجب به من که اول وارد مغازه شدم و بعد به آوید نگاه کرد و گفت:

-سلام عرض شد می تونم کمکتون کنم ؟

آوید سلام کرد و با اشاره به من گفت: 

-برای ایشون مانتو و شلوار می خواستم 

پسرک ژورنال مانتو ها رو روی میز گذاشت و گفت: 

-بفرمایید اینجا 

من و آوید به سمت فروشنده رفتیم و شروع به برسی ژورنال کردیم یه مانتوی ابی رنگ که خیلی کوتاه و ساده بود ولی طرح و رنگ دوست داشتنی داشت چشمم رو گرفته بود ولی چون پولام همراهم نبود و آوید باید پولش رو می داد ساکت فقط نظاره گر بودم که آوید گفت:

-چی شد کدوم رو پسندیدی؟

سری تکون دادم و گفتم 

-همه قشنگن نمی دونم.

-یعنی چی خوب کدوما.نکنه نپسندیدی می خوای بریم جای دیگه.

سریع پریدم وسط حرفش و گفتم:

-نه.

اصلا دوست نداشتم با این قیافه دوباره برم بیرون آویدم که انگار فهمیده بود خندید و گفت:

-پس مجبورم خودم برات پیدا کنم 

دوباره شروع به ورق زدن کرد که به مانتوی مورد علاقه ی من که رسید فروشنده سریع گفت:

- اینم یه مدل خوب مونه که فروش عالی بوده و جنس شم ترکه و حرف نداره 

چشمام برق زد و منتظر بودم که آوید قبول کنه ولی اخمی کرد و بدونه اینکه به من نگاه که گفت: 

-نه خیلی کوتاهه مناسب شخصیتش نیست.

هم از حرفش خوشحال بودم و هم ناراحت بیشتر مانتو های من همین قد بود ولی خدا رو شکر این چند روز مانتو های نسبتا بلند و خوبم رو پوشیده بودم.

آوید مانتوی سفید و راسته ای رو برام انتخاب کرد که تا روی زانو بود و بعد هم با هم شلوار آبی پررنگی انتخاب کردیم و من به اتاق پرو رفتم و لباسا رو پوشیدم خدایی سلیقه اش حرف نداشت ولی برام یه سوال پیش اومده بود اون مانتو درست کوتاه بود ولی چون کمی حالت گشاد داشت انقدر برآمدگی های بدنم رو به خوبی نشون نمی داد بعد از چند ثانیه آوید به در زد و درو براش باز کردم بدون اینکه نگاهم کنه شالی همرنگ شلوارم گرفت سمتم و گفت: 

-بپوش و زود بیا ببینم چه جوری شدی؟

درو بستم و شال رو سرم کردم بهم میآمد کلا رنگ ابی خیلی به صورتم میآمد و هر وقت می پوشیدم سونیا کلی فحشم میداد که چرا انقدر خوشگل شدم البته می دونستم نصفش هم برای دل خوشیه در اتاق پرو رو باز کرد و صداش کردم داشت با فروشنده حرف میزد هر دو به سمتم برگشتن فروشنده با چشمهای گرد شده نگاهم می کرد و آوید با اخم دلم خالی شد حتما خیلی بی ریخت شده بودم که این طوری نگاهم می کردن آوید یه نگاه سریع به فروشنده که داشت به من نگاه می کرد انداخت و سریع اومد طرفم و جلوی فروشنده ایستاد جوری که دیگه بهم دید نداشت و گفت:

-چرا این لباس اینطوریه ؟

-چه طوریه ؟

-خیلی تنگه؟یه سایز بزرگتر فکر نمی کنی بهتر باشه ؟

نگاهی در اینه انداختم اندازه ی لباس خوب بود و هیچ جاش تنگ نبود برا همین با تعجب به سمتش برگشتم که خودش جوابم رو داد و گفت:

-نه اندازه اش خوبه.خیلی خوب خودت دوستش داری 

-اره قشنگه، بهم میاد؟؟ 

با اینکه نگاهش ناراضی بود ولی لبخند جدی زد و گفت:

-اره دنبالتم میاد.پس مبارکه، لباس اتو بردار بیا بیرون 

لباس هایی که از آوید گرفته بودم و برداشتم و بیرون اومدم 

مرد فروشنده نگاه خیره و لبخند بدی سرتا پام رو نگاه کرد و گفت:

-به به بهتون خیلی میاد مبارک باشه 

و بعد هم دستگاه مخصوصش رو اورد تا دزد گیری که به لباس بود رو جدا کنه.آوید با جدیت دستگاه رو از دستش رفت و گفت:

-خودم جدا می کنم،شما لطفاً به کارت برس و حساب کن 

و بعد لبخند مهربانی به من زد و دزد گیر رو از مانتو جدا کرد.فروشنده لباس های آوید رو توی پاکت گذاشت و بعد با کلی تعارف و اینا قیمت رو گفت: 

-ازش تشکر کردیم 

و از مغازه خارج شدیم رو به آوید گفتم:

-ممنون به زحمت افتادی.راستی فردا که قفل ساز بیاری پول لباس ها رو بهت بر می گردونم.

اخم با نمکی کرد و گفت: 

-اولا قابل شما رو نداره خانم ثانیا دیگه از این حرفا نزن اینا هدیه بود از طرف من برای خواهر زن پسر عموم.

لبخندی زدم و همراه هم راه افتادیم پاکت لباس های آوید رو عقب ماشین گذاشتم و خودم جلو نشستم همین که حرکت کردیم ازش پرسیدم 

-راستی سرت خوب شد ؟ 

دستی به سرش کشید و خنده ای کرد و گفت:

- خوب شد یادم انداختی.اصلا یادش نبودم.

و دوباره خندید سری از روی تاسف تکان دادم: 

-واقعاً این بشر چیزی به عنوان عقل تو سرش بود؟؟ منکه می گم طرف خجستس کسی باور نمی کنه با زنگ موبایلم از فکر خارج شدم و گوشیم رو از توی جیب شلوارم به زحمت درش آوردم و با دیدن شماره ی منیر جون نگاه سریع به آوید انداختم و گفتم:

-منیر جونه.

سریع ماشین رو کنار جاده کشید و شیشه های ماشین رو بالا داد و گفت:

-نگو که با منی.

دوست نداشتم دروغ بگم ولی اگه راستش رو می گفتم منیر جون نگرانم می شد و سارا هم حرف مفت میزد.سریع دکمه ی وصل تماس رو زدم و گوشی رو به گوشم چسبوندم 

-الو.منیر جون ؟

-سلام رادا جان خوبی مادر؟کجایی چرا تلفن خونه رو جواب نمی دید؟ ثریا خانم کجاست؟چرا تلفنت در دسترس نبود ؟می دونی چقدر نگران شدیم ؟

خندیدم و با مهربانی گفتم:

-سلام یکی یکی بپرسید.من خوبم،الانم توی اتاقم،ثریا خانم هم نمی دونم کجاست.صدای تلفنم نشنیدم،امـم دیگه چی بود ؟اهان نمی دونم گوشیم تا الان پیشم بود.

-خوب عزیزم خدا رو شکر که سالمی،معده ات بهتر شد ؟ 

-بله ممنون،شما کجایید؟

-ما هم یه ساعتی هست که رسیدیم راستی مامانت می خواد باهات حرف بزنه

چشمان بی احساس و سردم،سرد تر شد اون قدر که خودم از سردیش لرزم گرفت و گفتم:

-لازم نیست تلفن رو بهش بدی.حتما کسی اون طرفاست که می خواد بهش بگه منم هستم.

-راداا 

با تحکم گفتم:

-منیر جون.

-اخه زشته.

-زشت اون دختر بزرگشه.

صدای جیغ منیر جون بلند شد خدایی تا حالا این طوری صحبت نکرده بودم 

-رادا 

-جان رادا،منیر جون حالم خوب نیست سلام منو به پدر بزرگ و خانواده ی شایسته برسون 

مخصوصا اسمی از خانواده ام نبردم

-باشه هر جور راحتی خداحافظ 

-خداحافظ

گوشی رو قطع کردم متنفرم از این همه دروغ و ریا و دو رنگی متنفرم خدایا می فهمی متنـفرم.

محکم و سرد به رو به رو خیره شده بودم ماشین هیچ حرکتی نمی کرد به سمت آوید برگشتم که دیدم با لبخند ملیحی بهم نگاه می کنه ولی وقتی نگاهش به چشمام خورد خشکش زد پوز خندی روی لبم نشست.پس این استثنا نبوده.اینم مثل بقیه.خدایا متنفرم از این دو رنگی انسانهات.ای کاش،ای کاش منم می تونستم مثل اینا آفتاب پرست باشم و هر دقیقه رنگ عوض کنم 

با صدای سرد و بی روحی گفتم:

-نمی خوای حرکت کنی؟

خوشحال بودم رادای همیشگی برگشته بود و من چقدر دلتنگ این رادای بیرحم بودم،بیرحم برای کسایی که قلبشون از سنگه و از رحم و مروت مردونگی هیچی حالیشون نیست

آوید در سکوت دوباره ماشین رو روشن کرد و راه افتاد بعد از چند دقیقه جلوی رستوران شیکی ایستاد و با لبخند گفت:

-بپر پایین جوجو خانم 

نگاه سرد و بی تفاوتم رو بهش انداختم ولی این بارم مثل دفعه ی اول افاقه نکرد و اون لبخند پهن دیگری زد 

پیاده شدم و همراه هم وارد رستوران شدیم با اینکه ساعت یه ربع به هفت بود ولی باز رستوران شلوغ بود گارسون میز خالی رو بهمون نشون داد و گفت:

-بفرمایید اونجا.

ما پشت میز درست رو به روی هم نشستیم و آوید با لبخند منو رو به سمتم گرفت و گفت:

-سفارش بده خانم.

نگاه سر سری به منو انداختم ولی با توجه به معده دردم گفتم:

-سوپ 

آوید با شیطنت گفت:

-اون که پیش غذا ست.

جدی نگاهش کردم و گفتم:

-ممنونم ولی معده ام درد میکنه فقط سوپ می خورم 

آوید باشه ای گفت و خودش مشغول خوندن منو شد بهش خیره شدم 

اولین پسری بود که باهاش تنها غذا می خوردم من حتی با برادرم هم تنها نبودم ولی اون.آوید شایسته،آوید شایسته.احساس عجیبی داشتم چیزی که خودم اسمش رو ترس گذاشته بودم ولی الان می فهمیدم ترس نبود اگه ترس بود پس من آلان اینجا چه می کردم ؟اون برام مثل یه تکیه گاه شده بود شاید امروز باعث به وجود اومدن این حس بود، ولی من احساس می کردم این حس از خیلی وقت پیش هم بوده،آوید یه جورایی داشت برام مثل سونیا می شد اینو خیلی خوب می تونستم بفهمم برام عجیب بود من الان هشت سال بود که با سونیا دوست بودم ولی آوید هنوز نصف روز هم نبود پس چی شد که اینجوری شد؟؟

با صدای آوید به خودم اومدم:

-تو که باز به من خیره شدی.دختر خجالت بکش مردی گفتن زنی گفتن،شرم و حیایی گفتن

لبخند محوی زدم و گفتم:

-خیلی خودت رو تحویل می گیری ؟

خندید ولی هیچی نگفت،شاید خودشم قبول داشت که اعتماد به نفس بالایی در زمینه ی خود شیفتگی داره.آوید متفکر و با لبخند محوی به من خیره شده بود یه تای ابروم رو بالا انداختم و به چشمای شیطونش خیره شدم که نا خود اگاه گفت:

-چرا انقدر سرد و بی احساس ؟

این بار از تعجب جفت ابروهام بالا رفت ولی چیزی نگفتم که خودش ادامه داد:

-چشمات رو می گم.

نفس عمیقی کشیدم و در جواب گفتم:

-دونستن خیلی چیزا برا بچه ها خوب نیست.

خندید و گفت:

-خودت رو می گی ؟

-نه جناب تو رو می گم.

چشماش رو درشت کرد و گفت: 

-شناسنامه هامون یه چیز دیگه می گه ها.

-نه خیر اقا مهم این جای ادمه.

و به سرم اشاره کردم 

لبخند پر شیطنتی زد و گفت:

-مال تو رو مطمئنم که هنوز در حد یه نوزادم نیست.

-اره گل پسر در حد یه نوزاد نیست و خیلی زیاد تر از مال تو که در حد نوزاده هست

-از قدیم گفتن سربه سر بچه نزار.

زبونم رو در آوردم و گفتم:

-خیلی هم دلت بخواد 

خنده ای کرد و گفت:

-دیدی خودت اعتراف کردی بچه ای.

همون لحظه گارسون با غذاها سر میز ما اومد ومن فقط یه چپ بهش بستم بچه پرو رو، ولی خوب تونستم از حرف اصلی منحرفش کنم چون هیچ دوست نداشتم کسی از زندگیم و از مشکلاتم چیزی بدونه چون از ترحم متنفر بودم.بعد از تموم شدن غذا آوید صداش رو صاف کرد و گفت:

-مامان اینا فکر می کنن من فردا میام برای اینکه خیال شون از بابت تو راحت بشه قراره بگم با دوستام اومدیم خونه تا دیگه نگران نباشن.

نگاه عاقل اندر سفیه بهش انداختم و گفتم:

-تو چی خوندی ؟

با تعجب بهم نگاه کرد و گفت:

-هان ؟ این الان چه ربطی داشت ؟

-من الان ربطش رو می گم.تو جواب منو بده.

آوید: 

-دندون پزشکی.

-یا خدا.اگه دکتر مملکت تو باشی معلوم میشه بقیه اوضاعشون چه جوریه.تو می خوای دوستات رو بیاری خیال اونا راحت بشه ؟ آخه عقل کل چند تا پسر با یه دختر.خیال کدوم شون باید راحت باشه ؟

آوید همین طور گنگ و با تعجب بهم خیره شده بود و من با لبخند پیروزی که به لب داشتم براش ابرو بالا می انداختم،آوید بعد از چند لحظه به خودش اومد و گفت:

-خانمی که ابرو می ندازی بالا، بالا تو راجب من چی فکر کردی؟ یعنی من خودم انقدر سرم نمیشه که گوشت رو جلوی چند تا گرگ گشنه نزارم؟ کوچولو همه ی اونا یا متاهلن یا متعهد.برای همین اکیپ ما چند تا دختر داره تو خودش.

حالا اون ابرو هاش رو بالا انداخت و با چشمای شیطونش به چشمای سرد و ضایع من خیره شد و لبخند عمیق تری زد که چال گونه اش بیشتر شد.

نیش من بدبخت هم جمع و اویزون شد خیلی خوب ضایعم کرد احساس بدی داشتم یا به قول سونیا احساس بد قهوه ای شدن.

سعی کردم خودم رو جمع و جور کنم ولی با حرف آوید وا دادم.

با لحن شیطونی گفت:

-خوب خانم کوچولو شما چه رشته ای هستی.اهان،نه ببخشید چه رشته ای می خوای بری.

انقدر دلم می خواست بلند شم و صندلیم رو تو سرش خورد کنم و شمع های روی میز رو توی چشماش فرو کنم تا دیگه به من اینجوری نگاه نکنه و بعد تا می خوره بزنمش و عقده ی هفده سال زندگیم رو سر این خالی کنم.با چشمای منتظر و شیطونش بهم خیره شد و گفت: 

-نگفتی؟

دستام رو زیر میز مشت کردم تا فک منقبض شده ام آزاد بشه ولی موفق نشدم و با همون فک کلید شده و از لای دندونام گفتم:

-انسانی.

خیلی خونسرد ابرو بالا انداخت و گفت:

-آفرین،حالا چه رشته ای دوست داری؟؟

می خواستم پاشم جرش بدم ولی باز خودم رو کنترل کردم و با همون حالت گفتم:

-حقوق.

سری با شیطنت تکون داد حالت جدی به خودش گرفت و گفت:

-رشته ی خوبیه ولی به درد ادم هایی که ضایع میشن نمی خوره.

اگه یه لحظه ی دیگه می شستم مطمئنا داغونش می کردم در حالی که با شتاب از جام بلند می شدم با لحن غلیظی گفتم:

-عوضیـی

و به سمت در رفتم که صدای خنده ی بلندش اعصابم رو متشنج کرد یه لحظه مخم داغ کرد و همه ی بدنم از عصبانیت گر گرفت درست شده بود مثل زمان ایی که سونیا می گفت:

-مثل گاوهای وحشی می شی که دنبال پارچه قرمزن 

اون لحظه واقعاً آوید رو پارچه قرمز دیدم و سریع به سمتش رفتم و لیوان بزرگ نوشابه رو روی سرش ریختم قیافش خنده دار شده بود ولی اون قدر اعصابم خورد بود که حتی نتوستم بهش بخندم سویچ ماشین رو از روی میز برداشتم و بدون اینکه به آدمای اطراف نگاه کنم از رستوران زدم بیرون.با ریموت در ماشین رو باز کردم و نشستم توش اگه رانندگی بلد بودم مطمئنا می ذاشتمش و می رفتم.

سویچ ماشین رو روی داشبرت گذاشتم و به صندلی ماشین تکیه کردم و چشمام رو بستم بعد از پنج دقیقه صدای در ماشین اومد ولی کسی چیزی نگفت یه لحظه ترس تموم وجودم رو گرفت.اخه از آوید بعید بود که حرف نزنه!! با ترس چشمم رو باز کردم و آوید رو دیدم که با چشمای گرد شده از ترس و شیطنت بهم نگاه می کنه وقتی نگاه من و به خودش دید سریع به جلو نگاه کرد و قیافه ی مظلومی به خودش گرفت،ناخودآگاه اخم کردم و همین طور که به آوید نگاه می کردم به فکر فرو رفتم،چرا باید با آوید این طوری می بودم؟

من رادای خونسرد و بی تفاوت که سارا با بدترین حرفاش مامان و بابام با بی محلیاشون و آراد با تحقیر اش نمی تونستن اعصبانیم کنن فوق فوقش این بود که خونسرد جوابشون رو می دادم و در خفا برای خودم و در مقابل خدای خودم اشک می ریختم.بعد از سونیا آوید اولین نفری بود که تونست عصبانیم کنه.با صدای آوید به خودم اومدم که با صدای مظلوم ولی شیطونی گفت:

-بچه خودش رو خیس کرد.چرا این جوری نگاه می کنی؟

تازه متوجه خودم شدم و به رو به رو نگاه کردم،دیگه حرفی بینمون رد و بدل نشد وقتی رسیدیم،دو تا ماشین جلوی ویلا بود و چراغ جفتشم روشن بود با تعجب به آوید نگاه کردم که لبخند کوچکی زد و گفت:

-بچه هان.

بدون اینکه وایسته ریموت در و زد و با سرعت پیچید توی ویلا از چراغ ها پشت سرمون معلوم بود که دوستاش هم دارن دنبالمون میان.جلوی در ساختمون ماشین رو پارک کرد و با هم پیاده شدیم بعد از یکی از ماشین ها دو تا پسر و دو تا دختر خارج شدن و ماشین پشت سرشون هم یه پسر بود که به جمع ما پیوست آوید رو به دوستاش گفت:

-بچه ها معرفی می کنم رادا خواهر زن بنیامین.

به همه سلام کردم که هر کدوم شروع به معرفی خودشون کردن اولین نفر دختر با نمک و تپلی بود که با لبخند جلو اومد و در حالی که دستش رو دراز می کرد گفت:

-شادی هستم همسر رضا.

دستش رو فشردم و گفتم:

-خوش بختم.

نفر بعدی دختر سبزه رو با چشمای عسلی بود که با خجالت گفت:

-مژگان،دوست شادی.

دستش رو فشردم که پسری نمکی و قد بلند که لحن حرف زدن و شیطنتش کپی آوید بود گفت:

-و البته نامزد پویان.

و بعد لبخندی به من زد و گفت:

-منم که معرف حضور همه ی خانم ها هستم.اشکان 

با تعجب بهش نگاه کردم و گفتم:

-خوش بختم.

آوید با خنده گفت:

-تعجب نکن این مشکل خود شیفتگی داره.

اشکان دماغ شو دسته کرد و گفت:

-بهتر از تو که هستم.ایشـش 

همه از این حالتش خندیدیم که پسر بعدی که چهره ی جذابی داشت گفت:

-آوید حالا هم که ما رو دعوت کردی دم در نگه مون میداری ؟

و بعد رو به من کرد و گفت:

-البته رادا جان با شما نیستم.راستی خودمو بهت معرفی نکردم رضا هستم.

پسر بعدی که کمی جدی ولی توی کاراش لودگی کاملا اشکار بود سریع رفت سمت در سالن و گفت:

-منم پویانم حالا جان جدتون بیاید بریم تو من الان می ترکم.

همه بهش خندیدیم و رفتیم توی ساختمون پویان هم با عجله رفت توی دست شویی تازه منظورش رو از ترکیدن فهمیدم و زدم زیر خنده.همه با تعجب بهم نگاه می کردن که اشکان با جدیت گفت:

-فکر کنم آنتن دهیش کمی ضعیفه.

دوستای آوید همه مثل خودش ادمای شوخ و در عین حال مهربونی بودن مخصوصا شادی و رضا که فهمیدم دارن مامان و بابا هم میشن،مژگان اولاش خیلی ساکت بود ولی کم کم یخش باز شد دختر ناز و تو دل برویی بود.خلاصه شب خوبی رو کنار هم داشتیم مخصوصا با لودگی های اشکان که هر حرکتی می کردیم سوژه ی اون می شد برا خنده،طفلی شادی از ترس اینکه به خاطر بارداریش یه وقت کاراش سوژه ی دست اینو اون نشه همش یه جا نشسته بود و هر حرف و حرکتی می کرد دور از چشم اشکان و دستیارش پویان بود..

شب منو مژگان و شادی توی اتاق آنا جون اینا خوابیدیم و پسرا هم رفتن توی اتاق آوید.صبح از سرو صدای زیاد به زور چشمام رو از هم باز کردم کش و قوسی به بدن کوفته ام دادم و اطرافم رو نگاه کردم با دیدن اتاق انا جون تازه موقعیتم رو فهمیدم سریع از جا بلند شدم دست و صورتم رو شستم و به پایین رفتم همشون دور میز صبحانه نشسته بودن سلام کردم و روی صندلی کنار دست مژگان نشستم.

پویان با خنده گفت:

-ساعت خواب رادا.می خواستی یه کم بیشتر می خوابیدی.

با ملایمت گفتم:

-ببخشید من دیشب خیلی خسته بودم برای همین تا الان خوابیدم 

آوید با نگاه مهربونی گفت:

-الان حالت بهتره ؟معدت که درد نمی کنه؟

دستم رو روی معده ام گذاشتم و گفتم:

-نه خدا رو شکر خیلی بهترم.

آوید بعد از کمی مکث گفت:

-صبح رفتم کلید ساز آوردم در اتاق رو باز کردم.

لبخندی زدم و با قدردانی نگاش کردم و گفتم:

-مرسی،خیلی بهتون زحمت دادم.

چشماش دوباره شیطون شد و گفت:

-خوبه خودتم می دونی.

دماغم رو دسته کردم و با لحن حاضر جوابی گفتم:

-نه مثل اینکه تو دوباره نوشابه لازم شدی؟

-هه کوچولو تو منو از نوشابه می ترسونی اون از دستم در رفت و گرنه آدمت می کردم.

-اوه اوه کی میره این همه راه رو پیاده شو با هم بریم دکتر تقلبی.

-نزار دهنم باز شه جوجه محصل.

تا خواستم بهش براق شم رضا به میان اومد و گفت:

-بسته دیگه بچه ها چه خبرتونه.

و بعد نگاهی به آوید کرد و بهش چپ بست

آوید هم با شیطنت برای من شکلک دراورد و از پشت میز بلند شد،به پشتی صندلی تکیه دادم و اروم گفتم:

-آدمت می کنم.

مژگان با خنده و به آرومی من گفت:

-فکر نکنم کاری از پیش ببری اینا ادم بشو نیستن مخصوصا به قول تو دکتر تقلبی.

خنده ای کردم و گفتم:

-بیچاره زنش.

مژگانم:

-اره واقعاً.

بعد از صبحانه به اتاق رفتم و لباس هام رو عوض کردم و به پایین رفتم همه آماده بودن که با هم بریم کنار ساحل همه با هم راه افتادیم و اروم اروم به سمت ساحل می رفتیم که گوشی من زنگ خورد شماره منیر جون بود.

-الو 

-سلام رادا جان خوبی ؟

-سلام منیر جون مرسی شما خوبی ؟

-اره فدات شم خوبم،کجایی ؟

کمی مکث کردم و گفتم:

-با دوستای آوید اومدیم ساحل.

منیر جون با لحن نگرانی گفت:

-ادمای خوبی هستن ؟ زنم باهاشونه ؟

-بله منیر جون نیاز نیست که نگران باشی.

-خوب پس.راستش زنگ زدم بگم ما امشب از اینجا حرکت می کنیم،فردا پیشتیم 

-چرا انقدر زود قرار نبود فردا هم اونجا باشید؟اصلا چرا شبونه می خواید بیایید ؟

-پدربزرگت توی شرکتش مشکل پیش اومده وکیلش زنگ زده گفته هرچه زودتر باید خودشو برسونه.

-آهان که اینطور باشه پس من فردا منتظرتونم.

-اره عزیزم وسایلتم جمع کن که می خوایم سریع حرکت کنیم.دیگه باید برم کاری نداری ؟

- نه منیر جون سلام برسونید به همه.خداحافظ 

-خداحافظ عزیزم 

تلفن رو که قطع کرد به بچه ها پیوستم،یه حال خاصی داشتم هم دلم می خواست برم هم دوست نداشتم برم دل کندن برام سخت بود ولی خودم درست نمی دونستم برای چی ؟ یا.برای کی..؟ 

بچه ها مشغول والیبال شدن و من به سمت آوید رفتم که داشت به دریا نگاه می کرد خواستم خبر فردا رو بهش بدم.

کنارش ایستادم و من هم مثل اون به دریا خیره شدم و گفتم:

-دوستش داری؟

با تعجب به سمتم برگشت و بعد از چند لحظه مکث گفت:

-کی رو.

خنده ام گرفت درحالی که میخندیدم با چشمم به رو به رو اشاره کردم و گفتم:

-دریا رو.

خنده ای کرد و با شیطنت نگاهم کرد و گفت:

-چنان گفتی دوستش داری گفتم کی رو می گه.اره دریا رو دوست دارم خیلی بهم آرامش میده.

شیطنتم گل کرد در حالیکه لبخند موزیانه ای میزدم گفتم:

-دریا خانم آرومت می کنه.بقیه چی کارت می کنن؟

به چشمام نگاه کرد و چند لحظه به هم خیره نگاه می کردیم که با لبخند گفت:

-اولین باره خالی نمی بینمش.

با تعجب گفتم:

-چی رو؟

-چشمات رو،توی عمق نگاهت شیطنت موج میزنه.

نگاهم رو از چشماش گرفتم که خنده ای پر از شیطنت کرد و خودش بحث رو عوض کرد و گفت:

-دریا خانم ارومم می کنه،ساحل خانم بغلم می کنه،نسیم خانم نازم می کنه،خورشیدم، همش سیاهم می کنه.

بعد خنده ای کرد و گفت:

-علی الحساب اینا رو داشته باش تا بقیه اش رو برات بگم.

-فکر نمی کنی حرفت کلیشه ایه ؟دریا ارومم می کنه.

خنده ای کرد و گفت:

-خوب هر کس یه جوریه من صدای اب و موج ها رو دوست دارم با شنیدنش احساس آرامش می کنم.تو چی ؟

خندیدم و گفتم:

-به قول سونیا من سبزم.عاشق گل و گیاه و جنگل.با بوی چوب نم دار مست می شم و با بوی برگ درختا دیوونه به قول سونیا هر کی بخواد منو خر کنه با یه گلدون کارش راه میوفته 

خندیدم و ادامه دادم:

-البته خودش که همیشه این راه رو برای گوش درازی من انتخاب می کنه.

آوید: 

-این سونیا که می گی.

نذاشتم حرفش رو ادامه بده سریع با لذت و ذوق کودکانه ای گفتم:

-دوستمه و همه کسم بعد از خدا و مادر جون و منیر جون،سونیا همه کسه منه ، دوستم ، خواهرم ، برادرم ،مادرم و.

آوید نگاه ملایمی بهم کرد و گفت:

-خوش به حال سونیا معلومه که خیلی خاطرش رو می خوای.از تو این همه مهربونی بعیده.

خندیدم و با یاد تماس منیر جون گفتم:

-راستی منیر جون اینا امشب حرکت می کنن،به احتمال زیاد فردا صبح اینجان.

آوید با تعجب بهم نگاه کرد و گفت:

-چه زود راه افتادن 

بعد از چند لحظه اخم اش به شدت توی هم رفت و با صدای نسبتا عصبی که سعی داشت آروم نگهش داره گفت:

-یعنی تا این حد قابل اعتماد نیستم که وقتی فهمیدن من پیشتم سریع بساطشون رو جمع کردن که بیان؟ 

سریع وسط حرفش پریدم و گفتم:

-به خاطر تو نیست پدر بزرگ کار داره.

نگاه عاقل اندر سفیه ای بهم انداخت و گفت:

-پشت گوشای من مخملی نیست.

-نه به خدا دارم راست می گم،شرکت پدر بزرگ مشکلی پیدا کرده برا همین وکیلش زنگ زده که سریع خودشون رو برسونن برای همین هم هست که دارن میان 

آوید که خیلی سریع اروم شده بود گفت:

-یعنی پدر بزرگت فردا تنها بر میگرده ؟

-نه ما هم میریم دیگه.

با تعجب پرسید:

-همتون ؟

-نه منو منیر جون با پدربزرگ میریم ولی فکر کنم بابا اینا بمونن.

سری تکان داد و همین طور که دوباره به دریا نگاه می کرد گفت:

-خوب تو هم بمون با مامانت اینا برو.

لبخند تلخی روی لبم نشست،پس هنوز نمی دونست من با منیر جون اینا زندگی می کنم.با صدای ارومی گفتم:

-نمیشه.

با تعجب بهم نگاه کرد،اینبار من به دریا خیره شدم و گفتم:

-من با منیر جون اینا زندگی می کنم و کلا من از خانواده ام جدام.

با تعجب گفت:

-دعوا کردید؟؟

خنده ی تلخ و مسخره ای تحویل دادم و گفتم:

-اره ولی هنوز یه سالمم نشده بود.

-می خوام بیشتر بدونم،میشه؟

کسی نبودم که راز دلم رو همه بدونن ولی خیلی خود دارم نبودم به کسی چیزی نمی گفتم چون از دلسوزی و ترحم بیزار بودم اصلا دوست نداشتم آوید هم به اون دسته ادمایی اضافه بشه که بهم ترحم یا دلسوزی می کنن برای همین گفتم:

-بعضی چیزا گفتنی نیست و گفتنش هم چیزی از بار این دنیا کم نمی کنه شاید هم اضافه کنه.

بی توجه به آوید راهم رو کج کردم و به بچه ها که در حال بازی بودن پیوستم،آوید هم بعد از چند دقیقه به ما پیوست.بعد از بازی با بچه ها برای ناهار مهمون رضا بیرون رفتیم و بعدهم گشتی توی خیابونا زدیم و به پارک رفتیم.ساعت نزدیک هشت و نیم بود که به خونه برگشتیم هر کس به اتاقش رفت تا لباسش رو عوض کنه همین که وارد اتاق شدم گوشیم زنگ زد لادن بود:

-الو 

-سلام به رفیق مریض ما.

خندیدم و گفتم:

-سلام به دوست بی معرفت ما 

لادن از پشت تلفن جیغ کشید و گفت:

-دیدید گفتم همون رو می گه.به خدا تقصیر این بیتای ور پریدست.

-چرا ؟

-رادا شاید باورت نشه دختره نصف ماست ولی تا حالا رو نکرده بود چه عجوبه ایه.کره خر یه پسر رو تور کرد خفن.

بیتا سریع گوشی رو از لادن گرفت و گفت: 

-کم به عموت فحش بده (منظورش کره خره )

صدای لادن اومد که گفت:

-ای بی ادب 

بیتا:

-سلام رادایی چه طوری ؟بهتری ؟

-مرسی گلم تو خوبی ؟چی میگه این لادن ؟

-حرف میزنه، روز اول یه شا سکول اومد به من شماره داد اینا هنوز تو کفشن.

مینا :

-درست حرف بزن بیتا دو روز با لادن گشتی لات شدی 

صدای جیغ بنفش لادن منو این طرف خط کر کرد چه برسه به اون طفل معصوما و بعد گفت:

-خفه شو مینا.

بیتا: 

-راستی با پسر عموی ما در چه حالی.

خندیدم صدای لادن اومد که گفت:

-اِاِ راست گفتی بیتاها.رادا زنی یا دختر؟

چشمام گرد شد و با صدای نسبتا بلندی گفتم:

-بی ادب.

صدای ضربه ای اومد بعد مینا گفت:

-رادا به جات زدم تو سر این بی ادبه منحرف.

خندیدم و گفتم:

-طفلی به اون بدی اهم نیست که شما می گید.

صدای خنده اشون بلند شد بعد مینا گفت:

-خوب تو که باهاش تنها نبودی از اول دوستاش باهاتون بودن.

خندم گرفت بیچاره ها نمی دونستن موضوع چیه.بحث رو عوض کردم و گفتم:

-کی راه میوفتید؟

بیتا:

-الان داریم کم کم راه میوفتیم فردا صبح پیشتیم.

لادن با ناراحتی گفت:

-خیلی بده که قراره بری.

خندیدم و گفتم: 

-حالا باز هم دیگه رو می بینیم.خوب بچه ها کاری ندارید؟

مینا گوشی رو گرفت و گفت: 

-نه عزیزم،من از طرف بچه ها خداحافظی می کنم.

-باشه عزیزم خداحافظ 

تلفن رو قطع کردم و بعد از تعویض لباس پایین رفتم صدای بچه ها از توی آشپزخونه میومد،سرکی به آشپزخونه کشیدم که پسرا رو در حالی که کنار گاز توی سر وکله ی هم می زدن دیدم با صدای شادی به عقب برگشتم،شادی با خنده گفت: 

-امشب ماها استراحتیم،قراره اقایون غذا بپزن.

مژگان با شیطنت ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:

-واقعاً که این غذا خوردن داره.

بعد از نیم ساعت سر و صدایی که کردن میز غذا خوری رو با سوسیس سرخ کرده پر کردن شادی با دیدن میز دماغش رو دسته کرد و شروع کرد به مسخره کردنشون:

-نگاه تو رو خدا.چهار تا مرد گنده بعد از یه ساعت تو سر وکله ی هم دیگه زدن،چی برای خوردن درست کردن؟

و در حالی که پشت میز می نشست ادامه داد:

-اخه کی گفته مردا تو همه چیز بهترین مخصوصا آشپزی؟؟ حالا رضا هیچی می گیم همش ور دل مامانش بوده شما سه کله پوک تو کشور غریب چی کار می کردید؟

حالا دیگه همه دور میز نشسته بودیم و مشغول خوردن بودیم که پویان با خنده گفت:

-شادی جان ما برای درس رفته بودیم نه آشپزی،در ضمن غذاها مونو همش از بیرون می گرفتیم.

اشکان وسط حرفش پرید و گفت:

-چرا دروغ می گی؟ نه خیر هیچم از بیرون نمی گرفتیم دوست دخترامون برامون درست می کردن.

مژگان ابرو هاش رو بالا انداخت و با مسخرگی گفت: 

-اگه ایران بودی و می گفتی باورم می شد ولی اون دخترای.اونا براتون غذا میوردن؟

اشکان موزیانه خندید و گفت:

-تازه کجای کاری همشونم به خاطر پویان این کارو می کردن.

مژگان با جیغ گفت:

- پویاان.چی میگه این.

آوید که دید داره دعوا میشه با خنده گفت: 

-مژگان تو که این بی عقل و میشناسی چرت میگه،بعدشم ما نمی خواستیم خیلی طول بکشه برای همین سوسیس درست کردیم.

مژگان که ظاهرا باور کرده بود سری تکان داد و مشغول خوردن شد ولی از نگاهی که دور از چشم شادی و مژگان بین پسرا رد و بدل شد فهمیدم اشکان همچین بی موردم نگفته.این پسرا دیگه کی بودن ؟فکر کنم تموم دخترای دنیا رو بیاری جلوشون بزاری بازم کمشون باشه به خدا!!بعد از شام پسرا شروع کردن تخته و شطرنج بازی کردن و شادی و مژگانم مشغول حرف زدن شدن.از دخترا عذرخواهی کردم و به اتاقم رفتم باید برای فردا وسایلم رو جمع می کردم.کل چمدونم رو که برای دفعه ی قبل بسته بودم رو باز کردم و از اول شروع به جمع کردنشون کردم بعد از مرتب کردن بلند شدم و اطراف رو نگاه کردم که ببینم چیزی جا نمونده باشه ساعت نزدیکای دوازده بود بچه ها هنوز بیدار بودن ولی من انقدر خسته بودم که حال نداشتم برم پیششون لباسهام رو عوض کردم و بعد از مسواک زدن روی تخت خوابیدم.

با تکان های دستی چشم باز کردم اول تار می دیدم چند بار پلک زدم که منیر جون رو بالا ی سرم دیدم اول خیلی گنگ نگاهش می کردم اصلا یادم نمیومد کجام و منیر جون چرا بالای سرمه، با صدای منیر جون به خودم اومدم و موقعیتم رو درک کردم:

-سلام،شما کی اومدید؟

-سلام عزیزم نیم ساعتی میشه.اومدم صدات کنم که پاشی و اماده شی.

سریع از تخت پایین پریدم و گفتم:

-تا شما برید پایین منم میام.

به سمت سرویس بهداشتی رفتم و بعد از شستن دست و صورتم بیرون اومدم و لباسام رو پوشیدم و چمدونم رو از اتاق بیرون بردم هم زمان با من پویان هم از اتاق خارج شد بهش سلام کردم با لبخند جوابم رو داد و بعد با اشاره به چمدون گفت:

-کجا به سلامتی.

-پدر بزرگم کاری براش پیش اومده باید سریع برگردیم.

ابرویی بالا انداخت و به سمتم اومد و با اشاره به چمدون گفت:

-بزار کمکت کنم.

توی دلم گفتم خدا خیرت بده خیلی سنگینه ولی چون نمی خواستم بگه چه پرو،تعارف کردم و گفتم:

-نه مرسی خودم میارم.

لبخند مهربونی بهم زد و دسته چمدون رو گرفت و بلند کرد و در حالی که با لبخند به سمت پله ها می رفت گفت:

-تو که نمی تونی با چمدون این همه پله رو بری پایین.

و از پله ها پایین رفت با عجله پشتش رفتم،پایین که رسیدیم پویان سلام بلندی داد که همه به طرف ما برگشتند و من هم سلام دادم و مشغول حال و احوال شدیم همه اومده بودن به جز سارا و بنیامین که توی راه بودن با تمام وجود خدا رو شکر کردم که قیافه ی اون عجوزه رو نمی بینم.بعد از صبحانه با اشاره ی پدر بزرگ بلند شدیم و از همه خدا حافظی کردیم خانواده شایسته خیلی اصرار می کردن من و منیر جون بمونیم ولی ما قبول نکردیم موقع خداحافظی از پویان برای زحمتش تشکر کردم و به سمت آوید رفتم که کنار پویان ایستاده بود و با لخند و نگاه شیطونش به من گفت: 

-امیدوارم دفع دیگه که می بینمت خانم وکیل شده باشی.

لبخندی بهش زدم و از همه خداحافظی کردم و سوار ماشین شدیم و راه افتادیم سرم رو به پشتی ماشین تکیه دادم و به این چند روز فکر کردم:

-اگه سارا با این خانواده ازدواج نمی کرد،اگه پدر بزرگ در خواست سفر و قبول نمی کرد اگه بزرگترا تصمیم به گردش نمی گرفتن اگه معده ی من درد نمی گرفت،اگه آوید بر نمی گشت و ثریا خانم رو نمی فرستاد بره،اگه در اتاق قفل نمیشد و هزار تا اگه ی دیگه.نبود این اگه ها باعث شده بود که من تجربه ای دیگه هم توی زندگیم به دست بیارم اونم اینکه همه ی ادم ها نمی تونن بد باشن و با توجه به آوید، هر کسی اخلاق خوب و بد داره مهم اینه که هر کدوم از این خوب ها و بدها رو کجا و توی چه موقعیتی و برای چه کسی به کار ببریم.

یک ماه و نیم بعد.

با صدای زنگ گوشیم، انگشتانم رو از روی گیتارم بلند کردم و همون طور که گیتارم رو توی اغوش گرفته بودم به سمت گوشیم که روی زمین بود خم شدم و سریع برش داشتم شماره ی سونیا بود دکمه ی وصل رو فشار دادم و گوشی رو به گوشم چسبوندم و گفتم: 

-الو.

-سلام،به رفیق گلم.

- سلام، مرسی از رفیق خلم.

صدای جیغ سونیا بلند شد و گفت:

-لیاقت محبتم نداری گند دماغ.چه طوری خوبی ؟ سالمی ؟اصلا زنده ای ؟چرا امروز نیومدی پروشگاه ؟ بچه ها بهونت رو می گرفتن.نکنه برا جوابا سکته زدی الانم تو سرد خونه ای.بگو، بگو من می تونم تحمل کنم.

-سونبا اصلا حرف نزن که اعصاب تو یکی رو ندارم ها.

-چرا دوستم.

-می ترسم سونی.امروزم از استرس نتونستم بیام.

سونیا جیغی کشید و گفت:

-مگه بهت نگفتم منو سونی صدا نکن یاد وسایل خونه ی SONYمی افتم خوشت میاد منم تو رو رادار صدا کنم.

با کلافگی گفتم:

-خیلی خوب بابا.من این همه حرف زدم تو فقط سونیش رو شنیدی؟

-نه خیرم شنیدم چه زری زدی.استرس دارن خانم، احمق جان من به تو چی بگم اخه ؟ این همه خر زدی آخرشم استرس داری ؟

-تو چرا انقدر بی ادب شدی؟ در مورد قبولی که نمی ترسم از اینکه نکنه این جا قبول بشم.

-تو که همه ی انتخابات مال شهر های دیگه است.فقط آخرین انتخابت مال اینجاست.

-منکه شانس ندارم.

-کم حرف بزن لطفا.فردا جوابا میاد خیالمون از این انتخاب به قول تو سرنوشت ساز کوفتی راحت میشه.

-چه میدونم والا.

- راستی رادا زنگ زدم بگم فردا میام پیشت، تا توی سایت رو با هم نگاه کنیم.

-باشه بیا.

-تو که نمی خوای جایی بری ؟

-نه والا کجا رو دارم که برم.

-رادا چرا انقدر والا والا می کنی،قرصشو خوردی ؟

با بی حوصلگی گفتم:

-کم حرف بزن.فردا می بینمت.خداحافظ

-خداحافظ تا فردا.

استرس خیلی بدی سرتا سر بدنم رو گرفته بود به قول سونیا معده ام استرس داره چون هر ان ممکن بود بیاد توی حلقم.گیتارم رو روی پایه ی مخصوصش گذاشتم و به سرویس بهداشتی داخل اتاقم رفتم و وضو گرفتم چادر نمازم رو سرم کردم و سجاده ام رو پهن کردم نمازم رو خوندم و سرسجاده نشستم همین طور که تسبح رو می گردوندم به چند وقت گذشته فکر کردم بعد از اینکه از شمال اومدیم پدر بزرگ به کاراش رسیدگی کرد خدارو شکر چیز مهمی نبود فقط چند تا چک جا به جا شده بود چند وقت بعد هم که رتبه های کنکور اعلام شد منو سونیا هر دومون دو رقمی شدیم البته غیر از این ازمون انتظار نمی رفت با این همه درسی که خوندیم ! و این رتبه ها واقعا خوشحالمون کرد که می تونیم هر رشته ای رو دوست داریم انتخاب کنیم اونجا بود که فکر زندگی مستقل توی سرم پیاده رو می رفت،می خواستم این شهر و با هر چی که منو تحقیر و کوچیک می کنه بزارم و برم دوست داشتم برای خودم و دور از پدر و مادری که اگه نبودن بهتر بود زندگی کنم پدر ومادری که بعد از برگشت از شمال دیگه ندیدمشون فقط مونده بود پدر بزرگ و منیر جون و از همه مهمتر خانم جان و خاطرات خوبش.پدر بزرگ و منیر جون می تونستن بهم سر بزنن و اما خانم جون با تمام دلتنگیم برای مزارش ولی باز محکم ترین جاش قلبم بود که قرار نبود توی این شهر جاش بزارم ! منیر جون و پدر بزرگ رو به هوای بهترین رشته و دانشگاه راضی کردم که از این شهر برم و به اتفاق سونیا از رشته ی مورد علاقمون و دانشگاه های خوب شروع کردیم به انتخاب و هر دو مثل هم برگه ی مخصوص انتخاب رشته رو پر کردیم خوبیش این بود که دوتامون به یه رشته علاقه داشتیم.

با صدای در اتاق از افکارم خارج شدم و در همیشه قفل اتاقم رو باز کردم منیر جون با لبخند بهم گفت:

-قبول باشه، 

-مرسی 

-عزیزم بیا میوه برات آوردم.

و ظرف میوه رو به دستم داد رفتم تشکر کنم که دیدم به پشت سرم خیره شد نگاهش رو دنبال کردم که به گیتارم رسید.

لبخندی زدم و گفتم:

-ببخشید اگه گاهی اوقات صداش اذیتتون می کنه.

منیر جون مشتاق بهم نگاه کرد و گفت:

-این حرفا چیه اتفاقا خیلی خوب میزنی ولی چون در اتاقت بسته اس صداش خوب نمیرسه

با ذوق نگاهم کرد و گفت: 

-میشه برام بزنی؟ 

لبخند تلخی زدم و سرم رو تکون دادم از جلوی در اتاق کنار رفتم تا منیر جون بتونه وارد اتاقم بشه.یاد زمانی افتادم که گیتار خریدم سارا بدون اجازه وارد اتاقم شد و با دیدن گیتار گوشه اتاق انقدر مسخره و تحقیر م کرد که حد نداشت بهم می گفت: 

-تو اب دماغتم بکشی بالا هنر کردی موسیقی پیش کش،به جای گیتار زدن بهتره بری خیاطی یاد بگیری بلکه بزرگ شدی یکی بیاد بگیرتت قیافه که نداری اون موقع شاید پول داشته باشی.

از بعد اون دیگه من همیشه در اتاقم رو قفل می کردم تا کسی وارد حریم شخصیم نشه و منو به باد متلک و بددهنی نگیره.البته از نظر قیافه درست میگفت:

-من میمون بودم و اون زیبای خفته!!

همیشه از این لجم می گرفت چرا تو اینه خودش رو نگاه نمی کرد،من هر چه قدر بی ریخت باشم ولی به پای اون که نمی رسم.با صدای منیر جون به خودم اومدم و سرم رو از فکر و خیال تکون دادم،چادرم رو از سرم در آوردم و جا نمازم رو از وسط اتاق جمع کردم و روی میز گذاشتم و به سمت گیتار م رفتم منیر جون روی تخت نشسته بود و من گیتار م رو بغل کردم و روی صندلی میز کامپیوترم نشستم و لبخندی زدم و گفتم:

-آهنگ در خواستی تون چیه؟ چه آهنگی رو براتون بزنم ؟

منیر جون با ذوق گفت:

-یه آهنگ شاد بزن دلمون نگیره.

خنده ام گرفت من با گیتار تنها کاری که بلد نبودم بکنم زدن آهنگ شاد بود.البته با گیتار نمی شد آهنگ شاد زد مگه نت های خاصی.با یه تصمیم سریع(گل افتاب گردون)رو زدم چون به نظر من کم و بیش شاد بود.

بعد از اتمام آهنگ منیر جون تشویقم کرد و بعد از زدن دو آهنگ دیگه با خوش حالی تشکر کرد و رفت تا برای شام چیزی درست کنه منیرجون سومین نفری بود که براش میزدم،اولی که استاد گیتار م بود دومی هم مثل همیشه سونیا و سومی هم منیر جون.

بعد از شام یه قرص ارام بخش خوردم و به رختخواب پناه بردم می دونستم بدون قرص نمی تونم بخوابم.

با تکان های شدیدی از خواب بلند شدم به زور چشمام رو از هم باز کردم و سونیا رو با لبخندی گشاد بالای سرم دیدم با تخسی گفت:

-سلام پاشو.پاشو.چه قدر می خوابی تو؟

چشمام رو دوباره روی هم گذاشتم و به خستگی و صدایی که به اجبار از گلوم خارج میشد گفتم:

-سر صبحی اینجا چی کار می کنی؟

روی من افتاد و با دست چشمای منو باز کرد و لبخند پهن دندون نمایی زد تا خواستم اعتراض کنم گفت:

-صبح کجا بود الان لنگ ظهره ساعت دوازده.الان نتیجه ها رو توی سایت گذاشتن.

چشمام ناخودآگاه باز شد و سریع از جام بلند شدم طوری که سونیا از روی تخت افتاد کف اتاق.

سونیا با چشمای از حدقه در رفته منو نگاه کرد و سریع گفت:

-بسم الله.جن زده شدی ؟

از حالتش خنده ام گرفت ولی بی توجه به اون ساعت اتاق رو نگاه کردم ساعت تازه یه ربع به نه بود عصبانی شدم و بالشتم رو به سمت سونیا که حالا بلند شده بود و پشتش رو می مالید پرت کردم. سونیا با اون دستش بالشت رو گرفت و سری از روی تاسف تکون داد و گفت: 

-حقا که وحشی، کاری تم نمی شه کرد.

و در حالی که روی صندلی مقابل کامپیوتر می نشست گفت: 

-تا تو بری صورتت رو بشوری من میرم ببینم چه گلی زدیم.

به سمت سرویس بهداشتی رفتم صورتم رو شستم،داشتم مسواک میزدم که با صدای جیغ سونیا سه متر از جا پریدم سریع به اتاق برگشتم که دیدم سونیا داره گریه می کنه با دهن کف الود گفتم:

-چی شدی ؟

سونیا پرید بغلم و همین طور که می چرخوندم گفت:

-قبول شدیم، قبول شدیم.

سریع از خودم دورش کردم و با استرس گفتم:

-کجا؟

دوباره با ذوق بغلم کرد و گفت:

-تهران،دانشگاه.فکرش رو بکن حقوق.دیگه خانم وکیل شدیم 

از ذوق زیاد بدون اینکه بفهمم صورت سونیا رو بوسه بارون کردم،یک دفعه سونیا منو پس زد و با حالت چندشی گفت:

-اه اه حالم رو بهم زدی رادا هرچی کف تو دهنت بود به صورتم مالیدی.

به صورتش که نگاه کردم تازه متوجه دهن خمیر دندونیم شدم صورتش خیس و پر کف بود دوتامون با سر خوشی خندیدیم من دهنم رو شستم و سونیا هم صورتش رو شست با هم پیش منیر جون رفتیم و بهش خبر قبولی مون رو دادیم طفلی منیر جون با گریه منو بغلم کرد و گفت:

-یعنی رادا کوچولوی ما بزرگ شده و داره از پیش ما میره؟

سونیا نگاه بامزه ای به منیر جون کرد و گفت:

-منیر جون،دانشگاه قبول شده شوهر که نکرده،این طوری می گی.

منیر جون در حالی که گریه می کرد خندید،با دست یکی تو سر سونیا زدم، منیر جون چشمکی به من زد و گفت:

-اونم به وقتش.

با اعتراض گفتم:

-اِاِ منیر جون.

سونیا دماغشو دسته کرد و گفت:

-ببند فکو.بزن لایکو.

بعد هم زبونی برام دراورد و به سمت مبل ها رفت و گفت:

-خدایا از این مادر بزرگای مهربون به منم می دادی.به خدا من قدرشو بیشتر از این رادا ی کله پوک می دونستم.

اخمی به سونیا کردم و از لجش گفتم:

-میدونی سونیـی خیلی حرف میزنی.

سونیا در حالی که رو مبل می نشست جیغ خفه ای کشید و بلند پشت سر هم گفت:

-رادار.رادار.رادار خانم.

خندم گرفت از تخسیش و گفتم:

-بگو من که بدم نمیاد.

سونیا زبون شو تا آخرین توانش برام بیرون اورد و بعد هم پشتش رو بهم کرد مثلا قهر کرد بود بی توجه به اون،اشک های روی گونه ها ی برجسته منیر جون و پاک کردم و بوسیدم و لبخند مهربونی به چهره اش زدم تا خواستم چیزی بگم سونیا سریع گفت:

-نبینم اشک تو منیر بانو.

خندیدم و گفتم:

-قهر بودی مثلا.

سرش رو تکون داد و با خنده گفت:

-حوصله ناز کردن نداشتم.

خندیدم ولی چیزی بهش نگفتم، خوشحال بودم،خیلی خوش حال بودم که با تنها دوستم داشتم برای مدتی می رفتم و از این شهر و خاطرات تلخ و شیرینش دور می شدم.نمی دونم،شایدم فرار می کردم و نمی خواستم به روی خودم بیارم در هر صورت من خودمو اماده کرده بودم برای زندگی جدید و اتفاقات تازه.

سونیا هم بعد از نیم ساعت به خونشون رفت تا خبر قبولیش رو به مامان و باباش بده.

منیر جون خوشحال، تلفن دست گرفت که به همه خبر بده سریع تلفن رو از دستش کشیدم و گفتم:

-منیر جون نمی خوام به کسی خبر بدید.

منیر جون اخم ریزی کرد و گفت:

-مگه میشه به پدر و مادرت که باید بگیم.

خنده ی تلخی کردم می دونستم اگه بفهمن براشون ارزشی نداره،پس سنگین تر بودم که خبری بهشون ندم.

برای دل منیر جون گفتم:

-نه اونا لازم نیست بدونن، شما زحمت بکش به پدر بزرگ خبر بده.

منیر جون با اینکه راضی نشده بود تلفن رو برداشت و شماره گرفت من هم به طرف اتاق میرفتم که شنیدم گفت:

-سلام،خسته نباشی.

وارد اتاقم شدم و در رو پشت سرم قفل کردم نگاهم به گیتارم افتاد فکر کردم اولین چیزی رو که با خودم می برم گیتار م و گلی،عروسک با معرفتمه.

شب که پدر بزرگ اومد جعبه ی شیرینی دستش بود یکی از اون لبخند های نادرش رو بهم زد و صورتم رو بوسید و گفت:

-تبریک می گم دخترم.امیدوارم حالا که میری یه خانم وکیل درجه یک برگردی.

نمی دونم چرا اشک توی چشمام جمع شد دولا شدم تا دست پدر بزرگ رو ببوسم اما اون نذاشت و منو به آغوش کشید بعد از مرگ خانم جون این دومین باری بود که طعم آغوش پدربزرگ رو می چشیدم ناخودآگاه اشکم سرازیر شد و با صدایی لرزون و آرومی گفتم:

-مرسی پدربزرگ،برای همه چی.زمانی که حتی پدر و مادرم منو نخواستن شما حاضر به نگهداری از من شدید.توی این سالها وجود منو سایه ی سنگینم رو روی زندگیتون تحمل کردید فکر نکنید نمی دونم خیلی هم خوب می دونم که تمام این سالها،این شما بودید که خرج من می کردید و برای این که دلم نشکنه بهم می گفتید بابات می ده.پدر بزرگ هر کاری کردم تا باعث افتخار بشم براتون نه سر شکستگی.الانم که دارم میرم قول می دم همون رادای همیشگی بمونم و محیط حتی ذره ای روی من تاثیر نذاره که باعث خجالت شما بشم.

آغوش پدر بزرگ تنگ تر شده بود و من درحالی که هق هق می کردم گفتم:

-پدر بزرگ من مدیونم،برای همه چیزم همه ی زندگیم و حتی وجودم به شما مدیونم.خوب می دونم همیشه اون حامی مخفی من شما بودید.قول می دم جبران کنم.قول میدم،با اینکه می دونم حتی نمی تونم ذره ای از محبت شما رو جبران کنم.شما و منیر جون حتی از پدر و مادرم هم برای من بیشتر بودید این سکوت شما،خشم تون و حتی خشکی تون،ایمان و محبت خانم جون و صبر و مهربونی منیر جون بود که به من درس داد چه طور باید مقابل تمام چیزها و کسایی که با بودن من مخالفن بایستم.من هر چی که بودم و هستم و میشم برای لطف شماست،شما تنها کسی بودید که گذاشتید بهتون تکیه کنم و پشتم رو خالی نکردید.

پدر بزرگ منو از خودش جدا کرد و پیشونیم رو بوسید، بعد هم با سرعت ازم فاصله گرفت و به سمت اتاق خوابش رفت نمی دونم چی شد که این حرفا رو زدم ولی همین حرفا یه چیزایی رو برام معلوم کرد.پاهام توان نگه داری بدنم رو نداشت،همون طور که ایستاده بودم رو زانوهام افتادم و گریه ام شدت گرفت با قرار گرفتن دستی روی شونه ام سرم رو بلند کردم منیر جون با مهربونی و صورتی خیس از اشک بالای سرم ایستاده بود،کمکم کرد که روی پاهام بایستم بعد خودش منو بغل کرد و صورتم رو بوسید و در حالی که سعی داشت ارومم کنه لبخند مصنوعی زد و گفت:

-رادا خانم این چند وقت آخری باید بگی و بخندی نه اینکه برای ما ابغوره بگیری.

به اجبار لبخندی زدم و صورتش رو بوسیدم و گفتم:

-ببخشید که شما رو هم ناراحت کردم.

اخمی کرد و در حالی که منو به اتاق هول میداد گفت:

-هیس.هیچی نگو بدو برو صورتت رو بشور و بعد بیا کمک من میز شام رو بچینیم 

چشمی گفتم و به اتاقم رفتم و صورتم رو شستم،بعد هم به کمک منیر جون رفتم و میز شام رو چیدیم ،منیر جون هم پدر بزرگ رو صدا کرد تا بیاد شام بخوره پدر بزرگ دوباره همون پدر بزرگ خشک و اخ مو شده بود با این حال من خیلی دوستش داشتم.

با مینا تماس گرفتم تا ببینم اون چی کار کرده با بوق دوم صدای ملایم اما پر ذوقش گوشی رو پر کرد

-سلام به رادای حلال زاده ی خودمون.الان حرفت بود.خوبی؟

خندیدم گفتم:

-سلام ,مرسی تو خوبی ؟بیتا ؟مامان و بابا ؟ 

-همه خوبن سلام میرسونن.

-حالا غیبت خوبی هام بود یا بدی ام؟

خندید و گفت:

-هیچ کدوم به خدا.

-یعنی خوبی ندارم؟

-چرا.چرا.ولی با مامان حرف این بود که زنگ بزنم به تو ببینم چی کار کردی ؟!

بعد انگار که چیزی یادش اومده باشه جیغ خفیفی کشید و گفت:

-قبول شدم ,قبول شدم.رادایی مهندسی معماری شیراز.

با خوشحالی گفتم:

-تبریک می گم خانم مهندس

-مرسی عزیزم.راستی تو چی کار کردی ؟

-همون چیزی که می خواستم ,وکالت تهران

مینا با خوشحالی گفت:

-تبریک خانم وکیله اما رادایی خیلی بده که من نیستم شما ها هی دور هم جمع می شید من دلم اب میشه.ولی از الان بهت میگم باید وکالت شرکت منو قبول کنی.

خندیدم و گفتم:

-حتما

بعدش هم با سیمین جون صحبت کردم طفلی کلی ذوق کرده بود و کلی هم بهم تبریک گفت:

منیر جونم تلفن رو گرفت و به مینا تبریک گفت و براش ارزوی موفقیت کرد 

عمو(بابای سونیا) و خاله ساره اصرار داشتن من همراه سونیا توی خونه ی اونا توی تهران ساکن بشم ولی نه من راضی بودم نه پدربزرگ،عمو به خاطر کارش سه روز در هفته میومد تهران برای همین به پدر بزرگ می گفت:

-اگه من باشم سونیا تنها نیست 

من نمی خواستم مزاحم و سربارشون باشم و جواب در مقابل اصرار های سونیا فقط یک کلام بود.نه.در آخر پدر برگ حرف دل منو زد و فقط به یه شرط قبول کرد،که من اجاره بدم.عمو اولش اصلا زیر بار نمی رفت و کلی هم ناراحت شد ولی وقتی دید مرغ ما یه پا داره قبول کرد،سونیا اولش کلی بهم فحش داد ولی بعد کلی خوش حال بود و برای خودش،حال می کرد.پدر بزرگ و منیر جون خبر قبولی منو به مامان و بابا دادن و اونا هم به یه تبریک خشک و خالی بسنده کردن.توقع بیشتر از این هم ازشون نداشتم شکایتی هم نکردم مثل همیشه!معلوم بود که من با بچه های دیگشون فرق دارم برای اونا جشن گرفته بودن ولی به من فقط گفتن:

-مبارک باشه 

البته از حق نگذریم برادر گرام هم زنگ زدن و تبریک گفتن ولی بیشترین نظرش روی این بود که حتما به سونیا از طرف اون تبریک بگم.منم که گذاشتم براش!!البته به سونیا گفتم اونم دماغ شو دسته کرد و هیچی نگفت،چی می تونست بگه طفلک !

بنیامین هم منو شرمنده کرد و با پست برام یه پلاک زیبا فرستاد که روش اسمم بود و مطمئن بودم که دور از چشم سارا این کارو کرده ,بعد هم زنگ زد و کلی عذر خواهی کرد که نتونسته خودش شخصا برام بیاره منم کلی تشکر کردم.

پدر بزرگ با عمو قرار گذاشتن آخر هفته راه بیوفتیم جمعه رو استراحت کنن و از شنبه برن دنبال کارای ثبت نام ما،با کمک منیر جون تمام وسایل مورد نیازم رو جمع کردم که شامل دو تا چمدون و یه کوله به اضافه ی گیتارم بود.

جمعه صبح دو خانواده حرکت کردیم رو به تهران ,خونه ی سونیا اینا وسط شهر بود و همسایه های اپارتمانشون هم با عمو اشنا بودن برای همین جای امنی برای دو تا دختر بود خوبی شم این بود که هفته ای سه بار عمو میومد پیشمون.

شنبه صبح منو سونیا به اتفاق عمو برای ثبت نام رفتیم،عمو چون استاد دانشگاه بود تونست اشنا پیدا کنه و خیلی زود مراحل ثبت نام انجام شد.پدر بزرگ عصر به همراه منیر جون آماده شدن تا برگردن، موقع رفتن پدر بزرگ منو به اتاق صدا کرد وقتی وارد اتاق شدم پدر بزرگ کت شو پوشید و گفت:

-رادا برات هر ماه مقداری پول می ریزم به حسابت اگرم کم اوردی بهم زنگ بزن سریع میرم برات می ریزم.

خجالت زده از این همه محبتش تشکر کردم و گفتم

-واقعاً ممنون شم،

اونم بهم لب خندی زد و گفت:

-کاری نمی کنم وظیفمه.

لبخند تلخی به روش زدم.وظیفه ؟ این چه وظیفه ای که پدرم نداره؟ 

پدربزرگ دست نوازشی روی سرم کشید و بعد از اتاق خارج شد زمانی که داشتن می رفتن پدر بزرگ رو به عمو گفت:

-آقای شایان دیگه رادا رو دست شما می سپارم.

عمو خندید و گفت:

-نگران نباشید جناب فرزانه،رادا جان مثل سونیاست برای من.

و بعد هم با مهربانی به کمرم زد و گفت:

-مگه نه دختر بابا.

خندیدم و گفت:

-بله.مرسی 

منیر جون و پدر بزرگ رو تا دم در بدرقه کردیم و اونا بعد از بغل کردن من راهی شدن قبل از رفتن ازشون خواستم که وقتی رسیدن بهم زنگ بزنن.

وقتی وارد خونه شدیم خاله ساره گفت:

-دخترا بدوید آماده بشید که می خوایم بریم بیرون.دور دور.

سونیا به شوخی به مامانش گفت:

-اوه اوه ساره خانم راه افتادی.

و بعد با شیطنت به من چشمک زد جوری که باباش نفهمه به سایه جون گفت:

-مامان حالا که با حال شدی بابا رو بپیچون بریم پسر بازی.

خاله ساره یه لحظه چشماش اندازه ی توپ تنیس شد و بعد سریع اخم کرد و رو به سونیا گفت:

-برو پدر سوخته ی پرو.دخترم دخترای قدیم 

بعد رو کرد به منو گفت:

-رادا حواست به این ور پریده ی من باشه ها.خطا رفت قلم پاشو خورد کن.

خندیدیم و به اتاقامون رفتیم تا آماده بشیم،خدا رو شکر خونه ی عمو اینا سه خوابه بود یکی از اتاقا برای من و یکی هم برای سونیا اون اتاق دیگه هم برای عمو بود تا وقتایی که میاد اونجا راحت باشه.سایه جون و عمو بردن مون بیرون و اطراف رو بهمون نشون دادن که یه وقت تو نبود عمو اگه به چیزی نیاز داشتیم گم نشیم!!اخه قرار بود بخاطر پرورشگاه خاله ساره فردا برگرده.اخ گفتم پرورشگاه دلم تنگ شد برای اون بچه ها ی معصوم ومهربون.واقعاً به جز این مکانا جایی دیگه ای هم هست که بشه توش معصومیت فروخت؟این بچه ها از هر کسی که دیده بودم بهتر و معصوم تر بودن شاید چون اطراف من ادم خوب کم بود!اولین سالی که همراه بچه ها برای خرید عید رفته بودیم هیچ وقت یادم نمیره مردم جوری بهشون نگاه می کردن که منی که به عنوان پرستارشون بودم از اومدن پشیمون بودم چه برسه به اون طفلای معصوم چقدر ما ادما می تونیم پست باشیم که نگاه ترحم بارم ونو به هم بندازیم و بعد دم از دلسوزی بزنیم مطمئنا با این کارامون خطی بین دنیای گرگی خودمون و دنیای زیبای اونا می کشیم ای کاش می دونستیم اگه سر سوزن دل اونا رو بسوزونیم بعدا توی همین زندگیمون توی همین دنیا باید جواب پس بدیم،واقعا اگه می دونستیم چه سهوا چه عمدا دل می سوزوندیم؟

با صدای سونیا به خودم اومدم که داشت با تعجب نگاهم می کرد با گنگی گفتم:

-هان؟

-آهان!.خانم سه ساعته به چی فکر می کنه هر چی صداش می کنم جواب نمی ده؟

لبخند کم جونی زدم و گفتم:

-فکرم رفته بود پیش بچه های پرورشگاه.

سونیا اه پر حسرتی کشید و گفت:

-منم دلم براشون خیلی تنگ میشه هر موقع میرم پیششون از دنیای اطرافم قافل میشم.

خاله ساره که حرفای ما رو شنیده بود با لبخندی گفت:

-اونام دلشون براتون تنگ میشه،از الان میدونم همه ی مربی ها رو کلافه میکنن از بس سراغ تونو می گیرن.

بعد از خوردن شام به خونه برگشتیم،انقدر خسته بودم که حتی جون نداشتم روی پاهام بایستم لباسام رو عوض کردم و سریع رفتم دستشویی و مسواک زدم بعد هم به همه شب بخیر گفتم و به اتاقم برگشتم خودمو روی تخت پرت کردم همین طور که به سقف بالای سرم نگاه می کردم به مسئله ای که روی مخم بود فکر کردم: 

-من نیاز به یه کار داشتم خجالت می کشیدم از این که دستم جلوی پدر بزرگم درازه،وقتی بابام خرجم رو نمیده پدر بزرگم وظیفه ای نداره،با فکر پیدا کردن کار خواب به کل از چشمام پرید اعصابم خورد شده بود اخه این همه ادم لیسانسو فوق لیسانس بیکارن تو چی می خوای بگی که هنوز مهر دیپلمت خشک نشده و تازه قراره وارد دانشگاه بشی؟! هزار جور فکرو خیال توی مغزم رژه میرفت همه رو کنار زدم و به خدا توکل کردم مهم این بود که من تصمیمم رو گرفته بودم و باید همه ی تلاشم رو می کردم..

ترم اول شروع شد ومن دربه در دنبال کار می گشتم سونیا که موضوع رو فهمید کلی سرو صدا کرد ولی من سعی کردم متقاعدش کنم.هر روز بعد از کلاس به اگهی های کار مراجعه می کردم ولی خوب یا اونا منو قبول نمی کردن یا محیطش طوری بود که به خودم حتی اجازه فکر کردن بهشون هم نمی دادم.بیشتر شرکتا دنبال منشی زن و ترجیحن مجرد بودن که برای من خوب بود.البته نگاه بیشتر رئیساشون فراتر از نگاه یه رئیس به کارمندش بود.تا نیمه های ترم دنبال کار بودم تا اینکه یه روز اتفاقی توی روزنامه با اگهی کاری مواجه شدم خانم وکیلی بود که دنبال منشی می گشت سریع با شماره تماس گرفتم و وقت ملاقات گرفتم 

بعد از کلاس به سونیا گفتم:

-سونیا تو برو خونه من میام.

سونیا با ناراحتی بهم نگاه کرد و گفت:

-رادایی مطمئنی؟ می خوایی نرو ! تو که نیاز نداری.

با لبخند و البته تحکم گفتم:

-سونیا.

سری تکان داد و گفت:

-باشه.برو.ولی رادا نگرانتم.

صورت مهربونش رو بوسیدم و گفتم:

-نگرانی نداره عزیز دلم.مراقب خودم هستم.خداحافظ

و ازش جدا شدم اونم سری به نشونه ی خداحافظی تکون داد و من برای اولین تاکسی دست بلند کردم و سوار شدم.کار هر روزمون شده بود این حرفا.به ساختمون که رسید پول راننده رو دادم و پیاده شدم ساختمون معمولی ولی زیبایی بود توی یه خیابون تجاری خوبیش این بود که محلش پر رفت وامد بود روزنامه رو بالا گرفتم و آدرس رو دوباره برای اطمینان خوندم وارد ساختمون شدم و یه سره به سمت آسانسور رفتم و دکمه ی طبقه ی دوم رو فشار دادم صدای موسیقی دلنوازی توی آسانسور پیچید و بعد هم خانم خوش صدایی طبقه رو اعلام کرد و من از آسانسور پیاده شدم دو تا در روبروی هم بود که روی تابلوی یکیش مطب دکتر شهروز نجفی بود و روی تابلوی اون یکی نوشته بود:

-زهره کاویانی،وکیل پایه یک دادگستری.

زنگ در رو فشردم بعد از چند دقیقه خانمی خوش رو درو برام باز کرد لبخندی زدم و گفتم:

-سلام رادا فرزانه هستم برای اگهی که داده بودید.

نذاشت حرفم تموم بشه و گفت:

-بیا تو دخترم 

وارد که شدم با دفتر زیبایی رو به رو شدم دکور دفتر کرم و قهوه ای بود و گرمای خاصی رو به بیننده تزریق می کرد 

روی اولین صندلی نشستم اون خانم هم به اتاقی رفت و بعد از چند دقیقه با سینی چای رو به روی من نشست و گفت:

-من زهره کاویانی هستم رادا جان.

کمی جا خوردم فکر نمی کردم خودش درو برام باز کنه.با نگاهی گرم گفت:

-وقتی تلفن کردی و گفتی دانشجوی حقوقی خیلی به دلم نشستی و خوش حال شدم که می تونم یکی رو کنار خودم داشته باشم تا هم کارامو تنظیم کنه هم توی بعضی موارد کمکم کنه برای همین هم تمام متقاضی ها رو رد کردم.

صدام رو صاف کردم و گفتم:

-شما لطف دارید.

خانم کاویانی با توجه به برنامه ی دانشگاه و همین طور زود رفتن خودش و من ساعت کاری رو منظم کرد و قرار داد رو تنظیم کرد خوشحال بود که کاری پیدا کردم که با رشته ام یه جورایی ربط داشت قرار شد از فردا بیام سر کار بعد از خداحافظی با خانم کاویانی به سمت خونه راه افتادم سر راه شیرینی خریدم و رفتم خونه درو که باز کردم عمو که داشت تلویزیون می دید با دیدن من با لبخند از جا بلند شد سلام دادم و اون با مهربانی نگاهی به شیرینی انداخت و گفت:

-سلام دختر گلم،می بینم که شیری.

خندیدم و در حالی که شیرینی رو باز می کرم صدای سونیا رو شنیدم که با خوشحالی گفت:

-البته اونم از چه نوعی.شیر پاستوریزه.

خندیدم و شیرینی رو به عمو تعارف کردم و همین طوری شروع به تعریف ماجرا کردم از خانم کاویانی گفتم و از قرار دادی که بستم عمو با مهربونی سری تکون داد و گفت:

-خدا رو شکر همش نگران بودم که جای مناسبی پیدا نکنی.

با منیر جون تماس گرفتم و موضوع رو بهش گفتم،خیلی سر و صدا کرد و مخالف سر سخت کار کردن من بود ولی وقتی به پدر بزرگ گفتم با لحن ملایم اما جدی گفت:

-با شناختی که نسبت بهت دارم انتظار همچین کاری رو ازت داشتم،حالا که می گی جای مطمئنیه قبول میکنم ولی رادا نباید به درست لطمه بخوره،فقط برای اینکه وارد اجتماع بشی.

با خوشحالی قبول کردم خیلی خوشحال بودم باور نمی کردم که پدربزرگ راضی بشه.

هر روز بعد از کلاس به دفتر می رفتم و روزایی هم که کلاسام عصر برگزار می شد صبح می رفتم دفتر خانم کاویانی خیلی بهم کمک می کرد هم توی درسام هم توی کارام کلا خانم خیلی مهربون و دوست داشتنی بود.موقع امتحانات ترم اول که رسید خانم کاویانی با بخشندگی بهم مرخصی داد تا بتونم خوب درسم رو بخونم بعد از امتحانات هم برای استراحت میان ترم یه هفته رفتم خونه ی پدر بزرگ اینا ولی با توجه به کارم مجبور شدم دوباره با سونیا برگردیم این ترم برنامه هامون فرق می کرد من کلا کلاسام رو برای صبح برداشته بود و فقط دو تا کلاس در هفته از ساعت یک و نیم تا سه داشتم،عمو هم فقط دو روز در هفته تهران بود اونم یکشنبه و دوشنبه بود.

از دفتر که بیرون اومدم گوشیم زنگ زد شماره ی سونیا بود دکمه ی اتصال رو زدم و گفتم:

-بله 

-سلام 

-سلام سونیا،،چیزی شده ؟

خندید و گفت:

-نه فقط زود بیا خونه که مهمون داریم.

با تعجب گفتم:

-مهمون؟

-اره.چقدر حرف میزنی زود بیا.

-باشه.

سونیا بی خداحافظی قطع کرد،عادتش شده بود که دیگه بی خداحافظی تلفن رو قطع کنه.کنجکاو شدم ببینم مهمونمون کیه اخه کسی جز عمو و سایه جون نمیومدن خونمون،سریع به سمت ایستگاه رفتم،خوشبختانه اتوبوس سریع رسید.

از آسانسور که خارج شدم کلیدم رو در آوردم نفس عمیقی کشیدم و در خونه رو باز کردم پایین در کفش زن و مردی جا خوش کرده بود،کفشم رو از پام خارج کردم و وارد شدم همین که پام رو توی سالن گذاشتم با دیدن شکرانه با خوش حالی گفتم:

-سلام.

شکرانه با صدای من سریع از جا بلند شد و با مهربانی اغوشش رو باز کرد و گفت:

-سلام رادای عزیزم.

سریع پریدم بغلش و بوسش کردم وقتی جدا شدم به سمت محمد که خیلی اقا ایستاده بود و ما رو نگاه می کرد رفتم و گفتم:

-سلام به محمد خان عزیز.

دستم رو به سمتش دراز کردم به گرمی دستم رو فشرد و گفت:

-سلام رادا خانم نامرد یه وقت نگی یه دختر عمو هم داری هاا.

خندیدم و گفتم:

-ببخشید خیلی در گیر درسام بودم.

شکرانه منو کنار خودش نشوند و گفت:

-تو باید ببخشی که نتونستم حتی بهت تبریک هم بگم،حال بابای محمد بد شده بود و ما برای درمانش رفته بودیم انگلیس اون قدر درگیر بودیم که یادمون رفت زنگ بزنیم و تبریک بگیم 

لبخندی زدم و گفتم:

-مهم نیست 

و بعد با نگاه دنبال سونیا گشتم همون موقع با سینی ابمیوه از آشپزخونه اومد بیرون و رو به من سلام داد من هم بهش سلام کردم و گفتم:

-ای نامرد چرا نگفتی شکرانه اومده؟

سونیا خنده ی ریزی کرد و گفت:

-خواستم سورپرایز بشی.

از جا بلند شدم و گفتم:

-با اجازتون من برم لباسم رو عوض کنم.

همین که پامو تو اتاق گذاشتم سونیا پشت سرم پرید تو اتاق و گفت:

-رادی این شکرانه چرا انقدر خوشگله؟ در و که باز کردم فکر کردم واقعا عروسکه.دماغشو عمل کرده ؟!

یکی زدم پس کلش و همین طور که به سمت کمد می رفتم گفتم:

-نخیر عمل نکرده.تازه برا همین خوشگلی شم هست که خاندان باهاش بدن.

با ریلکسی گفت:

-خوب اینو که حق دارن منم که دیدمش حسودیم شد.

بلوز بلندی رو از کمد در آوردم و رو به سونیا گفتم:

-برو بیرون زشته،منم الان میام.

-باشه الان میرم ولی یه چیزه دیگه،خیلیه که سارا تا حالا نکشتتش.

-سونیـا

اخمی بهش کردم و اون لبخند گشادی زد و سریع از اتاق بیرون پرید.از کاراش خندم گرفته بود نمی تونست چند ساعت صبر کنه اینا که رفتن حرفش رو بیاد بگه.

شکرانه و محمد برای شام پیش ما بودن و بعد هم کلی تعارف کردن که بریم خونشون ما هم نه قبول کردیم نه رد کردیم گفتیم سرفرصت میایم.

با صدا جیغی سریع از جا پریدم انقدر ترسیده بودم که درست جایی رو نمی دیدم رفتم از تخت بیام پایین ولی پام به پتو گیر کرد و با مخ رفتم زمین تازه اون موقع بود که با درد شدید سرم، به خودم اومدم با سختی خودم رو جمع وجور کردم و بالای سرم رو نگاه کردم سونیا حاضر و آماده مثل عزرائیل بالا سرم ایستاده بود چشماش می خندید ولی لباش رو به زور جمع می کرد و حالت عصبانی به خودش می گرفت.همون طور که دستم به سرم بود با لحن ناراحتی گفتم:

-چته مثل مغولا حمله می کنی؟؟

سونیا با عصبانیت گفت:

-سه ساعته دارم صدات می کنم ولی نمی گی با منه با دره با دیواره.اخه ادم،کلاسمون تموم شد تو هنوز خوابیدی؟

نگاهی به ساعت کردم بیست دقیقه به شیش بود و کلاس ما هشت و نیم شروع می شد یعنی در اصل هشت بود ولی استاد همیشه دیر می اومد با خونسردی تختم رو جمع کردم و گفتم:

-تو چرا انقدر عجله داری صبحا؟ در ضمن من ادم نیستم حوام !

و بعد خودم زدم زیر خنده،سونیا که لجش گرفته بود رفت سر کمدم مانتو شلوارم رو در اورد و همین طور که می رفت سمت در با تحکم گفت:

-بیـا بریم.

و از در بیرون رفت لباسم و با عجله پوشیدم و بعد از اتاق خارج شدم سونیا با لیوان شیر جلو ایستاده بود بعد از کمی برانداز کردنم لیوان رو جلوم گرفت و گفت:

-بفرمایید 

دستش رو پس زدم و به طرف سرویس بهداشتی رفتم سونیا که فکر کرده بود باهاش قهرم سریع اومد به بازوم چنگ انداخت و گفت:

-رادی باهام قهری.

با تعجب نگاش کردم و گفتم:

-نه.

-پس چرا دستمو رد کردی ؟

گونشو بوس کردم و گفتم 

-دارم میرم دستشویی صورتم رو بشورم میام می خورم.

لبخندی به صورت مهربونش زدم و رفتم دستشویی،بعد از دستشویی سریع کارام رو کردم صبحونه خورده و نخورده راه افتادیم سمت دانشگاه.ساعت پنج دقیقه به هشت بود که تو کلاس نشستیم اکثر بچه ها نیومده بودن فقط جز ما دو تا پسر مثبتای کلاس اومده بودن با یه دختر دیگه با ناراحتی به سونیا نگاه کردم که مشغول مرتب کردن کیفش بود و با صدای ارومی غر زدم:

-تو رو خدا نیگاه کن هیچ کس جز ما تو کلاس نیست اخه دختر من چی به تو بگم؟ بابا خوده استاده هشت میاد ما باید قبل هشت تو کلاس نشسته باشیم؟ اخه خواهر من خودش گفت،می تونید هشت و نیم بیاید.

هنوز جمله ام تموم نشده بود که یکی از در کلاس گفت:

-سلام 

فکر کردم یکی از پسرای کلاسه برای همین بی توجه به اون دوباره غر زدم:

-الان نگاه کن تو رو خدا فقط ما تو کلاسیم.

-خانوما.

از این پسره لجم گرفت همین طور که به سونیا نگاه می کردم دیدم رنگش پرید و سریع از جا بلند شد.سرم رو که برگردوندم احساس کردم گردنم خشک شد اب دهنمو به زور قورت دادم و به سختی ایستادم،استاد حکمت.کسی که این ترم تازه وارد دانشگاه ما شده بود و همه ی دخترا براش سرو دست می شکستن ولی اینم فهمیده بودیم اخلاقش از سگم بدتره،ولی خوب مسئله ی مهم تر این بود که ما با این کلاس نداشتیم.پس چرا مثل یزید بالا سرمون ایستاده بود؟به زور خودمو جمع وجور کردم و گفتم:

-سلام.

سونیا رنگش مثل کچ دیوار شده بود و به سختی گفت:

-س.س.لام

استاد خیلی ریلکس به سونیا نگاه کرد و گفت:

-شما لکنت دارید؟

من وا(شل شدم )رفتم چه برسه به سونیا.این کی بود دیگه.

سونیا به سختی گفت:

-ن.نه.نه 

نگاه موشکافانه ای به سونیا کرد و با همون لحن گفت:

-ولی فکر کنم دارید.

سونیا که کم کم ترسش داشت جا شو به عصبانیت می داد با صدای خش داری ولی محکمی گفت:

-گفتم که این طور نیست ولی اگه هم باشه.شما دکتری؟؟

از ترس یه وشگون از پاش گرفتم ولی اون به روی خودش نیاورد.استاد ابروش رو بالا انداخت و تا خواست چیزی بگه سه چهار تا بچه ها اومدن اونم از ما فاصله گرفت و پشت میز استاد ایستاد بچه های تازه وارد هم مثل ما با دیدنش تعجب کرده بودن ولی دخترا بیشتر شون توی چشماشون رقص نور کار گذاشته بودن انگار.بعد از اینکه نسبتا بچه ها همه اومدن استاد شروع کرد:

-سلام،من حکمت هستم از امروز به جای آقای فرهود میام.نمی دونم چرا انقدر دیر سر کلاس حاضر شدید ولی باید بگم کلاس من نظم داره هیچ کس حق نداره بعد از من بیاد کلاس و هر کس هم سر کلاس موبایل دستش باشه یا چه میدونم زنگ بخوره اس ام اس بیاد اول اینکه از کلاس بیرونش می کنم دوم اینکه امتیاز منفی داره.

به اینجا که رسید سونیا اروم در گوشم گفت:

-انگار مدرسه است(و بعد اداش رو در اورد)امتیاز منفی داره.

با صدای حکمت به خودمون اومدیم که با تحکم گفت:

-خانوما؟ 

سونیا هم در حالی که دندوناش رو بهم فشار میداد زیر لب گفت:

-تو دیگه خفه استاد نکبت.

خندم گرفت ولی سریع خودمو جمع کردم استاد به قول سونیا نکبت با اخمی روی پیشونی ادامه داد:

-سوم اینکه هر کی رو از کلاس بیرون کنم جلسه بعد باید همه رو چای دعوت کنه.

و بعد درحالی که به ما نگاه میکرد گفت:

-و اینکه کسی حق نداره سر کلاس من حرف بزنه و اگه جیکم ازتون در بیاد میرید از کلاس بیرون. و هر چه تعداد بیرون رفتن اتون زیاد بشه یه وقت دیدید نمره ی پایان ترم تون اومد پایین.اینا رو بهتون گفتم که اگه افتادید به دست و پام نیوفتید.

و باز هم نگاهش رفت سمت سونیا.تو دلم برای سونیا خون گریه کردم،درس اصلی مون بود و استاد هم باهاش بد شده بود خدا به دادش برسه ! استاد برای آشنایی بیشتر اسامی رو خوند به سونیا که رسید،سونیا در حالی که اخم به چهره داشت و طرف دیگه رو نگاه می کرد با بی میلی دستش رو بالا اورد استاد در حالی که لبخند محوی میزد و نگاش به سونیا بود دوباره اسمو خوند.تعجب کردم این که نگاش به سونیا بود پس چه مرگش بود دیگه ؟سونیا هم با بی میلی شدید تر گفت:

-بله.

استاد سری تکان داد و لبخندش رو سریع جمع کرد و مشغول ادامه کارش شد بعد از خوندن اسم ها هم تدریسش رو شروع کرد.و خدا به این فکش برکت بده که تا آخرین لحظه حرف زد.

از کلاس که بیرون اومدیم نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

-چقدر حرف زد.

سونیا هم با عصبانیت گفت:

-اه اه بدم میاد ازش.اگه حال این نکبت رو نگرفتم سونیا نیستم.

-سونیـا

سونیا سریع و با لحن عصبی گفت:

-هان.چیه؟

-سونیا کوتاه بیا درس اصلیه بندازتت بدبخت یا.از من گفتن بود.

-هیچ غلطی نمی تونه بکنه نکبت.

-سونیا.

-زهر مار توام قرص سونیا خوردی.!

معلوم بود خیلی عصبانیه نفس عمیقی کشیدم که خنده ام رو بخورم و بعد گفتم:

-من نیم ساعت دیگه دوباره کلاس دارم تو چی ؟

-نه من کلاس ندارم،می رم خونه.

-باشه منم بعد از دانشگاه میرم دفتر بعد میام.

از سونیا خداحافظی کردم و به سمت کلاس رفتم.

دو هفته از ورود استاد جدید می گذشت و سر کلاس ما برنامه ها داشتیم از دست سونیا و استاد به هر نحوی که بود لج هم رو در میوردن روزی نبود که سونیا برای این کلاس درس نخونه.کلا کتاب این درس رو قورت داده بود که یه وقت ضایع نشه.

پسرا از دعوای بین این دو تا لذت می بردن ولی دخترا حسودی می کردن حتی خودم یه بار از یکی شون شنیدم:

-وای این استاد حکمت چقدر ماهه.چرا همش با این شایان (سونیا ) دهن به دهن میشه.دختره ی ایکبیری چنان جولون میده انگار پرنسسه و استاد گدا.من اگه استاد کتکمم بزنه از خوش حالی دق می کنم.

توی دلم خندیدم و گفتم:

-تو فعلا از حسودی داری دق می کنی.

ساعت ده دقیقه به هشت بود که سر کلاس حاضر شدیم پشت سر ما هم استاد اومد سونیا دهن کجی کرد و گفت:

-این چرا هر روز زودتر از دیروز میاد؟ نکبت باور کرده که همه دوستش دارن.

تا نشستم روی صندلی گوشیم زنگ خورد تعجب کردم یعنی اول صبحی کی میتونه باشه؟

تا خواستم تلفن رو جواب بدم استاد با تحکم گفت:

-خانم فرزانه.

خواستم قطع کنم که سونیا با تحکم گفت:

-جواب بده.

بعد هم رو به استاد کرد و گفت:

-استاد هنوز پنج دقیقه وقت هست کلاس هشت شروع میشه ولی الان پنج دقیقه به هشته.

خوشم اومد و بی توجه به نکبت تلفن رو در آوردم اسم بنیامین روی گوشیم چشمک میزد با تعجب دکمه ی وصل رو فشار دادم و گفتم:

-الو.

صدای نگران بنیامین توی گوشی پیچید:

-سلام رادا جان،بیدارت که نکردم ؟

-سلام نه دانشگاهم.چیزی شده ؟ خوبی ؟

-اره مرسی حقیقتش.

بد جور استرس گرفته بودم با نگرانی گفتم:

-حقیقتش چی ؟

-رادا ما دیشب تو جاده تصادف کردیم.

با نگرانی وسط حرفش پریدم و گفتم:

-خوبی؟سالمی ؟چیزیت که نشده ؟

-نه عزیزم راستش سارا کارش به بیمارستان کشید.

شل شدم یعنی چی؟ هر چی بود خواهرم بود برای همین با لحن نگرانی گفتم:

-خوبه ؟

-اره.اره نگران نباش فقط سرش خراش برداشته و دکتر گفته برای اطمینان باید امروز رو بیمارستان باشه.اونم الان به خاطر اینکه من پشت فرمون بودم و باعث این موضوع شدم باهام قهره،گفته زنگ بزنم خانوادش.نمی خواستم مامان بابات رو نگران کنم برا همین گفتم تو بیای.

خنده ی تمسخر امیزی کردم و گفتم:

-بنیامین فکر کنم جای سارا تو سرت به جایی خورده،سارا منو ببینه بدتر میکنه.به عمو اینا زنگ بزن خوب.

-می دونم،به عمو اینا زنگ زدم تهران نیستن رفتن مشهد.میایی؟ خواهش میکنم !

نگاهم به استاد افتاد که داشت ساعت رو نشون میداد برا همین با اینکه اصلا دلم نمی خواست گفتم:

-باشه.

-کی کلاست تموم میشه ؟

-ساعت ده

-میام دم دانشگاه دنبالت.خداحافظ

تا خواستم مخالفت کنم قطع کرد منم تلفنم رو روی سایلنت گذاشتم و صاف نشستم استاد با اخم غلیظی نگاهش رو ازم گرفت و شروع به تدریس کردم موضوع رو برای سونیا نوشتم اونم در جواب برام نوشت:

-احمق من اگه جات بودم نمی رفتم.

منم نوشتم:

-خواهش کرد زشت بود که بگم نه !

سونیا با خوندن جوابم فقط سری با تاسف تکون داد.بعد از این که استاد گفت: 

-خسته نباشید 

سونیا نفس راحتی کشید و اروم گفت:

-حتی صداشم رو اعصاب ادم راه میره.

بعد با اخمی بهم نگاه کرد و شروع به غر زدن کرد:

-رادا تو فکر نداری.هر کی ازت یه چیزی بخواد تو انجام میدی؟؟ اگه بری اونجا و اون سارای احمق تر از خودت سنگ رو یخت کنه می خوای چیکار کنی؟

کیفم رو روی کولم انداختم و از کلاس خارج شدم همین طور که به طرف حیاط میرفتم گفتم:

-می دونی سونیا گاهی اوقات فکر می کنم سارا با این رفتاراش می خواد چی رو ثابت کنه ؟ فکر میکنه اگه این حرکات رو از خودش نشون بده عزیز میشه ؟چرا فکر می کنه بنیامین می تونه تحمل کنه؟

سونیا لجش گرفت و با لحن عصبی گفت:

-من چی می گم تو چی می گی.در ضمن خواهر شما مشکل روحی و روانی داره فکر میکنه همه پدر مادر و خاله،عمه،داین که تحملش کنن.من که اگه جای بنیامین بودم نمی تونستم حتی بهش نگاه کنم چه برسه تحملش کنم.از بس زشته.

با خنده و البته تحکم گفتم:

-سونـیا.بدبخت کجاش زشته ؟ 

با تعجب گفت:

-یعنی خوشگله ؟

-نه خوشگل نیست ولی زشتم نیست.در کل بد نیست.

-حالا هر چی ولی بنیامین خیلی سره.

در اونش که خودمم شک نداشتم.

دم در دانشگاه که رسیدیم اطراف رو نگاه کردم اما بنیامین رو ندیدم برگشتم سمت سونیا و گفتم:

-ببین کلاس استاد نصیری رو نمی تونم نرم.می تونی بری جای من حاضری بزنی.خواهش می کنم.

هنوز جملم تموم نشده بود که یک دفعه نگاهم به پشت سر سونیا ثابت موند ونتونستم حرفم رو ادامه بدم.این اینجا چی کار می کرد ؟

-سلام رادا.

با صدای آوید به خودم اومدم حالا دیگه سونیا هم به طرفش برگشته بود و با بهت داشت نگاهش میکرد با لبخند شیطونی مثل همیشه نیم نگاهی به سونیا کرد ولی بی توجه به اون گفت:

-وکالت قبول شدی ولی ادم نشدی.

یه لحظه احساس کردم دلم برای این نگاه شیطون تنگ شده اما با حرفی که زد دود از سرم بلند شد و خودمو جمع و جور کردم و با لبخندی که سعی داشتم خون سردیم رو نشون بدم گفتم:

-سلام دکتر بعد از این.جناب دکتر من که معلومه ادم نیستم.

جلوتر اومد و در حالی که می خندید گفت:

-خوبه خودتم میدونی.

لبخند بد جنسی زدم و گفتم:

-معلومه که میدونم چون جنسیتم رو فراموش نکردم ولی فکر کنم شما دچار فراموشی زود رس شدی چون من حوام.تویی که باید ادم می شدی اما نشدی.

-اوه.اوه.یادم رفته بود سرکار خانم حوا.

با نگاهی تخس و شیطون زل زد توی چشمام و منتظر شد.از نگاهش معلوم بود از این لجبازی خوشش میاد.

-فکر کنم که.

آوید- 

-ببخشید حوا خانم یه لحظه.شما فکر کردنم بلدی.

لجم گرفت و گفتم:

-نه فقط تو بلدی.برا همینه بهت میگن ایکیو سان.

تا خواست جواب بده سونیا با کلافگی گفت:

-اه بسته دیگه.

بعد رو به من گفت:

-معرفی نمی کنی.

-آخ یادم رفت.ببخش.

آوید سریع گفت:

-اون که کار همیشگی ته.

اصلا نفهمیدم منظورش چیه.بعد رو به سونیا با لحن جنتلمنانه ای که ازش بعید بود گفت:

-آوید شایسته هستم.از دوستان رادا.افتخار آشنایی با چه ملکه ای رو دارم؟

سونیا که از تعجب زبونش بند اومده بود به جای سونیا گفتم:

-صد سال سیاه که تو دوست من باشی !.سونیا دوستم.

رو به من گفت:

-از خداتم باشه،دخترا برام سر و دست می شکنن.

-نه بابا.دکتر خود شیفتگی هم که داری.

بی توجه به من رو به سونیا گفت:

-سونیا جان تعریفت رو خیلی از این فسقلی شنیده بودم.ولی شنیدن کی بود مانند دیدن.

اوه اوه چه خودمونیم شد.

سونیا که از بهت خارج شده بود با تعجب از پر رویی آوید گفت:

-رادا به من لطف داره 

و سریع روشو سمت من کرد و در حالی که با چشم خط و نشون می کشید گفت:

-رادا جان من برم دیرم میشه.

آوید سریع گفت:

-می رسونیمتون.

سونیا در حالی که به من چشم غره میرفت به سمت در ورودی دانشگاه رفت و گفت:

-لطف دارید کلاس دارم.خداحافظ 

ما هم خداحافظی کردیم آوید به سمت ماشینش رفت و منم پشتش به ماشین که رسید با خنده برگشت سمتم و گفت:

-خدا رو شکر دوستت باهامون نیومد و گرنه مجبور میشدم تو رو بزارم و اونو ببرم.

بعد هم سریع سوار لامبورگینی خوشگلش شد همون طور که کنار ماشین ایستاده بودم اداش رو در آوردم و سریع سوار ماشین شدم.

ماشین که نبود قالیچه ی سلیمون بود.من می میرم اگه تشبیه نکنم!؟آوید پخش ماشین رو روشن کرد خواننده ای فرانسوی خیلی اروم و ملایم داشت می خوند خیلی قشنگ بود ولی مسئله مهم این بود که من اصلا نمی فهمیدم چی میگه!توی ماشین سکوت بود صدام رو صاف کردم و گفتم:

-سارا خیلی صدمه دیده؟

آوید خندید و سری تکون داد و گفت:

-والا من یکی هر چی نگاه کردم چیزی ندیدم.

بعد یه دفعه قهقهه ای زد و گفت:

-حتما نامرئین و به جز خودش و بنیامین کسی نمی بینه.

سری از روی تاسف تکون دادم و بدون اینکه بخوام فکرم رو به زبون آوردم:

-چرا بنیامین همراه اون احمق شده؟

آوید با حالت متفکرانه ای گفت:

-راستش سوالیه که من از وقتی سارا رو دیدم از خودم می پرسیدم.ولی بعدش به خودم گفتم علف باید به دهن بزی شیرین بیاد 

خندید و بعد از مکث کوتاهی گفت:

-البته فکر کنم از شیرینی عسل هم گذشته دیگه کم کم داره دهن و میزنه.

لبخند کجی زدم و توی دلم حرفش رو تایید کردم که دوباره گفت:

-رادا ناراحت که نشدی.به هر حال سارا خواهرته.

لبخند تلخی زدم و گفتم:

-خیلی وقته به این نتیجه رسیدم.حقیقت واقعاً تلخه.

لبخندی زد و نیم نگاهی بهم کرد و دوباره به جلو خیره شد و گفت:

-یه معذرت خواهی بهت بده کارم.

با تعجب گفتم:

-برای چی ؟

-برای تبریک قبولیت.راستش شماره تم از بنیامین گرفتم ولی بعد پیش خودم گفتم شاید خوشت نیاد بهت زنگ بزنم.

لحنش جوری بود که دلم سوخت براش خودمم نمی دونم چرا!؟برای همین با مهربونی گفتم:

-ممنون از این که به یادم بودی و اینکه هر وقت خواستی زنگ بزن تو هم مثل بنیامین.

واقعاً نمیدونستم این چه چرتی بود که گفتم اخه بنیامین برام مثل چی بود،برادر؟پدر؟ شوهر خواهر؟ که آویدم به خواد مثل اون باشه..نگاهی به آوید کردم که دیدم داره با گنگی بهم نگاه میکنه لبخند زورکی زدم و بحث و عوض کردم:

- راستی چرا بنیامین نیومد ؟

-چه میدونم به خدا.دوباره یه تیکه از نا خونه انگشت کوچیکه ی پای سمت راست، سارا خانم درد گرفته بود و مجبور شد بمونه.برا همین من اومدم.

برای لحنش خنده ی ریزی کردم ولی از یه طرف داشتم حرص می خوردم سارا با این کاراش برای ما هم ابرو نذاشته.و خانواده ی بنیامین رو کلافه کرده.

آوید ماشین رو پارک کرد و با هم پیاده شدیم از شیرینی فروشی بغل بیمارستان جعبه ی شیرینی گرفتم،مطمئنا اگه خود سارا بود عمرا از این کارا نمی کردم ولی برای حفظ ابرو جلوی خانواده ی شایسته مجبور بودم.

وارد سالن بیمارستان که شدیم سیمین خانم و انا جونو جلوی در اتاقی دیدم.با احترام جلو رفتم و سلام دادم بعد در حال سلام و احوال پرسی بودیم که بنیامین با قیافه ای به هم ریخته و کلافه از اتاقی خارج شد با دیدنش سلام دادم که با خستگی به روم لبخند مهربونی زد و گفت: -سلام خسته نباشی،خوبی ؟

با نگاهی به سرتا پاش گفتم:

-مرسی خوبم.من خسته نیستم،ولی تو انگار کوه کندی !

بنیامین سری به نشانه ی تاسف تکون داد و گفت:

-از کوه هم بدتر.

صدای اروم آوید رو پشت گوشم شنیدم که گفت:

-مثل اینکه شیرینی زیاد دل خودشم داره میزنه.

بی توجه به اون رو به سیمین خانم و انا جون با شرمندگی گفتم:

-تو رو خدا ببخشید.خیلی اذیت شدید.واقعاً شرمنده.

سیمین خانم با لبخند سرم رو بوسید و با اینکه از چشماش خستگی می بارید گفت:

-دشمنت شرمنده عزیز کم.وظیفمونه.

با این حرفش دیگه دقیقا از شرمندگی داشتم اب می شدم حیف این خانواده ی مهربون برای سارا.دیگه کم کم داشت مخم داغ می کرد و خون جلوی چشمام رو گرفته بود جعبه ی شیرینی رو به دست بنیامین دادم و با لبخند زوری گفتم:

-میتونم برم تو؟

-البته.

و از جلوی در کنار رفت در اتاق رو به ارومی باز کردم تخت قشنگ رو به روی در بود و سارا با شنیدن صدای در پشتش رو به در کرد و با صدای جیغ مانندی گفت:

-برو بیرون.نمی خوام ریختت رو هم ببینم.

مطمئن بودم با من نبود چون اصلا به سمت در نگاه نکرد ولی مخم سوت کشید جلوی خانواده ی بنیامین باهاش این جوری حرف میزد؟؟مامانش بهش چی یاد داده بود؟سعی کردم جلوی عصبانیتم رو بگیرم تا بدتر پیش اینا ابرو ریزی نکنم ولی با این حال دلم می خواست با همین دستام انقدر گلوش روفشـار بدم تا جونش بالا بیاد بعد هم با تمام توانم کتکش بزنم و انقدر با پا به پهلوش بزنم تا به جای این جیغای گوش خراش از گلوش خون بزنه بیرون.متنفرم،متنفرم از این لوس بازیاش.

دستام رو مشت کردم تا کمی خونسردیم رو حفظ کنم با یه نفس عمیق دوباره شدم همون رادای همیشگی با صدایی که سعی می کردم ملایم و خونسرد باشه گفتم:

-این مسخره بازیا چیه درآوردی؟

سارا اول هیچ حرکتی نکرد ولی بعد با سرعت به طرفم برگشت چند لحظه با بهت بهم نگاه کرد ولی بعد اخم کرد و دوباره جیغ کشید:

-گم شو برو بیرون.گم شو کی توی عوضی رو راه داده این جا ؟

نمی دونم چرا ولی آرامشی تمام وجودم رو گرفت انگار از حرص خوردنش لذت می بردم به جای اینکه برم بیرون به تختش نزدیک شدم و گفتم:

-مطمئن باش منم از روی علاقه به تو این جا نیستم.بنیامین بهم زنگ زد. 

سارا وسط حرفم جیغ کشید:

- بنیامین غلط کرده با تو، گم شو بیرون.

دیگه خونم به جوش اومد اختیار خودم و حرفام دست خودم نبود منم صدام رو کمی بالا بردم و گفتم:

-هی چته وحشی چرا هوار می کشی.ببین من کاری ندارم کی غلط کرده و کی غلط نکرده.الانم خوشحالم نیستم که تو رو می بینم فقط برای این اومدم که بهت بگم چشمات رو باز کن ببینی کجایی؟پیش کی هستی؟و بفهمی اون با مامان و بابات فرق داره.خانوادت نیست که مجبور به تحمل باشه.و هر چقدر هم عاشق باشه خسته میشه.مطمئنا خیلی بهتر و سر تر از تو دارن براش سر و دست می شکنن.حتی می تونم بگم تو جلوشون مورچه پردارم نیستی بدبخت.نگاه کن.خوب به اطرافت نگاه کن.سالمی ولی ببین اوردتت بیمارستان خصوصی،اتاق خصوصی می تونست به روت بیاره که از خودشم سالم تری.خانوادش به خاطر تو از کار و زندگی افتادن مطمئنا اگه بخوان سر سه سوت بنیامین رو ازت جدا می کنن پس برات بهتره قدرشون رو بدونی.نیومدم نصیحتت کنم،چون لیاقتش رو نداری اگه اینجام فقط به فکر ابروی پدربزرگم همینو بس.حتی نگران ابروی مامان و باباتم نیستم چون اگه می خواستن درست تربیتت می کردن،بهت می گفتن شوهرت مامانت نیست که همیشه باشه و نازت رو بکشه.سارا به خودت بیا.به.خودت.بیـا.لوس بازی اتو جمع کن بچسب به زندگیت.زندگی خاله بازی و چهار تا رمان عاشقونه و فیلم درام نیست.و بدون یقین دارم با این لوس بازیا نه تنها بنیامین عاشقت نمیشه بلکه ازت زده هم میشه.

سارا با تنفر و انزجار به من خیره شد و گفت:

-ازت متنفرم.تو پیش خودت چه فکری کردی.

وسط حرفش اومدم و خونسردانه گفتم:

-منم همین طور عزیزم.در ضمن من اصلا به تو فکر نمی کنم توی حرفامم گفتم اگه الان اینجام فقط و فقط به خاطر ابروی خودم و پدر بزرگه.

پشتم رو بهش کردم و به سمت در رفتم همین که در و باز کردم گفت:

-دعا می کنم بمیری.

به لحن بچه گانه اش با تمسخر خندیدم و آخرین نگاهم رو بهش کردم و گفتم:

-به هم چنین.

و از اتاق خارج شدم و در و پشت سرم بستم.با دیدن سیمین خانم و انا جون به زور لبخند کجی زدم واقعاً که از روی این دو تا زن خجالت می کشیدم سرم رو پایین انداختم و گفتم:

-تورو خدا ببخشید.

سرم رو بالا گرفتم و ادامه دادم

-شما بهتره که برید خونه استراحت کنید من هستم.

انا جون با لبخند گفت:

-نه عزیزم تو برو خسته ای تازه از دانشگاه اومدی.

توی دلم هر چی فحش بد و خوب بود به سارا دادم.گفتم:

-نه خسته نیستم.دستتون درد نکنه شما برید.این طوری من واقعاً خجالت می کشم.

سیمین جون اومد طرفم و صورتم رو بوسید و گفت:

-عزیزم این حرفا چیه؟ خجالت کدومه منم مثل مادرتون.

توی دلم زهر خندی کردم و گفتم:

-خدا نکنه مثل مامانم باشی.

ولی با لبخند تلخی گفتم:

-لطف دارید شما.ولی خواهش می کنم درخواست مو رد نکنید و برید.

انا جون رو به سیمین خانم گفت:

-سیمین جون حالا که رادا جون هست خیالمون راحته.تو هم بیا بریم بیتا طفلک خونه تنهاست.

از این فرصت استفاده کردم و رو به بنیامین که با بدبختی روی صندلی های بیمارستان نشسته بود و داشت به ما نگاه می کرد گفتم:

-بنیامین جان شما هم بهتر بری خونه و استراحت کنی من اینجام.

بنیامین با چشمای خسته بهم زل زد معلوم بود دو دله و بعد گفت:

-نه رادا من هستم.بهتره تو بری.خسته ای

می خواستم بهش بگم چشمت کور.انتخاب خودته بایدم بمونی.ولی دلم براش سوخت به جاش گفتم:

-بهونه ی الکی نیار.من که گفتم اینجا می مونم،پس برو 

-ولی اخه شما ها که.

فهمیدم منظورش چیه می خواست بگه شما ها با هم بدید برای همین سریع گفتم:

-نگران نباش تا تو بری استراحت کنی اینجام بعدش دوباره بیا کاری بهم نداریم.

بنیامین با تردید سریع تکون داد و بلند شد.خوشحال شدم که نقشه ام گرفت.داشتن می رفتن که انا جون برگشت به آوید گفت:

-تو نمیای؟

آوید با نگاه شیطون و مرموز ش منو نگاه کرد و گفت:

-نه می مونم رادا ممکنه کاری داشته باشه.

از نگاهش می تونستم بخونم یه چیزایی فهمیده.انا جون سری تکون داد و بعد خداحافظی کردن و رفتن.با اه خسته ای رفتم روی صندلی نشستم که آوید هم با لبخند کنارم نشست و گفت:

-خوب.حالا نقشه ات چیه ؟

خودمو زدم به اون راه و نگاه گنگی بهش کردم و گفتم:

-نقشه ؟کدوم نقشه ؟

آوید نفس عمیقی کشید و به صندلی تکیه داد در حالی که رو به رو نگاه می کرد با لبخند همیشگیش گفت:

-می دونی رادا من بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنی تجربه دارم.بخصوص در مورد خانما.

خنده ام گرفته بود چنان با افتخار حرف میزد که هر کی نمی دونست فکر می کرد جایزه ی نوبل رو برده.خنده ام رو کنترل کردم و خون سرد گفتم:

-حالا که چی ؟

آوید – 

-یعنی نقشه ات چیه ؟

با همون خونسردی گفتم:

-می خوام برم.یعنی تنهاش بزارم.

خنده ی ریزی کرد و بلند شد و گفت:

-باشه.خوبه پس پاشو بریم.

از بی خیالی آوید تعجب کردم ولی بعد شونه هام رو بالا انداختم و پشت سرش راه افتادم به در خروجی بیمارستان که رسیدیم صداش کردم و گفتم:

-چند ساعت دیگه زنگ بزن به بنیامین،بگو سارا تنهاست.

دوباره نگاهی به اطراف کردم با دیدن تاکسی جلوی بیمارستان سریع به آوید گفتم:

-خیلی خوب من دیگه باید برم کم کم دیرم میشه،سلام برسون.خداحافظ.

باسرعت از کنار آوید گذشتم و به سمت تاکسی رفتم که یه کسی بند کیفم رو کشید به خاطر سرعت زیادم نزدیک بود با مخ برم زمین که همون طرف دستمم گرفت با نفس نفس برگشتم عقب که قیافه ی نچندان خندان آوید رو دیدم یعنی توی چشماش عصبانیت بیداد می کرد ولی لبخند شو به زور حفظ کرده بود نمی دونم این بشر چرا تعادل رفتاری نداشت و مثل ادم نبود؟! دستم هنوز توی دستش بود که با صدای ملایمی البته همراه حرص گفت:

-اولا وقتی خداحافظی میکنی صبر کن جواب تو بگیر.دوما یعنی اندازه ی تاکسی ارزش ندارم؟ سوما شاید نمی خوای خونتون رو یاد بگیرم ؟

لحنش جوری بود که ناخودآگاه گفتم:

-من خونه نمیرم.جایی کار دارم باید برم اونجا.

یه دفعه عصبانیت چشماش جاشو داد به شیطنت و با لبخند مرموزی گفت:

-ناقلا نکنه با دوست پسرت قرار داری؟

چشمام از تعجب چهار تا شده بود می گم این تعادل رفتاری نداره،کسی باور نمی کنه.آوید همین طور که دستم رو می کشید و به طرف ماشین می رفت گفت:

-لازم شد من دوست پسرت رو ببینم،شاید باهام دوست شدیم.ببین از الان میگم من نمی تونم با یه دختر باشما.

روانی..اخه این جمله آخرت چه ربطی به جمله ی اولیت داشت؟؟

حالا دیگه به ماشین رسیدیم آوید ریموت ماشین رو زد و من دستم رو از دستش کشیدم بیرون و با تخسی و کمی شیطنت یه تای ابروم رو بالا انداختم و گفتم:

-دوست پسرم دوست نداره منو کنار کسی ببینه.پس نمی تونم قبول کنم باهات بیام.

بعد حالت کلافه ای گرفتم و گفتم:

-اصلا حوصله ی دعوای بعدش رو ندارم.

ابرو های آوید خود به خود بالا رفت شیطنت توی چشماش جاشو به تعجب داد و به سمت من اومد در ماشین رو باز کرد و به زور منو هل داد تو ماشین و گفت:

-پس لازمه ببینمش.

اینو که گفت در سمت منو بست و سریع سوار ماشین شد خندم گرفته بود چه سریع باور کرد،ماشینو روشن کرد و رو به من گفت:

-کجا قرار داری؟

به زور خندمو جمع کردم و خیلی جدی آدرس دفتر و دادم طفلک خانم کاویانی اگه بفهمه دوست پسر من شده حتما کلمو می کنه.با صدای آوید به خودم اومدم که با لحن نیمه جدی گفت:

-رادا تو رو باید مثل بچه ها جیزت کرد.

بعد نگاه شو سمت من کرد و گفت:

-تو اومدی درس بخونی یا پسر بازی کنی.

خیلی جدی برگشتم بهش نگاه کردم و گفتم:

-ببین آوید.درس جای خودش تفریحم جای خودش.

آوید چپی بهم بست و دوباره به رو به رو خیره شد و در حالی که خنده ی ریزی می کرد گفت:

-حالا مواظب باش تو این تفریحات سالم بلایی سر خودت نیاری یه وقت.

و خندش به قهقهه تبدیل شد و من اون موقع کاملا متوجه روانی بودنش شدم که ادامه دارد:

-که با یه بچه ی بی پدر بری خدمت جناب فرزانه.

با این حرفش مخم سوت کشید و گفتم:

-آویـد ؟!

خنده ی بلندی کرد و گفت:

-ببخشید.ببخشید.اخه اینجایی که تو ادرسشو دادی همه مجتمع اداریه.گفتم حالا شاید خونه خالی نباشه.

چشمام اندازه توپ تنیس شده بود دوباره با داد و تشر گفتم:

-آویـد.

خیلی جدی برگشت تو چشمام نگاه کرد و گفت:

-زهرمار و آوید.!

و بعد دوباره به رو به رو خیره شد و با همون لحن گفت:

-رادا مواظب خود باش تو رو خدا.پسرا به موقعیت دختر هیچ وقت فکر نمی کنن.

خندیدم و گفتم:

-خوبه هم جنس اتو میشناسی.

اونم خندید و گفت:

-خیلی بیشتر از اونی که تو فکرشو بکنی.میشناسمشون.

-اهان بخشید یادم نبود شما ادم شناسی.هم زنا رو خوب میشناسی هم مردا رو..

-البته.پس چی فکر کردی؟

دیگه تا رسیدن به شرکت حرفی بین ما زده نشد نمی دونم اون به چی فکر می کرد، ولی من به دوست دختراش فکر می کردم.اونا چه فرقی با من داشتن؟ مطمئنا نمیشه اسم هرزه رو روی همشون گذاشت.می شه ؟ همشون از شکمای مادرشون که این جوری نبودن؟بودن؟ همه اول به امید دوست داشتن و دوست داشته شدن جلو میرن ولی وقتی نابود میشن دیگه خط و مرزی رو احساس نمی کنن.اون وقت خودشون رو وسط باتلاق می بینن و هر چی دست و پا بزنن بیشتر توی باتلاق فرو میرن مگه این که خدا بدادشون برسه.این سوال همین جوری توی مغزم رژه میرفت،آوید چند تا رو به این باتلاق کشونده ؟خط و مرزش رو شکسته؟

-این خیابونه ؟

با صدای آوید به خودم اومدم و اطراف رو نگاه کردم سر خیابون دفتر بودیم گفتم:

-بله مرسی همین جاست.

آوید جلوی ساختمون ایستاد و گفت:

-این جا قرار داری.

خندیدم و گفتم:

-اره.محل کارش این جاست..

آوید با کنجکاوی نگاهی به تابلو های بیرون انداخت و گفت:

-کدوم است.؟

خندم گرفت واحد رو به روی ما مطب یه دکتر پیر بود که سالی یه بار براش مشتری میومد.خندم رو جمع کردم و گفتم:

-دکتر شهروز نجفی.

آوید ابروهاشو بالا داد و گفت:

-اوه اوه با دکترا می پری.

خندیدم دیگه بس بود هرچه قدر سرکار رفت برای همین گفتم:

-اره با دکتر پیر ام می پرم.

با تعجب و گنگ بهم نگاه کرد و گفت:

-رادا چرا؟ تو خیلی برای این کارا خوبی.

خندیدم و با بد جنسی گفتم:

-در خوب بودنم که شکی نیست ولی.باید بهت بگم سر کار بودی دکتر بعد از این، من این جا کار میکنم.

چشماش اندازه ی توپ تنیس شد و گفت:

-کجا؟چی کار میکنی.؟

به حالتش لبخندی زدم و گفتم:

-منشیم.

از توی ماشین به تابلوی خانم کاویانی اشاره کردم 

-توی دفتر وکالت زهره کاویانی.

نفس راحتی کشید و گفت:

-فکر کردم تو دفتر این دکتر شهروزه ای.

بعدم با اخم تصنعی گفت:

-حالا منو سر کار میزاری؟منه ساده رو بگو که باور کردم.

با این حرف آوید دوتامون باهم زدیم زیر خنده.

آوید همون طور که می خندید گفت:

-واقعاً فکر کردم دوست پسر گرفتی.

منم با همون خنده گفتم:

-وای که تو چقدر ساده ای.

آوید حق به جانب نگاهم کرد و گفت:

-قیافه ی خودتو ندیدی و گرنه،خودتم باور می کردی.

خندم تبدیل به لبخند شد و توی دلم گفتم:

-چه قدر ما سر خوشیم.

رو به آوید با همون لبخند گفتم:

-دیگه از این فکرا نکن من با پسرا ابم تو یه جوب نمیره.

چشمک شیطونی زد و گفت:

-اون که از اولم معلوم بود برای همین تعجب کردم..

بعد به سمت داشپرت ماشین دلا شد و جعبه کادویی قشنگی رو به سمتم گرفت و گفت:

-ناقابله.

با تعجب نگاهی به جعبه و بعد نگاهی به آوید کردم و گفتم:

-بابت چی ؟

-اولا بگیر دستم خسته شد.دوما هم کادوی قبولی و هم کادوی معذرت خواهی بابت دیر تبریک گفتنم 

کادو رو ازش گرفتم و گفتم:

-مرسی.راضی به زحمت نبودیم.

خندید و با شیطنت نگاهم کرد و گفت:

-زحمت نبود و رحمت بود.نمی خوای بازش کنی.

لبخندی به روی آوید زدم و پاپیون روی جعبه رو کشیدم و در جعبه رو باز کردم و با ذوق گفتم:

-وای چه نازه.

دست بند ظریف طلا سفید بود از مدلش خیلی خوشم اومد ولی یه لحظه با یاد قیمتش گفتم:

-آوید مرسی.ولی نمی تونم قبول کنم.

آوید با تعجب گفت:

-چرا؟ 

خندیدم و با شیطنت گفتم:

-دوست پسرم ناراحت میشه.راستش خیلی زیاده.یه جورایی معذبم می کنه 

-خانم معذب دیگه از این حرفا نزن تازه به نظرم کمم بود.ولی کادو های بعدی جبران می کنم.

خندیدم و همین طور که به دست بند نگاه می کردم فکر کردم:

-کادو های بعدی؟!!! 

از دست بندش خیلی خوشم اومده بود برای همین رو به آوید که با لبخند بهم نگاه می کرد گفتم:

-می تونم دستم کنم.

چشمکی زد و گفت:

-معلومه، چرا که نه؟

مچ دستم رو با دست بند جلوش بردم و منتظر بودم با گیجی نگاهی بهم کرد که خندیدم و گفتم:

-توقع نداری که قفل به این ریزی رو خودم ببندم.

خندید و گفت:

-پر رو.

بعد هم با ملایمت دست بند رو دور دستم بست.نگاهی بهش کردم و گفتم:

-مرسی آوید هم برای کادوی زیبات هم برای اینکه رسوندیم.

خندید و گفت:

-قابل پری دریایی خودمو نداره.

خندم گرفت آوید رو همه اسم میزاره.سری تکان دادم تا خواستم در ماشین رو باز کنم گفت:

-صبر کن.

با تعجب بهش نگاه کردم که گوشیش رو برداشت و بعد از چند ثانیه صدای گوشی من بلند شد با لبخند شیطون همیشگیش گفت:

-این شماره ی منه خوشحال میشم اگه زنگ بزنی.

و بعد چشکی زد و گفت:

-حالا زود برو که همه ی کارام مونده.

-باخنده گفتم:

-روانی.

-لطف داری عزیزم.

بعد از خداحافظی وارد ساختمون شدم و آوید رفت.به دفتر که رسیدم سریع گوشیم رو در آوردم و با پدربزرگ تماس گرفتم،می دونستم سارا با مامان و بابا تماس می گیره و به شون میگه من چیا گفتم پس بهتر بود من خودم پیش دستی می کردم.پدربزرگ که تلفن رو برداشت سریع همه ی موضوع رو بهش گفتم و در آخر هم اضافه کردم:

-پدربزرگ لطفا اگه باهاتون تماس گرفتن بهشون بگید من کار و زندگی دارم و راه به راه مزاحم من نشن و اینکه من انقدر مشغله ی فکری دارم که جایی برای لوس بازی های سارا نمی مونه.

پدربزرگم از دست سارا عصبانی شد و گفت: 

-اگه از طرف بابا اینا باهام تماس گرفتن جواب ندم تا زنگ بزنن به پدر بزرگ، خودش میدونه چی جوابشون رو بده.

بعد از قطع تلفن با خیال راحت مشغول کارم شدم.عصر بعد از سرو کله زدن با موکلا خسته و کوفته به خونه رسیدم هنوز کلید رو تو در نچرخونده بودم که سونیا مثل چی جلو ظاهر شد لبخند کجی گوشه ی لبش بود از بالا تا پایینم رو نگاه کرد منم با تعجب به حرکاتش نگاه می کردم که با لحن مسخره ای گفت:

-که سارا بیمارستانه؟ اخی عزیزم رفتی دیدن آبجیت؟ببخشید رادا جون این سوالو می پرسما.بنیامین جراحی پلاستیک کرده؟اخه بزنم به تخته خیلی فرق کرده بود.نه که زشت بشه ها یه دفعه شده بود مثل هلو.حالا بیمارستان خوش گذشـت.

چنان ش رو کشید که یه لحظه چندشم شد.نمی دونم چرا امروز هر کی به پست منه بدبخت می خوره منحرف میشه.اون از آوید اینم از سونیا که منو خسته و کوفته جلوی در نگه داشته.بی حوصله با دست هولش دادم تو ولی یه کمم تکون نخورد با بدبختی به چشمای بدجنسش نگاه کردم و گفتم:

-جون سونیا اون چیزی که تو فکر می کنی نیست بزار بیام تو برات میگم.به خدا خستم.

نگاه مارموزش رو بهم دوخت و با لبخند شیطونی گفت::

-جون خواهر بزرگت.بایدم خسته باشی.بعد اون همه تلاش و اتیشی که سوزوندی.منم بودم خسته میشدم.

انقدر بی حال بودم که به دیوار کناری تکیه دادم و روی زمین نشستم و با بی حالی گفتم:

-سونی کم چرت بگو.

سونیا همون طور که ایستاده بود از لج با پاش محکم به رون پام زد که جیغم در اومد.

-دیوانه چرا اینجوری می کنی کبود شد.

سونیا هم با حرص گفت:

-رادارر.چند بار بهت بگن نگو سونی.

-تو رو خدا بی خیال سونیا انقدر خستم که نا ندارم حرف بزنم.

-اره دیگه منم.

وسط حرفش پریدم و گفتم:

-سونیا، آوید پسر عموی بنیامینه.همون که شمالم بود.سارا دوباره خودشو لوس کرده بوده،بنیامینم مجبور میشه آوید و بفرسته دنبالم..

سونیا با بهت گفت:

-اما اون گفت:که دوستته.

با بی حالی سری تکون دادم و گفتم:

-حرف زد بابا.کلا ادمه سر خوشیه.

سونیا که فهمیده بود موضوع چیه با خیال راحت خندید و دستم گرفت کمکم کرد بلند بشم همین طور که داخل ساختمون می شدیم سونیا با خنده گفت: 

-خیالم راحت شد رادا.گفتم نکنه تو تنها تنها هلو خور شدی.

با تعجب بهش نگاه کردم که ریسه رفت از خنده و گفت:

-قولمون سال اول دبیرستان یادته.چه قدر خل بودیما..

بعد نگاهی به من کرد و با شیطنت خندید و گفت:

-تصحیح می کنم.الانم خلیم.

خندیدم و سری تکون دادم لباسام رو همون جا در آوردم و روی مبل ولو شدم با یاد اون روز خود به خود خندم می گرفت،هیچ وقت اون روز یادم نمیره منو سونیا با هم رسیدیم مدرسه.من که اون روزا کاملا افسرده بودم،سونیا هم شبش دیر خوابیده بود و اون روز از شدت خواب چشما باز نمی شد مقنعه ی مدرسش هم کج بود و همش به من تکیه داده بود با کلی بدبختی بردمش سر کلاس و نشستیم ردیف آخر..من زیاد با بچه ها باز نمی شدم سونیا هم با این که خیلی دختر شیطون و شادیه اما اونم کم و بیش مثل من بود انگار جفتمون به هم قول داده بودیم که یه اکیپ دو نفره داشته باشیم همینو بس.الانم که دانشگاه میریم همین جوریم.توی کلاسمون دو نفر دیگه هم مثل ما بودن سامیه و ملیحه با این تفاوت که منو سونیا توی اون سنمون به زور دماغمونم بالا می کشیدیم ولی اونا کلی دوست پسر داشتن و همش در حال شیطنت بودن همه ی بچه ها اومده بودن به جز ملیحه باعث تعجب همه بود اخه سامیه و ملیحه همیشه با هم میومدن کسی هم جرئت نداشت از سامیه چیزی بپرسه اخه اخلاقای خاص خودش رو داشت، نمی گم بد بود ولی خوب هر کسی باهاش کنار نمیومد.ساعت ده دقیقه به هشت بود که یه دفعه در کلاس با شدت باز شد بعد هم ملیحه مثل مغولا به سمت سامیه حمله کرد و همین جور کتک کاری می کردن همه ی ما ها با تعجب داشتیم نگاهشون می کردیم انقدر توی شک بودیم که حتی نمی فهمیدیم که باید جداشون کنیم اخه این دو تا کمتر از گل بهم نمی گفتن.ملیحه،سامیه رو وسط کلاس کشوند و روش نشست یا موهاشو می کشید یا میزد تو صورتش سامیه هم کم نمیاورد و موهای اونو می کشید خلاصه وسط این دعوا ها بود که یه دفع ملیحه با جیغ گفت:

-خیلی کثافتی سامیه.خیلی حامد برای من بود خودتم میدونستی.رفتی چه خری رنگ کردی که منو ول کرده چسبیده به تو خاک تو سر من با دوستی مثل تو.حالا که این طوری شد بهتره بهت بگم من به رضا و میلاد نخ دادم که ولت کردن.در ضمن امارتم به علی جونت دادم تا بفهمه همچین اش دهن سوزی نیستی.

خلاصه یکی سامیه گفت یکی ملیحه خنده دار ترش اینجا بود که با بردن اسم بعضی از پسرا بچه های کلاس حالشون بد می شد یکی داداش اون یکی بود یکی مامانش یکی دیگه رو خواستگاری کرده بود اون یکی عاشق چه میدونم فلانی بود.خلاصه بل بشویی بود تو کلاس تا معلم اومد معلمون با دیدن بچه ها چشماش چها تا شد بیچاره مثلا می خواست اینا رو از هم جدا کنه ولی خودشم از کتکا بی نصیب نموند به قول سونیا که می گفت: 

-جنگل قانون داشت ولی توی اون لحظه مدرسه و کلاس ما قانون نداشت و همه بهم پریده بودن.

خلاصه مدیرمون اومد معلمون رو از زیر دست و پای اون دوتا جمع کرد بعد هم بردشون دفتر سونیا که کلا خواب از سرش پریده بود گفت:

-فیلم جنایی جالبی بود.!

و بعد صداش رو عوض کرد و گفت:

-انتقام برای دو در کردن دوست پسر.

مدیرمون هم ملیحه رو اخراج کرد هم سامیه رو.دو سه روز بعد از اون ماجرا یکی از بچه ها داشت برای دوستاش میگفت: 

-که این جناب حامد کیه که اینا سرش دعوا می کردن تازه اون موقع بود که مخ ما کامل سوت کشید این حامد خان نامزد و عاشق پیشه ی بهاره دختر عموی سونیا بود که سه سال از ما بزرگ تر بود زمانی هم که می خواست به منو سونیا بگه داره ازدواج می کنه با چنان فخری گفت: پسره مثله هلوه که خدا میدونه.همون روز بود که سونیا با حالت خاصی برگشت سمت مو گفت:

-رادایی،بیا قول بدیم که هیچ وقت،هیچ وقت سر هیچ هلویی با هم دعوا نکنیم اصلا هم تنها تنها هلو نخوریم اگه خوردیم باید دوتا دوست باشن.باشه؟!!

خلاصه بدی شهرای کوچیک اینکه همه کم و بیش هم دیگه رو میشناسن.برای همین دست حامدم برای بهاره رو شد.طفلی بهاره چی کشید اون سال.

و منو سونیا از اون روز به بعد هر پسری رو که خوشگل و خوش تیپه می بینیم به قول سونیا دنبال این می گردیم که دوستی مثل خودش داره یا نه اگه داره بسم الله.اگرم نداره که کلا بی خیالش....

با صدای سونیا به خودم اومدم که داشت می گفت:

-رادا اصلا حوصله ی فردا رو ندارم باز با اون نکبت دماغ کنده کلاس داریم.اه اه اه چندش.با اون عطری که میزنه ایـی یاد بوش که میوفتم حالم بد میشه.

خندیدم و گفتم:

-چرا چرت و پرت میگی؟ عطرش به اون خوش بویی.

سونیا یه حالت خاصی نگاهم کرد که فهمیدم الان باید حرفشو تایید می کردم که گفت: 

-رادا خاک تو سر سلیقت،اه اه..

با مسخره بازی گفتم:

-سونا انقدر اه اه نکن.دستشویی همین بغله..

سونیا کوسن روی مبلو به سمتم پرتاب کرد که به موقع گرفتمش و ابروهامو بالا انداختم و خندیدم سونیا با عصبانیت گفت:

-بایدم بخندی بی ادب،بی تربیت.اگه به منیر جون نگفتم چه دسته گلی تربیت کرده 

با خنده گفتم:

-مرسی عزیزم خودم می دونم گلم لازم به گفتن نبود.

-اره جون عمت.اونم چه گلی،گل خرزه.

حالا من کوسنو به سمتش پرت کردم که اون سریع کوسنو گرفت و ابروها شو بالا انداخت و دوباره چهر شو جمع کرد و با بدبختی گفت:

-رادا تورو خدا یه راهی بنداز جلوی پام، من دیگه قیافه ی این نکبتو نبینم،مردشور برده،بعضی وقتا تیکه هایی می ندازه که تا فیها خالدون(قسمت انتهایی بدن) ادم میسوزه.

بعد کتابای درس استاد حکمت رو روی زمین پرت کرد و همین جوری که جلوم روی زمین مینشست گفت:

-چه خبر از سارا؟ دیدی این ملکه الیزابتو یا افتخار نداد؟؟!

خندیدم و گفتم:

-چرا این افتخار و اجبارا کسب کردم.رفتم دست بوسیشون.!

همه چی رو برای سونیا تعریف کردم حتی بهش گفتم که موضوع رو با پدر بزرگم در میون گذاشتم. سونیا با حرص بهم زل زد و گفت:

-رادا آخر سر خودم خفت می کنم.

با تعجب گفتم:

-وا چرا؟

-اون جعبه شیرینی بخوره تو سر سارا برای من بدبخت میآوردی که دارم از گشنگی می میرم.

خندیدم و بلند شدم:

-باشه شیک مو،لباسم و عوض کنم میام برات شام درست میکنم.

داشتم سمت اتاق میرفتم که سونیا صدام کرد برگشتم طرفش که با چشم به مبلا اشاره کرد و گفت:

-لباساتم ببر.

-چشم.

*******

سر کلاس استاد نصیری نشسته بودم و اون یه ریز داشت حرف میزد و ما هم باید از حرفاش جزوه تهیه می کردیم برای اینکه یه (و) هم توی امتحان جابه جا می نوشتی نمره کم می کرد،برای تنها کلاسی که بچه ها مشکل جزوه داشتن کلاس این استاد بود،ازبس تند حرف میزد وتند درس میداد خوش خط ترین جزوه هم به زشت ترین وکثیف ترین تبدیل می شد و هیچ کس به جز صاحبش نمی تونست بخونه برای هین بچه ها سر این کلاس تنبلی رو کنار میزاشتن و مثل کامپیوتر کار می کردن حتی نمیشد یه لحظه سرتو بالا بگیری چون عقب می موندی.

بعد از تموم شدن کلاس نفس عمیقی کشیدم و سرم رو که از خستگی نمی تونستم روی بدنم تحمل کنم و روی میز گذاشتم و شروع کردم با دست گردنم رو ماساژ دادن تو دلم هر چی فحش بلد بودم به سونیا دادم که چرا توی این کلاس با من نیست با صدای تک سرفه ای بالای سرم با بیچارگی سرم رو بلند کردم با دیدم هادی کریمی یا به قول سونیا جناب کرمی نفسم رو فوت کردم بیرون وایستادم همین طور که مشغول جمع کردن وسایلم بودم گفتم:

-بفرمایید آقای کریمی کاری داشتید؟

هادی که انگار هول شده بود با من من گفت:

-من.من.راستش.نه.

با تعجب بهش نگاه کردم یه تای ابروم رو بالا انداختم و حرفش رو تکرار کردم:

-نه !

بیچاره رنگش پرید وسریع گفت:

نه.یعنی نه اون نه.

با گیجی بهش زل زدم که نفس عمیقی کشید وسرش رو پایین انداخت و گفت:

-یعنی اره؟

سرش رو بالا گرفت هین جوری بی تفاوت زل زدم توی چشماش که دو باره سرش رو پایین انداخت و گفت:

-میشه.زل نزنید بهم.راستش.چشماتون.از چشماتون می ترسم.

همین جوری با تعجب نگاهش می کردم، ناخوداگاه ابروهام رفت توی هم.اگه سونیا بود حتما حقو بهش میداد،همیشه می گفت 

-کسی که باهات زیاد برخورد نداشته باشه وتو زل بزنی توی چشماش سردی وبی احساسیت بهش تزریق میشه وحس بدی پیدا میکنه.

اوایل ناراحت می شدم چون اصلا به حرف چشمو، نیروی چشمو این چیزا معتقد نبودم ولی بعدش که با بقیه برخورد داشتم تازه به درستی حرف سونیا پی بردم،ولی تنها کسی که عکس العملی در مقابل نگاهم نشون نداد آوید بود.به پشت سر هادی نگاه کردم و با لحن کلافه و نیمه عصبی گفتم:

-بفرمایید.

-خانم فرزانه.من.حقیقت اینه که من..

نفسم رو عصبی بیرون دادم و گفتم:

-آقای کریمی.لطفا!!من عجله دارم.

با دستپاچگی بهم نگاه کرد وسریع گفت:

-ببخشید مزاحمتون نمیشم بفرمایید.

و از مقابل میز کنار رفت،کلاس خلوت بود کیفم روکول کردم واز کنارش رد شدم دست خودم نبود از کسایی که نسبت به نگاهم از خودشون عکس العمل نشون می دادن بیزار بود به معنای واقعی بیـزار.

سریع از کلاس خارج شدم به گوشی سونیا زنگ زدم که گفت:،

-توی سلف منتطرمه.

سونیا روی یکی از صندلیا پشت به من نشسته بود با کلافگی کیفم رو روی صندلی کناری پرت کردم و روی صندلی جلوی سونیا نشستم که خندید و گفت:

-چیه شمر شدی؟

بعد هم لیوان چایی رو جلوم گذاشت و گفت:

-رفتم برایت چایی گرفتم،بخور آروم می شی فکر کنم دیگه سرد شده.

همین طور که چایی می خوردم موضوع هادی رو هم به سونیا گفتم،اونم خندید و با ذوق گفت:

-دیدی گفتم،دیدی گفتم.از اول هم معلوم بود این کرمی دلش پیشه توه حالا چه کرمی هست؟خاکی ؟

-سونیا لطفا خفه شو.خدا نکنه.هنوز دو ترم هم نشده،که داریم میایم دانشگاه،بعدم پسره بچس هم سن خودمونه.

سونیا خندید و گفت:

-اخ ببخشید یادم نبود شما دنبال پدر بزرگت می گردی.خدایی یادته هر موقع بچه ها حرف از دوست پسراشون میزدن که یکی دو سال ازشون بزرگ تره با حالت چندشی می گفتی، من یه شوهر میکنم پونزده سال از خودم بزرگ تر باشه.خدایی می گن هرچی که بدت بیاد سرت میاد همینه.

-اه سونیا بس کن دیگه من غلط بکنم بد شم اگه خر شدم تو نزار.پسره هنوز نمی تونه جلو پاشو ببینه.بعدشم بنده خدا که هنوز چیزی نگفته که منو تو نشستیم، بریدی مو دوختی مو تنش کردی مو فرستادیمش حجله.

سونیا سوت آرومی کشید و گفت:

-اوه،اوه تا کجا هام میره منحرف.

بهش اخم کردم،سونیا هم خندشو جمع کرد و صداشو صاف کرد و گفت:

-راستی رادیی چه خبر از سارا؟ 

به فکر رفتم الان یه هفته از اون روز می گذشت فردای اون روز بنیامین اس ام اس داد و گفت:

-سلا رادا جان سارا رو بردیم خونه ببخش بهت زحمت دادیم.

-همین.منم فقط نوشتم خواهش می کنم دیگه نه اون چیزی گفت،نه من.

رو کردم به سونیا گفتم:

-هیچی فقط همون اس بنیامین.

نفس عمیقی کشید و گفت:

-آهان.رادا یه سوال،سارا چرا عروسی نمی کنه؟از وقتی که عقد کردن همش خونه ی بنیامین ایناس فکر کنم فقط برای مهمونی میره خونتون.

خندیدم و گفتم:

-اره فکر کنم.در ضمن خونتون نه،خونشون.بعدشم مگه خنگه الان خونه ی اونا دست به سیاهو سفید نمیزنه.برخونه ی خودش باید کار کنه.

-رادی اون سارایی که من دیدم شده بنیامینو بده جاش خدمتکار می گیره.

خندیدم و گفتم:

-واقعا.

****

امروز استاد حکمت صبح نمی تونست بیاد و ساعت کلاسشو برای عصر گذاشت با کلی معذرت خواهی از خانم کاویانی عصر به دانشگاه اومدم سونیا اون روز به خاطر این کلاس، پشت سرهم وبدون وقفه کلاس داشت یه ربع به کلاس استادِ واقعا نکبت مونده بود که وارد دانشگاه شدم موبایلم رو در آوردم و به سونیا زنگ زدم تا برداشت شروع کرد غر زدن:

-الهی بره زیر تریلی هجده چرخ، الهی مادرش برایش یه دختر ترشیده ی زشت بگیره.نکبت خاک تو سر،الهی پاش به صندلی اساتید گیر کنه با مخ بخوره زمین ضربه مغزی شه بمیره.ما راحت بشیم. خدا.صدامو می شنوی منم بنده تمـا سونیا 

با خنده گفتم:

-سونیا یه دقیقه زبون به دهن بگیر.کجایی؟؟

-من بدبخت تازه از دست استاد حقی راحت شدم تو کجایی.نگو دفتر که حال سرو کله زدن با نکبتو ندارم.

-نه دانشگاهم بیام پیشت یا برم سر کلاس؟

یه دفع صدای سونیا اومد که داشت می گفت:

-اوه اوه اینو کجای دلم بزارم ؟

با تعجب گفتم:

-کیو؟

-هیچی.تو چی گفتی؟

-می گم بیام پیشت یا برم سر کلاس ؟

نفس عمیقی کشید و گفت:

-نه برو من گیر افتادم تا بیام طول میکشه بچه ها ردیف جلو رو می گیرن نمی تونیم خوب گوش کنیم.

-باشه پس زود گرفتاری تو حل کن بیا وگرنه،نکبت ضایعت میکنه.فعلا.

-فعلا.

گوشی رو توی جیب بغل مانتوم گذاشتم و دستی به مقنعه ام کشیدم و با سرعت به طرف سالن کلاسمون رفتم.

سرکلاس دوتا صندلی ردیف جلو رو انتخاب کردم خودم روی یکیشون نشستم،کولمو هم گذاشتم روی صندلی کناری برای سونیا.بچه ها همه می دونستن جای سونیا ست برای همین هیچ کس سمت این صندلی نمیومد.ساعت هشت بود ولی هنوز نه سونیا اومده بود نه استاد نگران شدم و بهش تک زدم همون موقع سونیا با هادی وارد کلاس شد،تازه فهمیدم موضوع چیه از قیافه ی سونیا کلافگی میبارید.پشت سر سونیا هم استاد با چهره ی برزخی وارد کلاس شد همه بچه ها با دیدنش جا خوردن.هادی به سمت پسرا رفت و سونیا هم کولمو پرت کرد تو دلم و با حرص نشست و آروم گفت:

-مامانه تو هم شدم.باید جواب خواستگارا تو بدم!

خنده ی ریزی کردم ولی وقتی چشمم به استاد خورد که با صورتی لبو و عصبانی به ما نگاه می کرد،ناخوداگاه خندم جمع شد.استاد با همون چهره ی برزخی و لبو با حرص و از لای دندوناش گفت:

-خوش می گذره خانم شایان؟

سونیا خیلی خونسرد توی چشمای استاد نگاه کرد و لبخند نمکی زد و گفت:

-بله استاد،جای شما خالی.

یه لحظه احساس کردم استاد اگه راه داشت میومد سونیا رو خفه میکرد با عصبانیت از لای دندوناش گفت:

-دوستان به جای ما.

انقدر عصبانی بود که بچه ها حتی سر کلاس تکون هم نمی خوردن همه با چشمای درشت شده زل زده بودن به استاد.بعد از تموم شدن کلاس استاد نگاه خصمانه ای به سونیا انداخت و سریع از کلاس خارج شد با تعجب به سونیا گفتم:

-این چش بود امروز؟

سونیا با خونسردی در حالی کتابش رو توی کیفش جا می داد گفت:

-من که از اول گفتم دیونه اس کسی گوش نداد.

سرم رو که برگردوندم نگاهم به هادی افتاد که بانگاه کنجکاو به من نگاه می کرد اخمی بهش کردم وایستادم کیفم رو کول کردم و رو به سونیا گفتم:

-این کنه چی می گفت؟

با تعجب سرش رو بالا آورد و گفت:

-کی ؟ نکبت؟

-نه بابا این پسر رو می گم.

سونیا هم ایستاد و کیفش رو روی کولش انداخت و گفت:

-آهان.هادی رو می گی.

همین طور که به سمت در می رفتیم گفت:

-چی بگم مادر ازت خواستگاری کرد منم گفتم، بزار اول با آقاش حرف بزنم.دختر آقات به زور خرجمون می کنه برای همینم رضا(رضایت)داد منم گفتم پنج شنبه شب با والده بیان.

صورتمو جمع کردم و گفتم:

-خیلی مسخره ای، زود بگو ببینم.

سونیا هم جدی شد و گفت:

-هیچی بابا گفت خودش وقتی تو رو می بینه هول میشه نمی تونه بهت بگه برای همین از من خواهش کرد و گفت،بهت بگم اگه راضی هستی مامانش با مامانت تماس بگیره.من به جای تو گفتم نه اونم که فکر می کرد دارم از سر بازش می کنم پیله کرد.

با عجله گفتم:

-خوب می گفتی نامزد داره.

-چقدر هولی تو دختر.بزار دارم می گم،منم با اخلاق گند تو بیشتر از خودت اشنام برای همین گفتم نامزد داری.اول باور نکرد و گفت حلقه نداره، منم بهش گفتم رادا دوست نداره چیز زیادی با خودش حمل کنه برای همین نه ساعت میندازه نه حلقه دست می کنه.

-چرا دروغ گفتی؟ من که همش ساعت دستمه.

سونیا کلافه گفت:

-رادی گیر نده پسر انقدر پیله بود، ول که نمی کرد مجبور بودم یه چیزی بگم بپیچونمش.بعدشم تو که تو دانشگاه مانتوی استین سه ربع نمی پوشی اگر هم بپوشی ساق دست می کنی.اون ساقت رو بکش رو دستت،اصلا چه میدونم.زدم تو ذوق پسر مردم حالا باید برای ساعت، جواب پس بدم.

سونیا ساکت شد منم دیگه چیزی نگفتم و به راهمون ادامه دادیم.اصلا دوست نداشتم توی دانشگاه برایم خواستگار بیاد یا از این پیشنهاد های دوستی بی خود بهم بشه.اگه می گفتم نامزد دارم هم خودمو راحت کرده بودم هم بقیه رو.

توی همین فکرا بودم که موبایلم زنگ خورد از جیب کناری کیفم درش آوردم شماره ی آوید بود یعنی چی کار می تونست داشته باشه؟ سونیا که دید همین جور دارم به صفحه ی گوشیم نگاه می کنم گفت:

-رادا اگه می خوای جواب بده.بدبخت هلاک شد پشت تلفن.

به خودم اومدم و دکمه ی وصل رو فشار دادم گوشی رو به گوشم چسبوندم و گفتم:

-الو.

-سلام،خوبی؟ چرا دیر جواب دادی ؟سر کلاس بودی ؟

خندیدم و گفتم:

-سلام مرسی تو خوبی؟ نه سر کلاس نبودم،دیر متوجه زنگ گوشیم شدم.

سونیا با چشمای وزغی زل زد بهم منم با لبخند برایش چشمو ابرو اومدم ساکت باشه.

-آهان مرسی.ببخشید مزاحم شدم 

-خواهش می کنم دکتر جان شما مراحمی.

خندید و گفت:

-از دست تو.کجایی ؟

-دانشگاهم دارم میرم دفتر چه طور ؟

-هیچی همین جوری پرسیدم.راستش رادا،شادی زایمان کرده.

با کمی فکر تازه یادم اومد شادی کیه با خوشحالی گفتم:

-واقعا؟به سلامتی.سالمن؟

-اره خدا رو شکر.ولی شادی یه کم اذیت شد نمی تونست از خونه بیاد بیرون.رحمش مثل اینکه مشکل داشت.قراره آخر هفته برای اولین بار با دختر کوچولوش بیاد بیرون قراره بریم بیرون برای شام،شادی هم وقتی فهمید تو اینجایی گفت،تو ودوست تم بیاید.برای همین زنگ زدم هماهنگ کنم.رادا نه نمیاری چون هم من ناراحت میشم هم شادی،بهونه ی سونیا رو هم نمیاری یه ذره باد به سرتون بخوره برای جفتتونم خوبه.

-اخه.

-اخه، اما و اگر نداریم پنج شنبه عصر آماده باشید میام دنبالتون ساعت شو بهت اس میدم.الانم باید برم مریض دارم.کاری نداری؟؟

-نه مرسی.

-پس پنج شنبه می بینمت.خداحافظ.

-خداحافظ.

وقتی موضوع رو برای سونیا گفتم به جای نه سریع و با خوش حالی قبول کرد و گفت:

-خدا این آقا آوید شمارو خیر و برکت بده شب جمعه ایه ما هم یه صفایی می کنیم.

به خونه که رسیدیم سریع به منیر جون زنگ زدم و گفتم،دوست نداشتم برایم حرف و حدیثی درست کنن،منیر جون هم گفت: 

-مسئله ای نیست چون هم سونیا هست هم دوستای آوید بعدشم نزدیکه عیده هوامون عوض میشه بریم به سلامت!

تنها مشکلی که داشتیم کلاس همین استاد نکبت بود من پنج شنبه ها سر کار نمی رفتم ولی به جاش با حکمت کلاس برداشته بودم.

سونیا مسخره بازی در آورده بود و می گفت:

-با شال و بزک،دوزک کرده میریم می شینیم سر کلاس،اونم کلاس کی ؟نکبت،نکبتم یه ذره صفا کنه بد نیست هر چی باشه بی چاره دل داره..

بعدش هم خودش می نشست هر هر می خندید.مجبور شدم به آوید اس بدم و بگم کلاس داریم، میریم خونه اماده میشیم ممکنه دیر بشه برای همین خودمون میایم.

ولی آوید در جوابم نوشت پنج شنبه مطب تعطیله میاد دانشگاه دنبالمون بعد هم می برتمون خونه.هر چی نه و نو نکردم حرف خودشو زد و در آخر گفت:

-کوچولوی من.خودم میام دنبالت می ترسم تو راه بدزدنت.اون وقت من چی کار کنم ؟

دیگه خفه خون گرفتم و هیچی نگفتم.پسره ی پروو یاد شمال افتادم زمانی که داشت میرفت اومد تو اشپز خونه و بهم گفت:

-خداحافظ کوچولوی من.

چقدر ذهنم یه دفعه فعال شد،حتی یادم نمیومد دیروز ناهار چی خوردم،افرین به خودم.ولی دوباره با دیدن پیامش اخمام تو هم رفت و زیر لب گفتم:

-پسره ی پرو.پس تو کی می خوای آدم بشی؟

سونیا با دیدنم گفت:

-چیه رادی برزخی.

بعد نگاهی به گوشیم که تو دستم بود کرد و گفت:

-کسی چیزی گفته ؟

سرم رو به نشونه ی نه تکون دادم.

پنج شنبه عصر قبل از شروع شدن کلاس،ساعت تموم شدن کلاسمون و برای آوید فرستادم اونم سریع جواب داد(زود میام کوچولو)عصبانی شدم نمی دونم چه حکمتی داشت که هی به من می گفت: 

-کوچولو این سری ببینمش حسابش رو می رسم.

با اومدن استاد دیگه از فکر خارج شدم و به درسم گوش دادم کلاس که تموم شد منو سونیا مثل فشنگ راه افتادیم طرف در خروجی ولی یه دفعه کسی منو از پشت سر صدا کرد وقتی برگشتیم با دیدن هادی که داشت با سرعت به طرف ما میومد زیر لب گفتم:

-بر خرمگس معرکه لعنت.

سونیا هم با لودگی گفت:

-بشمر، یک.!

سری تکون دادم و بهش گفتم:

-تو برو پیش آوید کفری نشه.منم این خرمگس و رد کنم.میام 

سونیا با خنده سری تکون داد و سریع رفت همین که سونیا رفت هادی رسید با کلافگی گفتم:

-امرتون آقای کریمی من عجله دارم.

با دست راه رو به من نشون داد و گفت:

- بفرمایید بریم خدمتتون عرض می کنم.

با بی حوصلگی راه افتادم که بدون مقدمه شروع کرد:

-می دونم خانم شایان موضوع رو بهتون گفتن،حتی به من هم گفتن شما نامزد دارید ولی امروز تصمیم گرفتم با خودتون صحبت کنم،راستش حرف خانم شایان رو باور نکردم.من خیلی وقته شما رو زیر نظر دارم(بهش چشم غره ای رفتم،چه غلطا پسره ی هیز،ولی اون بدون توجه به من ادامه داد)خیلی از وقارو نجابت تون خوشم اومد برای همین تصمیم گرفتم پا جلو بزارم.

وسط حرفش اومدم و گفتم:

-بهتره آقای کریمی دیگه ادامه ندید وقتی سونیا بهتون گفت من نامزد دارم یعنی نامزد دارم.پس من الان دلیلی نمی بینم که شما به این بحث ادامه بدید.

به در خروجی رسیدیم سونیا و آوید رو دیدم که کنار هم ایستادن سونیا می خندید و آوید هم با شیطنت برایم ابرو بالا می انداخت.همین طور که به سمت اونا می رفتم هادی هم دنبالم میومد نفس عمیقی کشید و گفت:

-خانم فرزانه من می دونم شما دارید دروغ می گید.

حالا به آوید وسونیا رسیده بودیم و اونا این قسمت از حرف هادی رو شنیدن رو به آوید سلام دادم و بعد کلافه برگشتم سمت هادی و گفتم: 

-آقای کریمی من چرا باید به شما دروغ بگم.

هادی تا خواست حرفی بزنه آوید سریع رو به من با شیطنت گفت:

-رادا تو که دروغ گو نبودی،گناه داره بچه.

هم خندم گرفته بود و هم از چشمای عصبانی هادی وحشت کردم.هادی با عصبانیت گفت:

-شما؟ 

آوید ابروهاشو فرستاد بالا تا خواست جواب بده کیمیا یکی از دختر جلفای کلاس خودشو بین ما انداخت و گفت:

-سلام رادا جون،سلام سونیا جان خوبید.چند وقته ندیدمتون.

منو سونیا از تعجب چشمامون چهار تا شده بود ما تا حالا با این سلام و علیک نداشتیم چه طور شد یه هو شدیم رادا جون،سونیا جان؟ کیمیا اصلا منتظر جواب ما نموندو رو به آوید کرد و گفت:

-سلام آقای.

منتظر به آوید نگاه کرد تا اسم یا فامیلشو بگه ولی آوید ابرو هاشو بالا انداخت و با شیطنت زل زد به کیمیا.کیمیا از رو رفت و گفت:

-اسمتون ؟

آوید جدی شد و گفت:

-شایسته.

کیمیا خندید و گفت:

-چه جالب فکر می کردم شایسته اسم دختره ؟

آوید جدی گفت:

-بله اسم دختره.

کیمیا جا خورد و گفت:

-پس شما ؟

آوید:

-فامیلیم شایسته اس.

خیلی خوشم اومد از حرکت آوید سونیا هم با خنده بهم چشمک زد.

کیمیا که بد جور ضایع شده بود خنده ی زورکی کرد و گفت:

-ببخشید اخه شما بار دومتون بود اومدید اینجا فکر کردم برادر راداجان هستید اخه اون دفعه با هم رفتید.

تعجب کردم،چه آمار دقیقی هم داشت.آوید تا خواست چیزی بگه سونیا با لبخند تمسخر آمیزی گفت:

-کیمیا جان یعنی هر کس بیاد دنبال کسی.یعنی برادرشه؟

کیمی هول کرد و گفت:

-نه منظورم.

سونیا وسط حرفش پرید و گفت:

-ایشون نامزد رادا هستن.

یه لحظه بینمون سکوت بر قرار شد من چشمام از تعجب فکر کنم از توپ تنیس گذشت و اندازه توپ والیبال شد.هادی کاملا جا خورد و شونه هاش افتاد کیمیا سعی داشت لبخند زورکی بزنه.سونیا هم انگار فهمیده بود چه گندی زده و سرخ شده بود.و آوید شیطنت تو چشماش بی داد می کرد خندشو به زور جمع کرده بود و از شدت خنده ی جمع شده سرخ شده بود و گردنش ورم کرده بود و آسمونو نگاه می کرد سر شو که پایین آورد و نگاه من دید ابروهاشو با شیطنت بالا می داد و لبخند می زد با سرفه ی کیمیا همه به خودمون اومدیم کیمیا با لبخند اجباری رو به من گفت:

-رادا جان تبریک می گم.

 کیمیا سریع خداحافظی کرد آوید نگاه خندان شو به هادی که هنوز تو بهت بود انداخت و گفت:

-حالا دیگه فهمیدی که من کیم؟

بعد هم با ابرو به من اشاره کرد هادی شرمنده سرش رو پایین انداخت و رو به من گفت:

-ببخشید خانم فرزانه.این مدت مزاحم شدم با اجازه.خداحافظ 

حتی منتظر جواب نموند و سریع رفت دلم برایش سوخت.نگاه عصبانیم رو به سونیا دوختم،تا خواستم چیزی بگم آوید سریع و با خنده گفت:

-بدوید که دیر شد.

آوید با سوزوکیش اومده بود من جلو نشستم سونیا هم پشت همین که نشستیم سونیا تند و سریع بدون وقفه گفت:

-تورو خدا ببخشید نمی دونم این حرفو از کجام در آوردم یهو زدم.ولی خوب مجبور بودیم دیگه.مگه نه.اینجوری با یه تیر چندتا نشون زدم، هادی دیگه کنه نمیشه.این دختره هم برای مون شاخ نمیشد و اینکه میرن پخش می کنن همه جا از دست خواستگار، ماستگارو پیشنهاد دوستی راحت می شدی. آقا آویدم که کسی نمیشناسه برای همین برایش بد نمیشه.بازم ببخشید.

آوید با قهقهه گفت:

-نفس بکش دختر.حالا مگه ما چیزی گفتیم؟

سونیا با لحن مظلومانه ای گفت:

-شما نه.ولی می دونم رادا می خواد سر مو از تنم جدا کنه.رادا من.

با عصبانیت به عقب برگشتم و همین طور که چشم و ابرو می اومدم با اخم میان حرفش اومدم و گفتم:

-می خوای تمومش کنی سونیا؟!

سونیا طفلک زرد کرده بود آوید که از تو اینه قیافشو دید با خنده گفت:

-دعوا نکن دخترمو.گناه داره.بابایی اصلا ناراحت نباش بابات پشتته.

سونیا که از ترس من فکرش کار نمی کرد گفت:

-مرسی بابایی.

بعد تازه فهمید چه گندی زده باز، آوید دوباره زد زیر خنده سونیا سریع گفت:

-ببخشید تو رو خدا اصلا حواسم نبود.

آوید سری تکون داد و بین خنده گفت:

-عیب نداره.ولی خدایی یه لحظه فکر کردم بابا شدم.

سونیا با خجالت ساکت شد منم سری از روی تاسف تکون دادم و آوید همین جوری برای خودش می خندید. 

به خونه که رسیدیم، آوید گفت:

-من منتظر می مونم شما برید و برگردید.

خواستم تعارفش کنم که سونیا سریع گفت:

-آوید تو رو خدا بیا تو و گرنه من سالم از در این خونه بیرون نمیام.خواهش.

آوید خندید و همین طور که کمر بند ماشین رو باز می کرد گفت:

-نمی تونم رو حرف دخترم نه بیارم.

بعد هم با خنده رو به من گفت:

-چی کار کردی بد بختو؟ که انقدر ازت میترسه.

همین طور که پیدا می شدم گفتم:

-این از باباش نمی ترسه چه برسه به من.

سریع رفتیم توی خونه به آوید گفتم:

-اگه چیزی می خوری خودت برو سر یخچال بردار.تا ما زود اماده بشیم.

روی مبل لم داد و گفت:

-باشه.فقط یه کم زودتر کاراتونو بکنید 

گفتیم:

-باشه 

و به اتآقامون رفتیم مانتوم رو در آوردم و به جاش پالتوی کرم تنگم رو با شلوار جین لوله تفنگی و شال کرم قهوه ایم رو هم سرم کردم نیم بوت کرم قهوه ایم رو که کمی پاشنه داشت با کیف ستش پوشیدم آرایش ملیحی کردم ساعت و دستبند هدیه ی آویدو دستم کردم و هم زمان با سونیا از اتاق بیرون اومدم اونم ست مشکی سفید کرده بود برگشتیم سمت آوید که دیدیم سیب به دست داره شبکه ها رو جابه جا می کنه.بچه پرو حالا ما یه تعارف زدیم تو باید می گرفتی؟ رو به آوید کردم و گفتم:

-بریم ؟

آوید وقتی به سمتمون برگشت با شیطنت و تحسین براندازمون کرد و با لبخند بلند شد و گفت:

-بزنین بریم که می خوایم پسرا و دخترا رو دیونه کنیم 

همین طور که داشتم تلویزیون رو خاموش می کردم گفتم:

-پسرا که حتما ولی دخترا رو شک دارم.

آوید خندید و گفت:

-خواهیم دید.

-اره خواهیم دید.

بقیه ی سیبش رو توی زیر دستی گذاشت و گفت:

-پیش به سوی دیدن.

رضا و شادی طبقه ی دوم رستوران شیکی رو اجاره کردن بودن برای دوستاشون،تریپ مایه داریه دیگه.وقتی از پله ها بالا رفتیم همه به احترام مون بلند شدن با شادی و مژگان روبوسی کردم و سونیا رو بهشون معرفی کردم بعد هم با پویان،رضا و اشکان دست دادم و سلامو احوال پرسی کردم،رضا دختر نازش رو بغل کرده بود.به سمتشون رفتم و بچه رو از رضا گرفتم و با خنده رو به شادی گفتم:

-وای شادی این چقدر خوشگله!!اصلا به تو و رضا نرفته.

شادی و رضا هر دو با خنده گفتن:

-خیلی لطف داری واقعا.

سونیا هم اومد بغلش کرد رو به شادی پرسیدم:

-اسمش چیه؟

شادی با لبخند و در حالی که روی صندلی می نشست گفت:

-رایا.

سونیا با تعجب گفت:

-رایا؟! یعنی چی؟

شادی نگاهی به رضا کرد و با لبخند گفت:

-آسمان.

منو سونیا هر دو تایید کردیم، رایا رو بوسیدیم و به رضا دادیم بعد هم من پلاک کوچیکی رو به شادی دادم و گفتم:

-نآقابله.از طرف منو سونیا برای رایا کوچولو

شادی از روی صندلی بلند شد و گفت:

-این کارا چیه که شما ها کردید.

بعد هم با من روبوسی کرد وقتی داشت با سونیا رو بوسی می کرد سونیا گفت:

-شادی جون دیگه باید ببخشی یادگاریه.

شادی – 

-این حرفا چیه.دستتون درد نکنه.

بعد از روبوسی و کلی تشکر همه نشستیم من کنار آوید نشسته بودم،سونیا هم کنار من بود وکنار سونیا مژگان اون طرف هم رضا و شادی و پویان و اشکان نشسته بودن.مشغول حرف زدن با شادی بودم که آوید با آرنج به پهلوم زد با تعجب برگشتم نگاش کردم که دیدم با چشم و ابرو اشکان و نشون میده به سمت اشکان برگشتم نگاه خیرش رو دنبال کردم که رسید به سونیا، سونیا هم بی حواس مشغول صحبت با مژگان بود.دوباره به اشکان نگاه کردم طفلی خیلی غرق دید زدن بود که اصلا متوجه اطرافش نبود.صدای اروم آوید رو کنار گوشم شنیدم که گفت:

-رادا حواست به سونیا باشه.به این اشکان اعتباری نیستا.یه لحظه هم ازش قافل نشو،این اشکان مارمولکیه برای خودش شماره رو بگیره کار تمومه.اون وقت خر بیارو بآقالی بار کن.

با ترس به آوید نگاه کردم،اگه آوید راجبه کسی اخطار بده دیگه باید خودمون بفهمیم طرف کیه.ولی به خودم دلداری دادم نه آوید شلوغش گرده و گفتم:

-آوید نگو این طوری.اشکان پسر خوبیه اگه قرار بود با کسی کاری داشته باشه.شمال من بودم.

آوید یه دفعه جدی شد و گفت:

-اشکان می دونه تو با منی برای همین کاری نداره باهات.

یه ذره نگاهش کردم اخه من کی با توام؟؟ولی دیگه هیچی نگفتم و به اشکان خیره شدم همون موقع رضا گفت:

-خوب بچه ها بگید چی می خورید که سفارش بدم..

بعداز اینکه گارسون شفارش غذا رو گرفت اشکان اه پر سوزی کشید و گفت:

-یعنی چی همه شما جفت جفتید.من باید تنها باشم.

همون موقع آوید اروم در گوشم گفت:

-داشته باش.شروع شد 

مژگان در جواب اشکان با خنده گفت:

-کی گفته سونیا هم جفت نداره.

اشکان با ذوق به سمت سونیا جلو اومد دستاشو روی میز زیر چونش گذاشت و گفت:

-سونیا با من جفت میشی؟؟

سونیا با چشمای گرد شده گفت:

-هـان.

آوید سریع گفت:

-هی اشکان با دختر بابا کاری نداشته باش.

اشکان خیلی خونسرد به پشتی صندلیش تکیه داد و نیم نگاه مرموزی به من کرد و در حالی که لبخند شیطونی می زد رو به آوید گفت:

-باشه پس نظرت چیه حالا که سونیا دختر توِ،تو با دخترت جفت شو منم با رادا.خوبه نه؟ نظر تو چیه رادا؟

آوید تا خیز برداشت بره سراغ اشکان، پویان سریع گفت:

-آوید.بی خیال.تو که این کله پوک و می شناسی می خواست حرصت بده.

آوید دوباره سر جاش نشست و در حالی که از لای دندونای کلید شدش حرف میزد رو به اشکان گفت:

-اون فکر مزخرف و از تو کلت بیرون کن.فهمیدی اشکان.

-نه نمیشه.یا رادا یا سونیا زود تند سریع؟

آوید چشماشو بست و رو کرد به سونیا و سریع گفت:

-جفت شو باش.

بعد هم صاف نشست و دستش رو پشت صندلی من برد.

هم من تعجب کرده بودم هم سونیا ولی بقیه خیلی عادی نگاه می کردن که من رو به آوید با ترس گفتم:

- واا.آوید.چی کار به سونیا داری؟

که اشکان با لحن شوخ و تخسی رو به من گفت:

-اخه نمیشه که آوید با دو تا باشه.من فلک زده با هیچ کس.اگه سونیا نه.پس تو بیا.

از ترس اینکه بلایی سر سونیا نیاره تا خواستم قبول کنم.آوید دستشو دور گردنم حلقه کرد با چشمای گرد شده بهش زل زدم ولی آوید بی توجه به من با حرص گفت:

-اشکان.تمومش کن.نه این نه اون.من که می دونم با این کار می خوای منو بترسونی تا به خواستت برسی ولی این تو بمیری از اون توبمیریا نیست..

شادی به سمت اشکان نگاه کرد وبعد در حالی که رایا رو روی کریرش میزاشت گفت: 

-خوب تو هم دست یکی از اون دوست دخترای رنگی تو بگیر و بیا.

پویان سریع به سمت شادی برگشت و گفت:

-جمع ما جای اونا نیست شادی چند دفعه بگم؟.

مژگان وسط حرف پویان پرید و گفت:

-بچه ها تمومش کنید..

بعد رو کرد به اشکان و گفت:

-اشکان ببین با یه حرف مسخره الان همه رو به جون هم انداختی..

اشکان خندید و دستاشو به نشونه ی تسلیم بالا آورد و گفت:

-باشه ببخشید.

بعد هم سریع بلند شد و اومد به زور گونه ی آوید رو بوسید و یه چیزی در گوشش گفت: 

-که آوید غش کرد از خنده 

و با دست آزادش اشکان و هل داد و گفت:

-گمشو بی شعور.

اشکان سر جاش نشست و به من چشمک زد به روش لبخندی زدم به نظره من که پسر خیلی خوب و مهربونی بود درسته خیلی شیطونی می کرد ولی از چشماش معلوم بود چه قلب پاکی داره.به سمت آوید برگشتم که هنوز دستش دور گردنم بود و گفتم:

-آوید می خوای دستتو برداری خفه شدم.

آوید با شیطنت تو صورتم دولا شد و به چشمام خیره شدو گفت:

-نمی خوام نامزد خودمه.

تو دلم هر چی فحش بلد بودم برای اموات سونیا فرستادم و با اخم زل زدم تو چشمای آوید و گفت:

-حتما.دکتر بعد از این من بمیرمم با تو نامزد نمی کنم.

آوید با خنده گفت:

-نه این که من ازت خواستگاری کردم.ببخشید یادم نبود هرشب پای پنجره ی اتاقت نی میزدم.

لجم گرفت و به زور دستشو از گردنم باز کردم و گفتم:

-عوضی.نوشابه لازم شدی.

-گفتم که اون از دستم در رفت و گرنه حالتو می گرفتم.

-تو؟ عمرا.!!هه.

-کوچولوی من خوت می دونی که می تونم.

حرصم گرفته بود درحد لالیگا با پشنه ی کفشم از زیر میز محکم زدم رو پاش.آوید یه لحظه دادش رفت هوا.همه با تعجب برگشتن ما رو نگاه کردن و رو به آوید گفتن،

-چی شده.

منم خندیدم و گفتم:

-هیچی بابا.

آویدم با صورتی سرخ شده از حرص و درد به من خیره شد و گفت:

-اره بابا چیزی نشد.فقط مورچه گازم گرفت.

دوباره حرصی شدم و این دفعه محکم تر کوبیدم رو پاش که سریع دستشو دندون گرفت،تا بیشتر داد نزنه.

بچه ها که فهمیده بودن چی شده شروع کردن خندیدن سونیا با ارنج زد به پهلوم و گفت:

-رادی اروم باش اروم.به من گوش بده.پای آوید الان اون پارچه قرمزه نیست که تو بهش حمله می کنی.

با چشمای وزغی زل زدم به سونیا و با حرص و اروم از لای دندونام گفتم:

-سونیـی.

سونیا هم از پام وشگونی گرفت و گفت:

-عمته.

آوید که شاهد ماجرا بود به سونیا گفت: 

-یکی دیگه هم جای من بگیر..

با اخم به سمتش برگشتم که شکل بچه مظلوما شد و سریع گفت:

-ببخشید.

خومم خندم گرفته بود خدایی امشب مثل گاو وحشی ها شده بودم.دیگه تا بعد از شام حرفای معمول زده شد فقط گاهی اوقات آوید، اشکان و پویان مسخره بازی در میوردن.و ما رو به خنده مینداختن.

موقع ای که می خواستیم بریم اشکان اومد در گوشم گفت:

-رادا جان.شماره ی سونیا رو به من می دی.

خندم گرفته بود ولی سعی کردم جدی باشم و گفتم:

-اشکان.

با مظلومیت گفت:

-جان اشکان.

دیگه نتونستم خندمو کنترل کنم و گفتم:

-برو.برو بچه خدا روزیتو جای دیگه ای حواله کنه.

با التماس گفت:

-رادا..

تا خواستم چیزی بگم صدای آوید اومد که گفت:

-زهر مار.

اشکانم با دیدن آوید سریع فلنگو بست و در رفت.آوید با خنده در حالی که به رفتن اشکان نگاه می کرد گفت:

-آدم نمی شه.

منم با خنده و خونسردی سری تکون دادم و گفتم:

-اره مثل تو..

و بعد به سرعت به سمت شادی اینا دویدم شادی با دیدن من لبخندی زد و گفت:

-رادا الان داشتم به سونیا می گفتم.الان که اومدید تهران باید بیشتر هم دیگرو ببینیم.

سری تکان دادم و با لبخند گفتم:

-باشه من حرفی ندارم تازه ما که خوشحال می شیم.

شادی گوشیش رو دراورد و گفت:

-شمارتو بگو.

شمارمو که به شادی دادم همون موقع صدای موبایل منم بلند شد که شادی گفت:

-اینم از شماره ی من.

مژگان رو به شادی گفت:

-بهش بگو.

با تعجب بهشون نگاه می کردم،شادی باید چی رو به من می گفت:؟با چشمای کنجکاو داشتم بر اندازشون می کردم که شادی گفت:

-رادا یه درخواست ازت دارم نه نگی ها.

چشمامو کوچیک کردم و با خنده گفتم:

-مشکوک میزنی.بگو ببینم چیه؟

مژگان- 

-اول قول بده.

با تعجب به سونیا نگاه کردم بدجنسانه خندید منم از خندهی اون خندم گرفت و گفتم:

-خیل خوب قول بگید.

شادی – 

-از الان می گم اما،اگه،اخه،شاید و باید نداریم.

باخنده گفتم:

-دارید می ترسونیدم.باشه.

مژگان – 

-هفته ی آخر عید قراره همینا که هستیم با هم بریم کیش.تو و سونیا هم باید بیاید.

سریع گفتم:

-اما.

شادی میان حرفم اومد و گفت:

-رادا قول دادی اما و اگر نیاری.

-شادی جونم اخه پدربزرگم.

-راضیش کن.خیلی خوب می تونی.منم به رضا می گم دو تا بیلیط دیگه هم بگیره.فقط.

با تعجب گفتم:

-فقط چی؟

-آوید تا قبل سفر نفهمه.

با این حرف خودشون نگاه خیلی مرموزی کردند.با اینکه خیلی تعجب کرده بودم با این حال تایید کردم.

آوید طفلک دو باره زحمت رسوندن ما رو کشید توی ماشین توی سکوت کامل فرو رفته بود که گوشی سونیا زنگ زد،از صحبت کردن سونیا فهمیدم خاله ساره اس.

سونیا بعد قطع تماس گفت:

-مامانم سلام رسوند.راستی رادا مامان اینا شنبه می خوان بیان تهران برای خرید عید.مامان گفت:

-هر چی به منیر جون میگه بیاد قبول نمی کنه.

همین طور که رو به رو نگاه می کردم خندیدم و گفتم:

-منیر جون نمی تونه،دو دقیقه از پدر بزرگ جدا باشه اون موقع تو می گی،چند روز بیاد اینجا؟ عمرا.

سونیا هم خنده ی شیطونی کرد و گفت:

-منیر جون می ترسه یه وقت پدر بزرگتو بدزدن.نچ نچ از بس شیطونه این مرد.

آوید با این حرف سونیا ریسه رفت از خنده با اعتراض گفتم:

-هیـی بس کنید با پدر بزرگ من شوخی نکنید که میرم با پدربزرگتون شوخی می کنمـا.

آوید با شیطنت ابرو بالا انداخت و گفت:

-عزیزم تا من خودم هستم چه نیازی به پدر بزرگ.

سونیا با خنده گفت:

-گل گفتی آوید.

با حرص برگشتم عقب و گفتم:

-باشه سونیا خانم چوب خطت پر شده ها.آدم فروش.

سونیا شروع کرد به خوندن:

-ادم فروش، دسته تو رو شده برایم قصه هاتو بلد شدم.

آوید سریع گفت:

-سونیا از تو خز تر ندیدم این اهنگ ماله زمان جد بزرگه منه، اون وقت تو داری می خونی؟

سونیا از لج آوید خوند:

-من ادم خوبی بودم به خاطر تو بد شدم.

این یه تیکه رو به آوید اشاره کرد،خندیدم که آوید با حرص گفت:

-سونیا به خدا انقدر از این اهنگ بدم میاد نخون، نخون که اگه بخونی همین جا ماشینو نگه می دارم.پیادت می کنم 

سونیا برای اینکه لج آوید و در بیاره هر از چند دقیقه ای شروع به خوندن می کرد.خیلی خندم گرفته بود خود سونیا به شدت از شاد مهر متنفر بود اون وقت چه طور اهنگشو می خونه خدا داند.

آوید بعد از اینکه ما رو در خونه رسوند منتظر شد تا داخل خونه بشیم بعد رفت

با منیر جون تماس گرفتم هر چی بهش اصرار کردم راضی به اومدن نشد دیگه آخر انقدر فک زدم که دو روز بیا هم هوای خودت عوض می شه هم پدر بزرگ قدرتو بیشتر می دونه و کلی حرف دیگه آخر منیر جون راضی شد بیاد.البته بیشتر به خاطر اینکه خاله ساره دوشنبه می خواست پرورشگاه باشه و زود بر می گشت اومد.

خاله ساره و منیر جون به همراه عمو اومدن چون وقت زیادی نداشتن می خواستن از همون عصر شنبه برای خرید برن بیرون،منم که دیگه روم نمی شد از خانم کاویانی مرخصی بگیرم،برای همین به منیر جون گفتم هر چیز قشنگی رو که دید برایم بخره خدا رو شکر منیر جون سلیقش خیلی خوب بود یعنی می تونم بگم خیلی امروزی پسند بود همیشه مانتوهای منو اون می گرفت همه هم از دم کوتاه ولی خوب تهران نمی تونستم بپوشم چون گشت ارشاد مطمئنا می گرفتم، اون وقت کی میومد منو بیرون بیاره ؟!برای همین بهش یاد آوری کردم قد مانتو حتما متناسب باشه.

عصر که از دفتر اومدم بعد نیم ساعت سونیا اینا هم خونه اومدن بیشتر خریدا رو کرده بودن،منیر جون برایم مانتو و شلوار و کیف خریده بود،مونده بود شالو کفش که قرار بود فردا عصر دوباره برن خرید همه ی چیزایی که خریده بودن خیلی ناز و خوشگل بود من که عاشق کیفم شده بودم.

یکشنبه صبح که به کلاس رفتیم،کیمیا خانم زحمت کشیدن و به همه گفتن من نامزد کردم از یه طرف ممنونش بودم از طرفی هم می خواستم خفش کنم.اخه آدم انقدر فوضول؟بچه ها مجبورم کردن که بهشون شیرینی بدم،اش نخورده ودهن سوخته!!.بی چاره هادی خیلی توی خودش بود دلم برایش سوخت،ولی خوب من کسی نبودم که به خوام به این زودی ازدواج کنم،یا با کسی دوست بشم.!

عصر دوباره سونیا با منیر جون اینا برای خرید رفت و منم به دفتر اومدم خانم کاویانی دفتر نبود برای پیگیری کار یکی از موکلاش رفته بود و من توی دفتر تنها بودم و داشتم پرونده ها رو مرتب می کردم، گاهی هم درس می خوندم که خانومی به همراه بچه ی کوچیکی وارد دفتر شد کمی بهش نگاه کردم معلوم بود وضع مالی خوبی ندارن،لبخند محوی زدم و گفتم:

-سلام.بفرمایید.

زن نگران نگاهم کرد و در حالی که دخترش رو روی صندلی ها می نشوند گفت:

-سلام خانم جان،خانم وکیل نیستن.

حالا رو به روی من ایستاده بود یه تای ابروم رو بالا انداختم و گفتم:

-نه،نیستند.وقت قبلی داشتید ؟

زن گیج گفت:

-چی چی؟

از طرز بیانش خندم گرفت ولی خودمو کنترل کردم دوست نداشتم ناراحتش کنم.با لبخند گفتم:

-منظورم اینه که تماس گرفتید و گفتید قراره تشریف بیارید؟

-نه خانم جان خانم غفوری فقط بهم گفت بیام اینجا.

تعجب کردم دفتر رو زیر و رو کردم ولی همچین چیزی نبود با خانم کاویانی تماس گرفتم پیش خودم گفتم شاید خودش خبر داره ولی اونم اظهار بی اطلاعی کرد وقتی اسم معرفش رو گفتم سریع آهانی گفت،و ازم خواست تا اطلاعاتش رو بگیرم تا خانم کاویانی برسی کنه، همین کارو هم کردم.دعواشون سر سرپرستی بچه بود شوهرش قاچاقچی بود ولی مدرکی نداشت نشون دادگاه بده می ترسید سر بچش بلایی بیاد،خلاصه اون روز دردی دیگم به دردام اضافه شد اینکه ما زنا واقعا بد بختیم حتی نمی تونیم سرپرستی بچه ی خودمونو به عهده بگیریم درد زایمان و ما تحمل کنیم اونا سرپرستی شو به عهده بگیرن،خانم کاویانی هیچ وقت پرونده های خانوادگی قبول نمی کرد ولی می گفت:

-این موضوع فرق داره.واقعا هم که فرق داشت.

ساعت هشت بود که خسته رسیدم خونه،سونیا اینا هم اومده بودم سلام دادم و به اتاق سونیا رفتم تا لباسمو عوض کنم اخه منیر جون الان ساکن اتاق من بود و من مهمون سونیا شده بودم،همین که پامو توی اتاق گذاشتم سونیا سریع پشت سرم وارد شد و گفت:

-الان می گی؟

گنگ بهش خیره شدم و گفتم:

-چی ؟

-می گم الان بهشون می گی؟؟؟

در حالی که لباسام رو در می اوردم گفتم:

-چی رو؟؟

سونیا عصبانی شد و گفت:

-موضوع کیش و.

بی توجه به حضور سونیا بلوز زیر مانتو و شلوارم رو در آوردم و گفتم:

-الان نمی گم بذار سر شام بگیم،که همشون باشن.الان بابای تو توی اتاقه.

همین جوری لخت وسط اتاق ایستاده بودم و اطراف رو نگاه می کردم با کلافگی به سونیا که داشت مثل پسر هیزا براندازم می کرد گفتم:

-من تو اتاق تو لباس نداشتم؟

در حالی که نگاه خیرش رو از من برنداشته بود به سمت کمدش رفت و لباسم رو درآورد خندم گرفته بود گفتم:

-خوردی منو تو که؟

سوت بلند بالایی زد و گفت:

-رادا خیلی هیکل خوبی داری؟

با تعجب گفتم:

-مگه تا حالا ندیده بودی؟

سونیا با حرص لباسام رو پرت کرد سمتم و گفت:

-دختریه بی حیا حالا من دیده تو باید به روم بیاری ؟ تو نباید شرم کنی لباس بپوشی؟

بی تفاوت لباسام رو پوشیدم و گفتم:

-چیزی ندارم که تو نداشته باشی.

سونیا چشماشو اندازه توپ کرد و گفت:

-خدا به داد شوهرت برسه.رادا به عنوان دوستت نصیحتت می کنم اگه تو رابطه ی زنا شویی این طوری بی تفاوت باشی شوهرت شب اول با لگد بیرونت می کنه اصلا ببینم تو این ترم تنظیم خانواده گرفتی ؟

خندیدم و گفتم:

-نه.اولا شوهرم غلط میکنه، ثانیا مگه مغز خر خوردم که خودمو پابند کنم؟بعد بشم ماشین جوجه کشی آقا آخر سرم طلاقم بده بچه ها رو برای خودش برداره.اون وقت من بمونم و حسرت این روزا.خیر من هرگز ازدواج نمی کنم.

سونیا همون طور که به سمت در میرفت با تمسخرگفت: 

-باشه خانم خیر.این خط این نشون(دستشو رو هوا به شکل ضرب در کشید) شما زودتر از من شوهر میکنی.

-هه،به هیچ وجه..

سونیا مطمئن سر تکون داد و گفت:

-می بینیم.

سر میز شام بودیم که هی سونیا برایم چشم و ابرو میومد که بگو من مثل خودش علامت می دادم صبر کن که آخر صدای اعتراض خاله ساره بلند شد.

-شما ها چرا هی چشم و ابرو میایید برای هم؟ چیزی هست که ما باید بدونیم؟

سونیا سریع به من اشاره کرد که منم با حرص سرمو تکون دادم و گفتم:

-راستش ما چند وقت پیش که با دوستامون رفتیم بیرون ازمون دعوت کردن هفته ی آخر عید بریم کیش.هر چی هم ما گفتیم نه،شادی اصرار کرد بعد هم گفت که برایمون بلیط می گیره راستش همشون متاهلن به جز پسر عموی بنیامین، آوید.حالا ما می خوایم ببینیم شما اجازه میدید یا نه.

عمو متفکرسر تکون داد و گفت:

-اگه رادا جان تو بری من حرفی برای اومدن سونیا ندارم.

از عمو که خیالمون راحت شد به منیر جون زل زدیم که خودش گفت:

-رادا جون مادر خودت می دونی من هیچ کارم هر چی پدر بزرگت بگه.

سونیا سریع گفت:

-خوب شما راضیش کن.

-من سعیم رو می کنم 

سونیا دوباره با التماس گفت:

-منیر جون سعی نه، راضیش کن.تو رو خدا.من اولین مسافرته که می خوام با رادا برم.انقدر ذوق دارم،لطفا ذوقم رو کور نکن.بگو باشه.باشه.باشه.

منیر جون با خنده سری تکون داد و گفت:

-از دست تو.باشه.

سونیا با خیال راحت نفس عمیقی کشید و گفت:

-افرین شیطون بلای خودم.

منو منیر جون با هم زدیم زیر خنده خاله ساره لب پایینش رو گاز گرفت و با تشر گفت:

-سونیـا.خجالت بکش.

سونیا لبخند پهنی به مامانش زد و گفت:

-منو منیر جون از این حرفا نداریم با هم دیگه، مگه نه منیر جون.

منیر جون خندید و گفت:

-راست میگه دخترم.

خاله ساره چشم ابرویی برای سونیا اومد و دیگه هیچی نگفت،عمو هم فقط به نشانه ی تاسف سری تکان داد.

آخر شب بود همه برای خواب رفته بودن منو سونیا مشغول درس خوندن بودیم که سونیا یه دفعه گفت:

-رادا جزوه دکتر حقی رو بده.

اطرافم رو نگاه کردم و گفتم:

-این جا نیست،گشتم.شاید تو اتاقته.من میرم میارم 

سریع بلند شدم و گفتم:

-تو بشین بهتره خودم برم می ترسم منیر جون و بیدار کنی.

سونیا کلافه گفت:

-باشه،رادا فقط تو رو خدا زود بیا،خوابم می بره ها.

-باشه 

سریع از اتاق خارج شدم با دیدن نور زرد از لای در فهمیدم منیر جون بیداره تا خواستم درو باز کنم صدای منیر جون و شنیدم که داشت راجبه من حرف میزد به ناچار مجبور به گوش دادن شدم !

-مرد اینا همه خود خواهیه توه وقتی می دونی اگه بیاد ناراحته برایش سخته،باز بخاطر دل خودت.چرا هیچ کدوم فکر نمی کنید رادا هم هست؟ ادمه؟

.

-نه تو گوش کن من که می دونم مشکل چیه،فقط دارم میگم نباید برای خودخواهی خودمون اونو نابود کنیم.می خوای ببینیش بیا اینجا.عیده مرد همه میان خونمون مگه چقدر می تونی رک بهشون بگی برن.رادا اگه با دوستاش باشه راحت تر از بودن با پدر و مادریه که اصلا وجود ندارن و فقط اسمن.می دونم با شکرانه تماس گرفتم اونم فقط هفته ی اول میاد پیش ما رادا هم باهاش برمی گرده تهران.

.

-بابا پسره غریبه نیست که؟ سونیا و دوستاشم هستن.می دونم.می دونم.باشه.چشم.

نمی دونم چی بگم.منیر جون داشت با پدر بزرگ حرف میزد،دو تا حس متفاوت دارم مثل دو راهی هم خوشحالم از درک منیر جون که منو راحت کرد.هم ناراحتم از اینکه چرا من مثل بقیه خانواده ندارم؟الان دقیقا هفت ماهه که ازشون خبر ندارم.حتی نگفتن مرده یا زنده ! افکار متفاوتی به ذهنم اومد ولی همه رو کنار زدم نفس عمیقی کشیدم لبخند تصنعی زدم و تقه ای به در زدم صدای منیر جون اومد که اجازه ی وارد شدن بهم داد رفتم توی اتاق و گفتم:

-شما هنوز نخوابیدی؟

-نه عزیزم داشتم درباره ی مسافرتتون با پدر بزرگ حرف میزدم.

با اینکه حدس میزدم جوابش چیه خودمو مشتاق نشون دادم که گفت:

-رضایت داد.

رفتم جلو و خیلی ملایم صورت منیر جون و بوسیدم و گفتم:

-ممنون که راضیش کردین.

همون موقع تازه یاد جزوه افتادم سریع از منیر جون عذرخواهی کردم جزوه را برداشتم و با شب بخیر اتاق رو ترک کردم.تا وارد اتاق شدم سونیا با حرص نگاهم کرد و گفت:

-واقعا که چه زود اومدی.

در حالی که مقابلش روی زمین می نشستم با لبخند گفتم:

-رفتم برایت خبر خوب گرفتم، پدر بزرگ با مسافرت مون موافقت کرد.

سونیا یه دفع پرید بغلم انقدر یه دفعه ای خودش رو ول داد که تعادلم بهم خورد و از کمر افتادم زمین سونیا هم شروع کرد بوسیدن من با لبخند مرموزی گفتم:

-خیلی ذوق کردی؟نکنه دل تو هم پیش اشکان گیر کرده ؟

سونیا سریع اخم کرد و بلند شد و گفت:

-رادا خیلی ضدحالی.اه اه اه حالا می خواهی برایم لقمه بگیری یه درست حسابی شو پیدا کن.

با بدجنسی ابرو هام رو بالا انداختم و گفتم:

-استاد حکمت چه طوره.؟

سونیا چنان وشگونی از پهلوم گرفت که نزدیک بود جیغ بزنم ولی با دستم صدام رو خفه کردم سونیا هم به حالت قهر پشتشو بهم کرد برای دلجویی گفتم:

-ولی خیلی خوش می گذره ها.مجردی عشقو حال.

با لبای آویزون گفت:

-ولی اونا متاهلن 

-ما چی کار به اونا داریم میریم می گردیم دو تا هلو پیدا می کنیم نظرت چیه؟

سونیا دوباره با ذوق بغلم پرید که به غلط کردن افتادم چرا همچین حرفی زدم.

********

نزدیک سال تحویل بود مثل هر سال همه ی فامیل دور هم جمع شده بودن،از نگاهای تک تک شون نفرت شونو می خوندم ولی تنها کسایی که توی اون جمع پشتم بهشون گرم بود پدربزرگ،منیر جون، بنیامین،شکرانه و محمد بودن.البته شکرانه ی بدبختم دست کمی از من نداشت.عمو و زن عمو (مامان و بابا ی شکرانه) کم و بیش باهام خوب شده بودن ولی نه کاملا.

همه از برخورد صمیمی من با محمد تعجب کرده بودن منی که تا پارسال فقط برای خودم یه گوشه نشسته بودم امسال کنار شکرانه و محمد بودم،محمدی که به هیچ کس محل نمیزاشت و تنها حرفش با دخترای فامیل سلام و خداحافظ بود الان با من این همه صمیمی برخورد می کرد و گاهی موهامو بهم می ریخت.البته فامیل حرف مفت زن ما ساکت نشستن و به گوش شکرانه رسوندن مواظب شوهرش با اون مار هفت خط(یعنی من )باشه.شکرانه بلند،طوری که همه بشنوند به عمه راضیه که همچین حرفی رو زده بود گفت:

-عمه خانم تا سری قبل که اومدم دیدنتون من مار هفت خط بودم که چه جوری محمد و تور کرده.الان رادا مار هفت خط شد؟پس بهتره بهتون بگم ما مار هفت خط ها با هم راحت تر کنار میاییم.من تازه اون موقع فهمیدم بقیه راجبه منو محمد چی میگن نفرت همه ی چشممو پر کرد شکرانه اومد کنارم نشست اروم بهش گفتم:

-شکرانه به خدا من منظور.

مثل یه خواهر بزرگتر دستشو پشتم انداخت و مهربون گفت:

-عزیزم من هم به تو اعتماد دارم هم به محمد.در ضمن اینا وقتی همچین حرفی راجب من که زنشم می زنن تو که دیگه جای خود داری.

صداش رو اروم کرد و گفت:

-رادا امروز به این پی بردم منو تو می تونیم دشمنای خیلی بد و قویی برای خاندان فرزانه باشیم،اینا همین جوری هم ما سه تا رو با هم می بینن آتیش می گیرن.

نقشه ی شومی توی مغزم جرقه زد برگشتم و زل زدم تو چشم شکرانه با برق چشم اون دوتامون بدجنس خندیدیم.محمدم که کلا از رو نمی رفت یا یه چیزی به من می گفت یا شکرانه.لج همه در اومده بود مخصوصا سارا که یه زمانی بدجور تو کف محمد بود ولی محمد محلش نمیذاشت،البته از نظر زمانی اشتباه فکر می کردم هنوم تو فکرش بود.واقعا حیف بنیامین؟!محمد تو کنف کردن سارا استاد بود سارا هر موقع کنارش می نشست و شروع به حرف می کرد محمد یا با گوشیش ور می رفت یا با کس دیگه ای حرف میزد قشنگ بهش نشون داد که من تو رو ادمم حسابت نمی کنم.نمی دونم درست دیدم یا نه زمانی که محمد سارا رو کنف می کرد چشمای بنیامین برقی زد پوزخند محوی هم روی لبش بود..!

سال که تحویل شد فقط و فقط با شکرانه و منیر جون روبوسی کردم دقیقا همون کاری که شکرانه کرد،البته با این تفاوت که آراد این دفعه جلو اومد،می دونستم نفرت توی چشمام برق میزنه دستش رو جلو آورد و با لبخند گفت:

-سال نو مبارک.

با این حرفش یاد اون سال عید و پس زدنش افتادم پوزخندی بهش زدم و با همون پوزخند دستشو نگاه کردم بدون اینکه باهاش دست بدم،این دفعه من مسخرش کردم و گفتم:

-سال نوی شمام مبارک برادر بزرگه.

آراد نفس عمیقی کشید و آروم طوری که فقط خودم بشنوم گفت:

-رادا این طوری نباش.من برادرتم،دوستت دارم.

چقدر زمانی دوست داشتم این کلمه رو از خانوادم بشنوم.ولی الان نه.پوزخند رو که با لجاجت نگه داشته بودم عمیق تر کردم و منم به همون آرومی گفتم:

-می دونی دادش بزرگه.من زمانی می خواستم دوستم داشته باشی که بچه بودم ولی الان.حتی نمی خوام بهم محبتم بکنی.

به چشماش خیره شدم از نگاهم جا خورد.خالی، سرد ولی الان احساس توش بود اونم نفرت.درحالی که روی مبل لم می دادم گفتم:

-بهتره بری وگرنه این مار هفت خط نیشت میزنه.

با خنده ی محمد به سمتش برگشتیم با دست پشت کمر آراد زد و گفت:

-به حرفش گوش کن این مارای هفت خط به جز گول زدن آقایون.نیش زهری وحشتناکی دارن.

و بعد مبل کناری من نشست آراد با حرص از ما رو گرفت و رفت.سری به نشانه ی تاسف تکون دادم که محمد با لحن دلسوزی گفت:

-رادا جان عزیزم اصلا خودتو ناراحت نکن.این خانواده حتی لیاقت فکر کردنم ندارن.من نمی دونم پدربزرگ چه جور بزرگ خاندان اینا شده.

همون موقعه صدای گوشیم بلند شد از محمد معذرت خواهی کردم و تلفن و جواب دادم سونیا بود:

-الو.

-سلام، سلام سال نوت مبارک،خوبی خوشی،سرخوشی؟؟چه خبر از قوم مغول؟ 

-سلام عزیزم سال نوی تو هم مبارک.مرسی تو خوبی؟بعدشم نمیگی یکی پیش من باشه بفهمه ؟

محمد که کنار من نشسته بود و شنیده سونیا چی گفته خندید و اروم گفت:

-حق داره 

سونیا سریع گفت:

-همیشه خودت می گی حرف حق تلخه.

بعد خنده ای کرد و گفت:

-البته این شیرینه.

دوتامون با هم خندیدیم که سونیا سریع گفت:

-با تو دیگه کاری ندارم.منیر جونو شکرانه دم دستن تبریک بگم.؟ 

نگاهی به اونا انداختم که توی اشپزخونه بودن با خنده گفتم:

-محمد نزدیک تره.

سونیا – 

-واقعا.خوب سال نو رو تبریک بگو از طرف من 

همین کارو کردم و بعد به اشپزخونه رفتم و گوشی رو به شکرانه و منیر جون دادم بعد از تماس شکرانه سری با خنده تکون داد و گفت:

-دختر شادیه.

منیر جونم تایید کرد همون موقع سارا با پرستو دختر عمه راضیه وارد اشپزخونه شد و با تمسخر گفت:

-کی دختر شادیه؟ رادا.؟فکر نکنم.

بعد هم خودشون دو تا زدن زیر خنده منیر جون عصبانی شد برای اینکه چیزی بهشون نگه از اشپزخونه بیرون رفت منو شکرانه نگاهی بهم کردیم و لبخند زدیم همون طور که به اپن اشپزخونه تکیه داده بودم با لبخند حرص دراری رو به سارا گفتم:

-اون که صد البته کسی به پای خجستگی تو نمی رسه.راستی حالت بهتر شد؟البته اون موقع تو بیمارستانم من چیزی از اثار تصادف ندیدم.

دقیقا به طرز برخوردم باهاش اشاره کردم وابروم رو برایش بالا انداختم و گفتم:

-راستی تنهایی تو بیمارستان خوش گذشت؟

سارا که حرصش گرفته بود با عصبانیت گفت:

-دم دراوردی رادا.دلتو به یکی بدبخت تر از خودت خوش کردی 

و اشاره به شکرانه کرد،شکرانه لبخند ملوسی زد و گفت:

-افتخار می کنم که بدبختم و با این بدبختی شوهری مثل محمد و خواهری مثل رادا دارم..

پرستو باحرص گفت:

-چه بدبخته خوشبختی 

و بعد با تمسخر به من اشاره کرد.

منم با تمام بدجنسیم گفتم:

-معلومه که خوش شانسه کسی مثل محمد شوهرشه.البته من اون زمان سنی نداشتم ولی خوب یادمه چه کسایی برایش نقشه داشتن و موفق نشدن.

به خودش اشاره کردم اخه محمد اشنایی قبلی با عمه راضیه داشت عمه و پرستو هر کاری کردن نتونستن محمد و به دست بیارن برای همین شمشیرو برای شکرانه از رو بستن و ادامه دادم:

-وچه کسایی هنوز هم نقشه دارن.

و این دفعه سارا رو نشونه رفتم که همون موقع با صدای بلند گفت:

-من؟ من؟ من خودم شوهری دارم که خیلی از محمد سر تره برای چی بیوفتم دنبال اون پاپتی.

شکرانه که معلوم بود عصبانی شده با نگاهم ارومش کردم و لبخند خونسرد و حرص دراور دیگه ای به سارا زدم و گفتم:

-من کی اسم تو رو بردم که تو به خودت می گیری.آهان پس خودت خودتو لو دادی چشمت دنباله محمده،حق داری بنیامین خیلی سر تره انقدر که تو لیاقت یه لحظه بودن باهاشم نداری که شوهرت رو ول کردی و دنبال عقده هات افتادی.

سارا که از عصبانیت سرخ شده بود و دستاش می لرزید مثلا می خواست خودشو خونسرد نشون بده گفت:

-هه عقده؟اون وقت چه عقده ای.

این دفعه شکرانه با خونسردی کامل گفت:

-عقده ی اینکه خودتو نشون بدی.برای همینم دور و بر مردا می پلکی چه مجرد چه زن دار دوست داری خودتو نشون بدی.می تونم بگم ازدواجت با بنیامینم به خاطر اینه که خودتو نشون بدی.سارا جان دور محمد و خط بکش که اصلا ازت خوشش نمیاد.

سارا با عصبانت گفت:

-خفه شو بابا.

و بعد سریع از اشپزخونه بیرون رفت،پشت سرشم پرستو رفت نگاهی به شکرانه که داشت با لبخند بهم نگاه می کرد انداختم و با خنده گفتم گفتم:

-سارا حرصش گرفته.

شکرانه هم با خنده گفت:

-مورچه گازش گرفته 

و بعد به خودمون دو تا اشاره کرد شروع کردیم خندیدن که صدای اس ام اس گوشیم بلند شد از جیب شلوارم درش آوردم آوید بود:

-سلام کوچولوی من سال نوت مبارک.می خواستم زنگ بزنم ولی گفتم،شاید نتونی حرف بزنی.

خیلی خجالت کشیدم،من کوچیکتر بودم.سریع جواب دادم:

-سلام دکتر بعد از این،ببخش وظیفه ی من بود،سال نوی شمام مبارک.

بعد از چند دقیقه دوباره اس داد:

-خیلی نامردی حالا قراره با ما بیای کیش و به من نمی گی؟

- خوب بچه ها گفتن نگو منم نگفتم.

-چه دختر حرف گوش کنی !حالا کی میاید تهران ؟

-هفته ی دیگه.

-دقیقا چه روزی؟

چون می دونستم قراره با شکرانه بریم ازش پرسیدم:

-کی برمی گردیم تهران ؟

نگاهی بهم کرد و گفت:

-ناقلا با کی اس ام اس بازی میکنی؟تازه روز برگشتم می خوای بهش بگی؟

بعد سریع اومد کنارم واسم بالای پیام رو خوند خنده ی مرموزی کرد و گفت:

-اوه اوه،اسمشم باکلاسه.آوید.

خندیدم و گفتم:

-نه به خدا.پسر عموی بنیامینه.

خندش شدید تر شد و گفت:

-سارا بفهمه خفت میکنه.

یاد رفتار سارا که با آوید میوفتم حرصم می گیره نمی دونم چرا با هر مرد دیگه ای که این رفتارو داشت، برایش متاسف بودم ولی الان.بی خیال،با خنده گفتم:

-همینه که قراره باهاش برم مسافرت.

شکرانه با بدجنسی خندید و گفت:

-اشنایی بیشتر و از این حرفا؟

با اعتراض گفتم:

-شکرانه.

خندید و گفت:

-چه جدیم گرفته.نه خواهر کوچیکه من به این زودی ها شوهرت نمی دم.

با این حرفش دلم یه جوری شد سریع رفتم بغلش اونم محکم منو بغل کرد.من هر چه قدر بی تفاوت و بی احساس باشم نسبت به این چیزا ولی ادمم نیاز به محبت دارم.شکرانه با این حرفش ارزو هجده ساله ی منو براورده کرد.

سریع از بغلش اومدم بیرون، بغض کرده بود سریع گفتم:

-شکرانه؟ چت شد ؟گریه نکنی ها؟ تو رو خدا.الان اینا پشت سرمون حرف در میارن.

شکرانه با بغض لبخندی زد و گفت:

-غلط می کنن خواهری.

دوتامون رو به هم لبخند زدیم که من تازه یاد آوید افتادم و گفتم:

-وای شکرانه آوید و یادم رفت.حالا کی میریم.؟

شکرانه بینیش رو بالا کشید و اخم تصنعی کرد و گفت:

-هی دختر شیطونی نکنی هـا.شنبه.

بهش خندیدم و گفتم:

-من؟ منو شیطنت؟

شکرانه سری از روی تاسف تکون داد و گفت:

-جنم این کارا رم نداری اخه.

خندیدم و مشغول اس دادن به آوید شدم و روز رفتنمون رو گفتم امروز دوشنبه بود و ما شنبه بر می گشتیم.ولی ای کاش زودتر برمی گشتیم اصلا حوصله شونو نداشتم.توی همین فکرا بودم که دوباره صدای گوشیم بلند شد پیام رو که باز کردم نوشته بود که:

-فکر کردم خوابت برد انقدر دیر جواب دادی.با اتوبوس میای؟ بیام ترمینال دنبالت؟

نوشتم:

-خوابم نبرد رفتم جواب سوال تو بدم طول کشید.نه مرسی خودمون میایم.

-باکی؟؟

چه سوالای مزخرفی می پرسه خوب معلومه دیگه.نوشتم:

-سونیا..

نوشت:

-خوب میام دنبالتون ترمینال ساعت و بگو.

-مرسی نمی خواد با یکی از اشناها میایم.

-باکی؟؟

چقدر این باکی باکی می کنه؟ با هرکی تو چیکار داری؟ ولی درجوابش نوشتم:

-دختر عموم و همسرش.

-آهان.میری خونه ی خودت یا خونه ی اونا.

خندم گرفت،این چرا امروز انقدر فوضول شده؟؟ نوشتم:

-میریم خونه ی خودمون.

-آهان گفتم اگه اونجا رفتی بیام دنبالت.

چرا این انقدر می خواد بیاد دنبالم،نکنه از سونیا خوشش اومده؟با این فکر حس بدی پیدا کردم ومعدم تیر کشید،دوباره عصبی شدم.اصلا نمی دونستم چم شده ولی پای این گذاشتم که نمی خوام بلایی سر سونیا بیاد..

برایش نوشتم:

-لطف داری ولی لازم نیست.

-باشه ولی اگه کاری داشتی حتما بهم بگو.

-باشه.من دیگه میرم،خداحافظ.

-به امید دیدار.

سرسفره ی شام نشسته بودیم که شوهر عمه مرضیه گفت:

-بیاید حالا که محمدآقا و بنیامین خان اومدن برنامه بچینیم بریم یکی از روستا های اطراف 

همه موافقت کردن هر کس یه روزی رو تعیین می کرد که در آخر دوشنبه ی هفته ی دیگه تایید شد محمد با شرمندگی گفت:

-ببخشید ولی باید با شرمندگی بگم منو شکرانه شنبه برمی گردیم ولی شما برنامتون رو بهم نزنید.

چون توی این هفته همه کار داشتن تصمیم گرفتن همون روز برن که منیر جون گفت: 

-ما هم نمیاییم.

این دفعه شوهر عمه راضیه گفت:

-شما دیگه چرا؟

منیر جون با لبخند نگاهی به من کرد و گفت:

-رادا قراره با دوستاش بره مسافرت،منو رضا هم(پدربزرگ ) تصمیم گرفتیم تا برگشتن رادا بریم مشهد.

سارا از حرص قرمز شده بود اخه بابا نمیذاشت قبل از ازدواج با دوستاش جایی بره.علامتی که سارا با حرص و عصبانیت به بابا داد دور از چشم منو پدربزرگ و شکرانه و بنیامین نموند بابا با لحن نیمه عصبانی رو به من گفت:

-کجا به سلامتی.

خونسرد خونسرد با نگاه سردم زل زدم توی چشماش و گفتم:

-کیش.

بابا حالا کاملا عصبانی شده بود و گفت:

-با اجازه ی کی؟

لجم گرفت هفت ماه حتی سراغی ازم نگرفته حالا شده آقا بالا سرم پدربزرگ خیلی جدی برگشت به بابا نگاه کرد و گفت:

-با اجازه ی من،مشکلیه؟هفده ساله همه ی کاراش با منه.پس اجازشم با منه.

بابا دیگه ساکت شد این دفعه شکرانه صورت حرصی سارا رو نشونه رفت و گفت:

-البته عمو جون با غریبه نمیره که.با پسر عموی آقا بنیامین و دوستاش میره.آوید.نگرانی نداره که تازه دوست خودشم هست.

بابا که نمی تونست چیزی بگه ولی سارا در حد انفجار بود با حرص به من نگاه کرد منم لبخند خونسردم و تحویلش دادم و با بدجنسی ابرومو بالا انداختم یعنی چیه؟تا سارا رفت چیزی بگه بنیامین با خنده گفت:

-ای نامردا حالا بی ما؟ آوید زرنگ شده،با رضا اینا میرید.

سرمو به نشونه ی تایید تکون دادم سارا همین جور که منو نگاه میکرد با بدجنسی و اعتماد به نفس گفت:

-بنیامین جان چرا ما هم باهاشون نریم.

تو دلم خدا، خدا می کردم بگه نه ولی لبخند خونسردم و حفظ کردم.بنیامین لبخند دوستانه ای به من زد و گفت:

-نمیشه عزیزم کار دارم.

طفلی سارا چقدر ضایع شده بود محمد که می خواست خندش و کنترل کنه قاشق پری غذا گذاشت تو دهنش و سرخ شد شکرانه ریز ریز می خندید منم همون طور خونسرد بهش زل زده بودم و پوزخند روی لبم بود.

بعد از شام همه رفتن خونه هاشون به جز عمو و شکرانه که از تهران اومده بودن و هر سال عید میومدن اینجا،البته اون زمان چون من با شکرانه رابطه ای نداشتم همش توی اتاق خودم بودم منیر جون اتاقی رو به شکرانه و محمد و اتاقی هم به عمو اینا داد همه برای خواب به اتاقمون رفتیم.

اون چند روز واقعا خوش گذشت اولین عیدی بود که من خوشحال بودم با وجود شکرانه و محمد.جمعه شب خونه ی بابا اینا دعوت بودیم نمی دونم چی شد که حرف رفتن ما پیش اومد و منیر جون گفت:

-فردا سونیا دوست رادا میاد خونمون تا با شکرانه اینا راه بیوفتن.

آراد با حرص بهم نگاه کرد شکرانه که تعجب کرده بود گفت:

-این جغد شوم چش شد ؟

خندیدم و اروم گفتم:

-بین خودمون باشه ولی از سونیا خوشش میاد.

شکرانه سریع گفت:

-وا حیف سونیا که بیاد توی این خانواده ما که اومدیم بسته.

-خودشم اصلا از آراد خوشش نمیاد

شکرانه حق به جانب گفت:

-حق داره.کسی که با خواهر خودش این رفتارا رو بکنه.با زنش دیگه چه طوریه ؟

همون موقع آراد با عصبانیت بالا سرم اومد و گفت:

-فکر نکن بابا چیزی نگفت منم هیچی نمی گم،می خوای با اون پسره ی هرزه بری مسافرت، حالا می خواد پدربزرگ اجازه داده باشه یا هرکی دیگه.تا الان سعی کردم باهات خوب باشم، ولی نمی ذارم با اون پسره پاپتی بری.

خیلی حرصم گرفت که راجب آوید اونجوری حرف میزد.آوید هر چی که بود با من خیلی بهتر از آراد بود.و بدون خجالت می تونم بگم مهم تر.با خونسردی گفتم:

-آراد چه من برم چه نرم سونیا میره.پس خودتو به اب و اتیش نزن.خودتم خوب می دونی که سونیا به دردت نمی خوره و سر تر از توِ.پس بی خیالش شو.

آراد خیلی واضح جا خورد که شکرانه گفت:

-خیلی ضایع رفتار می کنی آراد.اگه مخالف رفتن رادا بودی دیروز می گفتی.نه الان که حرف رفتن سونیاست.

آراد سریع از ساختمون بیرون رفت.سری به نشانه ی تاسف برای شکرانه تکون دادم.

قرار بود بعد از ناهار حرکت کنیم سونیا هم برای ناهار می اومد خونه ی ما زنگ در به صدا در اومد محمد کنار ایفون نشسته بود شکرانه گفت:

-باز کن محمد، سونیاست.

محمد درو باز کرد و ابرو بالا انداخت و گفت:

-چه جالب سونیا صداش کلفت شده.

داشتیم با تعجب بهش نگاه می کردیم که آراد درو باز کرد و اومد تو و سلام بلند بالایی داد شکرانه زد زیر خنده و اروم در گوشم گفت:

-از نگاهش معلومه دنبال لیلی می گرده

سری به نشونه ی تاسف برای آراد که داشت اطراف رو نگاه می کرد تکون دادم، منیر جون تعجب کرد اخه اینا هیچ قت سر زده و بدون دعوت جایی نمی رفتن.از آراد پرسید:

-آراد جان اتفاقی افتاده؟

آراد لبخند زد و روی مبل شست و گفت:

-نه چه اتفاقی.اومدم امروز کنار شما ناهار بخورم 

و بعد دوباره اطراف رو نگاه کرد.منیر جون چشماش چهار تا شد و به اشپزخونه برگشت شکرانه با بدجنسی گفت:

-آراد جی بای منم برگرد شاید اینجا باشه.

آراد جا خورد و سرش رو پایین انداخت منم به توصیه ی شکرانه به سونیا اس دادم که آراد اینجاست، حواست باشه.

بعد از ده دقیقه دوباره ایفون زنگ خورد محمد در حالی که ایفون رو میذاشت گفت:

-این دفعه دیگه سونیاست.

منو شکرانه روی آراد زوم کردیم طفلک مثل دخترایی که برایشون خواستگار میاد زرد کرده بود.با ورود سونیا آراد سریع از جابلند شد و نگاه ملتمس شو به من دوخت.نمی دونم چرا از نگاهش لذت بردم شاید نهایت پستی من باشه ولی خوب اون زمانی که یه دختر بچه ی شیش، هفت ساله نگاه ملتمس شو به اینا می دوخت، مگه بهش بها می دادن که من الان به نگاهش بها بدم؟بی توجه به آراد جلو رفتم و با سونیا روبوسی کردم سونیا هم بعد از اینکه با شکرانه روبوسی کرد و باز سال نو رو تبریک گفت با محمد دست داد و با شوخی گفت:

-پارسال دوست،امسال اشنا آقا محمد سال دیگه حتما غریبه می شیم؟ سر نمیزنید به ما؟

محمد شکرانه رو نشون داد و گفت:

-من بی گناهم تقصیر اونه.

سونیا با اخم تصنعی برگشت و نگاهی به شکرانه انداخت و گفت:

-حیف که بزرگ تری و گرنه ادمت می کردم.

بعد هم به سمت آراد رفت برخلاف برخورد با همه ی ما به آراد که رسید یه لبخند نصفه نیمه زد و گفت:

-سال نوتون مبارک آقای فرزانه 

و اصلا منتظر جواب آراد نموند و سریع به سمت منیر جون پر کشید و بلند گفت:

-سلام عشقم بیا بوست کنم ببینم.

سونیا بعد از روبوسی با منیر جون به سمت پدربزرگ که جدی مقابلش ایستاده بود رفت وجلوی پدربزرگ تعظیم کرد و گفت:

-سلام به پدربزرگ خوب و مهربون.بابا پدربزرگ اخم تو باز کن یه نگاه به ما کن.والا،به خدا سال نویه، بده.

و بعد هم با پدربزرگ دست داد 

پدر بزرگ لبخند جدی زد و گفت:

-دختر تو بزرگ شدی،خجالت بکش.

سونیا سریع لبشو گاز گرفت و گفت:

-اوا پدربزرگ دوست ناباب شدی ها من نمی کشم.

با مسخره بازی های سونیا ناهارمون رو خوردیم همه می خندیدیم جز آراد دلم برایش سوخت سونیا حتی نگاهشم نمی کرد.

بعد از ناهار محمد وسایلامون رو توی ماشین گذاشت با همه خداحافظی کردم،موقع خداحافظی با آراد با ناراحتی گفت:

-رادا مواظبش باش.

نگاهی به سونیا کردم که توی ماشین نشسته بود با یاد اشکان دو باره بدجنس شدم و گفتم:

-هستن کسایی که مواظبش باشن.

آراد با صدای لرزونی گفت:

-حق داری این جوری رفتار کنی.ولی رادا به خاطر لج بازی و تنفر با من، عشقم و امیدم و ازم نگیر.

دلم سوخت ولی موندم توی چهار تا برخورد چه طور شد عشق و امید؟ نمی دونم والا!

رو به آراد گفتم:

-سونیا برایم عزیزه سر چیزای بی خود آینده شو نابود نمی کنم،از منم نخواه که پیشش خوبیت رو بگم،چون سونیا از همه چیز زندگی مون خبر داره.در ضمن سونیا اگه بهت حتی اهمیت هم می داد امروز معلوم می شد نه اینکه.درکل من توی رفتارش هر چیزی دیدم جز عشق.خداحافظ 

و بعد سریع سوار ماشین شدم،محمد که حرکت کرد منیر جون پشت سرمون اب ریخت شکرانه با لبخند برگشت سمتم و گفت:

-چی شد آراد التماس دعا داشت؟

خندیدم و نگاهی به سونیا که با حرص نگاهم می کرد نگاه کردم و گفتم:

-اره،ولی من اب پاکی رو ریختم رو دستش.من از این التماس دعا ها قبول نمی کنم.

بعد هم به سونیا چشمک زدم سونیا با عصبانیت گفت:

-پسره ی چندش..

شکرانه خندید و گفت:

-دختر خوب پشت سر پسر عموی من حرف نزن ها و گرنه بد می بینی.

محمد که کنجکاو شده بود گفت:

-چی شده ؟به منم بگید؟

شکرانه چشمکی به ما زد و گفت:

-هیچی بابا سونیا با آراد مشکل دارن.

و سریع موضوع رو عوض کرد.تا رسیدن به تهران از هر دری حرف زدیم وقتی رسیدیم شکرانه و محمد ما رو به زور به خونه ی خودشون بردن و نذاشتن شب هم بریم خونه،صبح بعد از صبحانه دور هم نشسته بودیم که گوشیم زنگ خورد آوید بود:

-الو.

صدای شاد و شیطون آوید توی گوشی پیچید

-سلام رادا خانم،خوبی؟کجایی؟مگه دیشب برنگشتی ؟ 

-سلام ممنون،تو خوبی؟چرا دیشب برگشتم الانم خونه ی دختر عمومم.

جدی شد و گفت:

-مگه نگفتی شب می ری خونه ؟

-چرا ولی شکرانه نذاشت.

با همون لحن جدی گفت: 

-الان کجایی ؟

-خونه ی اونام دیگه.

-آدرس بده بیام دنبالت.

- نمی خواد خودمون میایم.

-راداجان آدرس بده میام دنبالت.

از حرص و تحکمه توی صداش هم تعجب کردم هم یه جورایی خوشم اومد بعد پیش خودم گفتم: 

-تعجب نداره که این بشر کلا تعادل نداره.

-باشه هر جور مایلی پس یاداشت کن..

-باشه آماده بشید تا چهل و پنج دقیقه ی دیگه اونجام.فعلا.

-فعلا 

تلفن رو که قطع کردم سونیا با شیطنت گفت:

-چی می گفت رفیق تازت ؟

-هیچی بابا گیر داده بیاد دنبالمون.

شکرانه خندید و گفت:

-فکر کنم مرغ امین بالا سرم بود چون پیش خودم گفتم،کاش این آقا آوید و می دیدم.

بی تفاوت ابرو بالا انداختم و گفتم:

-همچین اش دهن سوزی هم نیست.

بعد پیش خودم گفتم،واقعا نیست؟ سونیا با اعترض گفت:

-رادا خیلی بی انصافی پسر به اون خوشگلی و خوش تیپی.

رو به شکرانه کرد و گفت:

-شکرانه به معنای واقعی جیگر و هلو.

-می خوای مال تو تحفه ی نطنزو؟

بعد دوباره پیش خودم گفتم:

-یعنی واقعا برای سونیا؟ 

سرم رو برای رهایی از این افکار مسخره تکون دادم تازه متوجه اخم سونیا شدم لبخندی زدم و گفتم:

-حالا اخم نکن اونم همچین تو رو نخواست که طاقچه بالا میزاری.!

منو سونیا وسایلمون رو جمع کردیم.راس چهل و پنج دقیقه آوید دم در بود وسایلمون رو برداشتیم و همراه شکرانه پایین رفتیم.آوید عینک دودیش به چشمش بود و به ماشینش تکیه داده بود با دیدن ما جلو اومد و عینک شو با ژست خاصی در اورد سلام کرد ما هم جوابشو دادیم تا برگشتم عقب آوید و به شکرانه معرفی کنم که با دهن باز شکرانه مواجه شدم جلوی خندم و گرفتم و با دست شکرانه رو متوجه موقعیت کردم و گفتم:

-آوید شایسته.پسر عموی بنیامین.

و بعد رو کردم به آوید و گفتم:

-آوید، شکرانه دخترعموم.

آوید با لبخند جلو اومد و با شکرانه دست داد و گفت:

-خوشبختم از ملآقاتتون خانم.

شکرانه از لحن جنتلمن آوید خوشش اومد و گفت:

-همچنین.تعریفتون رو از رادا شنیدم.

با تعجب بهش نگاه کردم من کی تعریف اینو کردم؟ آوید با شیطنت بهم خیره شد و گفت:

-تعریف خوبی ام یا بدی ام ؟

شکرانه خندید و گفت:

-این چه حرفیه ذکر خیرتون بود.

آوید همون طور شیطون که بهم نگاه می کرد لبخندی زد و پشت سرشم برایم چشمکی زد و رو به شکرانه گفت:

-رادا جان به من خیلی لطف داره.

بعد از کلی تعارف تیکه پاره کردن آوید وسایلمون رو توی صندق عقب ماشین گذاشت و از شکرانه خداحافظی کردیم و سوار شدیم آوید تک بوقی برای شکرانه زد و حرکت کرد هنوز چند دقیقه ای از سوار شدن مون نگذشته بود که صدای اس ام اس گوشیم بلند شد گوشیم رو در آوردم و پیام رو باز کردم از طرف شکرانه بود:

-رادا واقعا خیلی بی انصافی پسر به این خوبی و آقایی.خواهری پسندیدم خواستی مخ شو بزن لیاقت با جناقی محمد و داره.

با خوندن این یه تیکه خندم گرفت و نوشتم:

-شکرانه حرف نزن انقدر.

صدای آوید بلند شد:

-چیز خنده داریه بگو ما هم بخندیم.!

چشماش جدیه و روی لبش لبخند ظاهری.نمی دونم چی شد که گفتم:

-چیز مهمی نبود.

آوید زهرخندی کرد و گفت:

-خوبه مهم نبود و چشمات برق زد.

جا خوردم نه از حرف و لحن آوید از برق زدن چشمام.گیج شدم خودمم نمی دونستم چمه که دوباره صدای آوید بلند شد لبخند عصبی زد و گفت:

-نکنه همون دوست پسرته.

سونیا با شیطنت از عقب خندید و گفت:

-اره آوید نمی دونی چه جیگری هم هست به معنای واقعی هلو.

آوید سرخ شد و خنده ی زورکی کرد و گفت:

-خوب دیگه چی؟

از حالت آوید تعجب کردم و در جواب حرفش چون می دونستم منظور سونیا خود آویده گفتم:

-دیگه اینکه یه دوست جیگر تر از خودش داره که برای سونیا در نظر گرفتیم.

سونیا با اعتراض گفت:

-اِاِ رادا؟

آوید با صدای عصبی گفت:

-هه خوب خوبه.اکیپم که درست کردید بیارید ببینیم این آقایون خوشبخت و.

از قیافه ی آوید وحشت کردم رگ گردنش زده بود بیرون.هرخری بود می فهمیدبچه غیرتی شده.اون وقت ما دوتا خربزه داریم پیازداغشم زیاد می کنیم لبخند مهربونی زدم و گفتم:

-بابا آوید شوخی کردیم.شکرانه بود.

سونیا خنده ای کرد و گفت:

-آوید اگه بخوای این جوری برای همه حرص بخوری سکته می کنی.

آوید با تردید بهم نگاه کرد لبخند مطمئنی زدم آوید م خیالش راحت شد که واقعا شوخی می کنیم دوباره مثل همیشه شیطون شد و گفت:

-حرصم داره دخترم و نامزدم دوست پسر پیدا کردن.

جیغم در اومد و با اعتراض گفتم:

-آوید.

خندم گرفته بود آوید برعکس بنیامین که سیب زمینی بی رگ بود حسابی غیرتی میشد.

آوید بعد از اینکه ما رو رسوند برای دوشنبه قرار گذاشت..

****

همه ی وسایلمون توی چمدون جلوی در بود خودمونم اماده منتظر آوید یودیم با تک زنگ گوشیم فهمیدیم که پشت در خونه منتظره از خونه خارج شدیم درو قفل کردم چمدونام ونو گذاشتیم توی اسانسور و پایین رفتیم، آوید طبق معمول وظیفه ی حمل چمدونامون رو به صندق عقب به عهده گرفت.سوار ماشین که شدیم آوید تا خود فرودگاه مهراباد مسخره بازی درآورد که هواپیما سقوط میکنه.چپ می کنه با یه هواپیمای دیگه تو اسمون تصادف می کنیم پلیس میاد جریمه می کنه.

آوید می گفت و ما می خندیدیم آوید یه دفع جدی شد و گفت:

-ولی خدایی من که وصیت نام مو نوشتم به هواپیماهای ایران اعتباری نیست یهو دیدید دم همین سه راه آذری سقوط کرد هنوز از اسمون تهرون بلند نشده..

فرودگاه خیلی شلوغ بود آوید ماشین رو توی پارکینگ پارک کرد و ما همه چمدون به دست راه افتادیم همین که وارد سالن فرودگاه شدیم سونیا چشمش به یه خانم که مهماندار هواپیما بود خورد و گفت:

-اخ که من چقدر دوست داشتم مهماندار بشم ولی بابا نذاشت.

آوید با خنده گفت:

-خو به  بهت گفتم، هواپیما سقوط میکنه اون وقت تو می خوای مهماندار بشی.

با حرص گفتم:

-اه آوید میشه انقدر سقوط سقوط نکنی.آخر هم با این حرفای تو سقوط می کنیم.

آوید با خنده دست آزادم رو گرفت و دنبال خودش کشید و گفت:

-ای جانم.نی نی من ترسید.

خواستم دستمو از دستش در بیارم ولی انقدر محکم نگه داشته بود که نمی تونستم خودشم که انگار نه انگار.آوید بین جمعیت بچه ها رو پیدا کرد و به بچه ها که رسیدیم سلام کردیم همه اول نگاهی مرموزی به دستامون بعد هم به صورتمون می نداختن آخر سر هم ریز ریز می خندیدن با دیدن نگاه بچه ها واقعا معذب شدم ودست مو دوباره کشیدم ولی آوید ولش نکرد اروم بهش گفتم:

-دستمو ول کن.

تخس وشیطون توی چشمام خیره شد و گفت:

-نچ نمی خوام...

-آوید زشته،دست مو ول کن.

مثل بچه لوسا گفت:

-زشت خودشونه ول نمی کنم.

چپی بهش بستم که دستمو ول کرد ولی از بغلم جم نخورد.بعد از اینکه چند دقیقه که حرف زدیم پسرا رفتن بارا رو تحویل دادن و برگشتن و بعد رفتیم سالن ترانزیت و منتظر شدیم هواپیما با نیم ساعت تاخیر بلند شد البته چیز عادیه اگه تاخیر نداشته باشه جای تعجب داره.!!

آوید و رضا ماشین رنت کردن(اجاره کردن)تا برای رفت و امد راحت باشیم رضا،شادی،پویان و مژگان توی یه ماشین بودن منو سونیا و اشکانم توی یه ماشین اشکان کنار آوید نشسته بود منو سونیا هم عقب بعد از چند دقیقه به هتل رسیدیم با دیدن هتل مخم سوت کشید هتل داریوش همون موقع سونیا آروم کنار گوشم گفت:

-رادی بدبخت شدیم.

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

-چرا؟

-چرا؟هتل داریوش اونم برای یه هفته؟بیچاره بابام.

خندم گرفت از ماشین پیاده شدیم دسته ی چمدونم رو گرفتم و همین طور که با سونیا چمدونامون رو می کشیدیم به سمت شادی اینا می رفتیم که یه دفعه دست کسی دور کمرم حلقه شد با ترس برگشتم و آوید و دیدم خواستم هولش بدم عقب که کنار گوشم گفت:

-خواهش می کنم دو دقیقه تحمل کن این دخترا زوم کردن روم اصلا حوصله ی آویزون شدن کسی رو ندارم.

تازه نگاهم به سه تا دختر خورد که از ون هتل که مخصوص فرودگاه بود پیاده شده بودن و به سمت ما زل زده بودن از نگاهشون به آوید نمی دون چرا اصلا خوشم نیومد به من ربطی نداشت ولی دوست داشتم خفه شون کنم برای همین خودمو از اغوش آوید بیرون نکشیدم.آویدم محکم تر کمرم رو گرفت و راه افتادیم نمی دونم از یه طرف نمی خواستم اونا به آوید نگاه کنن از طرف دیگه می خواستم دست آوید و دور کمرم تیکه تیکه کنم به شادی اینا که رسیدیم همشون دوباره ریز ریز خندیدن،منم اخم بدی به آوید کردم که مجبور شد موضوع اون دخترا رو بگه پویان با شیطنت گفت:

-آوید می خوای با رادا برایت یه اتاق بگیریم؟این جوری خیال همه راحت تره.

منو آوید هم زمان گفتبم:

-پویان؟

مژگان هم با دست زد پشت کله ی پویان و گفت:

-این ادم نمیشه.جدی نگیرید.

داخل هتل که شدیم رضا و اشکان شناسنامه هامونو گرفتن و برای تحویل اتاقا رفتن ما هم کمی عقب تر منتظر موندیم بعد از چند لحظه صدای پرعشوه ای گفت:

-ببخشید.

همه به سمتش برگشتیم یکی از همون دخترا بود درحالی که نگاه خیرش به آوید بود با ناز گفت:

-سلام.ببخشید ما دفعه ی اوله که به این هتل میایم.شما تاحالا اومدید اینجا؟امکاناتش خوبه؟

خدایی انقدر با ناز حرف زد من که دخترم دوست داشتم بیشتر حرف بزنه.چه برسه به پسرا.کاری که من هیچ وقت بلد نبودم.

آوید در جوابش خیلی جدی و با ادب همراه با لبخند متینی گفت:

-متاسفم.منم دفعه ی اوله که میام اینجا بهتره از این خانم بپرسی.

و بعد به شادی اشاره کرد،دختر حتی برنگشت به شادی نگاه کنه و همون طور با لبخند به آوید نگاه می کرد دختره ی جلف.

مژگان با بدجنسی به دختر گفت:

-عزیزم فکر کنم الان باید به این خانم نگاه کنی نه اون آقا.

همون موقع آوید رو به من بی توجه به دختره گفت:

-عزیزم خسته شدی روی پا.می خوای بشینیم؟

دختره که مثلا مشغول گوش دادن به حرف شادی بود ولی تمام حواسش به ما بود منم با حرص رو به  آوید گفتم:

-نه عزیزم خسته نیستم.مگه میشه تو جایی باشی و من خسته باشم؟

از حرفی که زدم خودم عقم گرفت ولی چشمای آوید از شیطنت دو دو میزد،دختر هم با حرص تشکر کرد و رفت.همون موقع اشکان و رضا هم اومدن سونیا با حرص گفت:

-بدم میاد از این جور دخترا.

بعد نگاهی به آوید کرد و گفت:

-هی آوید حواست و جمع کن من از این مامان عشوه خرکی ها خوشم نمیاد.

آوید چشمک واضحی به سونیا زد و گفت:

-نه بابا جون.فعلا که یه مامان داری.

و بعد با سر به من اشاره کرد با ارنج دستم محکم زدم توی پهلوش اونم دستش رو دور کمرم محکم تر کرد و گفت:

-ای کمرم.وای کمرم.منو بگیر الان میوفتم.

بعد از مسخره بازیای آوید هر کدوم به اتاق خودمون رفتیم رضا و شادی با هم بودن منو مژگان و سونیا هم با هم،مژگان در اصل دوست دختر پویان بود،پویان چند باری رفته بود خواستگاری ولی بابای مژگان گفته بود نه اخه مژگان اینا از قشر متوسط جامعه و پویان اینا خیلی پولدار بودن بابای مژگانم به خاطر این اختلاف طبقاتی اونا رو رد کرده بود.مژگان و پویانم از شادی سو استفاده می کردن و همیشه با هم بودن.شادی دوست مژگان بود و قابل اعتماد پدر مژگان برای همین اجازه می داد هر جا شادی میره مژگانم بره.

برخلاف ما دخترا که با هم بودیم پسرا هر کدوم برای خودشون اتاق جدا گرفتن.وارد اتاق که شدیم سونیا با لبخند بدجنسی گفت:

-خوشم میاد این پسرا همه فن حریفن.الان اتاق جدا گرفتن،فردا یه کی رو انتخاب می کنن پس فردا باهاش دوست میشن،روزای بعد مخشو میزنن و آخر هفته هم یه اتاق خالی، یه دختر خوشگل.وای وای وای.بعدشم که ال فرار.

مژگان با خنده گفت:

-نخیر.پویان غلط می کنه به یه دختر دیگه نگاه کنه.چه برسه به این که بخواد وای وای.راه بندازه.

بعد هم شروع کردن به مرتب کردن وسایل شون.منم مشغول شدم ولی فکرم همش به حرف سونیا بود.از آوید بعید نبود مخصوصا اینکه همه می دونن چیکارس.یه جوری شدم.معدمم شروع به سوزش کرد.سریع قرص مو خوردم و به خودم تشر زدم اخه به تو چه سر پیازی؟ته پیازی؟چی کاره ای؟

سونیا با نگاه کنجکاوش براندازم کرد و گفت:

-رادا.چیزی شده؟

لبخند تلخی زدم و سرم و به اطراف حرکت دادم،یعنی نه.سونیا همه ی رفتارم رو زیر نظر گرفته بود،ولی من بهش توجه نکردم.گیج بودم منگ بودم،چند وقتی می شد که اینجوری شدم این حسو دوستش نداشتم ولی تهش برایم جذاب بود.چرا شو نمی دونم لباسم رو عوض کردم و روی تخت افتادم.مژگان خودشو روی تخت پرت کرد اهی کشید و گفت:

-بچه واقعا کی حال داره برای شام بره پایین؟من حتی حال ندارم دوش بگیرم.

من خودمو زیر پتوی قایم کردم و چشمامو بستمو گفتم:

-من که فعلا فقط حال خوابیدن دارم.

سونیا حرفمو تایید کرد و گفت:

-بهشون زنگ بزن بگو امشب استراحت کنیم تا فردا سر حال باشیم.

مژگانم از خدا خواسته با شادی و پویان هماهنگ کرد انقدر با خودم درگیر بودم که حال مسواک و دست شویی هم نداشتم.توی ذهنم دنبال دلیلی برای این خود درگیری می گشتم ولی هیچی پیدا نمی کردم، شایدم پیدا می کردم ولی با خودخواهی و اعتماد به نفس ردش می کردم!

صبح که از خواب بیدار شدم سونیا و مژگان مشغول اماده شدن بودن سونیا با دیدنم گفت:

-چه عجب بیدار شدی.دیگه صدام داشت می گرفت از بس داد زدم و صدات کردم.

سرجام نشستم و گفتم 

-ببخشید اصلا نفهمیدم.

بعد هم وسایلمو آماده کردم که برم حموم.

سونیا تا لباسای منو روی تخت دید با تعجب گفت:

-می خوای بری حموم؟؟

سریع پریدم توی سروی بهداشتی درو قفل کردم و از اون پشت داد زدم ده دقیقه نشده بیرونم.سریع دوش گرفتم یعنی در اصل گربه شور کردم حوله رو دور خودم پیچیدم و اومدم بیرون سونیا و مژگان با حرص نگام می کردن لبخند پتو پهنی براشون زدم و سریع اماده شدم خدایی فکر کنم رو دور تند بودم چون همه ی کارام نیم ساعته البته با غر غر اونا تموم شد.سوار اسانسور که شدیم مژگان گفت:

-رادا دعا کن شادی چیزی بهمون نگه که خودم خفت می کنم چهلو پنج دقیقه س که بهش میگم پنج دقیقه ی دیگه پایینیم.

تا بریم رستوران هتل برای صبحانه سونیا و مژگان نوبتی برایم غر میزدن.همین طور که داشتم به غر غرای اون دوتا می خندیدم یه لحظه میخکوب شدم می تونم بگم لبخندم کاملا محو شد یه چیزی احساس کردم توی دلم اومد پایین،معدم سوزش بدی پیدا کرده بود.یعنی واقعا درست می دیدم؟معلومه.چرا اشتباه؟

سونیا و مژگان وقتی دیدن ایستادم رد نگاهم رو دنبال کردن اونا هم از چیزی که می دیدن تعجب کردن. ولی اون چرا؟مگه اونا نمی دونستن؟آوید در حال صبحانه خوردن با اون دختر دیشبی بود،نمی دونم کدوم جک می گفتن که خنده ی هر دوتاشون به پا بود.با تکون دست سونیا نگاه مو ازشون گرفتم و به اون دو تا خیره شدم مژگان سری به نشونه ی تاسف تکون داد و رو به سونیا گفت:

-مثل اینکه حرفای دیشبت واقعا راست بود.البته نمی دونم مسخره بازی دیشب آوید برای چیش بود؟

بعد هم ادای آوید و دراورد:

-حوصله ندارم این دخترا بهم اویزون بشن.اخه بی شعور اگه خودت نخوای که اونا اویزونت نمیشن.

سونیا بی توجه به مژگان با نگرانی زل زد توی چشمام و اروم طوری که خودم فقط بشنوم گفت:

-خوبی؟

خوب بودم؟فکر نکنم.شایدم بودم.بودم یا نبودم؟نمی دونم گیج بودم.فقط همین.یعنی اسباب بازی بودم. دیشب فقط بازی بود؟چقدر بود و نبود.به خودم تشر زدم جمع کن خودت و مگه تو نمی دونستی این جوریه. چه جوریه؟رادا بزرگ شو.خیلی وقت بود بازیچه نشده بودی دلت تنگ شده بود؟اره دلت تنگ شده بود که گذاشتی باهات بازی کنه.گیجت کنه.رادا به خودت بیا.این نیست اون رادایی که محکم بود؟به خودم اومدم شاید این افکار همه برای چند ثانیه بود نمی دونم شایدم بیشتر فقط از یه چیزی مطمئن بودم. اونم چشمام بود.سردی شو به شدت احساس می کردم.

پوز خندی رو به سونیا ازدم و گفتم:

-بهتر از این نمیشه.

چشماشو غم بزرگی گرفت،اب دهنشو قورت داد و گفت:

-اره معلومه..از توی چشمات همه چیز معلومه.

بی توجه به سونیا رو به مژگان گفتم:

-پس شادی اینا کوشن؟

مژگانم بادیدن رنگ نگاهم جا خورد و گفت:

-اون طرف منتظرن 

بدون توجه به حضور آوید و اون دختره به سمت میزی که شادی اینا نشسته بودن رفتم و کنارشون نشستم همه اول با دیدنم جا می خوردن ولی بعد دیگه به روی خودشون نمی اوردن مژگان بعد از سلام و صبح بخیر رو به شادی گفت:

-آوید با اون دختره ی ایکبیری چیکار می کنه؟نه به برنامه ی مسخره ی دیشبش نه به امروزش.حالم از این دورنگیش بهم می خوره.نه به اون حرفا نه به این کارا.

شادی هم دست کمی از اون نداشت و گفت:

-از وقتی که از اسانسور اومد با این دخترس بعدشم رفتن با هم صبحانه میل کنن.

میل کنن رو چنان با حرص گفت که من بیشتر حرصم گرفت نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

-بچه ها بی خیال.هممون خوب آوید و می شناسیم،کارشه،بزارید خوش باشه.حالا برناممون چیه؟

سعی داشتم خودمو با این حرفا خونسرد نشون بدم ولی با این کار تنفر مثل خوره بند بند وجودم و می گرفت.با بچه ها در حال چیدن برنامه برای جاهای دیدنی اینجا بودیم که صدا سر حال آوید و از پشت سرم شنیدم.منم بودم الان سر حال بودم:

-سلام به دوستای گلم.

بعد هم با دست به شونه ی مژگان زد و گفت:

-برو اون طرف بشین میخوام این جا بشینم.

مژگان با حرص گفت:

-نه جونم خودت برو اون طرف بشین من جام خوبه.

آوید با سرخوشی گفت:

-باشه مژگان خانم به هم می رسیم.

اومد این طرفم و به سونیا گفت:

-پاشو من بشینم 

سونیا نگاه تلخ و گزنده ای بهش انداخت و گفت:

-اون صندلی میخ داره که نمی خوای روش بشینی؟در ضمن نشستنت چیه دیگه تو که صبحانتو خوردی.

آوید با لحن بچگانه ای گفت:

-دوست دارم بشینم.بعدشم اره اونجا میخ داره.

حدودا می دونستم قصدش چیه.می خواست کنار من بشینه.

با خونسردی از جام بلند شدم و بدون اینکه نگاهش کنم گفتم:

-صندلی من میخ نداشت.بشین.

و بعد رفتم روی صندلی خالی که بین اشکان و شادی بود نشستم، 

بدون توجه به نگاهای آوید رایا رو از بغل شادی گرفتم و بی منظور به اشکان گفتم:

-اشکان میشه.اون اب معدنی رو لطف کنی.

اشکان اطاعت کرد شیشه ی اب و به دستم داد و اروم کنار گوشم گفت:

-دمت گرم دختر.که حال شو گرفتی.

لبخند نصفه نیمه ای زدم و اب و توی لیوان ریختم همین که خواستم بخورم آوید گفت:

-رادا به منم آب بده.

سونیا که بغل دست آوید نشسته بود شیشه ی آب دیگه ای رو جلو آوید گذاشت و گفت:

-بیا بخور.

اگه حرف نمی زدم باهاش می فهمید از دستش عصبانیم و کاراش برایم مهمه برای همین بی تفاوت گفتم:

-سونیا بهت داد.

بعد از صبحانه همه بیرون هتل کنار ماشینا ایستادیم بچه ها داشتن برنامه می چیدن که اول کجا بریم، چیکارا بیاید بکنیم و همین طور که حرف می زدیم اون دختره و دوستاش از کنارمون رد شدن دختره با عشوه خرکی رو به آوید گفت:

-آوید جان فعلا.

و با ناز دستی تکون داد و رفت نمی دونم چرا ولی یه حسی بهم می گفت باید خفش کنم.آویدم برای دختره سری تکون داد،

مژگان با حرص به آوید نگاه کرد و گفت:

-انگار خوب با هم مچ شدید.اسمتم که بلده.

آوید با مسخرگی خندید و گفت:

-معلومه،منم اسم شو بلد شدم.نگار.

مژگان حرصی تر شد و گفت:

-لیاقتت همیناس.

آوید با این حرف مژگان جدی شد و گفت:

-مژگان حرف دهن تو بفهم.بهتره قبل حرف زدن فکر کنی.

مژگان پوزخندی به آوید زد و چشماشو ریز کرد و گفت:

-اتفاقا خیلی فکر کردم.تو بهتره قبل از هر کاری خوب فکر کنی.چون مطمئنم دیگه به اون چیزی که می خواستی نمی رسی.شک نکن.

آوید نسبتا عصبانی شد و یه قدم به سمت مژگان رفت و با لحن تهدید امیزی گفت:

-مژگان الان لازم شد کلا دهن تو ببندی.و گرنه.

پویان وسط حرف آوید پرید، خیلی جدی جلوش ایستاد و گفت:

-و گرنه چی.هان؟بگو،خجالت نکش.آوید،مژگان که هیچی ولی با این رفتارت بدونه هیچ شکی باید فکرش و از سرت بیرون کنی.می دونی.فکرشم برایت زیادیه!

منو سونیا گنگ بهم نگاه می کردیم،منظورشون چی بود؟آوید با این حرف پویان عصبانی شد تا خواست به سمت پویان حمله کنه رضا بچه بغل بین شون ایستاد و با تحکم گفت:

-بس کنید.

کلا رضا توی این اکیپ مثل بابا ها بود.شادی رایا رو از بغل رضا گرفت و با ناراحتی گفت:

-ببینم می تونید دعوا کنید یا نه؟!

آوید رضا رو کنار زد و اومد رو به روی من ایستاد و گفت:

-از رادا می پرسم.هر چی اون بگه.

بعد به سمت بچه ها برگشت و گفت:

-قبوله!؟

آوید به من خیره شد و مظلوم گفت:

-رادا من کار اشتباهی انجام دادم؟

بهش خیره شدم.چی می گفتم؟چی نمی گفتم؟لبخند کجی به آوید زدم و گفتم:

-نمی دونم چرا اینا این طوری می کنن؟

آوید ابروهاشو برای بچه ها بالا داد و دوباره به من خیره شد که با تمسخر ادامه دادم:

-مگه تو رو نمی شناسن که هر روز با یکی هستی؟البته خودم ندیدم ولی ذکر خیر کارات و خیلی شنیدم. آوید،با یه کار مسخره می خوای مسافرتی رو که قرار بود بهمون خوش بگذره رو خراب می کنی. این همه دوست دختر داشتی و داری حالا نمیشه توی این سفر بی خیال این دختر بشی؟نمی شه بزاری این سفر بدون هیچ مشکلی تموم بشه؟

آوید با ناراحتی و دهن باز داشت منو نگاه می کرد که این دفعه رضا گفت:

-خوب آوید جان،جواب تو گرفتی؟

شادی با پوزخند گفت:

-معلومه.فکر کنم حالا خودشم فهمید این فکر زیادی برای سرش بزرگه.

و رو به آوید کرد و ادامه داد.

-آوید.خراب کردی پسر خوب!

آوید با ناراحتی همون طور که به من خیره شده بود گفت:

-مگه چیکار کردم که این طوری می گی؟

آوید این جمله رو با لحنی گفت که احساس کردم چیزی توی وجودم لرزید با اینکه جواب شادی بود ولی یه حسی بهم می گفت که از من سوال کرده.ایکاش می شد بهش بگم که تموم چیزی رو که ازت ساختم خراب کردی!خودم به خودم تشر زدم و گفتم،مگه چی ازش ساختی؟اصلا ازش انتظار چی داشتی؟باصدای شادی به خودم اومدم که گفت:

-خودت باید بهتر بدونی.آوید تکلیف تو با خودت معلوم کن خدا رو می خوای یا خرما رو؟

آوید همون طور که به من خیره نگاه می کرد سریع گفت:

-خوب معلومه خدا رو.

اشکان که تا اون موقع ساکت بود جدی و بدون هیچ تمسخری گفت:

-ولی آوید کار امروزت یه چیز دیگه رو معلوم می کنه.

آوید عصبانی به سمت اشکان برگشت و گفت:

-امروز من چی کار کردم که همه دارن باهاش تو سرم میزنن؟اصلا چرا نمی پرسید قضیه چیه؟

رضا جدی برگشت سمت آوید و گفت:

-چه قضیه ای باشه چه نباشه.هیچ کدوم از ما طالب دونستنش نیستیم.حالام دیگه بس کنید بیاید سوار شید،زشته جلوی در هتل وایستادیم و با هم دعوا می کنیم.

همه حرف رضا رو قبل کردیم و توی ماشین نشستیم.آوید خیلی گرفته و کلافه بود،از ناراحتیش ناراحت بودم.من آوید و توی ذهن خودم یه پسر شاد و شیطون می خواستم.دلیل ناراحتیش رو نمی دونستم، شاید از ناراحتی بچه ها ناراحته.شاید برای اینکه نمی تونه با نگار باشه شایدم برای فکری که توی ذهنش بوده و بچه ها همه بهش گفتن.اون فکر برایش زیادی بزرگه.اشکان بی خیال کنار آوید نشسته بود و گه گاهی از آینه ی بغل سونیا رو دید میزد.و سونیا.دوست مهربون من.نمی دونم چرا از اول صبحی انقدر نگران به من نگاه می کنه؟مگه من چیزی مه که خودم خبر ندارم؟

بعد از گردش البته چه گردشی،همه توی فکر خودشون بودن!برای ناهار به هتل برگشتیم.بعد از ناهار هممون به اتاقامون رفتیم تا استراحت کنیم،مژگان با غرغر روی تختش خوابید،منم روی تختم دراز کشیدم، سونیا هم به حمام رفت.فکرم درگیر بود،خیلی درگیر،البته درگیریش خیلی زیاد بود!چون اصلا نمی فهمیدم که دارم به چی فکر میکن،حرفای مادرجون،رفتارای خانوادم،خاطراتم با سونیا،اشناییم با آوید و آخر سر هم اتفاق امروز با صدای در حمام به خودم اومدم و فهمیدم سونیا از حمام دراومده.

سری خودمو به خواب زدم دلیل این کارم اصلا برای خودم مشخص نبود.ولی فکر کنم حوصله نداشتم.بعد از چند دقیقه زیر چشمی دیدم که سونیا با همون موهای خیسش خوابید.می خواستم صداش کنم و بگم با موهای خیس جلوی کولر نخواب.ولی یادم افتاد خودمو زدم به خواب.ببخش سونی.من دوست خوبی نیستم.درست چهل و پنج دقیقه بی حرکت توی تختم موندم.حوصلم حسابی سر رفته بود،سرمم درد می کرد احساس کردم مخم نیاز به هوا خوری داره اروم از تخت پایین اومدم لباسمو پوشیدم حوله کوچولوی خشک و تمیزی رو درآوردم و به سمت سونیا رفتم بدون اینکه بیدارش کنم آروم موهای خیس شو توی حوله پیچیدم صورتش رو بوس کردم و دوباره ازش معذرت خواستم کنترل کولر و برداشتم و درجه شو کم کردم بدون اینکه گوشی مو بردارم از اتاق خارج شدم.کنار دریا نشسته بودم تک و توک مردم می اومدن و می رفتن.به ابی دریا خیره شدم.چقدر دریای اینجا تمیزتر از دریای خزره البته ببخشید دریاچه. صندلامو از پام در آوردم پاچه ی شلوارم رو تا زدم و توی دریا رفتم اب که به پام می خورد احساس میکردم کیلو کیلو از فکرای توی سرم دارن کم میشن با اینکه اصلا به این حرف که دریا آرامش میده اعتقاد نداشتم ولی اون موقع داشتم آرامش می گرفتم.از حس و حال خودم دور بودم.نمی دونم چم شده بود گاهی مغز اونقدر از فکر سنگین میشه که نمی تونم روی تنم نگهش دارم گاهی هم انقدر سبک که مثل پر کاه میتونم تکونش بدم.

-خیلی تو فکری؟!

با تعجب به سمت صدا برگشتم سونیا بود اونم مثل من خودشو به این اب تمیز سپرده بود، زلال مثل قلبم. مادرجون همیشه می گفت:

-رادا تو قلبت زلاله.زلاله مثل اب.مادر جون.مادر جون کجایی که بیا یو بهم بگی هنوز زلالم یا نه زلام مثل این اب یا اب دریاچه ی خزر؟یا اون قدر کدرو گرفته شدم که به جای اب باید بگم قیر؟

-رادا.نگرانتم.

دوباره به خودم اومدم هنوز بهش خیره بودم.نگران؟نگران چی؟مگه اونم می دونه من چمه؟من خودم نمی دونم،یعنی اون می دونه؟

با حالتی زار گفتم:

-نگران؟نگران چی؟سونی من چمه؟تو میدونی؟فکر کن.اره فکر کن.شاید تو بدونی چون خودم نمی دونم.

گیج بودم خیلی گیج نگاهم رو دوباره به ابی دریا دوختم.سونیا هم همین کارو کرد و با صدای نرم و ارومی گفت:

-فکر کنم بدونم.اصلا مگه میشه ندونم؟بهترین سالای عمر مو با تو بودم، شایدم ندونم.خدا کنه که ندونم. ولی رادای اگه اون چیزی باشه که من می دونم قدم توی بد مسیری می زاری.

مسیر، راه،سرنوشت،تقدیر، قسمت.اینا چی بودن که من از اول زندگیم از همون لحظه ی تولد بدترینش گرایبان گیرم شد؟

-سونی هر چه قدر بد باشه بدتر از تولد من نیست.نه؟من نا خواستم!

سنگینی نگاه سونیا رو احساس کردم ولی سرم اونقدر سنگین بود که حتی نمی تونستم تکونش بدم.

-رادا.بس کن این حرفا رو.این مسیری که من میگم هم میشه شیرین باشه مثل عسل هم تلخ مثل زهر مار..

با تمسخر خندیدم و گفتم:

-از اونجای هم که من کاملا ادم خوش شانسیم حتما برایم شیرینه مثل عسل.

سونیا خنده ای تلخ کرد و گفت:

-با اطمینان نمی تونم بگم.ولی.شاید برایت از هر تلخی تلخ تر باشه.

-یعنی از زهر مار تلخ تر؟

-اره تلخ تر.

با نگرانی سر سنگینم رو به سمت سونیا چرخوندم و به چشماش خیره شدم سونیا دستم رو گرفت و فشار خفیفی داد و گفت:

-دوستم، نمیذارم از تلخی زهر سمیش مسموم بشی انقدر شیر بهت میدم تا اثرش از بین بره،اگر هم مثل عسل شیرین بود.شیر عسل همیشه خوشمزس.مخصوصا زمانی که عسلش دهن و نمیزنه.

لبخندی روی لبم نشست و گفتم:

-چرا تو خوبی؟؟

سونیا دستمو بیشتر فشار داد و با بغض و صداقت چشماش گفت:

-چون تو رو اینه ی خودم قرار دادم.

با این حرفش دوتامون به روی هم لبخند زدیم.با پشتیبانی سونیا انگار کمی سبک شدم بودم با لبخند محوی گفتم:

-حالا نمی خوای بگی چمه؟

سونیا مرموز خندید و گفت:

-یعنی خودت نمی دونی؟؟نگو نه که باورم نمیشه.حالت از کی خرابه؟

سعی کردم بی تفاوت باشم ولی گیج بودم.گفتم:

-خیلی وقته..

سونیا باز گفت:

-از کی شدت پیدا کرد.این حال بد.

کمی به ذهنم فشار آوردم همه چیز مثل پرده ی سینما و به صورت تند از مقابلم می گذشت، ولی.امروز صبح اروم اروم و واو به واو میگذشت:حموم رفتنم غرغر سونیا و مژگان سریع اماده شدنم،شوخیا و خنده هامون و آخر سر.رستوران جایی که آوید با اون دختریه لوس که حالا میدونم اسمش نگاره نشسته بود و صبحانه میخورد.

گنگ به سونیا نگاه کردم و گفتم:

-امروز صبح.

سونیا موشکافانه نگاهم کرد،مثل بازجو ها پرسید:

-چی شد امروز؟

گیج شدم خودم می دونستم دلیل شو ولی نمی خواستم سونیا بفهمه.ازش خجالت می کشیدم خنده ی زوری کردم و گفتم:

-چرا مثل بازجو ها می پرسی.

سونیا جدی شد و گفت:

-رادا جواب مو بده.انقدر مغرور نباش!

نفس عمیقی کشیدم و با دودلی گفتم:

-وقتی که توی رستوران.آوید و با اون دختره دیدم.

سونیا – 

-خوب.

-خوب نداره دیگه.اصلا ولش کن من کی حالم خوب بود که این بار خوب باشه 

سونیا خیلی بد نگاهم کرد و گفت: 

-اره هیچ وقت خوب نبودی.ولی نه مثل امروز نه مثل این چند وقت.چشمات دارن داد میزنن، رادا چرا انقدر مغروری.بگو رادا.بگو و خودتو خلاص کن.اگه می گی نمی دونی، یه ذره فکر کن.

-من مغرور نیستم.در ضمن این چند وقت کارم فکر کردنه ولی نمی دونم چرا!

سویا کلافه گفت:

-خدایی تو اصلا می دونستی از کی و کجا حالت خراب شد؟

صادقانه گفتم:

-نه.

سونیا – 

-نه و نگمه.می گم مغروری می گی نه.یه کم به مغز اکبندت فشار بیاری بد نمیشه،هیچ ضرری هم نمی کنی.قول میدم.

با مظلومیت بهش نگاه کردم اخه چه ربطی به غرور من داشت؟سرشو تکون داد و گفت:

-رادا تو از آوید خوشت میاد؟

خواستم بگم نه.ولی یه چیزی لبامو بهم دوخت انگار..یعنی خوشم میاد؟یعنی من رادا فرزانه دختر سرد و بی احساس خاندان فرزانه،آوید و دوست داشتم؟اونم آوید شرو شیطونو؟نه.محاله مگه نه این که من احساس ندارم؟؟بی توجه به سوال سونیا پرسیدم:

-سونیا من احساس ندارم،پس نمی تونم کسی رو دوست داشته باشم.به چشمام نگاه کن.

و به  چشماش خیره شدم سونیا کلافه گفت:

-رادا.این حرفا رو از کجات میاری می گی؟اگه احساس نداشتی،منو می تونستی دوست داشته باشی و باهام دوست باشی؟اگه احساس نداشتی با ناراحتی پدربزرگت و منیر جون ناراحت نمی شدی،اگه احساس نداشتی برای اون سارای بی خیر وقتی توی بیمارستان بود نگران نمی شدی،اصلا همین بچه های پرورشگاه اگه دوستشون نداشتی با اون محبت دست رو سرشون نمی کشیدی.نمی خوای بگی که ترحم بود؟رادایی که من می شناسم از ترحم بیزاره.رادا اینا همه احساسن مگه میشه که تو بی احساس باشی؟؟میگم مغروری می گی نه همه چیزو پشت غرورت پنهان کردی،پشت چشمات پنهان کردی ولی رادا هرکی فقط دو تا برخورد باهات داشته باشه و بخواد خیلی راحت می تونه تا ته قلبتو ببینه...

حرفای سونیا مثل پتک تو سرم می خورد.پاهام سنگین شده بود خیلی اروم از توی اب خارج شدم و روی شنای داغ ساحل نشستم سونیا هم اومد کنارم نشست.پاهام از بس توی اب بود پیر شده بود به پاهام خیره شدم.یعنی من آوید و دوست داشتم؟وای نه خدا.این یکی نه.خدایا چه کردم به درگاهت که این طوری می کنی باهام.خدایا بگو چه طوری بندگی کنم که تو راضی باشی ازم.که یه دفعه حرف معلم دینو زندگیمون توی مغزم رژه رفت:

-بچه ها عشق یه نعمت خدا دادیه،که باید قدرشو دونست، این عشق با عشق های خیابونی فرق داره، هوس توش نیست،غریزه ی حیونی توش نیست.مهم بودنه معشوق کنار عاشقه،مهم نگاه معشوقه که فقط برای عاشقه،توی این زمان این جور عشقا کم پیدا میشن ولی ما می تونیم این عشقو توی خدا پیدا کنیم.جونای امروزی فقط به فکر غریزشونن ولی عشق اینطوری نیست.مطمئنا خدا دنبال غریزش توی ما نیست.خدا از همه ی این عیب ها پاک و مبراست برای همینم هست که ما توی نمازامون سبحان الله می گیم توی ذکرامون سبحان لله می گیم.

همیشه سر کلاس درباره ی عشق الهی حرف میزد.چقدر هم حرفاش قشنگ بود،بعد مادر جون حرفای اون بود که منو بیشتر به خدا نزدیک کرد.گاهی اوقات که صدای بعضی از بچه ها درمی اومد درباره ی عشق ادمیم حرف میزد که بچه ها شباهتش رو بدونن.اخی وسط سال بود که باردار شد و مرخصی گرفت و دیگه سر کلاس ما نیومد.

دوباره یاد آوید افتادم،حرفای معلممون رو با عشق خودم مقایسه کردم مطمئنا تنها چیزی که توش نبود غریزه بود من محبت می خواستم،بودن شو می خواستم،نگاه شو می خواستم اونم فقط برای خودم ولی.مسئله اینجاست اون اصلا به من فکر می کنه؟معلومه که نه،اگه بهم فکر می کرد جلوی من با یکی دیگه نمی نشست.به سونیا نگاه کردم که با لبخند گفت:

-رادا عاشق شدنتم مثل نگاهت به ادم نرفته.

تلخ خندیدم گفتم:

-کدوم اطرافیانم عاشق بودن که من بفهمم عشق چیه؟

سونیا بی هیچ لبخندی بهم خیره شد خندیدم یه خنده ی تلخ که تهش فقط برایم یه بغض موند،همون طور که سعی می کردم نشکنه گفتم:

-کمکم میکنی؟

سونیا خندید و برای اینکه جو عوض بشه با شیطنت گفت:

-تا از این عسل شیرین بخوری؟

لبخند تلخی زدم و گفتم:

-نه.تا این زهر تلخو از بدنم بیرون بیاری.

سونیا با نگرانی گفت:

-مطمئنی؟

با اطمینان و اعتماد به نفس گفتم:

-اره.این زهر سمیه.من نمی خوام بمیرم.

با سونیا بهم خیره بودیم که صدایی از پشت سرمون گفت:

-شماها اینجایید؟

قلبم ریخت.وقتی که نمی دونستم بهش علاقه دارم راحت باهاش برخورد می کردم اما الان.با دلهره زیر لب گفتم:

-آوید.

سونیا سریع و اروم گفت:

-رادا محکم باش مثل همیشه.به این حست محل نزار.عادی عادی 

و بعد خودش برگشت سمت آوید نفس عمیقی کشیدم و منم به سمت آوید برگشم تازه به ما رسیده بود اخماش توی هم بود و با عصبانیت داد زد:

-معلومه کجایید؟همه دارن دنبالتون می گردن.چرا اون گوشیای بی صاحب شدتونو با خودتون بر نداشتید؟

هردوتامون گیج شده بودیم آوید شده بود آویده توی شمال که برای شارژرش عصبانی شده بود.

با صدای آوید به خودمون اومدیم:

-چرا ساکتید.هان؟با شماهام.

به خودم اومدم و رو به آوید گفتم:

-چته.چرا صدا تو مبری بالا.چیه نکنه فکر کردی خوش صدایی؟نه آقا توهم برت داشته.

آوید با حرص نگاهم کرد و گفت:

-به جای جواب دادن به سوال من چرتو پرت بهم می بافی؟

تا دهن باز کردم چیزی بگم سونیا گفت:

-اگه دقت کنی ما میل دستمون نیست که بخوایم چیزی ببافیم در ضمن من گوشیم باهام بود چرا به من زنگ نزدی؟اومدی اینجا هوار هوار می کنی؟

آوید جا خورد کمی من من کرد،تا خواست چیزی بگه گوشیش زنگ خورد نفس شو مثلا با حرص فوت کرد و تند گفت:

-بله.

.

-باشه.

.

-گفتم باشه.الان میارم.

بعد هم حالت عصبانی به خودش گرفت و با صدایی نسبتا بلند گفت:

-هین الان میاید فهمیدید.

بعد هم خودش به سرعت از ما دور شد از کارش لجم گرفت و با حرص گفتم:

-دیوانه.

سونیا در حالی که می خندید با مسخرگی گفت:

-رادا ببخش یه سوال.الان تو آوید و دوست داری.خوب،توی اون رمانایی که من می خونم دختره میگه از دادشم خوشم میاد تو هم این طوریی؟

اخمی بهش کردم که خندش شدید تر شد صندلامو پا کردم و گفتم:

-نه خیر اصلا هم خوشم نمیاد کسی بی خود سرم داد بکشه.

سونیام که صندلاشو پا کرده بود با خنده به سمتم اومد ضربه ای به کمرم زد و گفت:

-افرین.اگه غیر از این بود تعجب می کردم.

سری تکون دادم و راه افتادیم هنوز سرجمع پنج قدم نرفته بودیم که نگار جلوی چشممون ظاهر شد منو سونیا با تعجب بهش نگاه کردیم لبخند مسخره ای زد که کم از پوزخند نداشت با عشوه و ناز رو به  من گفت:

-می خوام با شما خصوصی صحبت کنم.

جانم؟من؟ایکبیری من حتی از قیافتم چندشم میشه؟

لبخند کجی زدم و گفتم:

-گوش می کنم.

نگار نگاهی به سونیا که همون جا ایستاده بود و بهش زل زده بود انداخت و گفت:

-گفتم که خصوصی.

به سونیا نگاه کردم و لبخندی به روش زدم دوباره به نگار نگاه کردم و خیلی جدی گفتم:

-حرفت رو بزن غریبه اینجا نیست.

نگار پرو پرو به منو سونیا نگاه کرد و با لبخند کج نگاهش روی من ثابت موند و تحقیر گفت:

-دوست نداشتم جلوی دوستت ضایعت کنم.

وای که من چقدر از این لحن بدم می اومد.یه تای ابروم رو بالا انداختم پوزخندی زدم و با لحن خودش گفتم:

-موضوع جالب شد.بگو خانم کوچولو.

با اینکه مطمئن بودم از خودم دو سالی بزرگتره ولی از این کلمه استفاده کردم نگار با حرص سر تا پام رو نگاه کرد و خنده ی پرتمسخری کرد و گفت:

-هه،بچه صورتت سنت و جار میزنه اون وقت به من می گی خانم کوچولو.

نیشخندی زدم و گفتم:

-از قدیم گفتن،بزرگی به عقله نه به سن.مادر بزرگ.البته من باید از خطای زیر چشمت سنت و تخمیر میزدم.

نگار پوز خندی زد و گفت:

-حسود کوچولو.عزیزم ناراحتی نداره که زشتی،خرجش چهار تا عمله.

-آهان.می خواستی بگی عمل کردی؟نمی گفتیم از خطای دور بینیت می فهمیدیم.

نگار که حرصش گرفته بود سرشو بالا گرفت و با غرور و کمی تحقیر که حرصش از صداش معلوم بود گفت:

-ببین بچه من نه حوصله ی بحث کردن با تو رو دارم نه وقت شو،وقت من خیلی بیشتر از این چیزا می ارزه.

نگاهی به صورتش کردم که از بس ارایش کرده بود شکل عروسکا شده بود خودم ارایش می کردم ولی نه تا این حد با چشم به صورت اشاره کردم و گفتم:

-معلومه وقتت خیلی برایت مهمه.یه سوال بیش تر عمرت جلو اینه ای؟

دماغشو دسته کرد و گفت:

- عزیزم هر چی باشه بهتر از توام،می دونی مثل تو دنبال عروسک بازی نیستم!

-گاهی اوقات عروسک بازی بهتره چون مردت الکیه.ولی دنیای شما به اصطلاح بزرگ ترا هر مردی از راه برسه شده حتی برای یه شب مردت میشه.

نگار با حرص دماغ عملی شو بالا داد و گفت:

-گفتم که وقته سرو کله زدن با تو رو ندارم.اومدم راجب آوید باهات حرف بزنم.

می خواستم بهش بگم چرا وقتی کم میاری حرف از وقته کمت میزنی که با اوردن اسم آوید دهنمو بست.منتظر و کنجکاو بهش نگاه کردم توی دلم غوغایی بود ولی محلش ندادم.

-بهتره پا تو از زندگی آوید بیرون بکشی.اون مال منه.

با تعجب بهش نگاه کردم مگه چند وقته با آویده که می گه ماله اونه اصلا امروز با هم اشنا شدن داشتم عصبانی می شدم به خودم تشر زدم:

-این نیست اون رادای قوی.

خونسردی خودمو حفظ کردم و گفتم:

-چند وقته با هم اشنا شدید؟

بعد با تمسخر ادامه دادم و گفتم:

-اوه،ببخشید.چند ساعته باهم اشنا شدید؟

نگار به سرتا پام با تحقیر نگاه کرد و گفت:

-به عشق در نگاه اول اعتقاد داری؟منو آویدم درگیرش شدیم.البته تو دهنت بوی شیر میده این چیزا رو نمی فهمی.

لجم گرفت.بدم اومد،از آوید از خودم از نگار.اون که نگارو دوست داره چرا فرستادتش سراغ من؟منم با تحقیر زل زدم توی چشمای نگار نفرتم،سردیم همه و همه باعث ترس توی چشماش شد با صدایی که نفرت توش موج میزد گفتم:

-خوب اینا به من چه؟

نگار که هنوز به چشمام خیره شده بود با من من گفت:

-اخه.اخه.گفته نامزدید.روش نمیشه بهت بگه ازت بدش میاد.

و سریع نگاهش رو از چشمام گرفت،نفس حبس شدم رو آزاد کردم،خیالم راحت شد آوید چیزی نمی دونست و به نگارم نگفته بود نامزد نیستیم آوید با نگار بازی می کنه بدون اینکه بفهمه نگار می خواست با من بازی کنه بدون این که من بفهمم و با این حرفش بازیش برایم رو شد.خونسرد گفتم:

-من به آوید اعتماد دارم.اگه غیر از این هم باشه منتظر می مونم خودش بهم بگه.

یه لحظه نگاهم به پشت نگار خیره موند آوید بود که داشت با لبخند آرامش بخشی بهم نگاه می کرد بدون اینکه حضورش رو اعلام کنم به چشماش خیره شدم نگار با حرص و عصبانیت گفت:

-غیر از اینه.آوید از تو بدش میاد روش نمیشه بهت بگه.

آوید با همون لبخند سری به نشونه ی نفی تکون داد.

نگار ادامه داد:

-اگر هم غیر از این نباشه.آوید از سرت زیاده.ببین دختر خانم این کفش زیادی برایت بزرگه.

آوید شیطنت چشماش اوج گرفت و برایم چشمکی زد انگار جون گرفتم که گفتم:

-ولی کفش من کیپ پامه.اندازه ی اندازه.

لبخند آوید پهن تر شد.

نگار با عصبانیت گفت:

-دِ اندازه نیست دختر خوب.اندازه نیست.

با فکری توی مغزم هون طور که به آوید نگاه می کردم گفتم:

-من کفشامو با سایز درست می خرم.کلا از جنس دست دوم خوشم نمیاد.کفش من باید کفش من باشه.نه اینکه قبل از من برای هزار نفر باشه.

نگار با گنگی بهم خیره شد و لبخند آوید جمع شد مطمئنا فهمید منظورم خودش بود این حرف و از قصد زدم دلم نمی خواست اگه آوید بهم علاقه نداره،متوجه علاقه ی من بشه و از منم مثل بقیه ی دوست دختراش استفاده کنه دوست داشتم ازش مطمئن بشم،من کسی نبودم که بازیچه بشم.خیلی وقته تصمیم گرفتم با کسایی که می خوان بازیم بدن بازی کنم اگه یک درصد هم مطمئن بشم آوید قصد بازی با منو داره بد باهاش بازی می کنم.

نگار همون طور داشت گنگ نگاهم می کرد یه ان دلم برایش سوخت در حالی که از کنارش رد میشدم گفتم:

-این قبری که بالا سرش وایستادی گریه می کنی مرده توش نیست.خیلیا مثل تو بالا سرش بودن.

سرعتم رو تند کردم به آوید که رسیدم کنارش یه لحظه ایستادم و گفتم:

-بازی جالبی نیست.

خواستم برم که آوید مچ دستمو گرفت و گفت:

-برای هرکس که نباشه.کاری می کنم برای منو تو جالب بشه.می خوام به یه اندازه لذت این بازی رو ببریم.

برگشتم بهش نگاه کردم که لبخند مهربونی به من زد و دست مو فشار خفیفی داد.با این فشار خیره تر نگاهش کردم بعد هم دست مو از دستش کشیدم و سریع راه افتادم پشت سرم سونیا بدو بدو می اومد و صدام می کرد.کنارم که رسید با خنده گفت:

-دمت گرم خوب حالشو گرفتی.

با حرص گفتم:

-حقش بود دختره ی پتیاره.

سونیا با چشمای گشاد شده نگاهم کرد و گفت:

-رادا بی ادب شدی.وای وای وای.نچ نچ نچ.در ضمن من منظورم نگار نبود آوید بود 

با تعجب بهش نگاه کردم که خنده ی مرموزی کرد و گفت:

-مچ تو گرفتم خانم.قبل از اینکه شما آوید خان و ببینی و زل بزنی بهش بنده ایشون و زیارت کرده بودم. وای رادا موقع ای که بهش خیره بودی و ازش طرف داری می کردی و اونم رو ابرای بود می خواستم خفت کنم ولی بعدش با حرفی که زدی مثل سوزنی بود که بزنی به باد کنک.چنان بادش خالی شد و فهمید رو زمینه، نه رو ابرای که من حسابی حال کردم، معلوم شد دوست خودمی..ولی رادا معنی اون حرفش چی بود؟

-کی؟

سونیا- 

-کی؟اون دختره که انقدر حرفاش سطحی بود بچه اول ابتدایی هم می فهمید.منظورم آویده.

متفکر بهش نگاه کردم و گفتم:

-نمی دونم خودمم موندم که معنیش چی بود.

-شما ها کجا موندید.

با صدا مژگان به سمتش برگشتیم با خنده گفت:

-آوید اومد دنبالتون خودشم موند؟حالا کجاست؟

بعد نگاهش رو به پشت ما انداخت و گفت:

-آهان اومد بدوید بریم.

سونیا به مژگان گفت:

-ما که نمی تونیم با این ریخت بیاییم بیرون میریم بالا سر سه سوت آماده می شیم میایم.

مژگان – 

-باشه ولی زود اومدیدا.

-باشه ای گفتیم 

و قبل از رسیدن آوید سریع به هتل رفتیم خودمونو توی اسانسور انداختیم و به اتاقمون رفتیم تند اماده شدیم و به  بچه ها پیوستیم با شرمندگی گفتم:

-ببخشید تقصر من بود منتظر موندید.

رضا با مهربونی گفت:

-عیب ندار در ضمن زیاد نبود.ما هم از محیط اینجا لذت بردیم.

توی دلم گفتم: 

-اره جون عمت اونم با این هوا کاملا لذت بردی.

سوار ماشین شدیم.و به پاساژا رفتیم هرکس از در پاساژ برای خودش راهی رو پیش گرفت بقیه رو نمی دونم ولی منو سونیا با هم بودیم چون اخلاق خرید همو خیلی خوب می دونستیم و با هم می ساختیم هنوز دو تا مغازه بیشتر نرفته بودیم که گوشیم زنگ خورد بلوز رو روی پیش خوان گذاشتم و توی کیفم دنبال گوشیم گشتم وقتی پیداش کردم اسم آوید روش چشمک میزد با دیدن اسمش قلبم یه جوری شد به قلبم اخم کردم و به  خودم تشر زدم رادا آدم باش! بهش محل نذاشتم وگوشیم همین طور که زنگ می خورد توی دستم نگهش داشتم و بقیه ی لباسا رو نگاه کردم سونیا علامتی به گوشیم داد و گفت:

-چرا برش نمی داری.

-حوصله شو ندارم.

سونیا اخمی کرد و گفت:

-خوب شاید کاریت داشته باشه.

-کاری نداره،اگه مشکی بود مژگان یا شادی زنگ میزدن.اینم حتما حوصلش سر رفته.

بعد از قطع تماس سریع گوشیم رو سایلنت کردم و دوباره پرتش کردم توی کیفم.از گوشی سونیا هم مطمئن بودم چون همیشه ی خدا سایلنت بود یا خاموش دوباره مشغول برسی لباسا شدم ولی حواسم پیش هیچ کدوم نبود.نکنه آوید کاری داشته باشه؟وای.نکنه بلایی سرش اومده باشه؟آخه چه بلایی می تونه سرش اومده باشه؟الان مطمئنا سرش به یه دختری چیزی گرمه،پس چرا من باید نگران باشم؟وای خدا.نونم کم بود؟ابم کم بود عاشق شدنم چی بود این وسط؟به خاطر تعطیلات عید همه جا خیلی شلوغ بود منو سونیا از اون مغازه اومدیم بیرون مغازه ی بعدی یه مغازه ی نقره فروشی بود به خاطر علاقه ی زیاده سونیا به نقره رفتیم توی مغازه خدارو شکر شلوغ نبود به جز ما یه پسر و دختر بودن و دو تا پسر که یکی شون صاحب مغازه بود و اون یکی پسر هم دوستش بود منو سونیا مشغول دیدن بودیم که اون پسر و دختر رفتن صاحب مغازه سمت ما اومد و گفت:

-در خدمتم.

سونیا یکی از دست بندای توی ویترین رو نشون داد و اونو ازش درخواست کرد پسر هم با خوش اخلاقی هر چی می خواستیم در اختیارمون میذاشت سونیا بعد از کلی زیر و رو کردن مغازه یه دست بند دوتایی خیلی ظریف و زیبایی انتخاب کرد موقع پرداخت که شد سونیا شروع به چونه زدن کرد کلا برای هر خریدی کارش این بود اگه روش می شد فکر کنم برای ادامسم تخفیف می خواست.و یه عادت بد دیگه ای هم که داشت این بود که موقع چونه زدن اصلا کاری نداشت صاحب مغازه کیه؟زنه مرده؟باهاش کلی شوخی می کرد و در آخرم نرمش می کرد که من با این کار کاملا مخالف بودم و هر وقت هم بهش می گفتم در جوابم می گفت:

-رادا چقدر تو ساده ای اینا کلی روی اجناس شون می کشن تازه ما کلی هم تخفیف بگیریم باز هم ازش سود می برن.

سونیا بعد کلی شوخی و خنده بالاخره پول و پرداخت کرد از مغازه اومدیم بیرون سونیا چشمش به عروسک فروشی خورد و سریع گفت:

-وای رادی چه عروسکای نازی بدو بیا.

و خودش سرعت قدماش و زیاد کرد من هم در حالی که به خاطر ذوقش لبخند میزدم اروم به اون سمت رفتم که کسی از پشت سر صدام کرد برگشتم دوست صاحب نقره فروشی بود به کنارم که رسید لبخند پهنی زد و گفت:

-ببخشید که مزاحم شدم.

تعجب کردم.فکر کردم چیزی جا گذاشتیم برای همین لبخند متینی زدم و گفتم:

-خواهش می کنم.

در کمال تعجب من کارتی رو جلوم گرفت و گفت:

-اگه میشه اینو بدید به دوست تون.خوشحال میشم که.

یهو کسی از توی دستش با شدت کارت و کشید متعجب به سمت اون برگشتم چشمام از زور تعجب چهار تا شده بود آوید سرخ سرخ با رگای بیرون زده واقعا چهره اش وحشتناک شده بود در حالی که کارت و مچاله می کرد با صدای دورگه ای که پر از حرص بود گفت:

-خوب خوشحال میشی که چی.

پسره که از اون بچه پرو ها بود یه تای ابروشو بالا انداخت و گفت:

-ببخشید شما؟

آوید از لای دندوناش گفت:

-نامزد همونی که الان داشتی بهش می گفتی خوش حال میشی.

با اخم بهش نگاه کردم مثل اینکه واقعا باورش شده که من نامزدشم.پسر که تازه دوزاریش افتاده بود با پرو گری خندید و گفت:

-آهان سو تفاهم شده من کاری با نامزد شما ندارم.

آوید به سمتش یورش برد سریع رفتم جلوش وایستادم و دستم رو روی سینش گذاشتم و گفتم:

-آوید.ولش کن.

آوید اخم وحشتناکی بهم کرد و با همون عصبانیت دست مو محکم توی دستش گرفت و رو به پسر گفت:

-تو غلط می کنی کاری باهاش داشته باشی.گم شو تا نزدم لهت نکردم.

پسره که دید اوضاع خرابه فلنگو بست.آوید هم با عصبانیت دست منو کشید و دنبال خودش برد با یاد سونیا دست مو از دستش بیرون کشیدم که با عصبانیت و چشمای سرخ به سمتم برگشت تا رفت دهن باز کنه سریع گفتم:

-سونیا.

از لای دندونای کلید شدش بدون توجه به حرف من گفت:

-چرا تلفن تو جواب ندادی.

هول کردم ولی سریع به خودم مسلط شدم اب دهنو قورت دادم و با خونسردی گفتم:

-مگه به گوشیم زنگ زدی؟وای روی سایلنت بود نفهمیدم.حالا کاری داشتی؟

از این همه خونسردی حرصش گرفت همون موقع یه دفعه منو کشید توی بغلش حس خوبی بهم دست داد ولی من رادا بودم،سریع خودم و از بغلش کشیدم بیرون و با اخم بهش نگاه کردم که با همون قیافه ی قبلش ولی لحنش اروم شده بود گفت:

-مرتیکه ی احمق این همه جا از قصد می خواست از پشت تو رد شه.منم نذاشتم.

بعد هم توی چشمام نگاه کرد و گفت:

-بازی جالبی میشه.حسرت به دل شون میزارم.

با گنگی بهش زل زدم که بدون توجه به نگاهم گفت:

-سونیا کجاست؟

اشاره ای به مغازه ی عروسک فروشی کردم و گفتم:

-رفت اونجا.

دستمو محکم گرفت و راه افتاد تا رفتم دست مو از دستش بکشم بیرون با قیافه ی برزخی به چشمام زل زد نمی دونم توی چشماش چی دیدم که خفه خون گرفتم و دنبالش راه افتادم،به مغازه ی مورد نظر که رسیدیم وارد شدیم سونیا با دیدن من برگشت ولی تا آوید و با اون قیافه دید چشماش چهار تا شد هول کرد و رو به آوید گفت:

-سلام.

آوید با همون چشمای عصبانی سرش و کج کرد و گفت:

-سلام سونیا خانم.

سونیا که هول کرده بود بی خودی خندید و رو به من گفت:

-می گم.می گم رادا.ب.بیا اینو ببین.

به جون سونیا دعا کردم دستم داشت له می شد با ذوق گفتم:

-الان 

و تا رفتم دست مو آزاد کنم آوید محکم فشار داد دستم درد گرفت نمی دونم چرا مقابلش خفه شده بودم تا نگاهش کردم خیره شد به چشمام و سرش و کج کرد معنی کاراش و نمی فهمیدم خنده ی زورکی کردم و گفتم:

-می خوام برم اونا رو ببینم.

آوید به اجبار دست مو ول کرد،منم سریع پرواز کردم پیش سونیا و خودم و سرگرم نشون دادم.

سونیا آروم کنار گوشم گفت:

-این چشه.وای رادا چشماش مثل میرغضبه.

با ترس زیر چشمی عقب و نگاه کردم به دیوار تکیه داده بود و ما رو نگاه می کرد وقتی مطمئن شدم صدامون رو نمی شنوه آروم به سونیا گفتم:

-هیـس.بعدا بهت می گم.

و خودم و مشغول دیدن عروسکا کردم از این رفتار آوید دو تا حس متفاوت داشتم هم خوشحال بودم هم عصبی اصلا تکلیفم با خودم روشن نبود،شاید هم هم نشینی با آوید این بلا رو سرم آورده، تعادلم رو از دستم دادم.بد از انتخاب عروسک بیرون اومدیم آوید تا اومد دوباره دست مو بگیره دست مو عقب کشیدم و بهش اخم کردم اونم با اخم یه تای ابروش رو بالا انداخت و منتظر نگاهم کرد، کفرم در اومد و گفتم:

-این کارا چه معنی می ده آوید؟

با اخم وحشتناکی نگاهم کرد و گفت:

-خوشت میاد هر کی از راه رسید بهت نزدیک بشه؟اگه خوشت میاد بگو!

مغزم هنگ کرد چشمام چهار تا شد و با عصبانیت گفتم:

-می فهمی چی می گی؟

آوید که سعی می کرد تن صداشو پایین نگه داره گفت:

-اره می فهمم.مانتوت انقدر تنگ و کوتاهه که هر بی ناموسی به خودش اجازه می ده بهت نزدیک بشه و نگات کنه.بهت که شماره میدن نیشت تا بنا گوشت بازه به جای اینکه سیلی بزنی تو صورتش.وقتی هم می خوام دست تو بگیر که بفهمن صاحب داری این جوری می کنی..

داغ کردم تا خواستم داد بزنم سونیا با التماس گفت:

-رادا تو رو خدا اینجا نه.بیاید بریم بیرون مردم دارن نگاه می کنن.

و بعد با سرعت دست مو گرفت و کشید.تا سوار ماشین شدیم دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم و با صدای بلند فریاد زدم:

-توی بی ناموس برای من حرف از ناموس و ناموس پرستی می زنی؟تو که انقدر شعور نداری درباره ی چیزی که نمی دونی بپرسی؟اصلا به تو چه؟ها؟به تو چه مربوط؟اره اصلا دلم می خواد.

آوید وسط حرفم پرید اونم با داد گفت:

-من بی ناموسم؟منی که نمی خوام اون اشغالا نگاهت کنن؟

-اره بی ناموسی؟اگه می دونستی ناموس چیه که با دخترای مردم اون کارا رو نمی کردی.اونام ناموس کسی هستن.

آوید با عصبانیت و حرص گفت:

-تا کی می خوای گذشت مو به روم بیاری.هر موقع هر چیزی میشه تو گذشته ی منو وسط می کشی.

-گذشته.هه.چه حرف خنده داری.وسط می کشم،تا ببینی،تا بفهمی.تو هم جز همون اشغالای بی ناموسی.بعدشم چرا فقط برای من بدبخت آقا بالا سر شدی؟سونیا، شادی و مژگانم مانتو هاشون کوتاهه فقط اشغالا به من نگاه می کنن؟

دولا شد توی صورتم گفت:

-اره.جلوی چشم من فقط به تو زل میزنن.

چرا این چرتو پرت می گفت؟دلم می خواست غیرتیش کنم و از حرص دادنش لذت ببرم که یاد مادر جون افتادم همیشه به منیر جون نصیحت می کرد هر کاری می کنی فقط با غیرت مرد بازی نکن که با دم شیر بازی کردی.

-مگه لوچی که فقط من جلو چشمتم؟بعدشم به جای اینکه سر من داد بزنی و زود از کوره در بری بپرس چی شد؟چرا اینطوری شد؟فهمیدی؟درباره ی اون پسره.می خواست به سونیا شماره بده نه من. بعدشم اگه مانتوی کوتاه می پوشم به خودم مربوطه.نه تو.فهمیدی؟تو هم به جای اینکه تو کارای من دخالت کنی بهتره بری به کاری خودت برسی ادم ناموس پرست.

ناموس پرست رو با تیکه گفتم آوید با حرص سرش و به سمت پنجره برگردوند و گفت:

-اگه ناموس پرست نبودم الان اینجا نبودم.اگه.اگه.

به سمت من برگشت هنوز عصبانی بود ولی لحنش اروم شده بود:

-رادا من خیلی وقته که.دور اون کارام و خط کشیدم.رادا به جان خودت خیلی وقته.

حرصم گرفت خیلی برایش مهم بودم جونمم قسم می خورد؟

-هی پسر،جون عمت!من جون مو از سر راه نیاوردم که راه به راه بهش قسم بخوری.

چهره ی عصبانی آوید رنگ عوض کرد،توی چشماش غم موج زد از تک تک اجزای صورتش ناراحتی می ریخت لبخند تلخی بهم زد و به  رو به رو خیره شد منم فکر کردم ادم قحط بود من عاشق افتاب پرست شدم؟

آوید دوباره با چشمای غمگینش بهم نگاه کرد و گفت:

-رادا تو هیچی نمی دونی.هیچی.یعنی واقعا نمی فهمی؟

با عصبانیت بهش نگاه کردم و با متلک بهش گفتم:

-چرا می فهمم.آدم ناموس پرست.

آوید پوزخند صداداری زد و گفت:

-اره رادا.اره.به جان اونی که دوستش دارم،می پرستمش،از خودم برایم عزیزتره، بعد از خدا دارو ندارم، هستیم توی یک کلمه خلاصه میشه اونم اسم اونه قسم می خورم.خیلی وقته این بی ناموسیا رو ترک کردم.خیلی وقته رادا،اگه برای نگار بهم می گی بی ناموس باید بهت بگم،اون می خواست باهام دوست بشه ولی من کسی نیستم که با بدو بی راه طرف و رد کنم هرچی باشه اونم غرور داره رفتم باهاش حرف زدم متقاعدش کردم که نامزد دارم حالا اگه اون مشکل داره مطمئنا من نباید به جاش جواب پس بدم.باور می کنی رادا حرفام و؟

معدم می سوخت خیلی بد می سوخت.قلبم فکر کنم دیگه نمیزد خیلی خودم و کنترل کردم که آروم باشم و تا آخر حرفاش گوش کنم، خدایـا چرا من انقدر بدبختم؟چرا باید وقتی عاشق کسی بشم که دلشو به یکی دیگه داده؟کلمات آوید توی مخم مثل خار بودن و همه ی رگای مغزم و سوراخ می کردن. دوستش دارم،می پرستمش.خدا پس من چی؟بغض کرده بودم با صدای آوید به خودم اومدم ولی بهش نگاه نکردم تا به حال زارم پی نبره.

-رادا باور می کنی.برایم مهمه.فقط بگو باور می کنی.

چرا باید برایش مهم باشه؟شاید برای اون دختره.توی صداش التماس موج میزد یکی نبود بهش بگه نکن دل من داره می ترکه بسکه التماس کرد و دیده نشد!

با صدایی که سعی می کردم نلرزه برای همین تنش خیلی پایین بود گفتم:

-اره.

آوید با تردید گفت:

-واقعا؟؟

چشمام و برای آرامش خودم بستم و سرم و تکون دادم.یعنی اره.آوید با ذوق گفت:

-رادا منو که می بخشی؟به خدا هر چی گفتم و هر کاری کردم به خاطر خودت بود.

قلبم خیلی نامرتب میزد از خودم پرسیدم می تونی ببخشیش؟مگه می شه نبخشمش؟حتما می بخشش!احساس خفگی می کردم با این حال گفتم:

-می دونم.اره.

آوید با خوشحالی خندید و دستاش و مثل بچه ها بهم کوبید و گفت:

-خوب پس مشکل حل شد بریم به بقیه ی خریدمون برسیم.

چه ذوقیم می کنه.بخوره تو سره اون دختره ی بد ترکیبه،زشت حالا که زد توی برجک من با خوشحالی میگه مشکل حل شد به بقیه ی خریدمون برسیم،اخه لندهور مگه برای ادم جون می زاری برای اینکه حرصمو نشون ندم از بینه دندونای کلید شدم گفتم:

-نه لطفا بریم هتل خستم.

آوید نفس عمیقی کشید و با ناراحتی به سمتم برگشت این و از سنگینی نگاهش می شد فهمید با صدای آرومی گفت:

-ناراحتی هنوز از دستم؟رادا باور کن به خاطر خودت بود.

-نه آوید خستم ظهر هم نخوابیدم اگه میشه برسونم هتل وگرنه.با تاکسی می رم.

آوید در حالی که ماشین و روشن می کرد با حرص گفت:

-خوب دیگه چی.داشتی می گفتی.که با تاکسی می ری؟

بدون اینکه جواب شو بدم سرم و به پشتی ماشین تکیه دادم،دست کسی رو روی شونم حس کردم سونیا بود.هه پس اونم فهمید بدبخت تر از من کسی نیست.گفتم که این عشق مثل زهر می مونه.

به هتل که رسیدیم نفس عمیقی کشیدم و دوباره نقاب همیشگی رو زدم با چهره بی تفاوت از ماشین پیاده شدم سونیا هم در عقب و باز کرد و سریع پیاده شد رو به آوید گفتم:

-ممنون که رسوندیم.

بعد به سمت سونیا برگشتم و گفتم:

-تو نمی خوای بری به خریدت برسی.

سونیا با ناراحتی بهم اخم کرد و گفت:

-نه.

برگشتم سمت آوید و گفتم:

-تو برو دیگه خداحافظ.

بدونه اینکه منتظر جواب باشم سریع رفتم به سمت هتل سونیا توی راه همش با نگرانی بهم نگاه می کرد وارد اتاق که شدیم لبخند نصفه نیمه ای برایش زدم و گفتم:

-حالم خوبه.یعنی بهتر از این نمیشه.سونیا نگران نباش.

لباسامو درآوردم مسکنم رو خوردم تا بلکه درد معدم اروم بشه و بعد خودمو روی تخت انداختم بغض بدی توی گلوم بود ولی نمیزاشتم سرباز کنه.مسکنم خیلی زود اثر کرد.درد معدم اروم شده بود ولی انقدر فکر توی مغزم بود که فضای اتاق برایش کوچیک بود سریع بلند شدم و لباس پوشیدم وقتی به خودم اومدم نگاهم روی سونیا ثابت موند که اماده شده کنار در ایستاده بود با تعجب گفتم:

-مگه تو هم میایی؟

با ناراحتی سری تکون داد و به اجبار لبخند زد و گفت:

-من رفیق نیمه راه نیستم هر جا بری،چه بخوای،چه نخوای پشت سرت میام 

لبخندی به مهربونیش زدم و راه افتادیم سوار یکی از تاکسی های هتل شدیم و راه افتادیم نمی دونستم کجا فقط می دونستم داریم می ریم و دور می شیم،منم همین و می خواستم.به خودم که اومدم توی ساحل جلوی کشتی یونانی نشسته بودم و سونیا هم کنارم بود با اینکه اونجا اون وقت شب نسبتا شلوغ بود و هوای شرجیش بیشتر باعث خفگیم میشد اما آرامشی داشت که تا حالا هیچ جا پیدا نکرده بودم توی سکوت زل زدیم به تاریکی شب و صدای گوش نواز موجها از هر موزیک بی کلامی زیبا تر بود چقدر دلم می خواست الان گیتارم پیشم بود.آوید،آوید کجایی که ببینی با من چی کار کردی با رادا فرزانه. کی فکرشو می کرد روزی من اینجا با این حال نشسته باشم؟

این چند روز خیلی با خودم فکر کردم تصمیم گرفتم نزارم رادا بشکنه،حالا به هر شکلی که شده، هیجده سال نذاشتم از این به بعد هم نمی زارم، خیلی عادی رفتار می کردم و همه چیز رو مثل قبل توی خودم می ریختم منی که خدا خدا می کردم زودتر زمان مسافرت مون برسه الان خدا خدا می کنم زودتر تموم بشه،به طور نا محسوسی از آوید دوری می کنم چون نمی خوام بیشتر از این غده ی چرکی توی قلبم سرباز کنه،خنده داره برای همه جوانه ی زیبای عشقه برای من غده ی چرکی شاید سونیا راست می گه عاشق شدنمم به آدم نرفته.

فردا قرار بود برگردیم بچه ها همه ناراحت بودن ولی منو سونیا خوشحال بودیم وقتی سونیا رو می دیدم که با ناراحتی من ناراحت،با خوشحالی من خوشحال و با اخمم اخم می کنه شرمنده می شدم که چرا هیچ وقت قدرش و نمی دونستم.با زنگ گوشیم نگاه مو از سونیا گرفتم و گوشیم رو که روی تختم افتاده بود رو برداشتم آوید بود،از بعد اون روز دیگه باهام تماس نگرفته بود دکمه ی سبز رنگ و زدم و گوشی رو به گوشم چسبوندم:

-الو.

-سلام.

-سلام.کاری داشتی؟

آوید بعد از چند دقیقه مکث گفت:

-اره.می خواستم بگم با سونیا آماده بشید بریم خرید.اون روز که نشد.

سریع گفتم:

-نه مرسی نیازی نیست،الان هم تازه از بیرون اومدیم خسته ایم.ممنون که یادت بود 

آوید با صدای گرفته ای گفت:

-خواهش می کنم.به هر حال بهم خوردن برنامه ی اون روزتون تقصیر من بود.رادا.

یه لحظه جا خوردم آوید چنان اسم مو با التماس گفت که شکه شدم،بعد از چند ثانیه به خودم اومدم و گفتم:

-بله 

نفس عمیقی کشید و با همون صدای گرفته که لرزش و توش احساس می کردم گفت:

-هیچ وقت دروغ نگو نه تنها به من به هیچ کس دیگه.

چشمام چهار تا شد و گفتم:

-من کی دروغ گفتم؟

تن صداش کمی اوج گرفت و گفت:

-وقتی نبخشیدی لازم نیست بگی بخشیدم.بچه خر نمی کنی!

با گیجی فقط گفتم:

-آوید.

این بار اروم گفت:

-ببخشید.ببخشید.مزاحم آرامشت شدم.خداحافظ.

بدونه اینکه منتظر جواب من باشه قطع کرد شوکه شده بودم چند لحظه همین طور به گوشیم نگاه کردم آرامش من خیلی وقته از بین رفته،آرامشی که به زور به دستش آورده بودم با اومدن عشق تو از بین رفت، الان تو مزاحم آرامشم نیستی بلکه باعث آرامش می، که خودت داری ازم دریغش می کنی تا به خودم اومد با یاد حرفای آوید به خودم فحش دادم یعنی انقدر ضایع بودم نگاهم روی سونیا خشک موند بیچاره مثلا می خواست یه مسافرت با من بیاد که بهش خوش بگذره با یه تصمیم انی گفتم:

-سونیا پاشو.

سویا با گنگی گفت:

-هان.

-آهان.می گم پاشو بریم خرید.

-دیوانه شدی.الان.

-اره پاشو.

بی توجه به نگاه متعجب سونیا به مژگان که اونم دسته کمی از سونیا نداشت نگاه کردم و گفتم:

-چرا نشستی پاشو دیگه.

مژگان سریع دستاشو بالای سرش گرفت و گفت:

-منو بی خیال خستم فقط دلم خواب می خواد.

با تردید گفتم:

-مطمئنی؟

سرشو به نشونه ی اره تکون داد منم سریع لباسم رو عوض کردم گوشیم و برداشتم دستم چند لحظه روی شماره ی آوید ایستاد.ضربان قلبم تند میزد،نفس عمیقی کشیدم و روی اسمش رو فشردم و تماس برقرار شد بالاخره هر چی نباشه عاشقم،دلم نمی خواد حتی دقیقه ای ناراحت باشه،حالا درسته که اون منو نمی خواد،با یاد این موضوع قلبم از ناراحتی فشرده شد.هنوز بوق دوم نخورده بود که آوید سریع گوشی رو برداشت و با نگرانی گفت:

-الو.رادا.

با شنیدن صداش آرامشی سر تاسر وجودم و پر کرد لبخند ملایمی زدم و گفتم:

-هنوز رو حرفت هستی.

آوید با گیجی گفت:

-کدوم حرف.

-که بریم خرید دیگه.منو سونیا آماده ایم و تا یه ربع دیگه پایین یم اگه روی حرفت بودی بیا و گرنه خودمون می ریم.

و تماس رو قطع کردم و نفس عمیقی کشیدم مژگان حواسش به گوشیش بود ولی سونیا مانتو به دست با چشمای متعجبش بهم زل زده بود نگاه ملتمس مو بهش دوختم،لبخند محوی زد و سری تکون داد شروع به آماده شدن کرد سریع رفتیم پایین تا پامو نو از هتل بیرون گذاشتیم آوید خوش تیپ کرده تکیه داده بود به ماشینش سرش پایین بود وکفشاشو نگاه میکرد پیش خودم گفتم،بمیرم بچم چه سربه زیر شده با این فکر نا خودآگاه لبخندی روی لبم نشست که با سقلمه ی سونیا سریع جمعش کردم خدارو شکر آوید سرش پایین بود و ندید همین طور که به سمتش می رفتیم سونیا گفت:

-چه به موقعه.

لبخندم کش اومد که سونیا با بی رحمی گفت:

-یادت باشه رادا.اون مال تو نیست به خاطر خودت می گم که بهش دل نبندی.

با ناراحتی لبخندم و جمع کردم آوید با دیدن ما لبخند پتو پهنی زد و گفت:

-سلام به دخترای گل

بعد رو به من کرد و چشمکی زد و گفت:

-شما چه طوری خانم خانوما.

توی دلم قند اب شد ولی وقتی یاد حرف سونیا افتادم خودمو جمع کردم و با خونسردی یه تای ابروم رو بالا انداختم و گفتم:

-چیه خوشحالی آوید شایسته؟

با بدجنسی ابروهاشو بالا انداخت و با خنده گفت:

-حالا.حالا.

عقلم با نامردی گفت:

-حتما از عشقش خبری شده.

آوید به ماشین اشاره کرد و گفت: 

-بفرمایید.

با ناراحتی سوار ماشین شدیم و آوید بعد از روشن کردن پخش ماشین راه افتاد.بعد از پارک ماشین پیاده شدیم آوید با دیدن من اخمی کرد و راه افتاد قیافش خیلی عبوس شده بود تعجب کردم هنوز خیلی نرفته بودیم که باعصبانیت به سمتم برگشت درحالی که سعی می کرد صداش بالا نره گفت:

-مگه من نگفتم دوست ندارم مانتوی کوتاه بپوشی؟کوتاهیش بخوره تو سرم چرا انقدر تنگه؟

از حرف آوید تعجب کردم نگاه متعجب مو به مانتوم انداختم درسته کوتاه بود ولی به این شدتی که آوید می گفت تنگ نبود.نگاه متعجبم رفت سمت سونیا اونم بدتر از من بود اخه مانتوی سونیا خیلی تنگ تر و کوتاه تر بود تا خواستم دهن باز کنم آوید اومد دستمو گرفت و راه افتاد با ناراحتی گفت:

-اینم تنبیهت تا دیگه مانتوی کوتاه نپوشی

در حالی که خودمو ناراضی نشون می دادم ولی توی دلم قند اب می شد.چه تنبیه شیرینی.جدای از اخم و تخم آوید موقع نگاه کردن بعضی از پسرا و مردا همه چیز خوب بود تعجبم زمانی بیشتر شد که سونیا جلو آوید شماره گرفت و آوید با شیطنت گفت:

-آفرین سونیا ببینم چقدر شماره می گیری،اگه از شش تا بیشتر شد بستنی مهمون من.

سونیا با بدجنسی ابرویی بالا انداخت و گفت:

-شده برم التماس کنم هرچی کارت ویزیته جمع می کنم.

آوید خندید و گفت:

-فقط برای بستنیـی.؟

سونیا با شیطت ابروهاشو بالا انداخت و گفت:

-از تو بستی کندن هم غنیمته.

آوید در حال که به دست من فشار بیشتری می داد با لبخند گفت:

-خیلی خوب بهت همین جوری بستنی می دم ولی جون هر کی دوست داری ابروی ما رو نبر..

داشتم شاخ در میاوردم نه به زمانی که منو دید و با اون عصبانیت برخورد کرد،نه به الان و رفتارش با سونیا ،هر چی انتخاب می کردم و می خواستم بخرم آوید اجازه نمی داد که پول شو بدم و خودش سریع حساب می کرد عصبانی به سمتش برگشتم و گفتم:

-آوید این کارا یعنی چی؟خودم می خوام حساب کنم 

آوید با مظلومیت سرشو کج کرد و گفت:

-خوب خانم گل می خواستم مردت باشم.

مخم سوت کشید.یعنی چی؟گفتم:

-هـان؟

سونیا که کنارم ایستاده بود و اجناس مغازه رو زیرو رو می کرد با مسخره بازی گفت:

-آهان.

آوید بی توجه به سونیا گفت:

-منظورم اینکه زن وقتی یه مرد کنارشه دست توی جیبش نمی کنه.

الهی بمیرم برایش.عقده ی مردیت داره بچم.نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

-خوب برو اون طرف وایسا تا کنار من نباشی ومن خودم پول شو حساب کنم.

با تخسی ابرو بالا انداخت و گفت:

-نچ،نمی خوام.

منم بدتر از اون گفتم:

-منم نمی خوام که تو حساب کنی.

سونیا میانه داری کرد و خیلی خونسرد گفت:

-رادی چی کارش داری بچه جو گیر شده می خواد حساب کنه.ولش کن

بعد هم به سمت آوید برگشت و گفت:

-تو هم حساب کن تا جونت بالا بیاد.اصلا بیا کنار من وایسا مال منو حساب کن 

هرکای می کردم آوید نمیذاشت حساب کنم منم زدم به بی خیالی و کلی سوغاتی برای منیر جون و پدربزرگ و شکرانه و محمد خریدم،و بعد از کلی التماس سونیا اجازه داد به عنوان یادگاری برای عمو و خاله ساره هم چیزی بگیرم آویدم که نمی دونم چش شده بود با ذوق همه ی اونا رو که حساب می کرد هیچ. کلی هم لباس برای من می خرید که حرصم رو دراورده بود ولی پیش خودم نمی تونستم اعتراف نکنم که از بودن آوید کنار خودم لذت می بردم و کلا روی فرش نبودم و توی عرش سیر می کردم.

بعد از کلی خرید آوید ما رو به کافی شاپ برد و طبق قولی که بهمون داده بود برامون بستنی گرفت ونذاشت هیچ چیز دیگه ای سفارش بدیم،به جرئت می تونم بگم بهترین شب زندگیم بود لباسایی رو که آوید خودش برایم انتخاب کرده بود رو توی ذهنم هک کرده بودم و پیش خودم می گفتم اگه می تونستم میذاشتم شون توی ویترین و از صبح تا شب شب تا صبح بهشون زل میزدم چون مطمئن بودم دفعه ی بعدی وجود نداره آوید کس دیگه ای رو دوست داشت و به زودی به اون ملحق می شد با یاد آوری این موضوع حالم گرفته شد چیزی مثل یه توپ بزرگ توی گلوم جا خوش کرد نفس عمیقی کشیدم بلکه بغضم رو بخورم اما نشد قاشق پر بستنی رو کردم توی دهنم ولی بازم پایین نرفت به خودم تشر زدم هی رادا جمع کن خودتو دختر.این چه وضعشه؟می خوای همه چیزی رو خراب کنی؟ارم باش اروم.وقتش که برسه می تونی خودتو خالی کنی از این بغض و کینه.دیگه نمی تونستم بقیه ی بستنی مو بخورم و شروع کردم باهاش ور رفتن،خوش به حال این بستنی،حتی اینم از من خوشبخت تره که می تونه بره توی بدن آوید. کلافه شده بودم داشتم به بستنی هم حسودی می کردم.دوست نداشتم،نه من این رادا رو دوست نداشتم.رادا هیچ وقت حسودی نمی کرد محکم باش دختر.حس بدی داشتم با صدای سونیا به خودم اومدم و با تعجب بهش نگاه کردم و گفتم:

-چی گفتی؟

با نگرانی بهم زل زد و گفت:

-حالت خو به رادا.چرا بستنی تو به این روز دراوردی؟

نگاهی به ظرف بستنیم انداختم اه از نهادم برخواست قاشق رو توی ظرف رها کردم و به پشتی صندلی تکیه دادم از بس به بستنی ور رفتم بودم همش اب شده بود نگاهم به سمت آوید کشیده شد که با ناراحتی داشت به من نگاه می کرد وقتی نگاهم رو متوجه خودش دید با ناراحتی گفت:

-می خوای بگم برایت عوض کنن؟

از ناراحتیش حس بدی پیدا کرد صاف سر جام نشستم و گفتنم:

-نه مرسی خیلی خستم.

آوید سری تکون داد و گفت: 

-اره می دونم.

نگاهش طوری بود که انگار می گفت:

-اره خودتی.!!!

سونیا سریع گفت:

-وای راست می گه منم خیلی خستم فقط فرق منو رادا اینه که من خسته که باشم گشنم میشه ولی رادا نه.

آوید نگاه بدی به سونیا کرد که خفه خون گرفت و ساکت شد بعد هم با ناراحتی از جا بلند شد و گفت:

-بریم.

و خودش زودتر از ما از کافی شاپ خارج شد سونیا با دست به کمرم زد و گفت:

-اینم مثل خودت دیوانه س خدا خوب درو تخته رو با هم جور کرده.

با ناراحت به سونیا نگاه کردم و گفتم:

-آوید برای من نیست.اون کس دیگه ای رو دوست داره.

بدون توجه به سونیا با ناراحتی سرمو پایین انداختم انداختم و به سرعت قدمام افزودم آوید کلافه توی ماشین نشسته بود با ناراحتی کنارش نشستم و لبخند نصفه نیمه ای بهش زدم که آوید یه دفعه گفت:

-عاشقی.

همین لبخندم از روی لبم پرید و با حرص گفتم:

-حالت خوبه؟این تویی که عاشقی نه من.

آوید با دو دلی بهم خیره شده بود که سونیا هم سوار ماشین شد،آوید بدونه اینکه چیزی بگه راه افتاد.

عصر ساعت چهار پرواز داشتیم قرار بود صبح اول وسایلا مونو مرتب و اماده کنیم بعد برای آخرین بار کنار دریا بریم بعد از اینکه لباس پوشیدیم کنار دریا رفتیم،با پیشنهاد بچه ها جت اسکی اجاره کردیم اول از همه شادی و رضا رفتن و رایا رو به مژگان سپردن بعد هم مژگان و پویان نوبت ما که شد منو سونیا گفتیم با هم میریم اما پسره که مسئولش بود گفت: 

-تنهایی از پسش برنمیایم 

و خواست همراهیمون کنه که آوید با اخم رو به پسره گفت:

-لازم نکرده شما برید خودمون هستیم.

بعد هم نگاهش رو به رضا دوخت و گفت:

-سونیا با تو.منم با رادا 

معذب پشت آوید نشستم با شیطنت بهم نگاه کرد و گفت:

-قول می دم نخورمت بیا جلوتر اگه سرعت بگیرم افتادی.

رضا و سونیا حرکت کرده بودن که من کمی به آوید نزدیک شدم ولی نه اون قدر که بهش بچسبم با دستام بزوهاشو گرفتم آوید خنده ی بلندی کرد و با بدجنسی و شیطنت گفت:

-بزن بریم.

و بعد با سرعت راه افتاد،اب به پاهام می ریخت ولی وحشتناک ترش این بود که آوید داشت خیلی جلو می رفت،رضا بهش علامت می داد نره ولی آوید به گوشش نمی رفت منم از ترس زبونم بند اومده بود و از ترس این که توی اب بیوفتم به آوید چسبیدم و دست مو دو کمرش حلقه کردم و چشمامو بستم و سرم و به شونش تکیه دادم اونم با بدجنسی سرش رو کمی به عقب متمایل کرد و گفت:

-دیدی بردم.

و بعد خنده ی مستانه ای کرد و با مهارت دور زد من که از ترس هیچی نمی فهمیدم فقط انقدر به آوید سفت چسبیده بودم که مطمئن بودم اگه یکی مون قابلیت انحلال پذیری داشت حتما توی اون یکی حل میشد آوید وقتی کنار ساحل ایستاد رضا با عصبانیت اومد جلو و گفت:

-احمق حواست کجاست نزدیک بود خودتو نو به کشتن بدی مگه ندیدی منطقه ی ممنوعه کجاست؟

آوید با خنده و شیطنت گفت: 

-می ارزید 

و به  من اشاره کرد تازه متوجه شدم هنوز آوید و سفت چسبیدم سریع ازش جدا شدم همه ریز ریز می خندیدن خواستم بیام پایین ولی نتونستم رضا با لبخند مهربانی کمکم تا از جت پایین اومدم و اخمی به آوید کردم که خندش بیشتر شد و سریع کنار سونیا رفتم که با خنده ی مرموزی گفت:

-به بعضیا خوش گذشت؟

به سونیا هم اخم کردم که به زور خندش و نگه داشت و با مظلومیت گفت:

-با تو که نبودم.به تو که معلوم بود خوش نگذشته.آوید و می گم.

با تحکم گفتم:

-سونیا...

حالت جدی به خودش گرفت و گفت:

-چشم خفه شدم.

نگاهم به آوید خورد همین طور که داشت با پویان حرف میزد به من نگاه می کرد تا نگاهم رو روی خودش دید چشمکی بهم زد و نگاهش رو به پویان دوخت با بدبختی و اروم گفتم:

-چرا داره منو به خودش وابسته می کنه؟

و بعد با درموندگی به سونیا چشم دوختم اونم حال بهتری از من نداشت با محبت گفت:

-رادا انقدر خودخوری نکن فقط همین امروزه بعد آوید و به خیر ما رو به سلامت.

دوباره نگاهم رو به آوید دوختم و با بغض گفتم:

-تو به  من می گویی؟

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

چه تفاوت داد؟باد از هر طرف امد، امد 

خانه ی ما ز درون طوفانی است !

سونیا – 

-راداا 

نفس عمیقی کشیدم و بغضم رو قورت دادم و گفتم:

-جانم،چیه؟

خنده ی تلخی کردم و گفتم:

-نگران نباش، من چشیدم این تنهایی ها رو.اینم روش.

همراه بچه ها راه افتادیم سمت هتل بعد از نهار وسایلامونو جمع کردیم و سمت فرودگاه رفتیم،آوید طبق معمول کنارم بود ولی من ازش دوری می کردم نگاه متعجبش روی خودم حس می کردم ولی بی توجه به نگاهش راه خودم رو پیش گرفتم،تصمیم داشتم این بار واقعا ازش دوری کنم تا بلکه این مرض لاعلاجم درمون بشه.

به فرودگاه تهران که رسیدیم کلی از بچه ها تشکر کردیم و همراه آوید راه افتادیم این بار از قصد عقب نشستم که آوید با تعجب و ناراحتی برگشت عقب و نگاهم کرد در حالی که سرم و به پشتی تکیه می دادم گفتم:

-ببخش آوید من خسته بودم برای همین سونیا جلو نشست.

آوید بی هیچ حرفی برگشت و راه افتاد.با احساس ایست ماشین چشمامو باز کردم جلوی خونمون بودیم نگاه عمیقی به آوید انداختم و توی دلم گفتم،

-خدافظ عشق من.

ولی وقتی پیدا شدم رو به آوید گفتم:

-ممنون لطف کردی ما رو رسوندی در ضمن سفر خوبی بود.

آوید با ناراحتی سرشو پایین اداخت و گفت:

-می تونست بهتر از اینم باشه.ولی.

لبخندی به روش زدم نمی دونم چرا اجازه ندادم حرفش و ادامه بده برای همین وسط حرفش اومدم و گفتم:

-ولی و اما نداره سفر خوبی بود تو هم برو خونه و استراحت کن.

لبخند کم جونی زد و گفت:

-یعنی دعوتم نمی کنی بیام تو؟

خیلی ریلکس گفتم:

-نه، چون هم منو سونیا خسته ایم هم تو.

سونیا به شوخی گفت:

-بهتره بری آوید تا رادا با کتک از کوچه هم بیرونت نکرده.

آوید با لبخند بهم خیره شد و گفت:

-اونم شیرینه؟

منو سونیا گنگ با هم گفتیم:

-چی؟

خندید و گفت:

-هیچی مواظب خودتون باشید.

و تک بوقی برای ما زد و به  سرعت ازمون دور شد با رفتنش احساس کردم تیکه ای از وجودم و با خودش برد چقدر دلم می خواست دنبال ماشینش می دویدم و التماس می کردم انقدر نامرد نباشه و قلب مو بهم بده.قلب مو بده تا شده به زور به کس دیگه ای بدمش تا فکر و ذکر آوید از سرش بپره آوید شده بود خدا و قلب من شده بود یه بنده ی مومن و تا جون داشت می پرستیدش.اخ خدا دیگه نمی تونم بگم همه ی وجودم تو رو می پرسته خودم تو رو میپرستم و قلبم آوید و.

عید تموم شد و دانشگاه ها باز شد هفته ی اول که کسی به کسی نبود ما هم جیم شدیم و رفتیم خونه وقتی سوغاتی ها رو به منیر جون دادم بغض کرد و گفت:

-این کارا چیه دختر ما که توقع چیزی ازت نداشتیم.

لبخندی زدم و گفتم:

-میدونم،اینا هم یادگاری از طرف منه.

ولی دلم فریاد میزد:

من و آوید.چقدر از بودن اسمش کنار اسمم ذوق می کنم احساس بچه ای رو دارم که جایزه ی دلخواه شو می گیره.ولی این ترحمی بیش نبود این جایزه ی دل خواه هیچ وقت مال من نمی شه.اون به کس دیگه ای تعلق داره،نه به من.

به تهران که برگشتیم با سونیا پیش شکرانه رفتیم و سوغاتی های اونم دادیم شکرانه هر چی اصرار کرد بمونیم قبول نکردیم و به خونه برگشتیم آوید توی این چند وقت حداقل روزی یک بار رو تماس می گرفت گاهی جواب نمی دادم که انقدر زنگ میزد مجبور می شدم جواب شو بدم اونم انگار چیزی ازم طلب داره انقدر داد و بیداد می کرد حالا واقعا می فهمیدم دادشم دوست دارم ولی یه بار مجبور شدم برخلاف میلم بهش بگم دیگه سرم داد نزنه و گرنه دیگه کلا جواب تو نمی دم،بعد شم تلفن و قطع کردم ظهر که از دانشگاه اومدم بیرون آوید و منتظر خودم دیدم پشت سه چهار تا از بچه ها پنهان شدم تا منو نبینه بعد هم سریع رفتم دفتر خدا رو شکر می کردم کسی نبود که بیاد دفتر،عصر هم که می خواستم از دفتر بیام بیرون آوید و منتظر دیدم هر چی فحش بلد بودم به خودم دادم و دوباره برگشتم تو سوار اسانسور شدم و رفتم توی پارکینگ در پارگینگ خیلی عقب تر از آوید بود برای همین منو نمی دید خودمم تعجب کرده بودم از کارام وقتی می دیدمش از خوشحالی قلبم میومد توی حلقم و ضربانش تند می شد ولی وقتی یاد عشق و عاشق شدنش میوفتم مقابل خودم در می اومد،حالا دیگه معنای خود درگیری و کاملا می دونستم من واقعا با خودم درگیر بودم سوار اتوبوس که بودم موبایلم همش می لرزید مطمئن بودم آویده داشتم کلافه می شدم گوشی رو که برداشتم کلافگی و ناراحتی توی صداش بیداد می کرد ولی من با بدبختی از کنارش بی تفاوت گذشتم آوید سعی داشت ملایم بهم بفهمونه باید تلفن شو جواب بدم بعد هم گفت: 

-چرا شرکت نبودی 

منم مجبور به دروغ شدم و گفتم،

-رفته بودم خرید،

آوید ازم خواست که بیاد دنبالم با هم برم مهمونی اشکان ولی من بهونه ی سونیا رو آوردم که از اشکان بدش میاد و از رفتن فرار کردم.اونم قبول کرد و ازش خواستم دیگه دنبالم نیاد چون ممکن بود همسایه ها حرف در بیارن و هر وقت کارم داشت باهام تماس بگیره بازم با مهربونی قبول کرد ولی من همون موقع پی بردم ادم بیکاریه که با وجود عشقش دور و بر منم می چرخه.امتحانای ترم شروع شده بود و من از خانم کاویانی معذرت خواهی کردم و گفتم دیگه نمی تونم بیام هم برای اینکه امتحانا شروع می شه هم اینکه تابستون چون برمی گردم شهر خودم نمی تونم دیگه بیام پیشش اونم با مهربونی صورت مو بوسید و گفت:،

-این حرفا چیه 

و ازم خواهش کرد تا اومدن منشیه جدید باز هم به دفتر برم منم قبول کردم، آوید م وقتی فهمید امتحانام شروع شده کمتر تماس می گرفت ولی با همین کارش من کلی نابود شدم عادت کرده بودم که همش بهم زنگ بزنه و من صداشو بشنوم.

روی کاناپه نشسته بودم وکتاب مو مطالعه می کردم که سونیا با سینی چایی مقابلم نشست و گفت:

-بفرمایید اینم چایی؟

لبخند کم جونی بهش زدم و چایی رو برداشتم سونیا با ناراحتی بهم نگاه کرد و گفت:

-رادا.نکن این کارو با خودت، مثلا داری کنار میای؟

نفس عمیقی کشیدم و خنده ی تلخی کردم و گفتم:

-سونیا حالا یاد حرف خانم جون میوفتم هر وقت از دست رفتارای بقیه ناراحت می شدم و یه جا می نشستم وگریه می کردم می اومد بالا سرم و با غم بهم نگاه می کرد و می گفت:

-گریه نکن رادا این دردا که در نیست توی این دنیا خدا سه تا درد بزرگ برای انسان گذاشته از آخر شروع می کنم به اول،مرگ، مریضی عزیزت، و عاشق شدن.بدترینش همین عشقه،خواجه ی شیرازی چه خوب گفت:

الایا ایهاالساقی ادرکاساو ناولها که عشق اسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

به اسونی اب خوردن عاشق میشی و بعد از کلی سختی آیا بهش می رسی یا نه؟و توی این مسیر تنها کسی که سختی می کشه تویی.خدا اون روز و نیاره که عزیزت مریض بشه انگار خودتی که داری کمکم جون می دی حالا چه سرما خوردگی ساده باشه چه یه مرض بد،اون موقع ست که به خودت میایی و می فهمی چیا برایش کم گذاشتی و می شینی به درگاه خدا التماس می کنی تا اون خوب بشه و تو بتونی جبران کنی.و مرگ،پایان هر آدم، نمی گم بده نه بد نیست برای طرف خیلی هم خوبه چون از این دنیا به دنیای حقیقی میره ولی برای اطرافیانش بدترین درده و چه سخت می تونن باهاش کنار بیان بعضی هم تا آخر زندگیشون این درد و تحمل می کنن.سونیا حالا که دارم بدترین درد و می کشم فقط یه آرزو می تونم برات داشته باشم اونم این که هیچ وقت،هیچ وقت سونیا عاشق نشی یا اگه می شی یه طرفه نباشه.

قطره اشکی از چشمام سر خورد پایین سونیا با بغض نگاهم کرد و گفت:

-رادا به خدایی که می پرستیم قسم می خورم که تا توان دارم کمکت کنم یا بهش برسی یا برای همیشه فراموشش کنی

پوزخندی زدم و گفتم:

-وقتی اون منو نمی خواد؟

سونیا با حرص گفت:

-دلشم بخواد.بعد هم بهت گفتم تمام سعی مو می کنم.

خنده ی کم جونی کردم و گفتم:

-اون موقع معلوم میشه منم خواهر سارام،که برای دل خودم آوید و از عشقش دور می کنم.

سونیا آهی کشید و گفت:

-خیلی خوب بابا.کمکت می کنم فراموشش کنی.خوبه ؟

لبخند تلخی زدم و قطره های اشکم مثل بارون پایین اومد.

سونیا با ناراحتی به سمتم اومد و من خودمو توی بغلش انداختم هق هقم بلند شد سرم رو روی شونه ی سونیا گذاشتم و گفتم:

-سونی من خیلی بدبختم.

سونیا خیلی جدی گفت:

-عزیزم می دونم حالت خوب نیست ولی سونیـا.

خندیدم و بیشتر توی اغوشش فرو رفتم اونم خنده ی ملایمی کرد و بعد از مکث کوتاهی در حالی که صداش می لرزید گفت:

-رادا.خدارو شکر کن.

دوباره گریم از سر گرفته شد و اروم گفتم:

-خدا جونم شکرت.

**************

با تکونای شدید دستی چشمامو به زور باز کردم با دیدن چهره ی شیطون و تخس سونیا اهی کشیدم و دوباره چشمانم رو بستم و پشت مو بهش کردم و با صدای گرفته ای گفتم:

-سونیا اینجا هم نباید از دستت آرامش داشته باشم؟

با درد شدیدی توی کمرم مثل چی سر جام سیخ نشستم که صدای خنده ی سونیا بلند شد با خشم به سمتش برگشتم که با لحن خونسرد و حق به جانبی گفت:

-اروم باش گاو وحشی من.در ضمن صدای ناز من لیاقت می خواد که تو نداری 

با عصبانیت دنبال سونیا کردم اونم با سرعت از اتاق بیرون پرید همون طور که دنبالش می دویدم با عصبانیت گفتم:

-که من گاو وحشیم اره؟

سونیا پشت منیر جون که می خندید پنهان شد و گفت:

-اره باور نداری برو توی ایینه خودتو ببین.

دوباره به سمتش حمله ور شدم که منیر جون با مهربونی جلومو گرفت و گفت:

-اروم باش رادا.تو که این وروجک و می شناسی.

با عصبانیت گفتم:

-منیر جون لطفا برید کنار.

و رو به سونا با حرص گفتم:

-تا این وروجک و حالش و جا بیارم.

سونیا خندید و به طرفم اومد و گفت:

-دوستم حرص نخور،اصلا تقصیر منه که اومدم حالت عوض بشه،قربون اون صورت نشستت.

-تقصیر تو دیگه،و گرنه من مثل ادم صورت مو می شستم.

سونیا دست مو گرفت و منو به سمت اتاقم کشید و گفت:

-شک دارم.

با تعجب بهش گفتم:

-به چی؟به این که صورت مو می شستم؟

با شیطنت ابرهاشو بالا انداخت: 

حالا دیگه توی اتاق من بودیم که سونیا

-نچ.مثل ادم بودنت 

یه پس گردنی بهش زدم و به سمت سرویس بهداشتی اتاقم رفتم که سونیا با اعتراض گفت:

-رادی دستت لق شده هاا.

بی توجه بهش خودم و توی اینه نگاه کردم و با دیدن چشمای متورم و سرخ م گفتم:

-اوه اوه اینارو.

تا رفتم اب به صورتم بزنم صدای سونیا رو شنیدم که گفت:

-تازه فهمیدی چه بلایی سر خودت آوردی؟

سونیا درست پشت سر من وایستاده بود چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

-تو دستشویی هم از دستت نباید یه نفس راحت بکشم.

سونیا با بدجنسی نگاهم کرد خندید و گفت:

-نترس کارت ندارم،یعنی نمی تونم کارت داشته باشم 

بعد نگاهی به خودش کرد تازه فهمیدم منظورش چیه با دست دوباره زدم تو سرش که چپی بهم بست و گفت:

-می گم دستت دلق شده می گی نه؟

بعد در حالی که از سرویس بهداشتی خارج می شد گفت: 

-اصلا اومدم بهت بگم سرو صدا راه ننداز که حوصله ی سرو صدا ندارم.

با حرص گفتم:

-سونیا،برو بیرون 

سونیا که از دست شویی رفته بود بیرون گفت:

-ادب و شعور یعنی.صفر.ادم که دوست شو از خونش بیرون نمی کنه اونم خونه به اون خوش بویی.اصلا نخواستم مال خودت اون خونه ی خوش بوت.

با خنده گفتم:

-سونیا خفه شو..

و بعد مشت مو پر از اب کردم و به صورتم پاشیدم همون موقع دوباره صدای سونیا اومد این بار ارومتر گفت:

-دوباره دیشب گریه کردی؟رادا نمی خوای تمومش کنی؟الان دو ماه گذشته ها.یه کم تحمل کن رادا.فقط یه ماه دیگه مونده عزیزم 

نگاهی به خودم توی اینه کردم دوباره اشکم دراومد این دو ماه یه چشمم اشک بود یه چشمم خون اگه سونیا نبود مطمئنا طاقت نمی آوردم تمام سعی مو می کنم منیر جون و پدربزگ متوجه حالم نشن ولی انگار که اونا هم متوجه شدن بدتر از همه خوده آویده زمانی که تصمیم می گیرم فراموشش کنم اون با تماسش دوباره نابودم می کنه،سونیا همش بهم مگه شمارتو عوض کن ولی دلم رضا نیست چند بار تا پای عوض کردن شماره رفتم و بعد دوباره پشیمون شدم با صدای اهه بلند سونیا بیرون رفتم و گفتم:

-چی شد؟

-هیچی بابا دوباره این داداش لندهورت پا شده اومده اینجا به چه زبونی باید بهش بفهمونم ازش بدم میاد؟

با تعجب گفتم:

-واقعا؟

سونیا خودشو روی مبل کنار تختم انداخت و گفت:

-اره.دروغم چیه.

بیچاره سونیا هر روز به خاطر من میومد اینجا یه بار آراد اتفاقی اومده بود چیزی بده به پدربزرگ که این موضوع رو فهمید از اون موقع همش صبحا میاد اینجا منیر جون اوایل تعجب می کرد ولی کم کم که این موضوع رو فهمید عصبانی شد و خیلی جدی به سونیا گفت:

-من نمی تونم بهش بگم نیاد زشته،می دونم اگه به رضا(پدربزرگ)بگم کاری باهاش می کنه کلاه شم این اطراف افتاد نیاد برداره ولی دلم راضی نیست خانواده رو بهم بزنم.ولی سونیا وقتی آراد میاد حق نداری زیاد از اتاق بیای بیرون و زیادی هم شوخی نمی کنی.

وای که من چقدر از پسرای آویزونی مثل آراد بدم می اومد،آوید حداقل عزت نفس داشت و خیلی آقا وار رفتار می کرد و کاری انجام نمی داد که طرفش ناراحت بشه ولی آراد بیش از هزار بار از زبون ادمای مختلف شنیده بود که سونیا ازش خوشش نمیاد ولی گوشش بدهکار نبود با خنده رو به سونیا گفتم:

-حالا چرا انقدر گرفته ای؟

با حرص نفس شو فوت کرد بیرون و گفت:

-نباشم؟از الان تا زمانی که آقا بره باید اینجا بشینم.

همین موقع فکری توی سرم جرقه زد و رو به سونیا گفتم:

-از اتاق بیرون نیا صدایی هم تولید نکن.

با بدجنسی خندیدم سونیا هم ریز خندید و گفت:

-ای شیطون، از برق چشمات معلومه می خوای حسابی حال شو بگیری.

خنده ی ریزی کردم و دستی به سرو صورتم کشیدم و بیرون رفتم آراد با دیدن من سریع از جا بلند شد خیلی خشک بهش سلام کردم ولی اون با هیجان سلام کرد با ذوق نگاهش به در بود فهمیدم منتظره سونیا بیاد بیرون منم با بدجنسی بی تفاوت از نگاهش گذشتم و به اشپزخونه رفتم منیر جون در حالی که چایی می ریخت غر غر هم می کرد با صدای ارومی ازش پرسیدم:

-منیر جون بهش که نگفتی سونیا این جاست؟

منیرجون با عصبانیت سرشو تکون داد و گفت:

-نه بابا فقط مثل چی از اون موقع تا حالا اومده اینجا نشسته و چشم به اتاق تو دوخته.

در حالی که سینی چای رو ازش گرفتم اروم گفتم:

-می خوام بهش بگم سونیا اینجا نیست و دیگه نمیاد اینجا به جاش من میرم اونجا،منیر جون یه وقت چیزی نگی ها.

منیر جون با خنده گفت:

-برو هوات و دارم.تو هم خوب برای خودت شیطونی هستیا.

خنده ی ریزی کردم ولی سریع قیافه ی جدی به خودم گرفتم و از اشپزخونه بیرون اومدم به جای اینکه چای رو تعارفش کنم لیوان رو روی میز جلوییش گذاشتم و از قصد بلند رو به منیر جون گفتم:

-منیر جون امروز برای سونیا غذا درست نکن، نمیاد.

منیر جون حالت تعجبی به خودش داد و گفت:

-وا چرا؟

نگاه پر حرص مو به چهره ی ناراحت و در عین حال کنجکاو آراد دوختم و گفتم:

-چون اینجا به خاطر بعضیا راحت نیست.

منیر جون به گفتن 

-آهانی 

اکتفا کرد آراد سرخ سرخ شده بود همون طور که به طرف اشپزخونه می رفتم زیر چشمی آراد و نگاه می کردم در حالی که منیر جون مورد خطابم بود گفتم:

-از این به بعد من میرم خونشون.

آراد کلافه دستی توی موهای پرپشتش کشید و نفس شو با شدت بیرون داد پشت میز صبحانه نشستم همین طور که برای خودم لقمه می گرفتم و می خوردم نگاهم به آراد بودکه کلافه بود یه دفعه از جا بلند شد و رو به منیر جون با ناراحتی گفت:

-منیر جون من دیگه برم.

منیر جون که سعی داشت خوشحالی شو پنهان کنه با ناراحتی تصنعی گفت:

-واچرا مادر؟بودی حالا؟!

آراد نگاهی به من کرد و گفت: 

-ممنون کاری برایم پیش اومد باید برم.

توی چشمای آراد ناراحتی دو دو میزد دلم به حالش سوخت،اونم مثل من عاشق بود.چه طور تونستم یه عاشقو از معشوقش دور کنم؟عذاب وجدان گرفته بودم نمی تونستم خودمو هیچ جوری قانع کنم آراد به سمت در می رفت که صداش کردم با تعجب به سمتم برگشت خودمو بهش رسوندم و گفتم:

-درسته که ازت بدم میاد ولی خوب.حال تو می فهمم،سونیا از پسرای بیکار که همش یه جا افتادن بیزاره بهتره بری سراغ کار برای خودت یه کار پیدا کن که اگه زمانی برسه و خواستی بری خواستگاریش بگی دستم تو جیب خودمه و شده یه درصد هم امیدوار باشی که جوابت بله است.

آراد خیره نگاهم کرد و گفت:

-خواهر کوچیکه زیادی بزرگ شدی اونقدر که هیچ کدوم از کارا و حرفات برایم قابل درک نیست.من میرم سرکار مگه نمی دونستی؟

پوزخندی بهش زدم و گفتم:

-کناردست بابات وایستادن هنر نیست آقا پسر.که هر وقت خواستی بری نخواستی هم نری.اگه بهت گفتن حقوقت چنده چی می گی؟آراد سونیا یکی یه دونست،به هر کسی نمی دنش.

آراد عصبانی شد و گفت:

-من هر کسی نیستم.برادر توام.دوست صمیمی سونیا.

با تمسخر بهش خندیدم و گفتم:

-هه به همین خیال باش که منم تاییدت کنم! مطمئن باش اولین کسی که سونیا نظرشو می پرسه منم پس اولین کسی که ردت می کنه منم بهتره بری و دلایل قانع کننده برای خوشبختی سونیا پیدا کنی نه این چرندیات.

آراد به چشمام خیره شد و با حرص گفت:

-رادا فکر نمی کردم انقدر کینه ای باشی.

نیشخندی زدم و گفتم:

-خوش حالم که الان فهمیدی.

با ناراحتی سری تکون داد و در حالی که پشت شو بهم می کرد گفت:

-خداحافظ خواهر کوچیکه.

با غرور و تمسخر در جوابش گفتم:

-خداحافظ برادر بزرگه.ولی به نفعته به حرفام فکر کنی آراد فرزانه.

آراد به سرعت قدماش افزود و در خونه رو به هم کوبید و رفت نفس عمیقی کشیدم و به اشپزخونه برگشتم خیلی خونسرد بدون توجه به نگاه متعجب منیر جون پشت میز نشستم و سونیا رو صداش کردم و گفتم:

-سونیاا.بیا بیرون رفت میرغضبت.

سونیا به سرعت از اتاق خارج شد و به اشپزخونه اومد و صورت مو بوسید و در حالی که صندلی کناریم می نشست گفت:

-ماچ،ماچ،ماچ.ایول که رفیق خودمی به جون خودت جبران می کنم خفن.عاشقتم رادی به خدا خوب زدی تو برجک طرف.

خندیدم و با ناراحتی گفتم:

-ولی سونی دلم براش خیلی سوخت.

سونیا خنده ی مسخره ای کرد در حالی که چای شو شیرین می کرد گفت:

-اولا در حقم لطف کردی درست ولی پرو نشو،من سونیام،عزیزم تمرین کن.سو.نیاا.ثانیا دلت به حال من بسوزه که هر روز باید چشمای اون برادر هیزتو روی خودم تحمل می کردم.

با ناراحتی گفتم:

-سونیا دیگه ناحقی نکن،آراد هر چیزی که باشه هیز نیست،توی نگاهشم هر چیزی بود جز هیزی.

سونیا سری تکون داد و یه کوچواو از ناخون شو نشون داد و لحن بچه گانه ای گفت:

-اره یه ریزه قبول دارم..

بعد هم سرشو کج کرد و هی مژه میزد مثلا داشت عشوه می اومد با خنده سری تکون دادم و گفتم:

-کم چشماتو مثل سوسک کن.

وشگونی از بازوم گرفت که جیغم در اومد و با فریاد گفتم:

-دیوانه.جاش میمونه 

سونیا با حرص خندید و گفت:

-عمته،بعدشم وشگون گرفتم تا وقتی به جاش نگاه کردی یادت بیوفته به چشمای مثل اهوی من چه توهینی کردی.

بعد روشو به سمت منیر جون که داشت کنار ما روی صندلی می نشست کرد و دوباره پلک زد و گفت:

-مگه نه منیر جون؟

منیر جون با خنده گفت:

-چی بگم والا.

سونیا با اعتراض گفت: 

-ااا منیرجون.

من زدم زیر خنده و خنده ام شدید تر شد و رو به منیر جون گفتم:

-عاشق صداقت تم به خدا.

منیر جونم خندید و سونیا با ناراحتی تصنعی گفت:

-باشه اگه دیگه اومدم خونتون !

چشمکی به سونیا زدم و گفتم:

-نگو طاووس من.

سونیا حالت ذوق زده ای به خودش گرفت و گفت:

-بگو تو رو خدا.

منو منیر جون خندیدیم ولی خودش خیلی جدی به ما نگاه می کرد منیر جون با کنجکاوی گفت:

-رادا چی می گفتی دم در به آراد؟

حالا نگاه کنجکاو سونیا هم روی صورتم زوم شده بود نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

-باید یه جوری از سرمون بازش می کردم برای همین بهش گفتم سونیا از پسرای بیکار بدش میاد اگه سونیا رو می خواد باید بره سرکار.

منیر جون وسط حرفم پرید و با تعجب گفت:

-رادا.اون که کار می کنه،مگه نمی دونستی؟

-چرا می دونستم خودشم همین و گفت.ولی منیر جون کجا کار می کنه؟پیش بابا؟اون خرج خودشو به زور میده چه برسه به آراد.بعدش هم این چه کاریه که همش اینجا پلاسه؟من بهش گفتم اگه یه درصد سونیا اجازه بده بره خواستگاری وقتی ازش سوال می پرسن باید چیزی داشته باشه تا جواب بده و حداقل امید داشته باشه که یه درصد جواب مثبت بگیره.

سونیا با حرص دماغ شو دسته کرد و گفت:

-عمرا..

با تعجب گفتم:

-چی؟

-این که من به این بچه دماغ و جواب مثبت بدم 

با مهربونی به صورتش لبخندی زدم و گفتم:

-تو غلط می کنی.

سونیا با حرص به سمتم نگاه کرد و گفت:

-یعنی تو حرفی نداری من زن اون بچه ننه بشم؟

چشمام و برایش چپ کردم و با خنده گفتم:

-منظورم از غلط کردی این بود که غلط بکنی زنش بشی.عمرا اگه اجازه بدم.

منیر جون سری تکون داد و گفت:

-فعلا که رفت خدا رو شکر.

منو سونیا هم به منیر جون کمک کردیم وسایل صبحانه رو جمع کنه بعد هم لباس پوشیدیم و به باشگاه رفتیم،سونیا امسال نذاشت مثل هر سال به پرورشگاه برم و به زور و کتک کاری می بردم ورزشگاه تا به قول خودش هیکل مون رو فرم بیاد،پدربزرگم قدر دانش بود چون هیچ وقت از رفتن من به پرورشگاه راضی نبود با این حال بعضی وقتا عصر ها به سرم میزد و می رفتم پرورشگاه.

بعد از کلاس بود که خسته و کوفته راه افتادیم سمت خونه ی ما که گوشی من زنگ خورد با دیدن اسم آوید ضربان قلبم سرعت گرفت و لبخند روی لبم نشست سونیا با تاسف سری تکون داد و گفت:

-آویده؟البته سوال نداره که.رنگ رخساره خبر می دهد از سر درون.

با همون لبخند گفتم:

-الان یه هفته بود زنگ نزده بود.

سریع تماس رو جواب دادم و با خونسردی گفتم:

-الو.

صدای گرفته ی آوید توی گوشی پیچید:

-سلام،خانم گل خودم.خوبی؟

دیگه به این صدا عادت داشتم از وقتی برگشته بودیم آوید هر وقت زنگ میزد صداش این جوری بود.

-سلام،مرسی.تو خوبی؟باز که کشتیات غرق شده دکتر بعد از این.

آوید آهی کشید و گفت:

-من باید مدرک مو بهت نشون بدم تا بفهمی الان دکتر شدم؟

با بدجنسی خندیدم و گفتم:

-آهان فهمیدم،برای اینکه من بهت می گم دکتر بعد از این کشتیات غرق شده؟

بی توجه به سوالم باصدای ارومی گفت:

-کی میای؟

نمی دونم چرا وقتی صدای آوید و می شنیدم انگار شارژ می شدم و تا یه روز کاملا همه خوشحالی مو می فهمیدن ولی وای به فردای اون روز دوباره کارم گریه و زاری بود با شیطنت گفتم:

-وقت گل نی.

آوید دوباره گفت:

-رادا خیلی خوشحالی؟

صداش کمی عصبی شد و گفت:

-اتفاقی افتاده که من ازش بی خبرم؟

توی دلم گفتم:

-اتفاق از این مهم تر که صدای تو رو می شنوم؟

ولی گفتم:

-نه چه اتفاقی با سونیا کلاس بودیم.الان برایم جک گفت 

آوید دوباره اه کشید و گفت سونیا با چشمای وزغی بهم خیره شد منم لبخند خرکنکی برایش زدم

-خوش به حال سونیا.

با تعجب گفتم:

-چرا؟

-هیچی،همین جوری.رادا جانه آوید راست شو بگو کی میایی؟

و بعد ار مکث کوتاهی با ناراحتی و صدای ارومی ادامه داد:

-البته اگه جونم ارزش داره برایت.

خدای من این چه حرفیه آوید میزنه من جون مو برایش میدم اون وقت جونش برایم ارزش نداشته باشه؟

-نمی دونم به احتمال زیاد یه ماه دیگه.نه نه یعنی درست سه هفته ی دیگه تهرانیم یه هفته زودتر میایم تا اماده بشیم.

-آهان.باشه.رادا!

-بله؟

-دلم برایت تنگ شده،مراقب خودت باش 

با حرف آوید قند توی دلم قند اب شد اگه اون دلش برایم تنگ شده پس نمی فهمید من عاشق چه حسی داشتم سریع گفتم:

-آوید.

-جانم؟

لبخند پتو پهنی روی لبم جا خوش کرد سریع گفتم:

-منم همین طور خداحافظ.

منتظر جوابش نموندم و سریع قطع کردم،سونیا لبخند مهربونی بهم زد و با بدجنسی گفت:

-قند چند؟

-هان؟

-دارم میگم قند چند؟مثل اینکه توی این گرونی،قند ارزونه که توی دلت دارن کیلو کیلو قند اب می کنن.

لبخندم بیش تر شد که سونیا با تشر گفت:

-ببند نیشو،زشته توی خیابون.چه خوششم اومده.

ریز خندیدم که سونیا سرشو رو به اسمون بلند کرد و گفت:

-خدایا هر چی مریضه عاشقه شفا بده.

با پررویی گفتم:

-الهی آمین.

سونیا با خنده گفت:

-رو تو برم.هی.

بعد سری با افسوس تکون داد و گفت:

-بسوزه پدر عاشقی.دخترم دخترای قدیم،والا به خدا.

**********

با سونیا و شکرانه مشغول اب دادن گلها بودیم که منیر جون با خنده به ما پیوست و ظرف میوه ای رو که در دستش بود روی تخته توی حیاط گذاشت و گفت:

-واقعا خوشحال مون کردی شکرانه.حالا چرا یه دفعه؟

شکرانه لبخند شیرینی به منیر جون زد و کنار اون روی تخت نشست در حالی که پاهاشو تاب میداد نفس عمیقی کشید و گفت:

-محمد برایش کاری پیش اومد مجبور شد بره شیراز منم دیدم برم خونه ی مامان اینا تنهایی چی کار کنم،حالام که رادا اینجا اومده بود تصمیم گرفتم بیام اینجا و سور پرایزتون کنم.

منیر جون ظرف میوه رو به سمت شکرانه هل داد و گفت:

-خوب کاری کردی.میوه بخور.

منیر جون رو به من که شیلنگ اب دستم بود و گلها رو اب می دادم کرد و گفت:

-مامانت،تماس گرفته بود.

لبخند کجی زدم و گفتم:

-نگید که دلش برای من تنگ شده بود؟!

شکرانه و سونیا خندیدند سونیا گفت:

-نه بابا مامانت که دلش تنگ نشده بوده،سارا دلتنگت بوده.

با این حرف منیر جونم خندید شکرانه با تمسخر گفت:

-اوه،حتما.فکر نکنم اونم عجوزه دلش برای خودشم تنگ بشه.

منیر جون سری با تاسف تکون داد و گفت:

-حالا میزارید من حرف بزنم یا نه.

سونیا با شیطنت کنار منیر جون نشست و دست شو دور گردن منیر جون حلقه کرد وگونش و بوسید و گفت:

-این حرفا چیه عشقم.شما بفرمایید.

منیر جون با لبخند سری تکون داد و گفت:

-زنگ زده بود گلایه و داد و بیداد می گفت آراد از پیش پدرش اومده و رفته یه جای دیگه کار می کنه و کلا اخلاقش تغییر کرده،پی گیر که شدن فهمیدن عاشق دوست تو همین سونیا خانم شده.

شکرانه با تعجب به ما نگاه کرد و گفت:

-کارتون ساختس.زن عمو پدر هر دو تونو جلو چشمتون درمیاره.

با خونسردی گفتم:

-حتما منتظر چنین روزی می شم.

منیر جون با تاسف سری تکون داد و با تشر گفت:

-رادا..

بعد هم رو به شکرانه ادامه داد.

-کجای کاری دختر.زنگ زده بود برای همین می گفت رادا بسمون نبود حالا دوست شم اضافه شده،مثل اینک زنگ زدن خونه ی سونیا اینا.این خانم خانمام نامردی نکرده و گفته نه.

حالا منو شکرانه نگاه متعجب مونو روی سونیا دوختیم اونم با لحن حق به جانبی گفت:

-خوب حق داشتم دیگه،پسری چی.خیلی خوشم میاد ازش

شیر اب و بستم و با تعجب گفتم:

-چرا به من چیزی نگفتی.

شکرانه به جای سونیا گفت:

-طفلی ترسیده برایش خواهر شوهر بازی در بیاری.

سونیا با مظلومیت سرشو کج کرد و گفت:

-اری.

-اری و زهر مار.

و بعد کنار شون روی تخت نشستم و گفتم:

-خوب منیر جون دیگه چی گفت؟

-هیچی بابا..می گفت به رادا بگو این پسره حسابی عاشقه عقل از سرش پریده با این دختره حرف بزن بهش بگو جواب مثبت بده هر چی نباشه برادرته.

با تمسخر گفتم:

-هه برادر.می خوام صد سال سیاه از این برادرا نداشته باشم.

شکرانه هم سر تکون داد و گفت:

-این آراد کی عقل داشت که حالا نداشته باشه.بیچاره سونیا!

سونیا با مظلومیت گفت:

-می بینی تو رو خدا همه رو برق می گیره منه بدبخت و چراغ نفتی هم نمی گیره یه چوب کبریت می گیره.

شکرانه با خنده گفت:

-سونیا خیلی ناراحتی برادر شوهر من دنبال زن می گرده می تونم بهش بگم بیاد سراغت اون موقعه برق می گیرتت.

منیر جون در حالی که از جاش بلند می شد گفت:

-سوسکه به بچش می گه قربونه دست و پای بلوریت مادر.

منو سونیا خندیدیم شکرانه با اعتراض گفت:

-اِاِ منیر جون.

منیر جونم با خنده به سمت ساختمون رفت و گفت:

-برم برای ناهار یه چیزی درست کنم.

با رفتن منیر جون ما مشغول میوه خوردن شدیم که شکرانه بی هوا گفت:

-رادا،این چند وقته خیلی لاغر شدی.چرا؟

من کاملا جا خوردم سونیا تیکه ی خیار توی گلوش پرید و شروع به سرفه کرد شکرانه با تعجب ما رو نگاه می کرد خنده زورکی کردم و گفتم:

-چیز مهمی نیست رژیم گرفتم.تازه کلاس ورزشم میرم 

شکرانه موشکافانه نگاهم کرد و گفت:

-چه رژیم بدی که پای چشماتم گود رفته.

نمی دونستم چی جواب شو بدم که سونیا سریع گفت:

-منم بهش می گم هیکلت خوبه گوش نمیده.

شکرانه با تردید بهم نگاه کرد و گفت:

-آهان.به نظر منم هیکلت خوبه.

منو سونیا به نگاه کردیم که شکرانه خیلی ریلکس گفت:

-مثل اینکه این چند وقته که من نبودم خیلی اتفاقا افتاده.

بعد هم به من چشمکی زد و گفت:

-من میرم کمک منیر جون شماهام سریع بیایید

بعد هم وارد ساختمون شد من با بهت به سونیا نگاه کردم که یه تای ابروشو داد و گفت:

-بهت می گم این ریختی که برای خودت درست کردی ضایع ست بگو نه.

بعد هم بلند شد و رفت توی خونه نفس عمیقی کشدم و ظرف میوه ها رو جمع کردم و به ساختمون رفتم الان یه هفته از آخرین تماس آوید می گذره ولی هر روز بهم اس ام اس میده دیگه کم و بیش دارم تحمل می کنم ولی باز دلتنگم:

گاه دلتنگ می شوم.

دل تنگ تر از همه ی دلتنگی ها گوشه ای می نشینم و حسرت ها را می شمارم.

و صدای شکست ها و خنده ها را وجدان را محاکمه می کنم.

من کدام قلب را شکستم و کدام امید را نا امید کردم.کدام خواهش را نشنیدم و کدام احساس را له کردم و به کدام دلتنگی خندیدم که چنین دلتنگم؟

نفس مو مثل اه جگر خراشی بیرون دادم و ظرف میوه رو روی اپن اشپزخونه گذاشتم که نگاهم به شکرانه خورد که داشت با کنجکاوی نگاهم می کرد.سریع نگاهمو ازش دزدیدم احساس می کردم الان می تونه همه چیزو از نگاهم بخونه.

اون شب سونیا پیش ما موند و هر سه توی اتاقم خوابیدیم.مامان خیلی پی گیر بود تا هر جور شده سونیا رو برای آراد بگیره ولی خاله ساره اب پاکی رو ریخت رو دست مامان و گفت:

-دخترم قصد اردواج ندارم و خانواده هامون هم بهم نمی خوره پس اصرار نکنید

مامان هم بعد از این جواب زنگ زد خونه ی پدر بزرگ و هر چی فحش از دهنش در اومد بار منو سونیا کرد.شکرانه بعد از یه هفته محمد اومد سراغش و رفت منو سونیا هم انقدر دل تنگش شدیم که حد نداشت با اومدن شکرانه من حال و هوام کمی عوض شده بود آوید دوباره تماس گرفت و خواست هر موقع رفتم تهران بهش خبر بدم منم قبول کردم یه هفته ی باقی مونده ی تابستون رو به جمع کردن و خریدن وسایل مورد نیازمون پرداختیم انقدر مشغول بودیم که به کل موضوع آراد و یادمون رفته بود دو روز به رفتن مون باقی مونده بود که سونیا باهام تماس گرفت و گفت:

-که تنهاست و من برم پیشش 

قبول کردم و بعد از اطلاع دادن به منیرجون اماده شدم به اژانس زنگ زدم تا اومدن ماشین سر تا سر خونه رو متر کردم با زنگ در از منیر جون خداحافظی کردم همین که پامو از در خونه بیرون گذاشتم صدای بوق ماشینی توجه مو جلب کرد آراد بود که ماشین بابا رو گرفته بود بی توجه بهش سوار آژانسی شدم که خبر کرده بودم و ادرس خونه ی سونیا رو دادم ماشین هم حرکت کرد وسطای راه بودیم که راننده گفت: 

-خانم ببخشید.یه ماشینه از در خونتون تا الان داره دنبالمون میاد 

فهمیدم آراده بی توجه بهش به راننده گفتم:

-مسئله ای نیست اشنا ست.

نمی دونم راننده به چی فکر کرد که گفت:

-استغفرالله 

به خونه که رسیدم کرایه رو حساب کردم و پیاده شدم آراد هم سریع از ماشین پیاده شد و با عصبانیت گفت:

-رادا این مسخره بازیا چیه؟

با تمسخر گفتم:

- کدوم مسخره بازی.دادش بزرگه.

آراد کلافه دستی لای موهاش کشید و گفت:

-با من بحث نکن رادا حوصله ندارم فقط می خوام دو کلام باهات حرف بزنم 

با تمسخر نگاهش کردم و گفتم:

-اوه ببخشید برادر قصد اذیت کردن شما رو نداشتم.گوشم با شماست.

با تحکم گفت:

-رادااا 

عصبانی شدم همین طور که زنگ در و زدم با صدایی که سعی می کردم کنترلش کنم گفتم:

-هان چیه؟چی می خوای بگی؟راجب سونیا ست.دوستت نداره ازت خوشش نمیاد بفهم!

همون موقع صدای سونیا اومد که با نگرانی گفت:

-رادا.

فهمیدم از آیفون چهره ی آراد و دیده نگاهی به صورت گرفته ی آراد انداختم و بدون توجه بهش گفتم:

-باز کن سونیا.

سونیا سریع در و باز کرد بدون اینکه به آراد محل بزارم رفتم تو و در و بستم سونیا با نگرانی اومده بود وسط حیاط با دیدنش لبخندی زدم و گفتم:

-این چه قیافه ایه،مثل میت شدی.

سونیا بی توجه به حرفم در حالی که دست مو می کشید و به طرف ساختمون می برد گفت:

-این چی می خواست اینجا؟

-نمی دونم از در خونه دنبالم بود الانم می خواست باهام حرف بزنه برای همین اب پاکی رو ریختم روی دستش بهش گفتم ازش خوشت نمیاد بعدم بدونه اینکه به حرفش گوش بدم اومدم تو.

حالا دیگه توی ساختمون بودیم سونیا خودش و روی مبل پرت کرد و گفت:

-عجب کنه ای هااا.

-خونه کثیف تو کثیف تر نکن.

سونیا ادا مو دراورد و کوسن روی مبل شونو به سمتم پرت کرد 

**********

الان یه هفته اس دانشگاه ها شروع شده و من دو هفته پیش زمانی که رسیدم به تهران به آوید اس دادم که تهرانم اونم با گفتن باشه ای خیال خودشو راحت کرد و دیگه هیچ خبری ازش نشد فکر کنم فقط می خواست من بیام تهران چون زمانی که تهران نبودم بیشتر بهم زنگ می زد یا اس می داد.اصلا به گور سیاه نه نیاز به زنگش دارم نه نیاز به خبرش.ولی چرا دروغ نیاز داشتم به شنیدن صداش نیاز داشتم به اهنگ نفساش پشت تلفن.به اون چشمای شیطون نیاز داشتم.

با کوبیده شدن چیزی روی میز صندلیم از جام پریدم و با عصبانیت به سونیا که این کارو کرده بود نگاه کردم اونم دسته کمی از من نداشت خودش و روی صندلی انداخت و با صدای اروم و البته عصبانی بی توجه به نگاه خشمگین من شروع کرد:

-یعنی این بخت منو با نخ سیاه دوختن،یعنی بند ناف منو با سیاه روزی بریدن.یعنی بدبخت سونیا،بی چاره سونیا،غریب سونیا،مظلوم سونیا.

سونیا برگشت به چشمای عصبانی من نگاه کرد و با حق به جانبی گفت:

-چیه؟چته؟ارث بابای تو هم من خوردم؟چرا این جوری نگاه می کنی.بیا بزن.بیا منو بزن.

از رفتارش خندم گرفته بود به زور جلوی خندمو گرفتم و گفتم:

-چت شده دوباره؟

سونیا با لحن طلبکاری گفت:

-چم شده؟هیچی،هیچی.فقط دوباره من از در خوش شانسی وارد شدم.

دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم و زدم زیر خنده با عصبانیت به سمتم برگشت و گفت:

-اره بخند،منم بودم می خندیدم.

خندمو قورت دادم و با لبخند گفتم:

- خودتو توی اینه نگاه کن،اگه خودتم نخندیدی،من اسم مو عوض می کنم.حالا مثل بچه ی آدم بگو چی شده.

کلافه به پشتی صندلی تکیه داد و گفت:

-مار از پونه بدش میاد دم خونش سبز میشه.

با تعجب گفتم:

-هان؟

همون موقع صدای سلامی از در کلاس بلند شد تا نگاهم رو به اون سمت برگردوندم جا خوردم.

به سمت سونیا برگشتم که با عصبانیت برایم چشم و ابرو می اومد با تعجب گفتم:

-نه؟!!

سونیا سری تکون داد و نفس شو مثل فوت بیرون داد و گفت:

-اره.! 

-مگه قرار نبود این ترم با ما کلاس نداشته باشه.

سونیا با کلافگی سرشو تکون داد و گفت:

-می گم بدبختم.

بچه های که به احترام استاد ایستاده بودن نشستن،ما که از زور تعجب مثل بز نشسته بودیم و به احترام استاد بلند نشدیم.

استاد حکمت رو به سونیا با یه لبخند دختر کش گفت:

-حال شما چه طوره خانم شایان؟

صدای دندون قروچه ی سونیا توی سرم نشست،سونیا به اجبار و با حرص گفت:

-ممنون استاد.

استاد حکمت از دیدن قیافه ی سونیا خندش گرفته بود ولی خودشو کنترل کرد وخیلی جدی به سمت بچه ها برگشت و دوباره مثل ترم پیش شروع کرد از قوانین کلاس گفتن نمی دونم چرا ولی داشتم انالیزش می کردم هم قد و قواره ی آوید بود هیکل شم مثل اون بود فقط آوید کمی پر تر بود موهای قهوه ای تیره و چشمای عسلی درشتی داشت دماغی پهن که به خاطر بلندیش زیاد توی چشم نمی اومد لبایی باریک رو هم رفته چهری خوبی داشت به قول شکرانه می شد با اطمینان گفت جذابه،ولی آوید من یه چیز دیگه بود هم خوشگل هم جذاب.اوه حالا شد آوید من.رادا تمومش کن تو رو به خدا.

با صدای زنگ موبایلی به خودم اومدم نگاهم به سونیا خورد که هول شده بود و توی کیفش دنبال گوشیش می گشت بعد از اینکه گوشی رو پیدا کرد رو به استاد حکمت که با اخم بهش نگاهش می کرد گفت:

-ببخشید استاد 

و بعد کیف شو برداشت و خواست از کلاس بره بیرون که استاد حکمت در حالی که سرشو پایین انداخته بود گفت:

-خانم شایان تلفن تونو که جواب دادید می تونید بیاید سر کلاس.

همه ی ما با تعجب نگاهش می کردیم همین نیم ساعت پیش داشت می گفت:

-تلفن هرکس که زنگ بخوره از کلاس بیرونه.

استاد که خودش فهمیده بود سریع گفت:

-به خاطر اینکه جلسه اوله می بخشم.

سونیا سری تکون داد و چیزی زیر لب گفت که حدس زدم باید همون کلمه ی شریف"نکبت"باشه و بعد سریع از کلاس خارج شد استاد هم با حواس پرتی شروع به درس دادن کرد این و می شد از مکث اش و سواله چی می گفتمش،فهمید.

سونیا بعد از یه ربع اومد توی کلاس.بعد از معذرت خواهی کنار من نشست خیلی توی فکر بود برای همین پرسیدم:

-سونیا.

بهم نگاه کرد اروم ازش پرسیدم:

-کی بود؟

نفس عمیقی کشید و با کمی من من گفت:

-مامان بود.

-آهان.

انقدر فکرم درگیر بود که بی خیال سونیا شدم بعد از این کلاس،کلاس نداشتیم،استاد که خسته نباشید گفت،ما هم مثل جت از جا پریدیم و از کلاس خارج شدیم سونیا بعد از کمی من من گفت:

-رادا چه خبر از آوید.

با ناراحتی نگاهش کردم و گفتم:

-مثل اینکه فقط می خواست بیایم تهران چون بعد از اون دیگه ازش خبری نشد.

سونیا به گفتن 

-آهان 

اکتفا کرد که من با لحن مشکوکی پرسیدم:

-چه طور؟

سونیا که تازه به خودش اومد خندید و سریع گفت:

-هیچی همین طوری پرسیدم.

ابروهامو انداختم بالا و گفتم:

-آهان.

سر راه ناهار خریدیم و رفتیم خونه دوباره عصر کلاس داشتیم برای همین وقت درست کردن غذا رو هم نداشتم،امسال دوباره می خواستم دنبال کار برم که سونیا مانع شد و گفت:

-رادا تو رو خدا نه،حوصله ی تنها رفتن سر کلاسا رو ندارم باشه؟

بعد هم کلی اصرار کرد و منم مجبور شدم بی خیال کار و کار کردن بشم.

سر کلاس استاد مظاهر نشسته بودیم استاد مسن و مهربونی بود ولی با سرو صدا توی کلاس کاملا مخالف بود بچه هام که خیلی دوستش داشتن به نظرش احترام میزاشتن و سرو صدا نمی کردن.

با سقلمه ای که سونیا با آرنج به پهلوم زد با تعجب سرم و از جزوه بلند کردم و بهش نگاه کردم که سریع کاغذی رو جلوم گذاشت و خودش مشغول نوشتن شد با کنجکاوی کاغذ و باز کردم با خط درشتی نوشته بود:

-من سر کلاس استاد جهادی نمیام برایم حاضری بزن.

برایش نوشتم:

-کجا به سلامتی؟

و کاغذ و روی جزوه اش گذاشتم و این دفعه من مشغول نوشتن شدم که سونیا بعد از چند دقیقه دوباره برگه رو جلوم گذاشت:

-برای یکی از اشناهامون مشکلی پیش اومده باید برم ببینمش،نمی تونم بیام سر کلاس.حاضری مو بزن دیگه.!

با لبخند سری تکون دادم و بزرگ نوشتم:

-باشه.

کاغذ و که بهش دادم لبخند پتو پهنی تحویلم داد و هر دو مشغول شدیم،کلاس که تموم شد سونیا سریع از جا پرید و کوله پشتی شو انداخت و سریع گفت:

-من میرم دیگه.یادت نره رادی.

سرمو تکون دادم و با لبخند گفتم:

-باشه.

سونیا سریع گونمو بوسید و گفت:

-قربون دوست خودم بشم.می خوامت شدید.

بعدهم برایم دست تکون داد و از کلاس خارج شد با خنده سری تکون دادم و وسایل مو جمع کردم حوصله نداشتم برم سلف برای همین رفتم سر کلاس بعدی نشستم.خوبی کلاس استاد جهادی این بود که بچه ها رو برای حضور غیاب صدا نمی کرد فقط برگه ی اسامی رو می داد بچه ها تا هر کس جلوی اسمش تیک بزنه،اونایی هم که تیک نداشت خودش براشون غایبی میزد.

کلاس که تموم شد با گوشی سونیا تماس گرفتم بعد از چهار پنج تا بوق صدای خندونش توی گوشی پخش شد:

-به به عزیز دل همه.

خندیدم و گفتم:

-خوشحالی؟

خندید و گفت:

-نباشم؟

-اختیار داری خانم،همیشه به خنده.مشکل اشناتون حل شد؟

ریز خندید و با شیطنت گفت:

-اره چه جورم؟

-مشکوک میزنی سونیا.

-من عمرا؟هر کی گفته دروغ گفته.

خندیدم و گفتم:

-من می خوام برم برای خونه خرید کنم تو چیزی نمی خوای.

خندید و با لحن مرموزی گفت:

-چرا.

-خوب چی بگو بخرم.؟

با همون لحنش گفت:

-تو رو.

خندیدم و گفتم:

-برو مسخره واقعا چیزی نمی خوای.؟

مهربون خندید و گفت:

-نه رفیقم،فقط به قول یکی مواظب خودت باش.

-هان؟!

خندید و گفت:

-هیچی بابا.برو خداحافظ

با تعجب زمزمه کردم:

-خداحافظ 

تماس و که قطع کردم فکر کردم سونیا م از دست رفت!

وسایل مو برداشتم و از دانشگاه اومدم بیرون.

دو روز از مجرای سونیا گذشته بود که کاملا رفتارش عجیب شده بود و سر به سر من میزاشت و هی آوید آوید می کرد دیگه کاملا از دست کاراش گیج شده بودم داشتم آشپزخونه رو طی می کشیدم و سونیا هم گرد گیری می کرد که یه دفعه موبایلم زنگ خورد تا رفتم گوشی مو از روی میز بردارم سونیا مثل بختک روی گوشیم افتاد من که از حرکتش شوکه شده بودم همون طور سر جام ایستادم که یه دفعه مثل ندید بدیدا با چشمای وزغی و لبخند پتو پهنی که هر ان احساس می کردی از ذوق اب دهنش راه میوفته گفت:

-آویده.رادا رادا آویـده.

چشمام چهار تا شده بود این چرا این جوری می کرد انقدر که سونیا ذوق کرده بود من ذوق نداشتم والا فکر کنم دو روز پیش که رفته پیش اشناشون سرش به سنگ هم خورده.داشتم با آرامش به سمتش می رفتم که خودش مثل جت اومد سمتم و گوشی رو انداخت توی دلم و گفت:

-بدو جواب بده.بدو،بدو.

همین طور که با تعجب سونیا رو نگاه می کردم تماس رو وصل کردم وتلفن و به گوشم نزدیک کردم و با صدای متعجبی گفتم:

-الو 

-سلام به خانم گل خودم.

هان؟خانم گل خودم؟اینو کجای دلم جا بدم الان،همه یه چیزی شون شده انگار.

-سلام آوید.

-خوبی عزیزم.

نه منه؟چی چی؟عزیزم؟آوید اپن بود ولی نه انقدر.خودمو خونسرد نشون دادم و گفتم:

-از احوال پرسی ای شما.

آوید با لحن شرمنده ای گفت:

-رادا تو رو خدا این جوری نگو.من همین طوری هم شرمندتم،این دو هفته خیلی در گیر بودم.

لجم گرفت،هی به من می گفت کی میایی؟بیا!اون وقت خودش الان پی عشقو حالشه.با حرص گفتم:

-من که چیزی نگفتم.

-عزیزم این چیزی نگفتنت بدتره.

گیج گیج بودم از اون طرف آوید با اون لحن از این طرف هم سونیا با چشمای وزغی.

-هان؟آهان.آهان.خوبی حالا؟

-مگه میشه صدای خانم گلو شنید و خوب نبود.

با تعجب گفتم:

-آوید.

-جانم؟

هی این.حالش خوب نیست.خنده ی زورکی کردم و گفتم:

-هیچی همین جوری گفتم.

-آهان.ببین خانم گل من مطبم،مریض دارم فقط خواستم بهت بگم کار ضروری باهات دارم،می خوام ببینمت.

نگران شدم و گفتم:

-چیزی شده؟

خندید و گفت:

-نه عزیزم نگران نباش،فقط می خوام برای یه موضوعی کمکم کنی.

با کنجکاوی گفتم:

-چه موضوعی؟

صداش پر از شیطنت شد و گفت:

-می خوام بهم کمک کنی به عشقم برسم.

هـان،به عشقش به من زنگ زده کمکش کنم به رقیبم برسه.آه.همون جا که ایستاده بودم نشستم سرم داشت می پکید بغض بدی توی گلوم چنگ می انداخت لبام می لرزید احساس می کردم دست و پام سر شده با صدای آوید به خودم اومدم:

-رادا.رادا چی شدی.

صداش پر از نگرانی بود خواستم بهش بگم هیچی.فقط شکستم.تو نگران نباش،که با نگرانیت می میرم. سعی کردم خودمو محکم نگه دارم و گفتم:

-هیچی.هـم کی همو ببینیم.

و بعد فکر کردم اون روز رادا برای همیشه می میره و واقعا تبدیل به یه دختر بی احساس میشه،با این فکر قطره اشکی از چشمم پایین اومد سونیا با نگرانی جلوم نشست و بهم زل زد،صدای سر خوش آوید مثل پتک توی سرم می خورد که با خنده می گفت:

-همین فردا عصر.خوبه؟کلاس که نداری بیام خونه دنبالت؟

زمزمه کردم:

-فردا.

من فردا می تونم اروم جلوش قرار بگیرم و بپرسم عشقت کیه.؟

آوید سریع گفت:

-چیه نمی تونی فردا بیایی؟

زود تر باید تمومش کنم دیگه تحمل ندارم قطره ی اشک دیگه ای از چشمم چکید سعی کردم صدام نلرزه خیلی آروم گفتم:

-نه خوبه،فردا خوبه.بیا دم خونه.

آوید نگران گفت:

-تو خوبی؟

خنده ی کم جونی کردم که قطرات اشکم جاری شده خودم و کنترل کردم و گفتم:

-اره،خوبم فقط بگو چه ساعتی سونیا داره صدام می کنه باید برم.

آوید با نگرانی گفت:

-شش خوبه؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

-ساعت شش منتظرتم،خداحافظ.

بدونه اینکه منتظر جواب باشم تلفن رو قطع کردم و اشکام مثل بارون بهاری جاری شد سونیا سریع بغلم کرد و گفت:

-چی شدی رادا؟

بی توجه به سوال سونیا شعر فردونو با اشک زمزمه کرد:

غم آمده،غم آمده،انگشت بر در میزند 

هر ضربه ی انگشت اوبر سینه خنجر می زند 

ای دل بکش یا کشته شو،غم را در اینجا ره مده 

گرغم در اینجا پا نهد اتش به جان در می زند 

از غم نیاموزی چرا ای دلربا رسم وفا 

غم با همه بیگانگی هر شب به ما سر می زند 

سونیا در حالی که اشک می ریخت با صدای عصبی گفت:

-رادا بهت می گم چی شده؟

گریه ام شدید تر شد سرم و بیشتر به شونش فشار آوردم و با گریه و آه گفتم:

-سونیا می خواد کمکش کنم،کمکش کنم به عشقش برسه.چرا فکر منو نمی کنه؟آه سونیا چرا هیچ کس منو نمی بینه؟یعنی همه انقدر خود خواهن؟خداا مگه من ادم نیستم،چرا؟چرا من؟

گریه ام به هق هق تبدیل شدم بود سونیا با لحن عصبی و حرصی گفت:

-پسره ی احمق.

یه چیزای دیگه ای هم گفت که من نفهمیدم،سونیا منو از خودش جدا کرد چشماش و به چشمام دوخت و گفت:

-رادا این چه وضعیه برای خودت درست کردی؟پاشو جمع کن خودت و.رادای من انقدر زود نمی شکست.

-چرا شکستم سونیا.شکستم 

سونیا سری تکون داد و گفت:

-رادا توکلت کجارفت؟امیدت کجا رفت؟ایمانت کجاست.نه نیست اون رادای همیشگی،پاشو دختر،پاشو.

با حرفای سونیا به خودم اومدم خدایا توبه ببخشم،نادونی کردم با قلبی شکسته و شونه هایی افتاده وضو گرفتم و به اتاقم رفتم دو رکعت نماز خوندم سرم و روی مهر گذاشتم و با تمام وجودم خدا رو صدا کردمو اشک ریختم،التماس کردم و اشک ریختم،قسم دادم و اشک ریختم.انقدر توی حال خودم بودم که نفهمیدم سونیا کی بهم پیوسته و پا به پای من اشک میریزه با دیدن سونیا خودمو توی آغوشش رها کردم و با گریه گفتم:

-مرسی سونیا.مرسی الان دیگه واقعا آرومم چون هر کسو که نداشته باشم خدا رو دارم.

سونیا با بغض گفت:

-منم هستم رفیق،تا زمانی که زنده م و خون توی رگام جریان داره و بدنم گرمه کنارتم،هیچ وقت تنهات نمیزارم قول می دم قول شرف.

از بغلش اومدم بیرون با لبخند اشک توی صورتش و پاک کردم و گفتم:

-می دونم رفیق.منم تا پای جون باهاتم.آویدم.آویدم.

دوباره بغض کردم ولی این بار خودمو کنترل کردم و گفتم:

-من عاشقم،یه عاشقم فقط از خدا خوشبختی معشوق شو می خواد.پس منم خوشبختی آوید و می خوام.

سونیا دوباره محکم بغلم کرد و گفت:

-من مطمئنم که خوشبخت میشه.

بغضم شدت گرفت،پس سونیا هم می دونست آوید خوشبخت میشه؟سونیا منو از خودش جدا کرد و چشمکی بهم زد دوباره بغضم شکست همین طور که گریه می کردم به سونیا گفتم:

-سونیا هر جور شده کاری می کنم به عشقش برسه.من خوشبختی شو می خوام.

سونیا هم قطرات اشک از چشماش پایین ریخت و با تشر و لحن مطمئنی گفت:

-امیدت به خدا باشه...

قران روی جا نماز و برداشتم لبخند کم جونی زدم و در حالی که ملایم دست مو روش می کشیدم گفتم:

-قسم به همین زمان،قسم به اسمش و قسم به کتابش که امیدم فقط به خودشه.

با همون لبخند قران رو باز کردم با دیدن ایه اشک از چشمام روان شد با لبخند و گریه شروع کردم:

بسم الله الرحمن الرحیم.

با صدای تق و توقی چشمام رو اروم باز کردم نور شدیدی چشمام و زد مجبور شدم دوباره چشمام و ببندم و باز کنم.نگاهی به اطرافم انداخم روی سجاده ام با چادر نمازم خوابیده بودم با یاد آوری دیشب آهی کشیدم،دیشب تا نماز صبح همراه سونیا قران خوندیم و دعا کردیم آخر سر هم نفهمیدم چطور اینجا خوابم برد کش و قوسی به کمرم دادم که درد بدی پیچید توش از اثرات خوابیدن روی زمین بود کاریش نمیشه کرد با سختی بلند شدم و جا نماز و سجادم و جمع کردم سجاده و چادر سونیا تا شده روی میز بود من هم چادرم رو جمع کردم اروم از اتاق رفتم بیرون سونیا مشغول شستن ظرفا بود و همچنین تلفن و بین سر وشونش نگه داشته بود:

-نه.

-بهت می گم نیازی نیست حالش خوبه.

-اگه نگران بودی قبل حرف زدن دربارش فکر می کردی تا ناراحت نشه.

-نه.دارم می گم رادا خوابه.

حوصله ی گوش وایستادن و به قول معروف کنجکاوی رو نداشتم آهسته سلام کردم.

سونیا با شندن صدام با لبخند به سمتم برگشت و گفت:

-ساعت خواب خانم.یه کم دیگه می خوابیدی.

و بعد رو به پشت خطیش گفت:

-اره بیدار شد.نه خوبه.

چشمام و با دست فشار دادم و گفتم:

-دیر خوابیدیم،تو چه طور زود بیدار شدی؟

سونیا چشمکی بهم زد و با خنده گفت:

-یه آدم از خدا بی خبر خراب کاری کرده بود.صبحم نگران خراب کاری عزیز شون بودن و من بدبخت و بیدار کردن.

نمی دونم پشت خطیه چی گفت که سونیا ریز خندید اصلا حوصله ی تجزیه و تحلیل حرفای سونیا رو نداشتم بی خیال به سمت دستشویی رفتم و گفتم:

-با کی حرف می زنی این وقت روز؟

سونیا با شیطنت گفت:

-با مامانم.

بعد هم شروع کرد حرف زدن:

-خوب مامان جون کاری نداری.

دیگه بقیه ی حرفاشو نفهمیدم،چون توی دستشویی بودم.توی اینه نگاهی به صورتم انداختم چشمام قرمز و باد کرده بود صورتمم همین طور رنگم مثل کچ دیوار شده بود چند بار توی مشت دستم اب کردم وریختم به صورتم بلکه ورم صورتم بخوابه،ولی انگار نه انگار.بی خیال شدم و از دستشویی اومدم بیرون سونیا داشت میز و می چید با دیدن من لبخندی زد و گفت:

-اوه اوه رنگ شو.بیا یه چیزی بخور الان ضعف می کنی،دیشب که شام نخوردی صبحم،صبحانه.حداقل دوتا قاشق غذا بخور که عصر رفتی پیش آوید غشو ضعف نکنی.

با یاد عصر آه بلند بالایی کشیدم و سر میز ناهار نشستم سونیا دیس برنج و ظرف خورشت رو روی میز گذاشت و مقابلم نشست با خنده گفت:

-بخور ببین چه طعمیه،صبحانه و ناهار یه جا.

اصلا اشتها نداشتم ولی به اجبار سونیا چند قاشقی غذا خوردم.نمی دونم چم شده بود اصلا یه جا بند نبودم نه می تونستم درس بخونم،نه بخوابم هنوز سه ساعت مونده بود تا زمانی که با آوید قرار داشتم،آشفته وسط سالن ایستاده بودم که یه دفعه فکری به مغزم زد و به سونیا که روی مبلی لم داده بود و با لبخند محوی منو نگاه می کرد گفتم:

-سونیا می گم چه طوره دکوراسیون خونه رو عوض کنیم.؟

سونیا با بدجنسی ابرویی بالا انداخت و همون طور که منو نگاه می کرد گفت:

-نه لازم نیست به نظر من خونه خوبه.

با نگاهی ملتمس گفتم:

-تورو خدا سونیا کلافم نمی دونم چی کار کنم.

با لبخند سری تکون داد و بلند شد و گفت:

-چه کنم که نمی تونم مقابل اون چشما بگم نه.

خنده ی کم جونی کردم و گفتم:

-نه اینکه قبلش نگفتی نه؟

خندید و گفت:

-آخه اون موقع چشمات مثل گربه نبود.

دستمال کاغذی روی میز و به طرفش پرت کردم که با خنده جا خالی داد.

با سونیا مشغول کار شدیم که یه دفعه سونیا گفت:

-بسته رادا ساعت پنج تا تو بری حموم و اماده بشی شش شده.

با نگاه کردن به ساعت ضربان قلبم تند شد اب دهنمو به سختی قورت دادم و گفتم:

-نه دیر نمیشه یه ذره دیگه.

سونیا وسط حرفم پرید و گفت:

-رادا لجبازی نکن بیا برو حموم بعد هم منو به زور توی حموم هل داد و در و از پشت قفل کرد با التماس گفتم:

-سونیـا.حولم.

با خنده گفت:

-میدم بهت وقتی دوش گرفتی صدام کن بهت بدم.فقط رادی جونه مادرت هوس کیسه کشی نکنی تو حموم،زود بیا بیرون مثل یه خانم با کلاس از شامپو بدن استفاده کن.

خندم گرفته بود از کارای سونیا حموم طول کشید چون داشتم زیر دوش با خودم قول و قرار میذاشتم که محکم باشم و خودم و ول نکنم وسط کار سونیا سه بار اومد پشت در که هر سه بار گفتم: 

-الان میام.

بعد از تموم شدن حموم صداش کردم که با غر در و باز کرد و گفت:

-یه ربع به شیشه الان در میایی؟

بعد هم حوله رو از لای در پرت کرد توی دلم سریع خودم خشک کردم و حوله رو پوشیدم توی اتاق که رفتم سونیا پشت سرم وارد شد و با غر رفت سر کمدم منم سریع تا پشتش بهم بود لباس زیرا مو پوشیدم که سونیا با اخم گفت:

-هر چی که بهت می دم می پوشی بدون هیچ حرف اضافه ای 

با دهن باز داشتم نگاهش می کردم که جین مشکی ای بهم داد سریع پوشیدم بعد هم مانتوی مشکی راسته ی بلندی رو به دستم داد با غر گفتم:

-سونیا.این خیلی بلنده.

چپی بهم بست و گفت:

-می دونی که آوید از مانتو های کوتاه بدش میاد.

با حرص گفتم:

-بدش بیاد به من چه.

سونیا اومد مانتو رو گذاشت توی دستم و با تشر گفت:

-خودتم می دونی که بهت مربوطه.

و یعد رفت سراغ کشوی شالام تاپ کوتاهی پوشیدم و سریع مانتومو هم تنم کردم سونیا شال قرمز مشکی نازی رو داد دستم و دوباره سرشو کرد توی کمدم سریع جلوی موهام و خشک کرد و بشت موهامو با کیلیپس بزرگی پشت سرم جمع کردم سونیا کفش عروسکی قرمزی به همراه یه کیف نسبتا کوچیک قرمزی که بند بلندی داشت و کج می انداختی را هم بهم داد ساعت راس شیش بود کیف و کج انداختم و سریع گفتم:

-خداحافظ.

سونیا سریع جلوم گرفت و گفت:

-کجا با این رنگت شکل میت ایی.

سریع برایم رژگونه ی اجری زد و بعد رژ لب کالباسی به دستم داد همون موقع گوشیم زنگ خورد سونیا گفت:

-بجنب بزن.آویده 

رژ رو خیلی کم رنگ زدم که سونیا از دستم گرفت گفت:

-بیا.برو به سلامت 

همین طور که به سمت در می رفتم با بغض گفتم:

-من نمی فهمم این کارا برای چیه خوبه خودت می دونی.

سونیا با تشر وحرص گفت:

-راداا.خدا.امید.یادت نره

از لحن پر حرص سونیا خندم گرفت سریع گونشو بوسیدم و با لبخند زورکی گفتم:

-زود میام خداحافظ.

و سریع از دراومدم بیرون سونیا هم خداحافظی کرد خدا رو شکر آسانسور خالی بود و من زود سوار شدم و دکمه ی هم کفو زدم آسانسور که ایستاد سریع ازش بیرون اومدم و از مجتمع خارج شدم آوید توی ماشینش نشسته بود و سقف ماشین هم برداشته بود و با دسش روی فرمون ریتم گرفته بود.سریع سوار ماشین شدم و با شرمندگی گفتم:

-سلام ببخش که دیر کردم.

آوید با لبخند قشنگی نگاهم کرد و گفت:

-خوهش می کنم خانم گل شما تا شبم نمیومدی من همین جا منتظرت می موندم.

لبخندی به چهره ی مهربونش زدم،آخه نامرد چه طور دلت میاد با من که از مجنونم مجنون ترتم اینجوری کنی؟آوید با لبخندی به من سقف ماشین رو دوباره بالا کشید و راه افتاد.منم همینطور بهش خیره شده بودم موهاشو طبق معمول به هم ریخته درست کرده بود چشمای شیطون مهربونش به جلو دوخته شده بود دماغ بلند و صافش و به چال روی گونش که به خاطر لبخندش پدیدار شده بودم چه قدر دلم می خواست چال صورت شو ببوسم همین طور با لبخند بهش نگاه می کردم که صدای شیطون و دل نواز آوید توی گوشم نشست:

-خوردی منو که خانمـم.

با خجالت سرمو پایین انداختم توی دلم گفتم: 

-چون آخرین باره که به کسی طعلق نداری و من می تونم سیر نگاهت کنم ولی کم نیاوردم و گفتم:

-داشتم آنالیزت می کردم ببینم چیزی داری که دختره بپسنده.

آوید با شیطنت بهم نگاه کرد و چشمکی زد و گفت:

-حالا چیزی دستگیرت شد؟

با پررویی گفتم:

-البته.متاسفانه هیچی.

خنده ی بلندی سر داد و گفت:

-خدا از دلت بشنوه.

از درون فریاد زدم نامرد توی دلم غوغایی به پا ست که فقط خدا می دونه ولی ای کاش تو هم می دونستی و این جوری باهام بازی نمی کردی.

به رو به رو خیره شدم آوید ماشین و به سمت خارج شهر هدایت می کرد با تعجب پرسیدم:

-کجا می ری؟

لبخند دوست داشتنی بهم زد و گفت:

-جایی که بشه اعتراف کرد.

بعد دوباره به رو به رو خیره شد با تعجب نگاهش می کردم جایی برای اعتراف؟اون و که نباید به من بگه؟ ساعت هفت و ربع بود هوا کم و بیش تاریک شده بود آوید وارد یه باغی خارج از شهر شد که از تابلوی سر درش متوجه شدم رستورانه،آوید ماشین شو توی پارکینگ باغ پارک کرد و سریع پیاده شد و در سمت منو باز کرد با تعجب نگاهش کردم چشمک زد و گفت:

-تمرینی بود 

حرصم گرفت،حتما برای اون خانم!!آوید دست شو به سمت خروجی پارکینگ دراز کرد گفت:

-بفرمایید خانم زیبا.

لبخندی بهش زدم توی پارکینگ کم و بیش ماشین بود البته تعجبی نداشت ساعت هفت شب کی می اومد شام بخوره؟نگاهم به آوید کشیده شد که با لبخند منو همراهی می کرد یه بلوز مردونه ی جذب چهار خونه ی مشکی قرمز پوشیده بود که دکمه هاش تا نصفه باز بود و استین لباسو تا ارنج بالا داده بود و عضلات دستش کاملا پیدا و ساعت مارکش توی دستش خودنمایی می کرد،شلوار مشکی با کفش اسپرت مشکی پوشیده بود خندم گرفت،چه ست بودیم جای سونیا خالی همیشه می گفت من دوست دارم با همسرم همیشه ست باشم حالا کجاست که ببینه منو آویدم ست بودیم با این تفاوت که اون مال من نیست.قلبم همش توی سینه ام می لرزید و معدم تیر می کشید،خودم و بی اهمیت نشون دادم و مشغول دید زدن اطراف شدم بعد از اون باغ بزرگ یه ساختمون ویلایی زیبا بود که سر تا سرش پنجره داشت و از شواهد امر معلوم بود که دو طبقه اس به در که رسیدیم دو خدمتکاری که کنار در ایستاده بودن درو برامون باز کردن و برامون تعظیم کردن آوید دست شو دور کمرم حلقه کرد و منو به سالن هل داد از این کار آوید معذب بودم خواستم خودم و کنار بکشم که نذاشت و همون موقع مردی جلومون ظاهر شد و اونم برامون تعظیم کوتاهی کرد و گفت:

-خیلی خوش آمیدید بفرمایید بالا.

بعد هم طبقه ی بالا رو نشون داد آوید تا خواست منو به سمت بالا بکشه نذاشتم نگاه متعجب مو به سر تا سر رستوران انداختم و گفتم:

-خوب پایین بشینیم چه کاریه.اینجا که خالیه.

آوید چشمکی زد و گفت:

-نچ.نمیشه.گفتن بالا یعنی بالا

بعد هم دست مو گرفت و به سمت پله ها کشید.پله ی آخرو که بالا اومدم به معنای واقعی هنگ کردم سالن بالا کمی کوچک تر از پایین بود فضای تاریکش با شمع های قرمز و سفیدی که اطرافش بود تزئین شده بود بوی گل مشامم رو پرکرده بود دور تا دور سالن پر بود از رز قرمز و رزسفید و گل مریم و یه میز دو نفره ای که تنها میز موجود در سالن بود و وسط در وسط گذاشته بودن و روی اون یه شمع خودنمایی می کرد با تعجب به آوید که درست پشت سرم قرار داشت نگاه کردم چیز عجیبی توی چشماش می درخشید لبخند مهربونی به روم زد و در حال که میز و نشون می داد گفت:

-افتخار می دید بانوی من؟؟

نمی دونم چرا ولی لبخندی عمیق تر از مال خودش بهش زدم و به سمت میز رفتم.آوید سریع صندلی رو برام عقب کشید با تشکر نشستم خودشم جلوم نشست و به روم خندید دوباره اطراف و نگاه کردم و ناخوداگاه گفتم:

-واقعا زیباست.

آوید با صدای بم و ارومی گفت:

-ولی نه به زیبایی تو؟

چشمام اندازه ی توپ تنیس شده بود،آوید با دیدن چشمام خنده ملایمی کرد و گفت:

-الان که وقت شام نیست،پس چی می خوری؟

منو کافی شاپ رو جلوم گذاشت نگاهی سرسری بهش انداختم و گفتم:

-قهوه ترک.

با مهربونی نگاهم کرد که همون موقع گارسونی اومد و آوید سفارش دو تا قهوه و دو تا کیک داد،گارسون که رفت کمی توی جام جا به جا شدم و گفتم:

-خوب؟

لبخند مرموزی زد و گفت:

-خوب که خوب.

کلافه شدم چرا می خواست آروم آروم جونمو بگیره؟

-منظورم اینکه شروع کن.

آوید با همون لبخند در حالی که به چشمام خیره شده بود گفت:

-من خیلی وقته شروع کردم،تو چی؟

با گنگی بهش خیره شدم که چشمکی بهم زد و با شیطنت گفت:

-این جوری نگام نکن میام می خورمتـاا.

یا پنج تن با چشمای از حدقه دراومده بهش زل زدم و به پشتی صندلی تکیه کردم آوید بلند خندید همون موقع هم گارسون سفارشا رو روی میز چید و گفت:

-امر دیگه ای نیست قربان؟

آوید تشکری کرد و گفت:

-ممنون،فقط خودمون هر چیزی که خواستیم صداتون می کنیم.لازم نیست شما بیاید بالا 

-بله قربان.

و با سرعت به طبقه پایین رفت آوید به قهوه اشاره کرد و گفت:

-بخور تا بگم.

خیلی کنجکاو شدم و گفتم:

-نه بگو این الان خیلی داغه نمی تونم بخورم.

سری تکون داد و به چشمام خیره شد و گفت:

-از کجا شروع کنم؟

نفسام به شماره افتاده بود لبخند زورکی زدم و گفتم:

-از هر جا که خودت می خوای شروع کن.

تمام اجزای صورت مو بررسی کرد و در آخر روی چشمام نگاهش ثابت موند:

-از دو تا تیله ی مشکی سرد و خالی شروع کنم؟

ثانیه ی اول مخم درک نکرد چی می گه.ولی بعدش.نفسمو حبس کردم و منم به چشماش خیره شدم. برقی توی نگاهش پدیدارشد و گفت:

- ولی برای اینکه بهتر بفهمی چی می گم و حرفامو باور کنی از اول شروع می کنم 

آوید بعد از چند ثانیه مکث شرع کرد:

-من از بچگی خیلی شر و شیطون بودم،یعنی از همون بچگی از دیوار راست بالا می رفتم همیشه دخترا رو اذیت می کردم هیچ کدوم شون سمتم نمیومدن چون یا سوسک می نداختم توی جون شون یا گربه ولی آریا برعکس من بود شیطون بود ولی همیشه با دخترا مهربون برخورد می کرد،هیچ کدوم از دخترای فامیل با من بازی نمی کردن ولی در عوض پسرا عاشق این بودن که توی گروه شون باشم،تا اینکه پام به مدرسه باز شد و با پویان و اشکان اشنا شدم خیلی با هم صمیمی بودیم یه روز دعوشون کردم خون مون اشکان گفت،نمی تونه بیاد چون پسر همسایشون که دوست صمیمیشم هست میره خونشون خیلی ناراحت شدم که نمیاد به پیشنهاد آنا دوست اشکانم دعوت کردم.رضا دوست و پسر همسایه ی اشکان بود که یکی دو سالی از ما بزرگ تر بود خیلی زود با هم صمیمی شدیم رضا از مدرسه ی خودش اومد مدرسه ی ما اینجوری اکیپ چهار تای مون شکل گرفت،جالب اینجا بود که اخلآقامون کاملا مثل هم بود گذشت و گذشت ما پانزده سال مون شد بابای پویان می خواست اونو بفرسته فرانسه برای درس خوندن پویان هر چقدر گریه زاری کرد کسی به حرفش گوش نداد ما هم که نمی خواستیم دوست مون تنها بمونه دست به دامن مامان و باباهامون شدیم اونا هم بعد از کلی غر و نصیحت قبول کردن و ما چهار تا دوباره با هم راهی فرانسه شدیم.خوب اونجا فرهنگش با اینجا فرق می کرد ما هم چهارتا بچه بودیم کسیم نبود که بگه نکن بده چی می فهمیدیم؟سریع غرب زده شدیم و از شونزده هفده سالگی شروع کردیم به مشروب خوردن و دختر بازی،رضا بیشتر از دو سال دوم نیاورد تک فرزند بود و دوری از مامان و بابا برایش سخت،سریع برگشت ولی ما نه.هنوز با هم ارتباط داشتیم می دونستیم رضا هم توی ایران،بله.ما هر کاری می کردیم نمیزاشتیم به درسمون صدمه ای وارد بشه و درسمونو مثل بچه ی ادم می خوندیم اولین باری که بعد از رفتنم به فرانسه به ایران برگشتم چهار سال بعدش بود یعنی.اون موقع بیست سالم بود،ایران که اومدم رفتم پیش رضا و اون دو هفته ای که بودم کلی دختر دور و برم جمع کرده بودم از همون موقع بود که همه فهمیدن،من چی کار میکنم ولی خوب این اعتماد و بهم داشتن که با دخترای فامیل کاری ندارم. خلاصه چند سال بعد هم اومدم و رفتم تا اینکه نزدیک گرفتن مدرکم بهم خبر دادن بنیامین ازدواج کرده خیلی تعجب کردم بنیامین اصلا اهل زن و زندگی نبود بعد پیش خودم گفتم حتما دختره شاه پریونه که بنیامین نتونسته ازش بگذره و تن به ازدواج داده.

با این حرف آوید زدم زیر خنده خودشم خندید و کمی قهوه اش رو مزه مزه کرد و رو به من گفت:

-بخور که حسابی سرد شد 

با لبخند فنجون قهوه رو برداشتم که آوید ادامه داد:

-کارام که درست شد فقط به بابا اطلاع دادم دارم میام،مثلا می خواستم همه رو سور پرایز کنم با کلی ذوق و شوق پام و گذاشتم توی خونه ولی هیچ کس خونه نبود با بابا تماس گرفتم گفت خونه ی عمو سیاوشن منم لباسامو عوض کردم و سریع رفتم اونجا اون موقع بود که سارا رو دیدم مونده بودم بنیامین به چه امیدی اینو گرفته بعدشم فهمیدم که خانوادش دارن میان تهران..از کارا و رفتارای سارا اصلا خوشم نمیومد ما خونواده ی بازی بودیم ولی خوب خیلی راحت می تونیم تشخیص بدیم بعضی رفتارا از سادگی و صمیمیته یا از قصد خیلی نظرم نسبت به خانوادتون بد شده بود زمانی که فهمیدم یه خواهرم داره شب تا صبح خوابم نبرد دعا می کرد هر چی که هست دنبال من نیاد چون اصلا از دختر بچه ها خوشم نمیومد .اونشب وقتی رسیدید همش دنبال تو می گشتم تا ببینم چه شکلی و چه جوری هستی؟قابله تحملی یا نه؟وقتی آنا جون تو رو اورد بهم معرفی کنه اصلا نگام نکردی برایم جای تعجب داشت انگار ازم می ترسی یه چیزی مثل اینا.

خندیدم و گفتم:

-از دست مینا اینا همون عصر قبل از اومدن بهم زنگ زدن و گفتن،پسر مرموز خاندان شایسته برگشته،از قبل خیلی حرف تو شنیده بودم ولی نمی دونستم چرا انقدر پشتت بد می گن تا اون روز که مینا زنگ زد و گفت چی کارا می کردی و.منم مواظب باشم بهت نزدیک نشم چون ممکنه بلایی سرم بیاری،اون موقع خیلی ازت ترسیدم اون کارامم برای همین بود.

آوید با لبخند گفت:

-اره بعدش فهمیدم.ولی رادا اون روز که بعد از سلامم بهم با ترس نگاه کردی چشمات،عجیب شده بود یه چشم مشکی،مشکی هیچ چیز و توش نمی شد خوند به جز یه ترس عمیق همین شد دلیلی تا سر به سرت بزارم،اصلا از دخترایی که جواب مو نمیدادن خوشم نمیومد ولی تو.می دونی اون ترس توی نگاهت برایم جالب بود یه چیز عجیب.منی که تا قبلش دعا می کردم اصلا به چشمت نیام حالا خودم سربه سرت میزاشتم.وای شمالو که نگو.وقتی با اون سر درد اومدم خونه به ثریا خانم گفتم بره چون حوصله ی کسی رو نداشتم،انقدر سرم درد می کرد که خدا می دونه در به در دنبال قرص بودم که یه هو تو اومدی توی اتاق وقتی نگاهم به اون چشمای وحشت زدت خورد عصبی شدم نمی دونم چرا ولی دوست نداشتم ازم بترسی سریع اومدم سمتت.

با التماس گفتم:

-تورو خدا یادم ننداز که هنوزم می ترسم با تعریف ایی که از تو شنید بودم گفتم دیگه برایم ابرویی نمی مونه.

-وقتی از زیر دستم فرار کردی تا به خودم اومدم سریع زنگ زدم آنا اونم گفت معده درد داشتی خونه موندی طفلک آنا هم خیلی ترسیده بود بهش گفتم،نگران نباشه بچه ها پیشمن.وای رادا نمی دونی چقدر بهت خندیدم زمانی که گفتی،کلید و توی در شکوندی،از اون بدتر افتادنت روی اون آشغالا بود نمی دونستم بخندم یا کمکت کنم.

-تو رو خدا لباسا رو نگو که می خوام خفت کنم،واقعا با چه رویی بهم گفتی پیاده شم خودم باهات بیام تا لباس بخری.

آوید مهربون خندید و گفت:

-نمی دونم احساس کردم این جوری هم برایم جالبی می خواستم تجربه کنم.رادا اولین باری که از دیدن نگاهت تعجب کردم زمانی بود که داشتی با مادر بزرگت صحبت می کردی،فهمیده بودم با مامان و بابات رابطه ی خوبی نداری حتی اینم فهمیدم که مادر بزرگت اصرار داشت باهاش حرف بزنی اما تو قبول نکردی توی نگاهت هیچی نبود.راد.هیچی.برایم جای تعجب داشت دختری هم سن تو چه طور انقدر سرد و بی تفاوت. همینا بود که منو نسبت به تو کنجکاو می کرد.

خیره بهش نگاه می کردم که لبخند مهربونی به صورتم پاشید و گفت:

-رادا کنجکاوی من کار دستم داد،یه کار شیرین.بعد از شمال دیگه ندیدمت همش احساس می کردم یه چیزی نیست یه چیزی اطرافم کم بود وقتی سارا رفت بیمارستان.اون روز بنیامین می خواست بیاد دنبالت ولی من نذاشتم و خودم اومدم وقتی سونیا رو بهم معرفی کرد خیلی حسودیم شد نمی دونستم چرا ولی به سونیا حسودی کردم،حسودی کردم که چرا تو انقدر دوستش داری هر جمله ای که می گفتی بعید نبود اسم سونیا رو نبری.شاید به نظرت خنده دار باشه ولی من آوید شایسته به یه دختر حسودی کردم.یادته وقتی از بیمارستان اومدیم بیرون گفتی قرار داری وقتی فکر کردم ممکنه طرفت پسر باشه دیوانه شدم.منی که حتی وقتی می فهمیدم دوست دخترم با یه کی دیگه هم هست بی خیال ازش رد می شدم با بیتا و مینا و لادن دعوا می کردم چرا دوست پسر ندارن ولی وقتی تو کاملا جدی جلو ایستادی و گفتی اره با دوست پسرم قرار دارم،زد به سرم نه می خواستم ولت کنم نه اینکه بفهمی.

با خودم در گیر بودم هم می خواستم شیطنت مو داشته باشم هم تو رو ازش دور کنم.وقتی ادرس اون خیابون تجاری رو دادی شاید باهات شوخی می کردم ولی از درون خودمو می خوردم.تا اینکه بهم گفتی شوخی کردی،می خواستم همون موقع بپرم ماچت کنم ولی جلوی خودمو گرفتم.کادویی که بهت دادم، خیلی وقت بود که خریده بودمش به نیت تو.برایم خیلی عزیز بود بی اون که خودم بدونم چرا؟وقتی ازم خواستی دستت کنم انگار دنیارو بهم دادن.

دست مو روی دست بند گذاشتم،درش نیاورده بودم از همون وقتی که خودش دستم کرده بود آوید م نگاهش به دست بند خورد و گفت:

-هر وقت این و توی دستت می بینم انگار دنیا رو بهم میدن.همون موقع بود که نسبت بهت احساس عجیبی پیدا کردم وقتی به رضا و شادی گفتم،هر دوشون کلی ذوق کردن و خواستن برای مهمونی رایا تو و سونیا هم بیاید.

آوید نفس عمیقی کشید و گفت:

-بودنت کنارم بهم حس آرامش می داد حسی که هیچ وقت هیچ کجا نداشتم حتی توی اغوش آنا.وقتی فهمیدم شادی تو رو برای کیش دعوت کرده مثل بچه ها بالا و پایین می پریدم اگه کسی نمی دونست نمی فهمید من یه پسر بیست و هفت سالم.کارام شده بود مثل بچه ها تقویم برداشته بودم و روزا رو می شمردم که کی میریم یه روز رضا بهم گفت که رادا پاکه به درد تو نمی خوره اگه رادا رو می خوای باید دست از دختر بازیات برداری و سنگین باشی بچه ها همه تایید کردن ولی من هر چی اطراف مو نگاه کردم دختری ندیدم که به خوام ردش کنم این چند وقت از بس فکر و ذکرم رادا بود توجه ی به اطرافم نداشتم و نفهمیدم کی اون همه دختر و فراری دادم،ولی وقتی تو و سونیا توی ماشین حرف از پسر می زدید می خواستم پا روی دوست داشتنم بزارم و سر تو از تنت جدا کنم نمی دونم چرا توقع داشتم تو درک کنی من تو رو برای خودم می خوام حتی شوخی جدایی از تو برای من مساوی بود با مرگ.

رادا به به جان خودت که همه کسمی،به اسم خودت که الان برایم یکی از اسامی مقدسه،من می پرستمت از وقتی تو اومدی توی زندگیم همه رفتن،فقط زندگی من توی چهار تا حرف جمع شده. ر.ا.د.ا. زندگی من یعنی اسم تو.شیشه ی عمر من یعنی نگاه تو.رادا به همون خدایی که هر جفت مون می پرستیم، نباشی،نیستم.به خدا نیستم.توی اون چند ماهی که منو از دیدن خودت محروم کردی داشتم می مردم گفتی نیا دنبالم گفتم چشم ولی رادا باور کن هر روز از خونه تا دانشگاه از دانشگاه تا خونه اسکرتت می کردم از کارم زده بودم کارم شده بود رادا توی تابستون که نمی تونستم ببینمت داشتم دیوونه می شدم دلم به اون تلفنی خوش بود که می تونستم صداتو بشنوم.نمی دونی بچه ها چقدر خودشو نو کشتن تا من برم سر کار.خدایی بود که نزدم دهن مردم و کج کنم.رادا بهم نگاه کن.

سرمو بردم بالا و به چشمای سیاهش خیره شدم.

اشک توی چشمای آوید جمع شد و گفت:

-رادا دوستت دارم.خیلی.دوست دارم،از مجنون مجنون ترم برای تو از فرهاد فرهاد ترم برای تو.رادا تو اومدی اینجا کمکم کنی به عشقم برسم.پس کمکم کن به خودت برسم.

بعد هم از روی صندلی بلند شد با نگاهم دنبالش کردم کنار صندلی من روی زانو نشست و جعبه ی کوچک مخمل سرمه ای رو جلوم گرفت و گفت:

-خانم رادا فرزانه.من آوید شایسته می خوام ازت درخواست ازدواج کنم.بهت قول می دم توی شادی و غمت شریک باشم.رادا خوشبختت می کنم.نمی گم هر چی تو بگی همون،نه ولی سعی می کنم منطقی باشم.با من ازدواج می کنی؟

از جمله ی آخرش خندم گرفت بود اشکام که روی صورتم روان بود و بادست پس زدم و با خنده گفتم:

-شرط داره؟

چشماش برقی زو و با مهربونی گفت:

-هر چی بگی قبول.

خنده ام شدید تر شد،گفتم:

-مگه همین چند دقیقه پیش نگفتی،نمی گم هر چی تو بگی قبول.ولی الان می گی هر چیزی بگم قبول می کنی.

دست مو از رو از روی پام برداشت و به لبش نزدیک کرد و بوسید با عشق به چشمای عاشقم نگاه کرد و گفت:

-خانم گل گفتم که سعی می کنم منطقی باشم منطقمم الان گفت،هر چی تو می گی قبول.حالا شرطت.

شیطون به چشماش نگاه کردم کمی به سمتش خم شدم و گفتم:

-شرط من سر جاش ولی تو برای گرفتن جواب باید با پدر بزرگم حرف بزنی

اونم دوباره شیطون شد و توی صورتم خم شد و گفت:

-اون که اساعه.شرط تو بگو موش کوچولو.

دماغ مو دسته کردم و صاف شدم و گفتم:

-هر چی من می گم قبول.

چشمکی زد و گفت:

-چون نمی خوام اول زندگی دروغ گو باشم بهت میگم.الان چشم ولی بعدا کمی مشورت کنیم.

حالت فکر کردن به خودم گرفتم و گفتم:

-امـم،باشه من حرفی ندارم.

آوید با ذوق رفت در جعبه رو باز کنه که سریع گفتم:

-نه.

با تعجب گفت:

-چرا نه؟

-هر موقع با پدربزرگ حرف زدی و رسمی شد اون موقع حلقه.باشه؟

از جا بلند شد و با دست به نوک دماغم زد و گفت:

-باشه.

لبخندی بهش زدم نگاهم به بیرون پنجره خشک شد قرص کامل ماه از اینجا کاملا پیدا بود از روی صندلی بلند شدم و رفتم جلوی پنجره ی قدی ایستادم و لبخندم و بی هیچ منتی ارزونی ماه کردم و از ته دل خدا رو شکر کردم با حلقه شدن چیزی دورم با تعجب به پشتم نگاه کردم آوید از پشت سر بغلم کرده بود و با لبخند به ماه خیره شده بود لبخند عاشقی بهش زدم دست مو روی دستش که دورم حلقه شده بود گذاشتم و به ماه خیره شدم با فکری آروم در حالی که به ماه نگاه می کردم گفتم:

-سونیا می دونست؟

آوید خنده ی ریزی کرد و گفت:

-اره دو روز پیش باهاش حرف زدم می خواستم از تو مطمئن بشم اول چیزی به روی خودش نمی اورد بعد که جونه تو رو قسم دادم به اجبار گفت،بدش نمیاد ازت.با همین حرف و البته لحنی که سعی داشت راز داری کنه فهمیدم وقت شه که دست بجنبونم.تو از کجا فهمیدی.

لبخندی زدم و آروم گفتم:

-آهان پس مشکل اشناشون منو تو بودیم.در ضمن نفهمیدم شک کردم اخه خیلی مطمئن حرف میزد

آوید بلند خندید و گفت:

-من به توی یه معذرت خواهی بده کارم.

با تعجب سرمو بالا گرفتم تا صورت شو که روی سرم بود ببینم و گفتم:

-چرا؟

چونشو گذاشت روی سرم و منو بیشتر به خودش فشرد و گفت:

-چی می شد اینجا هم جت اسکی بود؟

منظور شو فهمیدم با اون طرز بغل کردنم.وای خدا،یادشم که میوفتم خجالت می کشم.با اعتراض کفتم:

-آویـید!

با خنده گفت:

-جانم.منظورم از عذر خواهی حرفای دیشبم بود نمی دونستم انقدر بهم می ریزی اخه باید بهونه ای پیدا می کردم که بکشونمت اینجا.بعد اینکه حالت بد شد سونیا زنگم زد وکلی بد و بیراه بارم کرد منم انقدر نگرانت بودم که کل شب نذاشتم سونیا بخوابه بعدم که طاقت نیاوردم و صبح زود اومدم در خونتون.

با یاد تلفن سونیا خندیدم و گفتم:

-پس تو مامان سونیا یی.اره؟

خندید و صدا شو صاف کرد و گفت:

-نه عزیزم اشتباه لپی بود می خواست بگه بابا گفت مامان.

با عصبانیت الکی برگشتم سمتش و گفتم:

-چشمم روشن قبل من زنم که داشتی؟!

با شیطنت به چشمام خیره شد دست شو دور کمر حلقه کرد و منو به خودش نزدیک کرد و سرش و اورد پایین و به سرم تکیه داد با صدای بم و خیلی شیطونی گفت:

-عزیزم هرکی گفته دروغ گفته.می خوای ثابت کنم؟

با دست کمی به عقب هلش دادم و گفتم:

-دیوانه.

ولی یه ذره هم تکون نخورد با مهربونی اجزای صورت مو زیر نظر گرفته بود چشماش به لبم خیره مونده بود هر دم داغ نفساش داشت مستم می کرد سرش کمکم داشت جلو می اومد یه دفع به خودم اومدم و با خجالت از زیر دستش فرار کردم اونم که انگار تازه به خودش اومده بود پرو خندید و در حالی که موهای سرش و بهم می ریخت گفت:

-کی میشه بریم خونه ی خودمون؟

به سمتش برایق شدم و گفتم:

-آوید؟

شیطون خندید و دوباره روی صندلی خودش نشست و گفت:

-چیه مگه دروغ میگم؟

در حالی که رو به روش می نشستم گفتم:

-خیلی پر رویی به خدا؟

آوید با مهربونی بهم خیره شد و گفت:

-اخم تم خوردنیه.

با شیطنت چشمام و برایش چپ کردم و سر جام جا به جا شدم که آوید با خنده گفت:

-رادا یه سوال.بچه ها الان توی خونه ی شادی اینا منتظر ما هستن.می خوای شام و اینجا بخوریم یا اونجا؟

با نگرانی به آوید خیره شدم و گفتم:

-پس سونیا.

اخم تصنعی کرد و گفت:

-این سونیا هوی منه هاا.

-اِاِاِ،آوید شوخی نکن سونیا چی؟

خندید و گفت:

-نگران نباش خانم گل.پیش بچه هاست.

با ذوق سریع از جا بلند شدم و گفتم:

-پس بریم.

آوید در حالی که بلند می شد قیافه ی ناراحتی به خودش گرفت و گفت:

-منو بگو این همه،اینجا رو اجاره کردم که اولین شام دو نفر مونو بخوریم.خانم ذوق کرده بره پیش اون فضولا.

سریع به سمتش رفتم دست مو دور بازوش حلقه کردم و گفتم:

-ما با هم خیلی تنها می شیم بیا بریم پیش بچه ها طفلکیا به خاطر ما دور هم جمع شدن.

آوید با خنده لپ مو کشید و گفت:

-من با تو چی کار کنم؟

در حالی که از پله ها پایین می رفتیم حالت متفکری به خودم گرفتم و با غرور گفتم:

-امـم،بزارم تو ویتریین و نگام کن.

چشمکی بهم زد و گفت:

-اون که چشم.

آوید از صاحب رستوران تشکر کرد و با هم به سمت ماشین راه افتادیم دوباره نگاهم به لباس آوید خورد و پرسیدم:

-لباسا هم کار سونیاست؟

آوید چشمکی بهم زد و گفت:

-بله دوست متفکرتون خیلی به مخش فشار آورده.

خندیدم و در حالی که سوار ماشین می شدم گفتم:

-سونیا عاشق زوج اییه که ست می کنن.

با آوید تا پام ونو توی ساختمون گذاشتیم چراغا روشن شد و کلی برف شادی و کاغذ رنگی روی سرمون خالی کردن بچه ها شروع به دست زدن و تبریک گفتن کردن دونه دونه بغل مون کردن به سونیا که رسیدم ناخوداگاه بغض کردم و سونیا رو محکم بغلش کردم اونم حال بهتری نداشت همین طور که توی آغوشم بود کنار گوشش گفتم:

-خیلی نامردی.

سونیا با صدایی که از بغض می لرزید گفت:

-اخه جونه تو رو قسم داد نتوستم بزنم زیر قسمم.ببخش دوستم 

سونیا رو از آغوشم در آوردم وصورت شو بوسیدم و گفتم:

-تو منو ببخش این مدت خیلی اذیت شدی.جبران می کنم.

بعد هم به شوخی گفتم:

-بدو بدو عاشق شو جبران کنم.

سونیا با مسخرگی ادا مو دراورد و گفت:

-نمی خوام قاشق شم.تو قاشق شدی بسته.

با اخم گفتم:

-هی به عشق من توهین نکن حالا خوت می خوای قاشق شی قاشق شو...

********

کیفم و روی کولم جابه جا کردم الان یه هفته از اون روز می گذره آوید به آنا جون گفت و اونم با پدربزرگ تماس گرفت،پدر بزرگم سریع با من تماس گرفت که سر اولین فرصت برم خونه،منم قراره امروز عصر با اتوبوس برم خونه پنج شنبه ها کلاس نداشتم و جمعه هم که تعطیل بود بهترین فرصت برای دیدار از خانواده برای بچه شهرستانیا.

سونیا توی سلف منتظر بود.بعد از تموم شدن کلاسم رفتم پیشش تا نشستم شروع کرد به غر زدن:

-اه حالم به هم خورد از دست این نامزدت،مگه این بشر کار و زندگی نداره که همش دنبال تو؟دیوانم کرد.مگه می میره نیم ساعت صبر کنه کلاست تموم بشه؟

از حرص خوردنش خندم گرفت:

-حالا مگه چی شده که تو انقدر داغ کردی؟

سونیا یه هو بهم پرید:

-خوب اون گوشی بی صاحب شد تو خاموش نمی کردی.

-واا خوب سر کلاس بودم،نمی شد روشن بزارمش که؟

سونیا با حرص گفت:

-خوب میزاشتیش روی سایلنت.

خندیدم و گفتم:

-ببخش خوب حواسم نبود.

سونیا پشت چشمی نازک کرد و گفت:

-باشه حالا چون تویی می بخشم.

بعد دوباره بهم اخم کرد و گفت:

-بهش زنگ بزن.تا توی دهن مردم خراب کاری نکرده.

-ایـی سونـیاا حالمو بهم زدی....

گوشی مو روشن کردم و با آوید تماس گرفتم هنوز یه بوق نخورده بود که برداشت 

-سلام خانمـی

-سلام،خوبی؟

-مرسی تو خوبی؟کجا بودی؟چرا گوشی تو خاموش کردی؟

-سر کلاس بودم حواسم نبود به جا سایلنت خاموش کردم.

-آهان باشه.رادا من عصر کی بیام دنبالت؟

کمی فکر کردم و گفتم:

-برای ساعت شیش بلیط دارم.با حساب ترافیک و اینا یه ربع به پنج خوبه ؟

-اره.پس منتظر باش.

-باشه.

-رادا از سونیا معذرت بخواه نگرانت بودم،از بس زنگ زدم فکر کنم دیوانه شد.

خندیدم و گفتم:

-نترس دیوانه بود.باشه بهش می گم.

-کاری نداری؟

-نه ممنون.

-مواظب خودت باش خداحافظ.

-توام همین طور،خدافظ.

تماس و که قطع کردم به سونیا نگاه کردم چشماش و برایم چپ کرد،خندم گرفت:

-نکن دختر،چشمات همین طور میمونه هاااا.درضمن آوید ازت عذرخواهی کرد.

سونیا قیافه ی حق به جانبی گرفت و گفت:

-وظیفشه.

آوید ساعت یه ربع به پنج اومد دنبالم و منو به ترمینال رسوند بعد از کلی توصیه اجازه داد سوار اتوبوس بشم.وقتی رسیدم پدربزرگ اومد دنبالم ترمینال و منو به خونه برد،خیلی ازش خجالت می کشیدم ولی پدربزرگ اصلا این موضوع رو به روی خودش نمی اورد.زمانی که رسیدیم خونه منیر جون منو محکم بغل کرد و گفت:

-رادا دلمون برایت خیلی تنگ شده بود.

صورت سفیدش و بوسیدم و گفتم:

-دل منم براتون تنگ شده بود.

به اتاقم رفتم و وسایل مو گذاشتم توی اتاق،لباسم و عوض کردم و از اتاقم اومدم بیرون منیر جون در حال اشپزی بود و پدربزرگم در حالی که پیپ می کشید داشت به اخبار تلویزیون گوش می داد به اشپزخونه رفتم و با لبخند به منیر جون که در حال سرخ کردن سیب زمینی بود گفتم:

-کمک نمی خواید؟

-نه عزیزم خسته ای برو استراحت کن.

لبخند به منیر جون زدم و گفتم:

-نه خسته نیستم.

اخم تصنعی کرد و گفت:

-بهت می گم برو دختر،بگو چشم.

گونشو بوسیدم و گفتم:

-چشم.

از اشپزخونه اومدم بیرون،روی مبل کناری پدربزرگ نشستم بهش نگاه کردم خیلی تو فکر بود مطمئن بودم هیچی از اخبار نمی فهمه،نمی دونم فکر من ذهنشو مشغول کرده یا کار !

بعد از خوردن شام منتظر بودم پدر بزرگ یا منیر جون چیزی بگن ولی هر دوشون سکوت اختیار کرده بودن. برایم جای تعجب داشت که چرا چیزی بهم نمی گن.

صبح کشو قوسی به بدنم دادم و به سرویس بهداشتی رفتم صورت مو شستم و اومدم بیرون،برای صبحانه که از اتاقم بیرون اومدم در کمال تعجب پدربزرگ و دیدم که روی مبل نشسته و روز نامه مطالعه می کنه منیر جونم کنارش نشسته بود و سیب پوست می کند امروز پنج شنبه بود و پدربزرگ همیشه پنج شنبه ها به شرکتش میرفت،بی خیال شونه ای بالا انداختم و سلام کردم هر دو جواب سلام مو دادن منیر جون گفت:

-رادا جان صبحانه روی میزه فقط عزیزم خودت زحمت چای رو بکش.

تشکری کردم و به اشپزخونه رفتم برای خودم چای ریختم و پشت میز نشستم،از اون جایی که نشسته بودم خیلی خوب روی منیر جون و پدربزرگ دید داشتم منیر جون با چهره ی نگرانی همش دم گوش پدربزرگ چیزی می گفت ولی پدر بزرگ خیلی خونسرد فقط سری تکان می داد و صفحه ای دیگه از روزنامه رو ورق می زد.بعد از خوردن صبحانه میز رو جمع کردم و لیوان و بشقابا رو شستم از اشپزخونه بیرون اومدم و خواستم برم توی اتاقم که پدربزرگ صدام کرد برگشتم و بهش نگاه کردم با همون قیافه ی جدی همیشگی و لحنی خونسرد بهم گفت:

-بیا بشین رادا.باید با هم صحبت کنیم.

نفسم و حبس کردم پس وقتش بود.خیلی نگران بودم و استرس داشتم حتما پدربزرگ از کارنامه ی درخشان آوید خبر داشت !روی مبل رو به رویی نشستم و سرم و پایین انداختم.پدربزرگ با لحن گیرایی گفت:

-اصلا از مقدمه چینی خوشم نمیاد.این چند وقته زیاد خواستگار داشتی ولی همه رو بدون اینکه بهت بگیم رد کردیم ولی این یکی.آنا خانم می گفت که توام راضی هستی؟!

هول شدم و گفتم:

-من.من.

منیر جون با صدایی که توش خنده موج میزد گفت:

-رادا جان حالا چرا هول کردی کار بدی که نکردی فقط از پسره خوشت اومده همین.

دوباره پدربزرگ گفت:

-رادا سرتو بالا بیار.

سرم و بالا گرفتم و با شرم بهشون نگاه کردم هر چی باشه بازم از اونا خجالت می کشیدم.

-مطمئنم که از گذشته ی آوید خبر داری.می تونی با دوست دختراش کنار بیای؟

سریع گفتم:

-آوید دست از اون کاراش برداشته.

پدر بزرگ به خاطر سرعت من توی گفتن کلمات لبخند نادری زد و گفت:

-اره می دونم.از وقتی با تو اشنا شده دست از کاراش برداشته.

با تعجب بهش نگاه کردم که دوباره جدی شد ولی مهربونی توی چشماش موج میزد:

-این چند روز یکی رو فرستادم تحقیق از همه ی زیرو بم زندگیش خبر دارم.ولی رادا درست.شاید آوید انقدر دوستت داشته باشه که دست از کاراش برداره ولی می تونه دشمن زیاد داشته باشه و اونا به واسطه ی گذشتش زندگی تونو بهم بریزن.می تونی تحمل کنی؟می تونی بدون توجه به این مشکلات و گذشته.الانه آوید و ببینی؟

سرمو پایین انداختم و گفتم:

-پدر بزرگ همیشه شما و مادر جون توی گوشم می خوندید گذشته مهم نیست مهم الانه که راهی برای ساختن اینده است.

پدربزرگ دوباره لبخند محوی زد و سری تکون داد و گفت:

-می دونی رادا از چیت خیلی خوشم میاد؟

نگاه گنگ مو به پدربزرگ دوختم که ادامه داد:

-این که آدمو با حرفای خودش خلع سلاح می کنی.

و لبخندش پر رنگ تر شد در حالی که از روی مبل بلند میشد گفت:

-از گفته هات معلومه که پسندیدی و من راهی ندارم.بهش بگو فردا اینجا باشه باید قبل از اینکه خانواده ها مقابل هم قرار بگیرن با جفت تون حرف بزنم،چیزایی هست که خیلی وقت پیش باید بهت می گفتم ولی به نظرم وقتش نبود الان دیگه وقت شه پس باید بدونی.

بعد رو به منیر جون کرد و گفت: 

-من دیگه میرم.

منیر جون سریع از جا بلند شد و پدربزرگ و همراهی کرد منم با نگاه بهت زدم اونا رو دنبال کردم،چی رو باید می دونستم ولی نمی دونم؟سوالای زیادی توی مغزم رژه می رفت که گیج ترم می کرد با صدای منیر جون به خودم اومدم و با گیجی گفتم:

-بله؟؟ببخشید منیر جون متوجه نشدم!

منیر جون با مهربونی نگاهم کرد و گفت:

-بهت می گم پاشو زنگ بزن به پسره بگو بیاد تا پدربزرگت پشیمون نشده..

اروم از جام بلند شدم و به گفتن چشمی اکتفا کردم،به اتاقم رفتم و با آوید تماس گرفتم بعد از دو تا بوق تلفن و جواب داد و گفت:

-به به.چه عجب شما با ما تماس گرفتید.چی شد شیری یا روباه؟

لبخندی زدم و گفتم:

-فعلا پلنگم.

حالش گرفته شد و پرسید:

-چرا؟مگه چیزی شده؟

بلا تکلیف گفتم:

-خودمم نمی دونم آوید.ولی پدربزرگ گفت،بهت زنگ بزنم فردا بیایی اینجا،مثل اینکه می خواد یه چیزایی بهمون بگه.

آوید بدون کنجکاوی و با لحن مطمئنی گفت:

-باشه.پس من فردا صبح اونجام.

-آوید خیلی نگرانم.

آوید با مهربونی و لحن امیدوارانه ای گفت:

-نگرانی نداره عزیز دلم،خودم میام اگه مشکلی بود حل می کنم.فقط تو خیالت راحت باشه.

-باشه.با ماشین خودت میای؟

-اره.

-مواظب خودت باشی ها تند نیایا.

-چشم خانمه همیشه نگران من.

خندیدم و گفتم:

-بازم می گم مواظب خودت باش کاری نداری؟

خندید و با شیطنت گفت:

-چرا.

خندیدم و گفتم:

-خوب؟

-دوستت دارم.

گونه هام رنگ گرفت ولی خودم و خونسرد نشون دادم و گفتم:

-مرسی.پس فردا منتظرم.

آوید خندید و گفت:

-خیلی بدجنسی رادا.بالاخره از زیر زبونت می کشم بیرون.خواهی دید.

خندیدم و گفتم:

-به همین خیال باش خداحافظ.

دوباره شیطون شد و گفت:

-هستم.خداحافظ.

با لبخند گوشی رو قطع کردم دلم برایش تنگ شده بود.از اتاق که اومدم بیرون منیر جون با شیطنت چشمکی بهم زد و گفت:

-چه خبر از مجنون؟میاد؟

خجالت کشیدم و لبخند ملایمی زدم و گفتم:

-اره میاد.

منیر جون ابروهاشو بالا انداخت و با همون لحن گفت:

-مگه میتونه نیاد؟

خندیدم و چیزی نگفتم کنار منیر جون نشستم که یه دفعه منیر جون با صدای بلندی گفت:

-وایـی.

هول شدم قلبم با وای منیر جون اومد توی حلقم با ترس به منیر جون نگاه کردم که لبخندی به چهره ی ترسیده ی من زد و خیلی ریلکس گفت:

-اخی ترسیدی.ببخش مادر،یه دفعه یادم اومد که آوید میاد غذای مورد علاقش و درست کنم.

بعد با حالت پرسش گری بهم گاه کرد و گفت:

-حالا چی دوست داره؟

شونه هامو بالا انداختم تا حالا به این فکر نکرده بودم:

-نمی دونم؟

خندید و گفت:

-آفرین که دختر خودمی خوبه که ازش نپرسیدی و گرنه پرو می شد.خودم یه چیزی درست می کنم.

و از سر جاش بلند شد خندم گرفته بود،منیر جون هر روز طبق سلیقه ی پدربزرگ غذا درست می کرد حالا که من گفتم نمی دونم چی دوست داره می گه آفرین که دختر خودمی،یعنی من عاشق این سادگی منیر جونم.

منیر جون انقدر استرس اومدن آوید و داشت که یه بار دکوراسیون خونه رو عوض کرد و دقیقا سه بار خونه رو جارو کرد و چهار بار هم خونه رو گرد گیری کرد انقدر دور خودش می پیچید که پدربزرگ هم به خنده در اومده بود منیر جون با عصبانیت گفت: 

-خنده نداره.دفعه ی اولمه داماد میاد توی خونم.

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

-منیر جون،توی فامیل این همه داماد،چرا می گید اولی؟

منیر جون اومد جلو و صورت مو بوسید و گفت:

-به خاطر اینکه اونا هیچ کدوم دامادی من نبودن ولی این یکی داماد خودمه.

هم خندم گرفته بود هم جلوی پدربزرگ خجالت کشیدم و سریع به بهانه ی اب که جوش اومده به آشپزخونه رفتم.

صبح ساعت هفت بود که با تکونای دستی بیدار شدم چشمام و که باز کردم منیر جون و بالای سرم دیدم تا چشمای بازم و دید گفت:

-زود باش پاشو که الانه پسره برسه.

نگاهی به ساعت کردم هفت و پنج دقیقه بود پتو رو دوباره روی سرم کشیدم و گفتم:

-نه بابا منیر جون زوده بزار بخوابم.

منیر جون پتو رو از روی سرم کشید و گفت:

-کجا زوده پاشو ببینم.تا تو بری حمام لباسات و عوض کنی اونم اومده.بدو ببینم تنبل خانم.

با اجبار منیر جون از جام بلند شدم.واقعا درست گفت آوید خیلی زود رسید ساعت یه ربع به نه بود که در خونه زده شد،تعجب کرده بودم یا خیلی زود راه افتاده،یا سرعتش زیاد بوده در هر صورت مهم این بود که سالم پشت در بود منیر جون سریع کلید ایفون و زد و همراه پدر بزرگ به استقبالش رفتن منم توی ساختمون بی صبرانه منتظر ورودش بودم.بالآخره منیر جون با دسته گل بزرگی وارد شد بعد هم صدای آوید و شنیدم که به پدربزرگ می گفت:

-خواهش می کنم بفرمایید من پشتتون میام.

منیر جون دسته گل و روی میز گذاشت و گفت:

-چه گلای نازی.

همون موقع آوید و پدربزرگ هم وارد شدن با دیدن آوید لبخند ملایمی زدم چقدر خوش تیپ شده بود کت اسپرت کتون مشکی با بلیز سفید با شال گردن مشکی سفیدی که شل انداخته بود و شلوار جین مشکی چسبونی با دیدن من چشمک کوچکی زد و سریع سرش و پایین انداخت و سلام کرد خندم گرفته بود مثلا خجالت کشید جواب سلامش و دادم پدربزرگ در حالی که جعبه ی شیرینی توی دست شو به من می داد رو به آوید گفت:

-بشین پسرم.راحت باش اینجام مثل خونه ی خودت.

آوید لبخند شیرینی به پدربزرگ زد که چال گونش نمایان شد بعد هم چشمی گفت و رفت سمت مبل ها منیر جون با ارنج سقلمه ای توی پهلوم زد و با اخم تصنعی به آوید اشاره کرد.با نگاه گیجم بهش زل زدم که با صدای اروم ولی تشر مانند گفت:

-کتش.

سریع گرفتم چی می گه و به سمت آوید رفتم،جلوی پدربزرگ و منیر جون خجالت می کشیدم آوید تا خواست بشینه نگاهش به من خورد که درست پشت سرش ایستاده بودم با تعجب نگاهم کرد برای اینکه کسی به خجالتم پی نبره اروم گفتم:

-کتت.

لبخندی زد و در حالی که کت شو در می اورد با صدای خیلی اروم که فقط من بشنوم گفت:

-چه خوشگل شدی گلم.

لبخند محوی زدم و در حالی که کت شو می گرفتم گفتم:

-مرسی.

و سریع ازش دور شدم کت و روی جالباسی آویزون کردم پدربزرگ و منیر جون روی مبل پیش آوید نشسته بودن و باهاش حرف میزدن منم سریع به اشپزخونه رفتم برای پذیرایی.

بعد از ناهار روی مبل نشسته بودیم که منیر جون با چای وارد شد سریع بلند شدم و چای رو ازش گرفتم درحال دادن چای بودم که پدربزرگ گفت:

-آوید جان اگه امروز خواستم قبل از اومدن خانوادت خودت و ببینم برای روشن کردن بعضی حقایق بود و قول گرفتن از تو.با هر دوتونم تا آخر به حرفام گوش می دید؟

پذیرایی تموم شد سینی رو روی میز گذاشتم و نگاه گیج مو به پدر بزرگ دوختم،برعکس من که کاملا گیج بودم آوید خیلی خونسرد همراه با لبخند متینی رو به پدربزرگ گفت:

-بله حتما.

بعد هم به من نگاه کرد و علامت داد..سریع گفتم:

-بله.

منیر جون کاملا نگرانی از سر و صورتش می ریخت ولی پدر بزرگ لبخند خونسردی زد و شروع کرد:

-این موضوع بر می گرده به خیلی سال پیش زمانی که من هفده سالم بود،دوره ی ما دوره ی پدرسالاری بود توی خونه حرف،حرف پدر،تصمیم،تصمیم پدر بود.آقام توی کار فرش بود یه کار گاه بزرگ داشت که کلی زن برای کار میرفتن اونجا و قالی می بافتن.یه روز پدرم با یکی از تاجرای فرش قرار داشت و هم اینکه باید به کارگاه سر میزد،به خاطر قرارش وقت نمی کرد بره کارگاه به من که پسر بزرگش بودم دستور داد که برم کارگاه و هوای کارگرا رو داشته باشم،من هیچ وقت زیر بار رفتن به کارگاه نمی رفتم چون اصلا حوصله ی زنای حرف مفت زن اونجا رو نداشتم ولی از کل کل با آقامم می ترسیدم قبول کردم و به کارگاه رفتم هنوز پامو توی کارگاه نذاشته بودم که سطل اب روم خالی شد سر تا پا خیس شده بودم با تعجب و عصبانیت به کسی که این کارو کرد نگاه کردم ولی از چیزی که دیدم جا خوردم یه دختر یازده،دوازده ساله با چادر سفید گل گلی موهاش و دو طرفش بسته بود و یه دسته از موهاش روی صورتش افتاده بود صورت گرد و سفیدی داشت با چشمایی ناز دختره بدبخت تا منو دید داشت از ترس پس می افتاد و تند تند شروع کرد به توضیح دادن:

-س.سلام.به خدا آقا از قصد نکردم،مادرم گفت ابو بریز توی کوچه.من چه می دونستم که شما دم درید.آقا تو رو خدا ببخشید.بعد جلوی پام روی زانوهاش افتاد و با گریه گفت: آقا تو رو خدا مادرم و بیرون نکنید. التماستون می کنم.

نمی دونم چرا عصبانیتم جاش و به لبخند داد بازوشو گرفتم و از روی زمین بلندش کردم با چهره ی گریون و متعجب به من که با لبخند نگاهش می کردم چشم دوخت،ازش خوشم اومده بود لبخندم عمیق ترشد و با مهربونی دستم و روی سرش کشیدم و گفتم:

-گریه نداره که.اب روشناییه.

دختره بدبخت مونده بود چی بگه ولی بعد از چند ثانیه به خودش اومد و دوید و رفت توی یکی از اتاقکای قالی بافی کارگاه،برایم جای تعجب داشت با اینکه زیاد نمی اومدم اینجا ولی همه رو میشناختم حتما از کارگرای جدید بودن..خلاصه تا چشم باز کردم دیدم هر روز به خاطر اون دختر میرم کارگاه پدرم که نمی دونست قضیه چیه کلی خوشحال شد و فکر می کرد پسرش سر عقل اومده و کار میکنه،خیلی راحت اسم شو فهمیدم،منیر یعنی نور دهنده،درخشان.

منو آوید متعجب به منیر جون و پدربزرگ که حالا با عشق به هم نگاه می کردن زل زدیم پس این عشق قدیمی از اینجا شروع شده.پس مادر بزرگم کجای این قضیه بوده؟(زن اول پدربزرگ) پدربزرگ دوباره ادامه داد:

-واقعا هم که درخشان بود صورت سفید مثل ایینه چشمای عسلی و دماغ و دهنی کوچک.یه روز بابام توی خونه صدام کرد و گفت:

-وقته زنته پسر.

-خوشحال شدم فکر می کردم الان نظر خودمو می پرسه و من می گم منیر ولی پدرم گفت:

-هدی.دختر رحمت 

دختر دایم رو می گفت هدی دختر خوبی بود ولی مهم اینجا بود که من دوستش نداشتم برای اولین بار جلوی پدرم دراومدم و گفتم:

-آقا من هدی رو نمی خوام.

ولی برای دفعه ی هزارم صورتم سوخت پدرم با خونسردی گفت:

-تو غلط می کنی پسره ی چشم سفید.وقتی می گم هدی یعنی هدی.

-آقا من هدی رو دوست ندارم.

دوباره سیلی دیگه ای زد توی گوشم و گفت:

-اولا این حرفا بی خوده منم مادرت و دوست نداشتم ولی باهاش زندگی کردم در ضمن هدی تو رو دوست داره،تو هم بهش عادت می کنی.

من که می دونستم به خاطر ثروت دایی این کارو می کنه اخه هدی تک دختر بود.و دایمم صد تا مثل آقام رو می خرید و می فروخت.با حرص گفتم:

-من کس دیگه ای رو می خوام هدی رو برای علی بگیرید(برادر کوچکتر پدربزرگ)

پدرم با عصبانیت بهم حمله ور شد و گفت:

-تو غلط کردی حرومزاده.من میگم هدی یعی هدی.رضا بفهمم قدمی برخلاف خواسته ی من برداشتی جفت قلم پاهاتو خورد می کنم.

بی توجه به پدرم سریع از خونه زدم بیرون و یه راست رفتم کارگاه سراغ منیر،به بهونه ی بردن نقشه ها صداش کردم توی اتاق پدرم،منیر اومد نقشه ها رو برداشت تا خواست از در بره بیرون جلوش و گرفتم با ترس بهم زل زده بود نگام و به چشماش دوختم و گفتم:

-می خوام باهات حرف بزنم.

منیر سرشو پایین انداخت و گفت:

-ببخشید آقا من باید برم الان برایم حرف در میارن.

عصبانی شدم و گفتم:

-حرف من مهم تر از حرف اون زنای سرخوره.بشین.

هنوز کنار در ایستاده بود مجبور شدم از راه دیگه ای وارد بشم:

-اگه می خوای مادرت باز اینجا مشغول به کار باشه.پس بشین.

طفلی رنگش پریده بود می دونستم وضعشون خوب نیست پدرش بنا بود از دار بست افتاده و فلج شده حالا خرج شونو مادرش و خودش از اینجا تامین می کردن با تشر من که دوباره گفتم بشین سریع نشست صندلی آقام و جلوش کشیدم و روش نشستم و گفتم:

-اگه من تو رو دوست داشته باشم عیبه؟

حالا گونه هاش رنگ گرفته بود ولی سریع گفت:

-آقا این حرفا چیه.

و تا خواست دوباره بلند بشه سریع گفتم:

-بشین بهت میگم.

دوباره نشست و من گفتم:

-آقام می خواد زنم بده.دختر دایمه.

با نگاه موشکافانه داشتم بررسیش می کردم با این حرفم دوباره رنگش پرید فهمیدم همچین بی میلم نیست پس دوباره گفتم:

-ولی من تو رو می خوام اگه تو هم منو بخوای میزنم زیر همه چیز و باهات فرار می کنم.

سرش و با ترس بالا گرفت و گفت:

-پس آقام و مادرم چی؟آقات اونا رو اذیت می کنه.

-نه نمیزارم فقط تو بگو باشه.

سرش و دوباره پایین انداخت،بهش خندیدم و گفتم:

-پس قبوله؟

با صورت سرخش لبخند ملیحی بهم زد منم با همین لبخند شیر شدم و بهش گفتم چند روزی نیستم و میرم پی کارا و خبرش می کنم کی بریم و اون و راهیش کردم.دو سه روزی مشغول پیدا کردن جا و مکان بودم یکی از دوستام خونه عزیز شو بهم معرفی کرد که شهر دیگه ای بود و گفت می تونم اونجا کار هم پیدا کنم منم راهی شدم اونجا تا وقتی دست منیر رو می گیرم جایی داشته باشم.به پدرم گفتم برای کار یکی از دوستام به یه شهر دیگه میرم و اونم اجازه داد فکر کردم حتما فکر می کنه راضی به ازدواج با هدی شدم ولی زهی خیال باطل..بعد از کلی دوندگی هم خونه رو اجاره کردم هم کار پیدا کردم بعد سه روز خوشحال و راضی برگشتم شهر خودمون و اول از همه رفتم کارگاه تا خبر و خودم به منیر بدم ولی وقتی رسیدم خبری از منیر نبود نه منیر نه مادرش نمی دونم چرا ولی نگران شدم سریع رفتم خونشون که گفتن بعد از ازدواج دخترشون از اینجا رفتن.بهت زده به صاحب خونشون نگاه کردم.چی می گفت؟اونا به جز منیر من که دختر دیگه ای نداشتن.با گیجی گفتم:

-کدوم دخترشون؟

- اونا یه دختر که بیشتر نداشتن.منیر.

با اوردن اسم منیر دنیا رو سرم خراب شد چی فکر می کردم چی شد؟فقط اون موقع به این فکر می کردم که چشمای منیر بهم دروغ گفت اون منو نمی خواست فقط بازی داد.

با صدایی که تحت کنترلم نبود داد زدم:

- کی.؟

مرده که کم کم داشت عصبانی می شد گفت:

-بچه صدات و برای من بالا نبر.دو روز پیش حالام گمشـوو.

و در و بهم کوبید با شونه هایی افتاده و فکری در هم رفتم خونه عصبانی بودم از منیر دلخور بودم و به تنها چیزی که فکر میکردم انتقام بود.با اعصابی بهم ریخته توی اتاقم لم داده بودم و به این فکر می کردم چه طور انتقام مو از منیر بگیرم که در اتاق زده شد و پشت سرشم هدی با سر پایین افتاده اومد تو سینی غذا رو گذاشت جلو و در حالی که مقابلم می نشست گفت:

-ناهار نخوردید گفتم براتون غذا بیارم.

نگاه کنجکاوم به هدی بود همیشه غذا رو خدمتکارا می اوردن و اینکه هدی یا هر دختر دیگه ای حق اومدن توی اتاق پسری رو نداشتن حالا هدی با سینی غذا جلوم نشسته بود فقط توی ذهنم یه چیز می چرخید:

-آقام 

بی توجه به ظرف غذام سریع از جام بلند شدم که هدی سریع گفت:

-کجا؟

با اخم به سمتش برگشتم و با صدای تقریبا بلندی گفتم:

-دیگه پا تو نذار تو اتاق من.

و سریع به سمت کارگاه رفتم باید عفت خانم و پیدا می کردم زن فوضولی بود و دهنش چفت و بست نداشت و با کمی پول می شد دهن شو باز کرد پای دار قالی نشسته بود و داشت چایی می خورد با دیدن من چایی توی حلقش پرید و در حالی که صاف می ایستاد سرفه کرد بهش گفتم توی حیاط پشتی کارش دارم و سریع باید بیاد،اونم به حرفم گوش داد و اومد پول و بهش نشون دادم و گفتم:

-هرچی از منیر می دونی برایم بگو چرا یه دفع از اینجا رفت؟چی شد یه دفعه شوهر کرد.

عفت خانم که با دیدن پولا دهنش اب افتاده بود سریع شروع به گفتن کرد:

-آقا از خدا چه پنهون،ما که فقط شنیدیم.پوران خانم پخش کرده بود شما و منیر با هم توی اتاق تنها بودید بعدم که منیر اومده بیرون صورتش سرخ بوده،نمی دونم چی شد که آقا فهمید از فردای اون روز منیر دیگه نیومد اینجا اعظم خانم که همسایشون بوده گفته آقا یه مرد سی و پنج ساله ی زن مرده رو به مادر منیر معرفی کرده که یه بچه داشته کلی هم پول داشته منیر بدبخت هم کلی گریه و زاری کرده اما کسی به حرفش گوش نداده و با کتک پای سفره ی عقد نشوندنش بعد از عقد هم مرده خودش و خانوادش و برده پیش خودشون.

با شنیدن این خبر داشتم می مردم کمرم خم شد آقام چه طور تونسته بود؟نمی دونم!یه دختر دوازده ساله رو داده یود به یه مرد سی و پنج ساله به خاطر اینکه پسرش اون دختر رو نخواد؟چه خود خواه. بیست و سه سال تفاوت سنی کمی نبود.ولی خوب اون الان یه چیز عادی بود ولی نه برای ما پول دارا. پول و دادم به عفت خانم و راه افتادم نمی خواستم آقام بفهمه ولی در به در دنبالش گشتم یه ماه تموم کارم گشتن بود ولی پیداش نکردم آخر سر تصمیم به انتقام گرفتم به پدرم گفتم راضیم با هدی ازدواج می کنم ولی شرط داره پدرم که پولای دایی بهش چشمک میزد سریع قبول کرد بهش گفتم خرج مو و زندگیم باید ازت جدا باشه پدرم که فکر می کرد بعد از ازدواج می تونه برم گردونه و مثل بختک بیافته رو ثروت دایی قبول کرد برایم کار گاه کوچیکی راه انداخت یه خونه اطراف خونه ی خودمون خرید بعد هم عروسی رو راه انداخت.هدی خیلی خوب بود و منو خیلی دوست داشت اینو از چشماش می خوندم ولی من دوستش نداشتم به نظر من تمام بدبختیای منو منیر تقصیر اون بود بیشتر اوقات توی کارگاه بودم و کار می کردم حتی چند باری پدرم سعی کرد کاری کنه من ورشکست بشم اما همون چیزی که چشماش و کور کرده بود بهم کمک کرد.دایی به خاطر یه دونه دخترش بهم کمک می کرد تا ورشکست نشم مثل اینکه خودشم فهمیده بود آقام چی می خواد.سه ماه بیشر از ازدواجمون نگذشته بود که هدی،ناصر(بابا)رو حامله شد پسر اول من.درسته که من هدی رو دوست نداشتم ولی برایش کم نمی ذاشتم هر چی می خواست فراهم بود،کارم به جایی رسیده بود که شده بودم رقیب آقام هی برایم پیغام می فرستاد که با خریدارای اون کاری نداشته باشم ولی من لج کردم با اینکه خریدارای دیگه ای هم داشتم اما باز با خریدارایی که قبلا با آقام کار می کردن خرید و فروش می کردم.هدی بعد از یه سال راضیه رو به دنیا اورد اون موقع دیگه وضعمون خوب بود منم با اینکه هنوز منیر و دوست داشتم ولی هدی رو هم دوست داشتم خیلی جلوم کوتاه می اومد،خیلی خانمی کرد زندگیمون خوب بود که هدی دوباره باردار شد و این بار بعد از سه سال نادر(عمو)رو به دنیا اورد حالش خیلی بد شد بردمش دکتر،دکتر بعد از معاینه گفت: دیگه برایش سمه که باردار بشه یکی از رگای قلبش گرفته بود.قبول کردیم دیگه هم بچه نمی خواستیم ولی پنج سال بعد درست زمانی که ناصر ده سالش بود هدی دوباره باردار شد وقتی فهمیدم کلی داد و بیداد راه انداختم و خواستم بریم بچه رو سقط کنیم ولی هدی به دست و پام افتاد که نه گناه داره و کلی حرف دیگه.نمی خواستم بیشتر از این زجر بکشه دوباره بردمش دکتر،دکتر با دیدنش دعوامون کرد که نباید دیگه باردار می شد و از این حرفا.حرف اونم مثل من بود اگه سلامت هدی رو می خواستیم باید بچه رو سقط می کردیم هدی هم گریه ی کرد که نمی خواد بچه شو بکشه دیگه گریم گرفته بود یه روز با گریه جلوش زانو زدم و بچه ها رو نشونش دادم و گفتم:

-ببین هدی من بچه دارم.به خدا دیگه بچه نمی خوام التماست می کنم به دست و پات میوفتم،من تو رو می خوام بچه نمی خوام.

اونم با گریه گفت:

-نمی خوام رضا بچه مو بکشم.

-هدی گناهش پای من.

ولی قبول نکرد.رفتم پیش دایی و بهش گفتم طفلک اونم از دار دنیا فقط همین هدی رو داشت چند سال پیش زندایی به رحمت خدا رفته بود.دایی هم هر چی گفت هدی گوش نکرد دیگه طاقت نیاوردم و گفتم می برمش خارج چند هفته قبل از به دنیا اومدن بچه رفتیم انگلیس،مرضیه اونجا به دنیا اومد دکترای اونجام هر کاری کردن فایده نداشت و ما دست از پا درازتر بچه به بغل برگشتیم دکترا گفتن با یه حمله ی عصبی قلب هدی دیگه دوام نمیاره بیشتر دارای مو برای سفر داده بودم ولی باز انقدر داشتم که بتونم زندگی مو بچرخونم،همه ی حواسم به هدی بود تا اینکه سه ماه بعد از سفرمون بهمون خبر دادن دایی ورشکست شده،هدی وقتی این خبر و شنید تنها عکس العملش این بود که دست شو بزاره روی قلبش، شوک بدی بود چون خوب می دونست ورشکست شدن دایی یعنی نابودیش،هدی مرد و من موندم و عذاب وجدان سالهای اول زندگی که فرصت جبران شنو از دست داده بودم بعد از مرگ هدی دایی که به خاطر ورشکسته شدنش شکسته بود بیشتر خورد شد.آقام دوباره فرستاد دنبالم ولی باز بی محلی کردم بهش .دایی رو آوردم پیش خودم برای بچه ها پرستار گرفتم و خودم دوباره شروع به کار کردم،مادرم(مادر جون) به خاطر دایی می اومد بهم سر میزد و توی گوشم می خوند که ازدواج کنم مادرم و خیلی دوست داشتم اونم مثل من شکست خورده بود اول زن برادر آقام بود و عاشقش ولی وقتی اون می میره به زور میدنش به برادر شوهرش یعنی آقای من،طفلی اونم خیلی از دست آقام و کاراش عذاب می کشید.من اونقدر درگیر کار بودم که به حرفای مادرم اهمیتی نمی دادم دایی بیچاره ام بعد از دو سال زمین گیری به رحمت خدا رفت و من موندم و چهار تا بچه ی قد و نیم قد همه ی کارای زندگی رو خودم به دوش می کشیدم پرستار فقط تا زمانی خونه می موندن که من نبود وقتی می اومدم می رفت آقام بعد از دو سال مرد و مادرم بی کس و کار شد با فکر بچه ها سریع رفتم پیشش و ازش خواستم بیاد پیشم اول قبول نمی کرد ولی وقتی به بچه ها اشاره کردم قبول کرد باهام زندگی کنه و با این کار کلی بار از روی دوشم برداشت.چند سال به همین منوال گذشت ناصر هیجده سالش بود و اومده بود کنار دست من،راضیه هم هیفده سالش بود و وقته ازدواجش.قرار بود برایش خواستگار بیاد که من رفتم توی مغازه ی میوه فروشی نزدیک کارگاه،درست یادمه داشتم پرتقال جدا می کردم که دستم به دست زنی خورد سریع هر دو با هم معذرت خواستیم ولی تا سرمو نو بالا اوردیم هر دو از دیدن هم جا خوردیم منیر بود که من بعد از نوزده سال دوباره می دیدمش همون شکل بود فقط کمی پخته تر و بزرگ شده بود و قد کشیده بود فکر کنم حدودا سی و یکی،دو سالش بود ولی بیشتر بهش می خورد اون زودتر از من به خودش اومد و سریع اخم کرد و با ببخشیدی از کنارم رد شد سریع دنبالش رفتم و صداش کردم با عصبانیت به سمتم برگشت حالا که پیداش کرده بودم باید ازش حلالیت می خواستم جلو رفتم و گفتم:

-کارتون دارم.اه میشه چند دقیقه صبر کنید.

و سریع میوه ها رو حساب کردم و توی صندق عقب ماشین گذاشتم و ازش خواستم که برسونمش اول روی خوش نشون نمی داد ولی بعد از اصرار من سوار شد ازش ادرس و خواستم بعد از گفتن ادرس سریع شروع کردم به گفتن ماجرا که همش تقصیر پدرم بود و من از هیچی خبر نداشتم و اون زمان که نبودم رفته بودم دنبال خونه و غیره همه چیز و بهش گفتم حتی مرگ هدی رو و در آخر هم حلالیت خواستم اونم گفت:

-خیلی وقته بخشیده از بچه دار نشدنش گفت از جدا شدن از همسرش و از خانواده ی خوبی که برای کار رفت پیش شون و اونا توی تصادف مردن و چون کس و کاری نداشتن تنها ازشون دخترشون باقی مونده و کلی دارایی که منیر ازشون مراقبت می کنه منیر و که به خونه رسوندم خودم سریع رفتم خونه برای خواستگاری،پسرخوبی بود همین شوهر عمه راضیه.منم اجازه دادم،ولی تمام فکر و ذکرم پیش منیر بود موضوع رو به مادرم گفتم اونم با یاداوری اون سالها گفت:

- هم تو منیرو دوست داشتی هم اون تو رو ولی پدر خیر ندیدت.حالا که اون شوهر نداره و تو زن بهتره استین بالا بزنی.

رفتم سر خاک هدی ازش اجازه گرفتم و بعد با مادرم رفتیم سراغ منیر همون جایی که اون روز رسوندمش زنگ و که زدم یه دختر پانزده شانزده ساله ی خیلی ناز و خوشگل درو برایم باز کرد و با تعجب ما رو که با شیرینی دم خونشون ایستاده بودیم نگاه می کرد سراغ منیر و که گرفتم شروع کرد صدا کردن منیر فهمیدم دختر همون خانوادس منیر با دیدن مون جا خورد و دعوت مون کرد توی ساختمون خونه ی خیلی خوبی بود روی مبل نشستیم و برامون میوه و چای آوردن مادرم بعد از کلی مقدمه چینی به منیر گفت: باهام ازدواج کنه ولی مخالفت کرد هر چی اصرار کردیم حرف خودش و زد و با احترام ما رو از خونش بیرون کرد،ولی مادرم با دیدن منیر اروم نشست و گفت: 

-خوبیت نداره زنه جون با یه دختر بچه تنها زندگی کنن هر جور شده راضیش کن.

انقدر رفتم و اومدم تا یه روز وقتی داشت از خرید بر می گشت گیرش انداخت و گفتم 

-فقط دلیل جوابت رو بهم بگو اگه منطقی بود میرم.

منیر باز دعوتم کرد داخل خونه بعد هم بهم گفت: 

-دلیل اولش ریحانه دختر اون خانواده است و دلیل دومش بچه های منن.

وقتی دلیل شو شنیدم کلی خندیدم و گفتم ریحانه مثل راضیه و مرضیه است برای من،دارایشم که به نام خودشه پس نگرانی نداره بعد هم نگران بچه های من نباش بزرگن و برایشون مهم نیست اتفآقا مهم هم نبود وقتی بهشون گفتم،راضیه کلی خوشحال شد و گفت:خوبه حالا که من نیستم کسی بالا سر مرضیه هست برای پسرام فرقی نمی کرد موضوع ریحانه ام گفتم هر چهار تاشون قبول کردن و گفتن مثل خواهر ماست.موافقت بچه ها رو با منیر در میون گذاشتم و بعد از انجام دادن کارهای رسمی منیر و ریحان اومدن خونه ی ما همه چیز خیلی خوب بود همه با منیر و ریحانه کنار اومده بودن مادرم که عاشق ریحان بود یه ریحان می گفت: صد تا ریحان از دهنش می ریخت، 

ریحان علاوه بر خوشگلی سرشار از خوبی،مهربونی و پاکی بود همیشه بوی گل یاس می داد راضیه زیاد باهاش حرف نمیزد ولی با مرضیه دوست بود ناصرم اصلا باهاش هم کلام نمی شد ولی در عوض نادر مثل پروانه دورش می گشت،تا وقتی که پای برادرم به خاطر مادرم بعد از چندین سال به خون مون باز شد پروانه دخترش زیاد می اومد خونه ی ما خیلی با ریحان و مرضیه خوب بود و زیاد از حد دور و بر ناصر می گشت. .که این مادرم و عصبی می کرد.ناصر بعد از یه مدتی پول خواست تا جدا کارکنه،منم همون مقدار که پدرم بهم داد تا جدا کار کنم به ناصر دادم ولی ناصر گفت: کمه،منم بهش گفتم که باید زندگی شو با همین مقدار کم بسازه مثل من،ولی ای کاش نمی گفتم!سرو صدای نادر کم کم بلند شد که نوای ریحان، ریحان سر داده بود با اینکه پدرت بزرگ تر بود ولی خوب ریحان دختر خوبی بود و به علاقه ی پسر خودمم اعتماد داشتم به منیر گفتم با ریحان حرف بزنه و نظر شو راجبه نادر بگه،منیر فردای اون روز خیلی نگران بود وقتی پرسیدم چی شد؟با کمی من من گفت:

-ریحان.ریحان 

نگران شدم و گفتم:

-ریحان چی؟

منیر سریع گفت:

-ریحان می گه نادر نه.ناصر.

با این حرفش جا خوردم ریحان همیشه از ناصر فرار می کرد اما حالا به ناصر علاقه مند شده بود نمی دونستم چی کار کنم نه میشد به نادر گفت: نه ریحان و به اجبار شوهر داد سر و صدای نادر داشت بالا می گرفت حالا خواهرا و برادرش کاملا فهمیده بودن مادرم می گفت: هر چی ریحان می خواد چون اون قراره زندگی کنه،راضیه و مرضیه ریحان و اجبار می کردن ولی ریحان حرفش یه کلام بود:نه!دخترا کاملا باهاش بد شده بودن پروانه هم بیشتر پر شون می کرد ناچار به ناصر گفتم خنده ای کرد و گفت: باید فکر کنم منم بهش فرصت دادم بعد دو سه روز اومد و گفت: باشه.مادرم ریحان و صدا کرد با خجالت اومد جلوی ما نشست مادرم بهش گفت:

-تو ناصر و دوست داری و می خوای باهاش ازدواج کنی درست؟

ریحان با خجالت سرش و پایین انداخت که مادر ادامه داد:

-ریحان بعد از ازدواج با ناصر راه برگشتی نیست نمی خوای فکر کنی؟

ریحان سریع گفت:

-نه مادر جون.

این بار من گفتم:

-ریحان ناصر اخلاق خاصی داره.می دونی که؟

-بله پدرجون

دفعه ی اول بود که منو این جور صدا می کرد،یعنی به این ازدواج راضی بود نادر که این موضوع رو فهمید با ناصر گلاویز شد و راضی و مرضیه همه رو از چشم ریحان میدیدن.سریع وسایل عروسی رو آماده کردیم و اون دو تا رو فرستادم خونه ی بخت خونه ای که ناصر اجاره کرده بود حاله نادر خیلی خراب بود مادر کلی باهاش حرف زد تا بالآخره اروم شد بعد از چند ماه دختر همسایمونو نشون داد و گفت: اینو می خوام با اینکه می دونستم هنوز چشمش دنبال ریحانه ست موافقت کردیم و سریع رفتیم خواستگاری تو یه سال هر دو تا پسرامو زن دادم تا کم کم صدای ناصر بلند شد که ریحان بچه دار نمیشه من زن میخوام ریحان طفلکم همین طور اشک میریخت کلی بد و بیراه بهش گفتم حتی زدمش ولی حرفش فقط یه چیز بود بچه!مادرم کلی باهاش حرف زد اشک ریخت قسمش داد گفت:نکن ناصر این دختر یتیمه گوش نداد که نداد ریحان و بردم دکتر.دکترا همه یه چیز می گفتن سالمه ولی یه مشکل نادره که این دو تا بهم نمی خورن ناصر داشت کلافمون می کرد که به ریحان گفتیم جدا شو هیچ وقت اون روز یادم نمیره نمی دونستم اون چی می دونه که ما نمی دونستیم ولی با نگاهی سرد و خالی از احساس یه نگاه متفاوت با صدای نرمش که هنوز توی گوشمه گفت:

-نه پدر جون جدا نمی شم.زنش بدید منم زنش می مونم.

هر چی بهش گفتم تو جدا شو شانس بهتری برای ازدواج داری فقط گفت:نه مادرم و منیر حتی به دست و پاش افتادن ولی حرف خودش و زد زمانی که نادر موضوع رو فهمید با ناصر دعوا کرد اون موقع زن نادر هم فهمید شوهرش زن برادر شو دوست داره.راضیه و مرضیه هم پشت ناصر و گرفته بودن بعد از کلی داد و فریاد و دعوا به اصرار خوده ریحان اجازه زن گرفتن و بهش دادیم ناصرم نه گذاشت و نه برداشت پروانه دختر برادرم و گرفت،بیچاره مادرم از روی ریحان خجالت می کشید یه ماه تمام مریض شد که چرا برادرم دختر شو به ناصر که زنه خوبی مثل ریحان داره داده.تازه اون موقع فهمیدیم که چرا پروانه همیشه دور و بر ناصر می پلکیده دختر برادرم بود نمی تونستم از خانواده بیرونش کنم،هم خونم بود پروانه زیاد کاری به ریحان نداشت البته اون چیزی که ما می دیدیم،ریحانم زیاد باهاشون کل کل نمی کرد ناصرم که انگار اسمون دهن باز کرده و این پروانه رو انداخته بود رو زمین.پروانه بعد از سه ماه ازدواج باردار شد ناصر خیلی بهش می رسید و ریحانم روز به روز لاغرتر می شد تنها چیزی که از زندگی شون تونستیم سر در بیاریم این بود که ناصر خان لطف کردن و یه اتاق به ریحان دادن تا زیاد تو چشم نباشه،اخه ریحان هر کاری می کرد تا ما از زندگیش سر در نیاریم.پروانه یه دو قلو به دنیا آورد سارا و آراد حتی به ریحان اجازه نمی داد یه قدمی بچه ها بره و ناصر هم با به دنیا اومدن بچه ها با ریحان مثل یه کلفت بی جیره مواجب رفتار می کرد هر چی به ریحان التماس می کردیم برگرد،جدا شو گوش نمی داد،کاراش برامون قابل درک نبود حتی یه بار به زور آوردمش خونه ناصرم که از خدا خواسته می خوات طلاقش بده ولی ریحان راضی نشد و قسمم داد به جونه منیر و بچه ها که بزارم زندگی کنه به دست و پای مادرم افتاد و مادرم هم همین طور گریه می کرد و می گفت: نکن ریحان.با جونیت این کار و نکن.چی می گفتیم؟چی کار می کردیم وقتی خودش این زندگی نکبت بار و می خواست؟بهش اجازه دادم برگرده ولی بازم دست از اصرار بر نداشتم.هفت سال شد زندگی نکبت بار ریحان و عذاب وجدانه من هفت سال شد بی خوابی های منیر و گریه های شبانش و شرمش از خانواده ی ریحان،بیماری قلب مادرم هفت سال شد زجرای ریحان هفت سال شد.هیچ وقت اون روز یادم نمیره ریحان بعد از هشت سال زندگی با ناصر خوشحال اومد خونه رو لبش لبخند بود دوباره چشمای بی حالتش رنگ گرفته بود منو منیر و مادرم با تعجب بهش نگاه می کردیم که خبر بارداری شو داد از اون خوشحال تر ما بودیم سریع به همه زنگ زدیم و خبرشون کردیم مادرم همین طور براش اسپند دود می کرد.همه رو دعوت کردیم ناصر و پروانه زمانی که موضوع رو فهمیدن کلی دعوا به پا کردن مرضی و راضیه هم از همون موقع انگ ناخواسته بودن و به بچه زدن،ناصر حرفش یه کلام بود سقط ولی ریحان برای اولین بار جلوش ایستاد و با لحن محکمی گفت:

-نه.نه ناصر این یکی نه.این بچه ی منه،همه ی وجودمه.

همون موقع پروانه با عصبانیت گفت:

-دختره ی حرومزاده تو که بچه دار نمی شدی؟چی شد یه دفعه.هه هرزه توی فامیل کم بود که اونم اضافه شد!

مادرم دیگه نتونست تحمل کنه جلوی چشمای متعجب همه زد توی دهن پروانه برای اولین بار روی کسی دست بلند می کرد مادرم حتی برای تربیت و تنبیه ما رومون دست بلند نکرده بود،پروانه لال مونی گرفت ناصرم که می خواست حرف بزنه خفه شد ریحانه جلوی چشم همه بدون هیچ ناراحتی با چشمای سردش زل زد تو چشمای ناصر و گفت:

-فکر کردی توی این هفت سال بیکار می شینم.نه آقا منم بلدم،هر چی دکتر خوب بود رفتم تا مشکل مو حل کنم.

اون روز از ما خواست که خونه ی ما بمونه اما بازم زیر بار طلاق نرفت ما هم قبول کردیم،توی اون چند وقت خیلی به ریحان رسیدیم مادر که انگار دختر خودش بود انقدر ناز ریحان و می کشید که حد نداشت ولی اون از بس خانم بود هیچ وقت لوس نشد هفت ماهش بود که همه ی ما رو صدا کرد چند روزی بود حالش بد بود ولی قبول نمی کرد که بریم دکتر اون شب همه رفتیم پیشش ریحان به سختی از جا بلند شد و همون طور که هن هن می کرد قران و از طاقچه برداشت و اومد جلوی تک تک ما گذاشت و بهمون گفت: -قسم به این کتاب بدید که حرفام تا آخر عمر توی همین اتاق بمونه و بیرون نره ماکه همه تعجب کرده بودیم قسم خوردیم.حرفای ریحان هنوز توی سرم می چرخه و هر روز بیشتر از دیروز باعث عذاب وجدانم میشه.ریحان با گریه شروع کرد.

-من خیلی بچه بودم که مادر و پدرم مردن از همون بچگی مامان منیر منو بزرگ کرد همیشه قدر دانش بودم هیچ وقت بهم بالاتر ازگل نگفت و همیشه هوام و داشت ولی من از یه چیزی زجر می برم.توی همون عالم کودکی از تنهایی مامان زجر می کشیدم خیلی خواستگار داشت ولی همه رو به خاطر من رد می کرد و این بیشتر منو عذاب می داد تا اینکه اون روز شما و مادر جون اومدید برای خواستگاری،مامان منیر جوابی که به همه می داد به شما هم داد ولی یه فرق خیلی بزرگ می کرد اونم اینکه شب موقعه خواب خیلی گریه کرد و همش یا خدا رو صدا می کرد یا اسم پدر جونو می برد.اون روز که به پدر جونم گفت:به خاطر من نمی خواد ازدواج کنه به دست و پاش افتادم و گفتم به خاطر من اینکار و نکنه شده حتی تنها زندگی کنم ولی نمیذارم که شما پشت پا به بختت و کسی که دوستش داری بزنی.خلاصه همه ی اینا باعث شد مامان منیر قبول کنه با پدرجون ازدواج کنه،وقتی اومدم توی این خونه اوایل احساس غریبی می کردم ولی کم کم به همه چیز عادت کردم مادر جون و خیلی دوست داشتم عاشق بوی گلاب و گلای محمدی توی جانمازش بودم،با بچه هام خوب بودم ولی همه رو به چشم خواهر برادری می دیدم به جز ناصر 

ناصر اصلا طرفم نمیومد یه جورای ازم دوری می کرد و این منو کنجکاو می کرد خیلی سنگین بود و من اونو دوست داشتم به خودم که اومدم دیدم عاشق ناصر شدم وقتی مامان منیر پیشنهاد نادر و داد کلی گریه کردم ازم پرسید چرا گریه می کنم،منم از دار دنیا همین مامان منیر و داشتم راز دلم و بهش گفتم اونم به پدر جون گفت: چند وقتی خبری نشد که دخترا بهم پیله کردن باید با نادر ازدواج کنی وقتی گفتم نه دیگه باهام خوب رفتار نکردن و منو به چشم دشمن خانواده دیدن مخصوصا بعد از دعوای نادر با ناصر . زمانی که قرار بود با ناصر ازدواج کنم انقدر خوشحال بودم که حد نداشت ولی نمی دونستم این خوشحالی زیاد دوام نداره.ناصر یه ماه اول خوب بود ولی بعد کم کم رفتارش باهام بد شد وقتی ازش پرسیدم چرا؟گفت: 

-کارام بهم گره خورده پول می خوام ولی بابا بهم نمی ده 

یه دفعه وسط حرف ریحان پریدم و گفتم:

-اون به من هیچی نگفته بود.

ریحان خنده ی تلخی کرد و گفت:

-الان دیگه می دونم پدر جون

بعد ادامه داد:

-منم گفتم عیبی نداره خودم کمکت می کنم شوهرم بود،ناصر بود،دوستش داشتم پولام و بهش دادم کم کم به بهونه های مختلف ازم پول می گرفت و باهاش زندگی شو می ساخت زمانی که پولام ته کشید با داد و بیداد گفت:چرا بچه دار نمی شی نکنه نازایی و بعد شروع کرد به بهانه گرفتن و زن خواستن من زن بودم همه میگن حس ششم زنا خیلی قویه مال منم مثل بقیه،فهمیده بودم زیر سرش بلند شده ولی نمی دونستم کیه؟ناصر می خواست منو از سرش باز کنه ولی من نمی خواستم حالا کاملا نقش شو فهمیده بودم اون اموال مو می خواست ولی من پیش خودم قسم خوردم که همه رو پس می گیرم برای همین راضی به جدا شدن نشدم وقتی ناصر پروانه رو گرفت همه چیز برایم رو شد پروانه قبل از ازدواج ما خیلی دور و بر ناصر می چرخید الانم به خاطر اون بدون هیچ حرفی زنش شد.نمی خوام سرتونو درد بیارم این چند سال خیلی دویدم هم دنبال دکتر هم اسنادم ناصر هر دو هفته یه بار منت سرم میذاشت و می اومد پیشم منم از همون یه شب استفاده می کردم و مدارک اماده شده رو با انگشت ناصر مهر می کردم، همه چیز و دوباره به نام خودم کردم حتی چیزایی که مال خودش بود دیگه می خواستم ریحان بد باشه نه خوب ولی یه مشکل دیگه هم بود چون اگه می فهمید نمی ذاشت ازش جدا شم و همه چیز دوباره به خودش بر می گشت منم تلاش مو برای بچه دار شدن بیشتر کردم که همه ی داراییم به بچه ام برسه.

ریحان بعد این حرفا بلند شد و اسناد و دست من داد با گریه و التماس به من که با بهت نگاهش می کردم گفت:

-پدر جون من می دونم عمری به دنیا ندارم حالم خوش نیست اگه عمری هم باشه خودم قطعش میکنم ولی شما رو به خدا قسم نذارید بچه ام تنها و بی کس زیر دست اونا بزرگ بشه این مدارک و بگیرید. حتی.حتی برای محکم کاری به بچم وکالت دادم تا همه چیز برای اون باشه پدر جون نمی خوام تا زمانی که بزرگ شد از چیزی با خبر بشه.بهتون التماس می کنم.

مادرم سریع اومد زیر کتف شو گرفت و روی تختش خوابوندش و با گریه گفت:

-ریحانم،خودم مواظب شم ولی تو باش و مادری کن برای بچه ات.ببخش ما روکه تو رو تنها گذاشتیم به خدا از پدر و مادرت که هیچی از خدا شرمندم که یه بچه یتیم رو سپردیم دست گرگ خونه زادمون.

ریحان همون شب دردش گرفت و ما سریع رسوندیمش زایشگاه انگار خودش می دونست قراره چی بشه که همون شب همه چیز رو بهمون گفت:ریحان دختر پاک ما به پدر و مادرش پیوست ولی از خودش یادگاری گذاشت که مثل سیب با خودش از وسط دو نیم می شد هم از نظر شکل هم رفتار هم کردار و حتی همون نگاه که اگه مهربون باشی باهات مهربونه ولی اگه نه.چشماش مثل مادرش سخت و بی روح میشه،من از بعد مرگ ریحان دیگه اون رضای قدیمی نشدم شدم مثل پدرم یه پدر سالار.درست به وصیت ریحان عمل کردم و به همه گفتم بچه ی ریحان باید فکر کن بچه ی ناصر و پروانه است در غیر این صورت از ارث محرومید فقط لازمه بفهمم اون بچه خبر دار شده.بعد هم به ناصر همه چیز و درباره ی اموالش گفتم نزدیک بود سکته کنه و بعد هم بهش گفتم اون بچه رو پیش خودم نگهش می دارم با منیر و مادرم نشستیم دنبال اسمی که هم به ریحان بخوره هم به دختر ریحان،این شد که اسم شو گذاشتیم، رادا. یعنی زن نترس،زن شجاع.

همین طور خیره و با ناباوری به پدربزرگ نگاه می کردم که پوشه ی زرد رنگی رو به طرفم هل داد و برای اولین بار اشک و توی چشمای با صلابت پدر بزرگ دیدم که با گریه گفت:

-ببخش رادا این همه ساله عذاب وجدان دارم اگه من پول مورد نیاز ناصر و می دادم بهش و اون چشم نمی دوخت به اموال یه دختر یتیم.

بعد هم به پوشه اشاره کرد و گفت:

-همه ی مدارک مادرت و شناسنامه ی اصلیت و همه ی اسناد اینجاست.باید بهت بگم بعد از اون پدرت هر چی به دست اورده به تو تعلق پیدا می کنه چون رو سرمایه ی تو و مادرت کار کرده و به سادگی می تونی ازش بگیری همه ی این چیزا توی اسناد قید شده.

پدر بزرگ نگاه اشکی شو به آوید که با خونسردی اون و نگاه می کرد دوخت و گفت:

-یه تار مو از سرش کم بشه زندگی تو سیاه می کنم.فهمیدی؟

آوید لبخند مطمئنی زد و گفت:

-مطمئن باشید پدرجان.

وسط حرف آوید پریدم و گفتم:

-ببخشید.

اشکامو که نمی دونم کی سرازیر شده بود رو پاک کردم و به منیر جون و پدربزرگ که با چشمای اشکی بهم خیره شده بودن نگاه کردم و گفتم:

-چرا؟چرا الان بهم می گید؟چرا قبلا نگفتید؟

پدربزرگ با شرمندگی گفت:

-خواسته مادرت بود.ما در حقش ظلم کردیم ولی دیگه می خواستیم این خواسته اش عملی بشه.ببخش دخترم.

به آوید نگاه کردم لبخند خونسرد و مهربونی بهم زد وجود آوید بهم قدرت می داد که با این موضوع ضعیف برخورد نکنم با لبخندش قوت می گرفتم،دوباره نگاه مو به پدر بزرگ دوختم و گفتم:

-این طوری نباشید پدربزرگ من همون پدربزرگ قوی و جدی خودمو می خوام،این اشکار و دوست ندارم در ضمن شما خطایی نکردید که به خاطرش شرمنده باشید و طلب بخشش کنید 

خشم جلوی چشمام و گرفت و می دونم اون لحظه نگاهم پر از کینه و انتقام بود با صدایی که توش نفرت موج میزد به پدر بزرگ نگاه کردم و گفتم:

-ولی پدربزرگ از پسرت و خانوادش نمی گذرم درسته مادرم و ندیدم ولی عذاب شو با گوشت و خونم درک می کنم،شما برایم مهمید ولی توی این موقعیت تنها به نابودی اون خانواده فکر می کنم.امیدوارم ناراحت نشده باشید از حرفام.

پدر بزرگ به پشتی صندلی تکیه داد و گفت:

-پسرمه درست،ولی از حق اون بچه یتیم نمی گذرم.من به همه چیز فکر کردم که الان دارم این مدارک و دستت میدم.

سرمو تکون دادم ولی انگار توپ توش کار گذاشته بودن مدارک و توی دستم گرفتم و بهش نگاه کردم در حالی که به سختی از جام بلند می شدم رو به همه گفتم:

-ببخشید نیاز دارم که تنها باشم و کمی فکر کنم.

سریع خودم و به اتاقم رسوندم اتاقم تاریک،تاریک بود احساس بدی بهم دست داد انگار توی تاریکی نمی شد انتقام گرفت چراغ و روشن کردم و نشستم روی زمین مقابل تختم پاکت رو روی تختم گذاشتم یه دست روی اون پاکت زرد رنگ کشیدم،که دوباره اشکم سرازیر شد سریع با دست پسش زدم واروم و با حرص گفتم: 

-نیا.نیا.می خوام محکم باشم.می خوام انتقام مامانم و بگیرم از شوهر خیر ندیدش.

ولی باز اشکم با لجاجت به خاطر غریبی مادرم سرازیر شد در پاکت و باز کردم و مدارک و ریختم بیرون اولین چیزی که به چشمم خورد دو تا شناسنامه ی قرمز رنگ بود یکی جلدش جدید بود و دیگری جلد قدیمی داشت اول جدید رو بازش کردم شناسنامه ی من بود ولی به جای اسم مادر که نوشته بود پروانه فرزانه اینجا نوشته بود ریحانه صداقت.روی اسم مادرم دست کشیدم و اشک ریختم شناسنامه ی قدیمی رو باز کردم وای خدای من.اشکم شدید تر سرازیر شد خودم بودم ریحان خودم بودم پدربزرگ راست می گفت من شبیه مادرم بودم درست مثل اون با این تفاوت که اون صورتش یه درخشندگی خاصی داشت مثل فرشته ها شایدم اون فقط به چشم من اومده بود دوباره گریه کردم ولی اینبار گفتم:

-گریه کن،گریه کن.که وقتی زمان انتقام برسه تو قلبی نخواهی داشت.

با اشک مدارک و باز کردم توی همین دو ترم از رشته وکالت خیلی چیزا می تونستم از توی این مدارک بفهمم اینکه پدرم و خانوادش داشتن تا الان با پول من زندگی می کردن درسته که مادرم حتی اموال پدرمم به نام خودش زده بود ولی اون اموال پیش دارایی فعلی مادرم،هیچ بود با یاد این هیجده سال زندگی و رفتارهای اونا اشک من بیشتر از قبل روان شد با صدای تقه ای که به در خورد به خودم اومدم و اشکام و سریع پاک کردم با این حال بازم اثارش تو چهره ام معلوم بود با صدایی که سعی می کردم محکم باشه گفتم:

-بفرمایید.

آوید با شیطنت و مهربونی سرشو از لای دراورد تو و گفت:

-خانومـی بیام تو؟یا با دم پایی بیرونم می کنی؟

لبخند کم جونی بهش زدم و گفتم:

- بیا تو

با لبخند دوست داشتنی وارد اتاقم شد و در و بست کمی با کنجکاوی اطراف و دید زد و گفت:

-سلیقه ی خوبی داری.البته این و از انتخاب خودم فهمیدم.

به شیطنت توی چشماش خندیدم و گفتم:

-پروو.

با مهربونی بهم نگاه کرد و اومد روی تخت بالا سرم نشست دستاش و به سمتم دراز کرد و گفت:

-چشماتو اشکی نبینم عزیز دلم.

نمی دونم چرا ولی به آغوشش نیاز داشتم خودمو بالا کشیدم و به آغوشش پنهان بردم خیلی سعی کردم جلوی بغض مو بگیرم و موفق هم شدم آوید منو بیشتر به خودش فشرد و من با صدای لرزون اما محکی با نفرت گفتم:

-بدبخت شون می کنم آوید.

آوید منو بیشتر به خودش فشرد دستم که روی سینش بود رو دور گردنش حلقه کردم و گفتم:

-مادرم بس نبود.منم عذاب می دادن.اونا با پول من می خوردن و می خوابدن حالا می فهمم بابا چرا برای چکاش نمی تونست خونه رو بفروشه و پدربزرگ هم کمکش نمی کرد.آوید.همه رو ازشون می گیرم.

آوید موهام و نوازش کرد و گفت:

-می دونم عزیزم حقته بدون تا هستم پشتتم و ازت دفاع می کنم.ولی.ولی پدربزرگ بهم یادآوری کرد که بهت بگم برای ازدواج به اجازه ی پدرت نیاز داری.

عصبانی از آوید کمی جدا شدم و به چشمای مهربونش نگاه کردم و گفتم:

-یعنی می گه بی خیال انتقام بشم؟

آوید دوباره منو به خودش چسبوند و با مهربونی گفت:

-نه عزیزم.پدربزرگ فقط گفت تا بعد از عقد باید صبر کنی.

بی فکر و عصبانی گفتم:

-پس هر چه زودتر عقد کنیم.

صدای خنده ی آوید بلند شد تازه فهمیدم چی گفتم سریع زبون مو گاز گرفتم و با چهره ی سرخ از آوید جدا شدم و روی تخت نشستم.آوید در حالی که می خندید گونمو کشید و گفت:

-تو خجالتم بلدی؟

بعد دوباره با مهربونی خندید.با تشر گفتم:

- آویـد 

-جان دلم عزیزم.

بعد سعی کرد خندوش و بخوره و با لبخند گفت:

-خودم پیشنهاد شو به پدر بزرگ دادم.فقط خرجش اینکه یه هفته از کلاسات بزنی.

-آوید یه هفته؟اون موقع که باید دو تا از درسام و حذف کنم،آخه سه جلسه غیبت حذف می کنن.

خندید و گفت:

-البته الان که نه ولی چند وقت دیگه شوهرت هست،نگران این چیزا نباش.از آریا برایت گواهی می گیرم.

خندیدم و سرمو تکون دادم که نفس شو فوت کرد و گفت:

-امشب که اینجا افتادم.

بعد با شیطنت بهم نگاه کرد و به چشمام خیره شد:

-حالا باید اینجا بخوابم یا توی یه اتاق دیگه.

میدونستم می خواد حال و هوام و عوض کنه برای همین اخم تصنعی کردم و گفتم:

-خیلی پررویی معلومه که توی اتاق دیگه.

با مظلومیت سرشو کج کرد و در حالی که شیطنت توی چشماش برق میزد گفت:

-حالا یه کم فکر کن.پدربزرگ اینا که خوابیدن یواشکی میام پیش تو قول میدم فقط بخوابیم کار دیگه ای نکنم.

اخم وحشتناکی بهش کردم و گفتم:

-آویـد.

سرشو مثل بچه ها انداخت پایین و با مظلومیت و در عین حال شرارت گفت:

-باشه.ببخشید.

آوید شب و خونه ی ما موند و صبح زود حرکت کرد رو به تهران با سونیا تماس گرفتم و گفتم یه هفته برای کلاسا نمی رم و گواهی هم دارم،برای سونیا از داستان مادرم ریحان گفتم و مراسم خواستگاری این هفته.سونیا هم با پدربزرگ و آوید هم عقیده بود و می گفت: 

-تو که این همه تحمل کردی چند ماهم روش.

آوید همراه با خانوادش برای خواستگاری من اومدن همه ی خانواده ی شایسته برعکس خانواده ی من این موضوع رو میدونستن ولی منو آوید تاکید کردیم سارا چیزی ندونه چون می خواستم عکس العمل شو از این خبر ببینم!نمی دونم آوید چی به بنیامین گفت که راضی شد چیزی به سارا نگه هر چی هم ازش می پرسیدم جواب نمی داد.روز خواستگاری از همه جالب تر بود پدربزرگ خیلی ریلکس رو به عمو که من دیگه بهش می گفتم بابا گفت:

-خوب این دو تا که لازم نیست با هم حرف بزنن مطمئنا از قبل همه چیز رو بین خودشون حل کردن.

من داشتم از خجالت اب می شدم همه می خندیدن که آوید خیلی خونسرد گفت:

-البته.پس بهتره بریم سر اصل مطلب.

بابا(بابای آوید) یه پس گردنی به آوید زد و با تشر تصنعی گفت:

-بچه خجالت بکش.چهار تا بزرگ تر اینجاست.مگه هفت ماه به دنیا اومدی.

آوید با همون لحن قبلی گفت:

-من که نه،ولی نگران رادام اخه هفت ماه به دنیا اومده.

با این حرفش همه خندیدن و من با چشم براش خط و نشون می کشیدم اونم با شیطنت بهم زل زده بود.مراسم خواستگاری به هر چیزی شباهت داشت جز خواستگاری به خواست پدربزرگ تعیین مهریه با خودم بود به مهریه اعتقادی نداشتم با این حال گفتم یه چیز عادی انتخاب کنم و به نیت چهارده معصوم چهارده تا سکه مهرم شد آنا جون و بابا که انگار آوید مجاب شون کرده بود باید زود ازدواج کنیم اصرار به تاریخ عقد و عروسی داشتن پدر بزرگ نگاهی بهم انداخت سرم و به نشونه ی تایید تکون دادم و پدربزرگ گفت:

-ماه دیگه دوازدهم یکی از اعیاده نظرتون چیه؟

بابا با خوشحالی گفت:

-به نطر من که خوبه.بچه ها.

و بعد به ما نگاه کرد ما هم تایید کردیم مراسم عقد و عروسی افتاد به دوازدهم ماه بعد و قرار شد تا اون موقع منو آوید به خرید برسیم و بابا و آریا هم دنبال بقیه ی چیزا باشن.بعد از رفتن خانواده ی آوید پدربزرگ صدام کرد کنارش روی مبل نشستم بهم نگاه کرد و گفت:

-خوب رادا.برنامه ات در مورد ناصر چیه.

به پشتی مبل تکیه کردم نگاه مو به رو به رو دوختم گفتم:

-اول از همه می خوام برم دنبال یه وکیل خوب.

پدربزرگ سریع گفت:

-خوب وکیل من.

سریع وسط حرفش اومدم و گفتم:

-نه پدر بزرگ آویدم این پیشنهاد و داد ولی من نمی خوام پای شما هم به این ماجرا بیشتر از این باز بشه در هر حال اونا هم بچه های شمان.من خودم توی استادام دنبال یه آدم قابل اعتماد می گردم.

پدربزرگ گفت:

-هر جور صلاح می دونی ولی کی می خوای در مورد ازدواجت به پدرت بگی؟

نگاهم بدجنس شد یه تای ابروم رو بالا انداختم و گفتم:

-شما بهشون بگید خواستگار اومده بعد دعوتشون کنید این جا(دوباره به نقطه ای نامعلوم خیره شدم وادامه دادم) دوست دارم عکس العمل شونو بعد از فهمیدن اینکه طرف کیه ببینم.

پدربزرک لبخندی زد و گفت:

-بدجنس شدی رادا؟

نگاه تلخی به پدربزرگ انداختم و گفتم:

-بدجنسم کردن.

بابا و مامانم یعنی همون پروانه خانم با آراد و سارا که از خوش شانسی من این دفعه تهران نبود با کنجکاوی اومدن خونه ی پدربزرگ بابا به یه تبریک خشک و خالی اکتفا کرد بیزار بودم ازش که از مادرم سو استفاده کرده و با نگاه کردن به چهرش تنها چیزی که توی سرم رژه میرفت این بود"ازت متنفرمـم،به خاک سیاه می شونمت ناصر فرزانه باید به دست و پام بیوفتی"پروانه خانم سریع اومد بوسم کرد و مثلا با شوخی گفت:

-حالا مادرت باید آخرین نفر خبر دار بشه.

با انزجار بهش نگاه کردم و چیزی نگفتم،اونم دیگه چیزی نگفت و به خنده ی اجباری اکتفا کرد،هه مادر.به لجن نکش اسم مادر رو.حالا می فهمیدم چرا باهام بهتر از بقیه رفتار می کنه.از سر ترحمه از چیزی که من ازش متنفرم حتما توی ذهنش این می چرخه مادر و دختر هر دو بدبختن ولی کور خوندی من انتقام مادرم و می گیرم.آراد لبخند محزونی زد و گفت:

-تبریک می گم.

تشکر سردی ازش کردم سارا با غرور بهم نگاه کرد و گفت:

-رادا فکر نمی کردم انقدر بدبخت باشی که توی این سن به دست و پای پسرا بیوفتی،تا بیان بگیرنت.

چقدر دلم می خواست این سوسک سیاه رو ضایع کنم با فکر به چند دقیقه ی دیگه دلم از خوشحالی قنج رفت چشمام و ریز کردم و با بدجنسی گفتم:

-نه.انقدر بدبخت نشدم ولی کیس مناسبی بود هم دوستم داشت هم شرایطش مناسب بود.

سارا ابروهاش و که مدل عجیبی برداشته بود بالا انداخت و با تمسخر گفت:

-اوه حتما رفتی پیر پسر برای خودت تور کردی.یا شایدم مرد زن مرده؟

با یاد چهره ی شیطون آوید لبخند ناخوداگاه اومد روی لبم و با شیطنت و خونسردی و البته تمسخر گفتم:

-سارا تو خیلی با هوشی.از کجا فهمیدی؟

لبخند تمسخر آمیزی زد و گفت:

-هه از اولم معلوم بود دله ای.هر چی باشه می دونم لیاقت با جناقی بنیامین و نداره.

خنده ام گرفته بود نمی دونست پسر عمو ی خوده بنیامینه،همون که سارا خودشو بهش می چسبوند ولی خودمو کنترل می کردم نخندم منیر جون با حرص رو به سارا گفت:

-مادر تو چرا دم در ایستادی بیا بشین.

سارا با تمسخر و تحقیر نگاهم کرد و گفت:

-داشتم با عروس آینده حرف میزدم.

و بعد با قدم هایی که به نظر خودش با عشوه بود ولی به نظر من از راه رفتن پنگونم بدتر بود به سمت بقیه رفت مانتو شو دراورد و روی مبل نشست.چون نمی خواستم صحنه ای رو از دست بدم سریع رفتم سینی شربت رو آوردم و با اکراه بهشون تعارف کردم بعد هم روی مبلی که به همه دید داشتم نشستم بعد از یه سری حرفای معمولی بابا به پدربزرگ گفت:

-خوب پدر پسره کی هست؟

بعد نگاهی به سارا انداخت و با افتخار گفت:

-من هر کسی رو به دومادی قبول نمی کنم،طرف حداقل اگه کسیم نباشه،نباید هم ما یه خجالت بنیامین باشه زمانی که به عنوان با جناق می خواد به کسی معرفیش کنه.

دلم می خواست میز و بلند کنم و توی سر بابا بکوبم ریحان عاشق چیه این بوده خدا می دونه؟اخه مرتیکه نفهم منم دخترتـماا می خوای یه کمم شده نگران آینده ی من باش!با حرص دست مو مشت کرده بودم که پدر بزرگ با لحن خونسردی گفت:

-نترس اگه سرتر نباشه،چیزی کم تر از خانواده ی بنیامین نداره.

پدر با تمسخر گفت:

-اه پدر.چقدر پسره برایت مهمه که این حرف و میزنی ولی خودتم می دونی خانواده اصله هر چیزی باشه خانواده اش به بنیامین نمی خوره.

واقعا من دخترش بودم؟شک داشتم؟سگ همسایه به خدا شرف داشت به همچین پدری!سارا با تمسخر خندید،بهش خیره شدم که پدر بزرگ گفت:

-حتی اگه از همون خانواده باشه؟

سارا هم با تمسخر به من نگاه کرد و گفت:

-پدر بزرگ خانواده ی بنی(بنیامین)پسر مجردن.

تا رفت بگه نداره نگاه من به نگاهش بیشتر گره خورد بدجنسی و تمسخر و تحقیر توی چشمام دو دو میزد سارا رنگش پرید.منو سارا هنوز به هم خیره بودیم که منیر جون گفت:

-اوا.سارا خوب منظورمون آویـیده دیگه پسر عمویی بنیامین.

منیر جون چنان آوید و پسر عمو بنیامین و کشید که سارا جا خورد هنوز نگاهم و ازش نگرفته بودم رنگش با رنگ دیوار یکی بود می دونستم از آویدم خوشش میاد طفلی بنیامین!؟!لبخند حرص داری به سارا که با اون قیافه بهم خیره بود زدم و بدون اینکه نگاهمو ازش بگیرم گفتم:

-اب قند.

منیر جون سریع رو به من گفت:

-رادا عزیزم چی شدی.؟

لبخندم عمیق تر شد به چشمای پر حرص سارا خیره شدم و گفتم:

-من نه.هه،ولی سارا حالش بده.

بعد با تمسخر رو به سارا گفتم:

-پیر پسره خوبیه مگه نه؟

و بعد نگاهمو ازش گرفتم بابا هر کاری می کرد رای پدربرگ رو برای این ازدواج بزنه ولی پدر بزرگ با خونسردی و جدیت حرف آخرو زد:

-ناصر رادا برای من عزیزه.خودتم می دونی دست هر کسی نمی دمش.از الانم شما دعوتید.دوازدهم ماه دیگه عروسی رادا و آوید.در ضمن اگه نمی خوای بیای یه وکالت نامه تنظیم کن به نام من،این جوری خوشحال مون می کنی!

عاشقتـم پدربزرگ.ماهیـی به خدا..بابا دیگه هیچی نگفت آرادم که برایش مهم نبود فقط پروانه خانم و سارا از حرص کبود بودن و بعد از خوردن شام سریع رفتن می دونستم از در نرفته بیرون سارا به بنیامین زنگ میزنه.با آوید تماس گرفتم و جریان و بهش گفتم مرده بود از خنده و گفت:

-وای رادا،خیلی خندیدم ای کاش منم اونجا بودم.

خودمم خنده ام گرفته بود:

-نگران نباش این بازی سر دراز دارد.می بینی.

-فکر نکنم،با جوابی که پدربزرگ بهشون داد..

وسط حرفش پریدم و با لحن مطمئنی گفتم:

-فکر کن آوید.من این خانواده رو میشناسم.

-ازاین نظر که اره،تو بهتر میشناسیشون.

-آوید من فردا عصر میام رو به تهران باید برم دنبال وکیل.

آوید با نگرانی گفت:

-حالا چرا عصر؟نمی شه صبح بیایی؟عصر خطر داره.

-نه نمیشه.رفتم سراغ بلیط ولی گفتم برای صبح جا ندارن.

-می خوای بیام دنبالت.

خندیم و گفتم:

-نه مرسی.فقط اگه وقت داری بیا ترمینال دنبالم چون شبه میرسم،اطمینانی نیست.

-اون که چشم.

برگشتم تهران آوید اومد دنبالم و با هم رفتیم خونه ی ما..لباسامو عوض کرده بودم،خسته و کوفته به مبل تکیه دادم و رو به آوید گفتم:

-از فردا باید بیوفتم دنبال وکیل.

آوید سری تکون داد و گفت:

-باشه.ولی کی بریم خرید؟

سونیا همون موقع با سینی قهوه از اشپزخونه دراومد و گفت:

-هی هی.گفته باشم بی من نمیرید خرید.

آوید با شیطنت بهش چشمک زد و گفت:

-اصل خرید عروسی اینه که عروس،داماد تنها باشن.

می دونستم داره شوخی می کنه ولی سونیا جدی گرفت و سینی رو روی میز گذاشت و با حرص رو مبل نشست و گفت:

-باشه آوید خان بهم می رسیم.

بعد هم نگاهشو به من دوخت و گفت:

-در ضمن کسی با تو نبود با رادا جونم بودم.

خندیدم و رو به سونیا گفتم:

-این چند روز چی کار کردی تنهایی؟خیلی نگرانت شدم.

خندید و گفت:

- دو روزش که بابا بود بعد هم ملیکا اومد پیشم.

ملیکا دختر دایی سونیا بود با نگرانی گفتم:

-نمی دونی چقدر نگرانتم بعد از من تو تنها توی این خونه چی کار می کنی؟

سونیا با مسخرگی خندید و گفت:

-کوتاه بیا رادی چنان می گی این خونه هر کی ندونه فکر می کنه یه باغ چهار هزار متریه.یه آپارتمان کوچولو که این حرفا رو نداره.

آوید خیلی خونسرد و جدی به سونیا گفت:

-خونه ی ما جا زیاد داره.

سونیا با سپاس به آوید نگاه کرد و گفت:

-مرسی ولی بابا میاد اینجا بعد از رادا هم قراره ملیکا زمانایی که بابا نیست بیاد پیشم.

با دلخوری نگاهش کردم و گفتم:

-سونیا بیا پیش ما دیگه.

سونیا با شیطنت خندید و گفت:

-فکر کردی به این آسونیا ازت می گذرم؟نه خیر هستم در خدمتتون.

بعد هم بحث و عوض کرد و گفت:

-وکیل و می خوای چی کار کنی؟

آوید سریع گفت:

-مطمئنی نمی خوای وکیل من باشه.

-اره چون نمی خوام تو وارد این بازی بشی و بهت با چشم دیگه ای نگاه کنن.میرم سراغ یکی از استادام 

سونیا با تعجب بهم نگاه کرد ابروهاشو بالا انداخت و گفت:

-مشکوک میزنی.کی؟

-استاد.حکمت.

سونیا مثل برق از جا پرید و گفت:

-حکمت؟

سریع برایش توضیح دادم:

-از بچه ها شنیدم توی این مسائل خیلی وارده.

آوید با تعجب به سونیا گفت:

-تو چته؟

من به جای سونیا با لبخند گفتم:

-چیز مهمی نیست فقط یه ذره با استاد حکمت بده.

فردای اون روز به اصرار من همراه سونیا پیش استاد حکمت رفتیم اولش خیلی سر به سر سونیا می ذاشت ولی بعد که من موضوع رو برایش گفتم گفت عصر برم دفترش قبول کردم.عصر هر چی به سونیا اصرار کردم قبول نکرد بیاد و منو آوید تنها راهی دفتر استاد حکمت شدیم توی راه آوید با خنده گفت:

-حرفت درست بود.

با تعجب بهش نگاه کردم خندید و گفت:

-در مورد سارا.که این بازی سر دراز داره.

با تعجب و نگرانی نگاهش کردم و گفتم:

-چی شده مگه؟

- هیچی.ولی پی بردم واقعا چه ادم پرویه!

-آوید خواهش می کنم.چی شده؟

آوید خیلی خونسرد در حالی که رو به رو رو نگاه می کرد گفت:

-هیچی دیشب بعد اینکه از پیش تو رفتم زنگ زد به گوشیم و باهام حرف زد.

با کنجکاوی گفتم:

-چی گفت؟

گفت: 

-که تو به درد من نمی خوری و بچه ی اصلی خانواده ات نیستی.و من باید ازت دوری کنم.

با نگرانی گفتم:

-تو که بهش نگفتی می دونی؟

-نه.ولی.

-ولی چی؟

آوید با نگرانی نگاهم کرد و گفت:

-سارا واقعا ادم درستی نیست بعد از این حرفا وقتی دید قبول نمی کنم ولت کنم زد زیر گریه و گفت که منو دوست داره و اگه من بخوام بنیامین و ول می کنه و میاد پیش من،می گفت بی من می میره و از این مزخرفات.

با بهت گفتم:

-تو چی گفتی؟

لبخند مهربونی بهم زد و با عشق نگاهم کرد و گفت:

-باید چی می گفتم؟بهش گفتم دیگه بهم زنگ نزنه و اینکه من تو رو دوست دارم و اگه یه بار دیگه دور و برم ببینمش به بنیامین می گم.

با ناراحتی به خیابون چشم دوختم و گفتم:

-دختره ی عوضیـی.بیچاره بنیامین.

-اره.ولی سارا پرو تر ا این حرفاست امروز صبح زنگ زده خونمون و همه ی حرفایی رو که به من زده به جز علاقش به آنا گفته،آنا هم در جوابش گفته این چیزا برای ما مهم نیست مهم خود راداست.

تا رسیدن به دفتر استاد همه ی ذهنم از سارا پر بود چرا باید انقدر عقده ای باشه؟اون که همه چی داشت؟به دفتر استاد حکمت که رسیدیم آوید ماشین و پارک کرد و با هم پیاده شدیم ساختمون فوق العاده شیکی بود از دفترش نمی گم که هر چی بگم کم گفتم وقتی خودم و به منشیش معرفی کردم با اینکه کلی ارباب رجوع داشتن منو آوید و سریع فرستاد تو استاد با دیدن من بلند شد ولی وقتی آوید و پشت سرم دید جا خورد ولی خودش و نباخت و جلو اومد با من سلام و احوال پرسی کرد به سمت آوید که برگشت سریع گفتم:

-آوید شایسته نامزدم.

و بعد استاد و نشون دادم و گفتم:

-استاد حکمت هم استادمون.

استاد حکمت وقتی آوید و به عنوان نامزدم معرفی کردم لبخند پتو پهنی همه ی صورتش و گرفت و با خنده گفت:

-اوه،ببخشید من شما رو دم دانشگاه با خانم شایان دیده بودم فکر کردم با ایشون نسبتی دارید نه با خانم فرزانه.

آوید فقط لبخندی زد وچیزی نگفت،استادم از ما دعوت به نشستن کرد و من هم شروع به گفتن ماجرا کردم و بعد هم مدارک و بهش دادم و به استاد گفتم:

-استاد می خوام همه ی کارا تا بعد از عروسیم انجام بشه.همه چیز و می خوام.همه چیز.

استاد با بهت نگاهم کرد و گفت:

-فرزانه.پدرته هـاااا.

هیچی بهش نگفتم و با حرص نگاهش کردم،چه خوش خیاله،پدرم!آویدکه دید چیزی نمی گم گفت:

-رادااا.

با خونسردی گفتم:

-باشه.فقط خونه رو براشون میزارم ولی اونم می خوام فقط نمی گیرم ازشون چون اونقدر از خدا دور نشدم که بنده هاشو توی زمستون بی خونه و آواره کنم.

استاد رو به آوید خندید و گفت:

-همینم خوبه.

آویدم حرفش و تایید کرد.قرار شد استاد حکمت دنبال کارا باشه و همه چیز و تا بعد از عروسی ما درست کنه.

وقتی خیالم راحت شد با آوید دنبال سونیا رفتیم تا برای خرید بریم.

*******************

دستم توی دست یه دختره بود و داشت برای بار دوم به دستور سونیا برایم لاک میزد روی سرم احساس سنگینی می کردم.هر چی به آوید و سونیا التماس کردم تاج باریک رو بردارم گوش ندادن.کار ناخونام تموم شده بود دختره دست مو جلوی یه پنکه ی کوچیکی گذاشت و گفت:

-چند دقیقه صبر کن تا خشک بشه.

قبول کردم همون موقع دختر بچه ی شیرینی اومد کنارم در حالی که یه لباس عروس ناز تنش بود با صدای ملوسی گفت:

-شما عروسی؟

خندیدم در حالی که بیشتر روی صندلی لم می دادم گفتم:

-اره.

اونم خندید و گفت:

-خیلی خوشگل شدی؟مامانم می گفت شما فرشته ای درسته؟

خندیدم و گفتم:

-واقعا مامانت اینو گفت:؟

-اره.

دوباره به صورت نازش نگاه کردم و گفتم:

-نه عزیزم من فرشته نیستم.

دختر اب دهنشو قورت داد و گفت:

-می تونم بوست کنم.

با این حرفش قیافش یه جوری شد دلم برایش ضعف رفت صورت مو به سمتش بردم و گفتم:

-چرا که نه؟

اونم سریع منو بوسید همون موقع آرایشگر اومد و با اخم تصنعی رو به اون دختر بچه گفت:

-پری کوچولو تو این جا چی کار می کنی.این اتاق برای عروساس.

دختره که حالا فهمیده بودم اسمش پریه به سمت در دوید و گفت:

-اومدم فرشته رو ببینم.

و سریع رفت بیرون به خنده افتادم آریشگرم که زن مهربون ولی خیلی با کلاسی بود گفت: 

-دختر شیرینیه.

با خنده حرفشو تایید کردم که گفت:

- بلند شو یه چرخ بزن ببینم.

به سختی با اون لباس پوفی از جام بلند شدم برای اینکه قدم زیاد از آوید کوتاه تر نباشه کفش پاشنه ده سانتی پا کرده بودم ولی با این حال بازم کوتاه تر بودم و پاهامم توی این کفش خیلی درد می گرفت لباسم یه لباس عروسکی و پوفی بود که دنباله ی بلندی داشت و دقیقا مثل لباس عروسکا بود اینو آنا جون زحمت شو کشیده بود و برایم از فرانسه سفارش داده بود جلوی آرایشگر چرخی زدم که با لبخند گفت:

-ماشاالله ماه شدی.

خنده ام گرفته بود اخه کدوم بقالی میگه ماست من ترشه؟آرایشگراز اتاق بیرون رفت و سونیا و شکرانه که به عنوان همراه من بودن اومدن تو با دیدنشون ذوق کردم و رفتم طرفشون و گفتم:

-وایـی چه قشنگ شدی.

شکرانه با خنده منو توی بغلش فشرد و گفت:

-مگه خودتو ندیدی که به ما می گی خوشگل.

بعد با بغض گفت:

-خوشبخت باشی خواهری.

منم بغض کردم سونیا با دیدن قیافه ی من سریع شکرانه رو ازم جدا کرد و گفت:

-به خدا اگه گریه کنید می زنم جفت تون رو داغون می کنم.

با صدای زنگ در یکی از کارکنای ارایشگاه اومد توی اتاق و گفت:

-آقای داماد اومدن.

ناخوداگاه لبخندی روی لبم نشست شکرانه و سونیا هر دو با هم گفتن:

-ببند نیشو بچه پرو.

سریع از اتاق بیرون اومدیم سونیا و شکرانه سریع رفتن بیرون و بعد من رفتم نگاه منتظر آوید وقتی روی صورتم نشست لبخند زدم که اونم با لبخند جلو اومد و با بازوهامو گرفت با عشق به چشمم نگاه کرد و گفت:

-عزیزم واقع زیبا شدی.

و بعد هم چشماشو بست و پیشونی مو بوسید منم با لذت چشمام و بستم وقتی منو از خودش جدا کرد لبخند عاشقی بهم زدیم این دفعه من بودم که گفتم:

-مرد من،خیلی خوش تیپ شدی.

واقعا هم خوش تیپ شده بود موهاش رو به بالا بود وکت و شلوار مشکی و بلوز سفید با کروات مشکی بوی عطرش و بوی تنش که مستم کرده بود و دوست نداشتم حتی لحظه ای ازم جدا بشه فیلم بردار جلوی ما بود و حرکاته ما رو دستور می داد منو آوید م با عشق انجام می دادیم بردنمون باغی تا ازمون عکس بگیرن از دست فیلم بردار خسته شده بودم برای همین عکاس به منو آوید فرصت کمی استراحت داد آوید دست مو کشید و برد پشت درختی به شیطونت توی چشماش نگاه کردم و با خنده گفتم:

-بد نگاه می کنی.

خنده ی بلندی کرد دست شو دور کمرم حلقه کرد و منو به خودش چسبوند پیشونی شو به پیشونیم چسبوند و گفت:

-پریروز که توی اتلیه نذاشتی ببوسمت ولی الان دیگه نمی تونی ازم فرار کنی تا چند ساعت دیگه مال خودم میشی.برای همیشه.

خندیدم و دست مو روی بازوهاش قرار دادم و پیشونی مو کمی به پیشونیش فشار دادم و گفتم:

-شک داری؟

با لبخند مهربونی به چشمام خیره شد واروم گفت:

-به چی؟

-به این که برای همیشه مال تو میشم؟

منو بیشتر به خودش فشرد نگاهش رو به لبام دوخت و با صدای اروم و بمی گفت:

-نه.

و بعد سرشو کمی کج کرد و بهم نزدیک ترشد هردم داغ نفسش لبمو قلقلک می داد.مست مست بودم از وجودش و عطر تنش با گرمی لبش رو لبام انگار بهم آرامش تزریق کردن،آوید خیلی ملایم لبام و می بوسید چشمام کم کم بسته شد دست مو پشت گردنش بردم و با همراه زندگیم همراهی کردم با این حرکت من آوید منو بیشتر به خودش فشرد و همچنان هم دیگه رو می بوسیدیم تا صدای عکاس بلند شد که ما رو صدا می کرد به سختی از هم جدا شدیم آوید با چشمای بسته و صدای بمی گفت:

-الان میایم.

و بعد سریع دوباره لب شو روی لبم گذاشت و بوسید ازم جدا شد و منو توی اغوشش فشرد و با شیطنت گفت:

-بقیه اش دیگه باشه برای شب.

از خجالت سرخ شده بودم آوید دست مو کشید و با هم به سمت عکاس رفتیم.عکاس و فیلم بردار شروع به دستور دادن کردن که عروس خانم کج شو آقا دوماد راست شو و غیره.تا اینکه عکاس خیلی ریلکس به درختی با برگای زرد پاییزی اشاره کرد و گفت: 

-برید زیر اون،

ما هم اطاعت کردیم عکاس که داشت دوربین و تنظیم می کرد گفت:

-هم دیگه رو ببوسید می خوام عکس بگیرم.

با چشمای وزغی داشتم نگاهش می کردم که آوید با شیطنت منو به طرف خودش کشید و گفت:

-من که عاشق این ژستم.

و بعد همون طور که عکاس گفت: 

-ایستادیم.

آوید شروع به بوسیدن من کرد برای بوسیدنش معذب بودم آخه جلوی چند تا ادم چه طوری ببوسمش ولی وقتی لب آوید روی لبم نشست دیگه دست خودم نبود و خجالت سرم نمیشد با گفتن 

-خسته نباشید 

عکاس منو آوید دوباره مجبور به جدا شدن شدیم و به طرف ماشینمون راه افتادیم...

آوید ماشین و توی باغ نگه داشت و ما با صدای دست و هلهله از ماشین پیاده شدیم آوید دست شو دور کمرم حلقه کرده بود خنده ام گرفته انگار کسی قراره منو بدزده که این کارا رو می کنه با همه ی مهمونا سلام و علیک کردیم و همراه هم به اتاق عقد رفتیم اونجا بود که نگاهم به سارا خورد،ای خدا این چیه پوشیده این؟نمی پوشیدی سنگین تر بودی.یه لباس حریر قرمز دکلته که از پشت کمر تا بالای باسن باز بود واندازش تا زیر باسنش بود که اگه یه زمانی دولا می شد مردای مجلس کلی حال می کردن. استغفرالله.موهاش و بلوند کرده بود و دورش افشون بود خودش سیاه بود حالا ارایش برنزم کرده بود که دیگه فبـها.من موندم این بنیامین یا به قول خود سارا بنی،غیرت نداره؟روی صندلی هامون نشستیم و منتظر عاقد شدیم سارا هم مثلا داشت کار می کرد هی جلوی آوید دولا می شد تا آوید نظری بندازه و داشتم خفه می شدم به آوید که نگاه کردم دیدم با لبخند نگاهش به منه با حرص و اروم گفتم: 

-دختره ی بیشعور.

آوید خندید و گفت:

-حسودیتم برایم شیرینه.

با حرص گفتم:

-من حسود نیستم.

آوید با مهربونی دست مو گرفت و فشار داد.همون موقع عاقد اومد منیر جون قران و به دستم داد و عاقدخطبه ی عقد و خوند.عاقد برای بار سوم گفت:

-دوشیزه ی مکرمه رادا فرزانه آیا وکیلم شما رو به عقد دائم جناب آقای آوید شایسته دراورم؟

قران رو با خونسردی بستم و بوسیدم به چشمای بابا که درست رو به روم ایستاده بود نگاه کردم و با صدای بلند و لحن محکمی گفتم:

-با اجازه ی پدربزرگ و مادر بزرگم و همچنین.

لبخند اومد روی لبش و با غرور نگاهم کرد با تمسخر بهش نگاه کردم و ادامه داد:

-روح مادرم.بله.

جمع ساکت شده بود که صدای دست و هلهله از طرف خانواده ی آوید بلند شد همه ی فامیل با رنگ پریده و بی جون برایم دست میزدن ولی پدربزرگ و منیر جون با افتخار نگاهم می کردن بعد از اینکه آوید بله رو گفت دفتر بزرگی رو بهمون دادن تا امضا کنیم بعد از کلی امضا عاقد رفت آوید تور رو از روی صورتم برداشت و پیشونی مو بوسید با عشق نگاهم کرد و گفت:

-خوشبختت می کنم.

خندیم و گفتم:

-منم کمکت می کنم 

با اطمینان بهش لبخند زدم همون موقع مینا با سبد گلی که حلقه ها توش بود کنار آوید رفت و آوید حلقه ی منو برداشت از مینا تشکر کرد دست مو بردم جلو با مهر انگشتامو لمس کرد و حلقه رو خیلی ملایم توی دستم کرد و بعد دست مو بوسید با این کار آوید همه شروع به دست و جیغ و هلهله کردن مینا سمت من اومد حلقه رو از توی سبد برداشتم و به مینا که با لبخند نگاهم می کرد چشمک زدم و گفتم:

-دیدی آخر کار دستم داد.

مینا با بدجنسی برای آوید ابرو بالا انداخت گفت:

-بهت گفته بودم از این پسر عموی عزیز ما دوری کن.

آوید اخم تصنعی کرد با تشر ولی خیلی آروم به مینا گفت:

-گم شو پدر سوخته!

مینا به شوخی صاف ایستاد و گفت:

-بابا.

که باعث شد عمو بهمون نگاه کنه و آوید به غلط کردن بیوفته با کلی شوخی و خنده حلقه رو توی دست آوید کردم بعد از چند دقیقه لادن با ظرف عسل اومد آوید با شیطنت گفت:

-من عاشق این یه تیکه ی ماجرام.

لادن اروم گفت:

-شیک مو.بیچاره رادا.

سرمو به نشونه ی تاسف تکون دادم در حالی که با شیطنت به آوید نگاه می کردم گفتم:

-پشیمونم ولی حیف که راهی نیست.

آوید با عشق دست مو بوسید و گفت:

-عمرا بزارم همچین روزی برسه.

عسل و که خوردیم نوبت به کادو ها و عکس رسید همه چیز خیلی خوب بود به جز اون یه تیکه ای که برای عکس بنیامین کنار من ایستاد سارا هم مثل چسب دو قلو به آوید چسبید ولی آوید خیلی جدی و با احترام گفت:

-لطف کن یه کم برو اون طرف تر.

سارا که رفت اون طرف آوید دست شو دور کمر من انداخت و بی توجه به سارا ایستاد بعد از عکس و همه ی این کارا به سالن اصلی رفتیم با ورود ما ارکستر شروع به نواختن کرد و ما هم توی جایگاه مون نشستیم صحنه ی رقص خالی بود که با حضور مینا،بیتا و سونیا کم کم همه رفتن وسط منو آوید مشغول خوشامد گویی به بعضی از مهمونا که تازه اومده بودن بودیم که سونیا خودشو بهمون رسوند و با عصبانیت گفت:

-این،نکبت اینجا چی کار می کنه؟

خندیدم و گفتم:

-زشته سونیـا اروم میشنوه.خوب هم استادم بود هم وکیلم.

همون موقع استاد حکمت به سمت ما اومد با لبخند به احترامش ایستادیم با منو آوید دست داد و گفت:

-تبریک میگم.انشاالله که خوشبخت بشید 

منو آوید تشکر کردیم و آوید با شوخی اضافه کرد:

-انشاالله عروسی خودتون جبران کنیم.

استاد با بدجنسی نیم نگاهی به سونیا انداخت و گفت:

-انشاالله.

آویدم که نگاه استاد از چشمش دور نمونده بود برای سونیا ابرو بالا انداخت و گفت:

-بله انشاالله.ما که خیلی آدم مجرد توی فامیل داریم یکیشم همین سونیا.

سونیا بدبخت هم از عصبانیت هم از خجالت سرخ شد که استاد گفت:

-امیدوارم مجردای فامیل شمام سروسامونی بگیرن.

و بعد همون موقع چشمکی به سونیا زد منو آوید خندیدیم و سونیا با اخم به استاد که با لبخند مرموزی زیر نظرش داشت خیره شد همون موقع آراد با لبخند دختر کشی به سمت ما اومد و با لحن خودمونی گفت: 

-چرا شماها این جا وایستادی بیاید وسط دیگه.

بعد نگاه خاصی به سونیا انداخت و گفت:

-افتخار رقص میدید.

منو سونیا هنگ کرده بودیم طفلی سونیا نمی دونست به این بچه پرو چی بگه استادم با چهره ی برزخی به دهن سونیا خیره مونده بود اصلا جو خوبی نبود،آوید که کم و بیش از موضوع سونیا و آراد خبر داشت خندید و گفت:

-آراد خان کمی دیر تشریف آوردید چون سونیا و آقای حکمت قرار بود برن خدمت پدر سونیا.

حالا همه با تعجب به آوید نگاه کردیم اینو دیگه از کجاش دراورد؟ولی آوید خونسرد بود سونیا که برای رهایی از دست آراد خوشحال بود با ذوق به استاد گفت:

-بفرمایید بابا اون طرفن.

استاد هم با پیروزی لبخندی به چهره ی درهم و عصبانی آراد انداخت و رو به سونیا گفت:

-بله شما بفرمایید جلو من پشت تون میام 

سونیا ایشی به آراد کرد و همراه با استاد رفتن آراد هم با اخم بدی به منو آوید نگاه کرد که از صد تا فحشم بدتر بود و با حرص از ما دور شد به آوید که نگاه کردم با لبخند بهم چشمک شیطونی زد.منو آویدم به بقیه پیوستیم،آوید انقدر کوک بود که نمی ذاشت دو دقیقه بشینم داشتیم میرقصیدیم که نگاهم به سونیا افتاد که داشت با استاد حکمت می رقصید و نیششم باز بود نه به زمانی که نمی خواست استاد باشه نه به این نیش بازش،کمی اون طرف تر نگاهم به چهره ی برزخی آراد افتاد خندیدم و به رقصم ادامه دادم،منو آوید با همه می رقصیدیم.نزدیکای شام بود که خواننده از جمعیت خواست کنار وایسن و فقط عروس و داماد وسط باشن با کنجکاوی بهشون نگاه می کردم که همه دور ما ایستاده بودن آوید دستش دور کمرم حلقه بود که خواننده گفت:

-حالا نوبت هر چی که نباشه،نوبت بوسیدن عروس وداماده.

چشمام چهار تا شد جلوی این جمعیت؟ولی آوید خونسرد بود،خواننده رو به آوید گفت:

-آقای داماد هولی؟

آوید خیلی ریلکس گفت:

-نه.

خواننده- 

-پس از عروس خوانم شروع می کنیم.

بعد به من نگاه کرد و گفت: 

- ما شعر و می خونیم شماها هم می رقصید شمارش معکوس که تموم شد شما آقای داماد و می بوسی.

جانم؟من؟جلوی این همه آدم؟ولی زمانی که به آوید نگاه کردم مطمئن سر تکون داد و منم قبول کردم. خواننده شروع به خوندن اهنگی کرد و گفت:

-گل به سر عروس یالا داماد و ببوس یالا.گل به سر عروس یالا دامادو ببوس.یالا.10.9.

حالا همه ی اطرافیان هم می شمردن همین طور که می رقصیدیم به آوید نزدیک شدم.4.3.2.هنوز یکو نگفته بودن که آوید اومد لبشو رو لبم گذاشت و سریع برداشت وهمه گفتن 1.و شروع به دست و جیغ کردن. منو آوید از هم جدا شدیم که خواننده گفت:

-نه.نشد.آقای داماد شما که گفتی هول نیستی!.پس نوبت خودت بشه چی کار می کنی؟یه بار دیگه میریم ولی این بار عروس خانم واقعا ببوسه.

قبول کردیم و دوباره شروع کردن.و به شمارش معکوس رسید 10.9.8...3.2.1.و این بار من برای اولین بار پیش قدم شدم و لب آوید و بوسیدم همه دست زدن که خواننده رو به آوید گفت:

-حالا آقا داماد هول.نوبت شماس پس آرتیستی ببوس.

و با این حرف شروع کردن برای داماد خواندن و.شمارش معکوس.10.9.8..3.آوید منو به سمت خودش کشید 2..یه دست مو گرفت و منو روی اون دستش خوابوند و روی صورتم خم شد.و.1.آوید با حرارت لب شو گذاشت روی لبم و می بوسید همه دست میزدن و جیغ می کشیدن ولی آوید دست بردار نبود داشتم از خجالت می مردم که آوید با چشمای خمار منو از خودش جدا کرد و پیشونی مو بوسید و دست شو دور کمرم حلقه کرد خواننده بلند گفت:

-واا و به افتخار داماد ارتیست و باحالمون یه جیغ بنفـشـش

و همه شروع به جیغ زدن کردن و دوباره اومدن وسط و مشغول رقص شدیم.بعد از شام دوباره به سالن برگشتیم داشتم از خستگی می مردم اینا واقعا چه طور جون رقصیدن داشتن؟

باز خواننده خواست همه برن عقب تا عروس و داماد با هم تانگو برقصن چراغا همه خواموش بود به جز چهار تا رقص نور که اونا رو هم خاموش کردن منو آوید وسط در وسط ایستاده بودیم نور سفیدی از بالای سر فقط روی ما تابیده میشد دی جی آهنگ ملایمی گذاشتن آوید یه دست شو دور کمرم حلقه کرد و با دست دیگه دست مو گرفت منم دست آزادم و دور گردنش حلقه کردم آهنگ و آغوش آوید بهم حس آرامش خاصی می داد سرم رو به سینه ی آوید تکیه دادم و با هم تکون می خوردیم..

بعد از تموم شدن مراسم همه توی ماشیناشون نشستن و دنبال ما راه افتادن ما هم مثل بچه ی آدم رفتیم خونه چون واقعا خسته بودیم.دم در خونه همه از ماشین پیاده شدن بابا ی آوید و بابای من جلو اومد تا دست ما رو توی دست هم بذارن ولی من رفتم دست پدربزرگ و گرفتم همه تعجب کرده بودن بابا به اجبار عقب رفت و پدر بزرگ همراه با بابای آوید برای ما ارزوی سلامتی و خوش بختی کردن و دست ما رو توی دست هم گذاشتن.منیر جون و سونیا انگار که من مرده باشم اشک می ریختن و بقیه به زور از ما جداشون می کردن بعد از خداحافظی با بقیه وارد خونه شدیم آوید بهم کمک کرد تا وارد ساختمون بشم یه ساختمون خیلی زیبا و تازه سازه سه طبقه که خونه ی ما طبقه ی سوم بود همراه آوید وارد اسانسور شدیم و مقابل در ساختون ازش پیاده شدیم آوید در خونه رو باز کرد و گفت: 

-بفرمایید بانوی من.

خونه غرقه در تاریکی بود آوید پشت سرم اومد تو و چراغا رو روشن کرد با دیدن خونه و وسایلش مخم سوت کشید یه راه روی بزرگ که به سالن پذیرایی و هال منتهی میشد دو دست مبل راحتی و یه دست مبل شیک سلطنتی توی سالن به چشم می خورد و اشپزخونه کنار راه رو قرار داشت خوبیش این بود که وقی در خونه باز می شد کسی به اشپزخونه دید نداشت با صدای آوید به خودم اومدم دست شو دور کمرم حلقه کرد و گفت:

-چه طوره عزیزم؟

به صورت مهربونش لبخندی زدم و گفتم:

-عالیه مرسی

خندید و گفت:

-هنوز اتاق خوابا مونده.

و منو به طرف پله ها برد واحد ما به خاطر اینکه طبقه ی سوم بود از همه ی طبقه ها بزرگ تر و دوبلکس بود و اتاق ها هم بالا قرار داشت با آوید رفتیم بالا،سه تا در بالا بود که آوبد توضیح داد یکیش اتاق مهمانه و یکی شم ماله خودمون به اتاق بغل اتاق خودمون اشاره کرد و گفت:

-اینم اتاق بچمون.

بعد هم به من چشمک زد خندیدم که دوباره خود آوید گفت:

-توی هر اتاق سرویس بهداشتی مجزا هست و یه سرویس بهداشتی هم طبقه ی پایینه.

انقدر خسته بودم که حال نداشتم اتآقای دیگه رو ببینم به اتاق خواب خودمون رفتم و با ناله گفتم: 

-وای آوید خیلی خستم.پاهام داره توی این کفشه داغون میشه.

پامو که توی اتاق گذاشتم اول به بررسی پرداختم رنگ اتاق طوسی ملایم بود و همه ی وسایل اتاق سفید بود به جز روتختی مون که ترکیبی از رنگ طوسی و سفید بود روی تخت پر بود از بالشتای کوچولو سفید و طوسی وگلبرگ های پرپر شده ی گل رز سفید و قرمز،لبخندی به نشونه ی تایید زدم کلا رنگ طوسی بهم آرامش میده در حالی که روی تخت می نشستم گفتم:

-وای مرسی آوید همه چیز عالیه.

آوید با لبخند و شیطنت کت شو دراورد و روی مبل توی اتاق انداخت و کروات شو شل کرد و گفت:

-قابل نداره خانومـیی 

بعد هم پایین تخت جلوی پام زانو زد و مهربون نگاهم کرد دستام و گرفت توی دستش و گفت:

-رادای من،ورود تو به زندگی جدیدت تبریک می گم.

یه دست مو از توی دستش در آوردم و با شیطنت موهاش و بهم ریختم و گفتم:

-مرسی مرد من.

آوید دست مو از لای موهاش کشید بیرون و ملایم دست مو بوسید و بعد در کمال تعجب من پامو از روی زمین بلند کرد و خیلی اروم کفش مو از پام در اورد.خدا خیرش بده داشتم می مردم از درد لبخندی به چشمای مهربونش زدم و گفتم:

-مرسی پام خیلی درد می کرد.

آوید دوست داشتنی نگاهم کرد و گفت:

-از کج راه رفتنت فهمیدم.

و چشمک کوچیکی بهم زد،آوید بغلم کرد و روی تخت خوابوندم خودشم هم کنارم خوابید و با چشمای خمار و پر از نیازش بهم خیره شد و گفت:

-آخرم تو نگفتی دوستم داری یا نه.

به چشماش خیره شدم مگه می تونستم این چشمای شیطونو دوست نداشته باشم؟لبخندی زدم و گفتم:

-دوستت دارم.

آوید منو به خودش چسبوند لبشو به لبم نزدیک کرد با هرم داغ نفسش بهم حال عجیبی دست داد.آوید لبمو بوسید بعد از مکثی منم شروع کردم حالا هر دو با هم دیگه رو می بوسیدیم بعد از چند دقیقه آوید ازم جدا شد و با چشمای ملتمسش بهم خیره شد و گفت:

-اجازه می دی برای همیشه مال خودم باشی؟

چی می تونستم بگم؟حاضر بودم جون مو هم بدم برایش.

لبخندی زدم و با صدای ارومی گفتم:

-بعد از خوندن خطبه ی عقد مال تو شدم.

آوید با لبخند مهربونی بوسه ی کوتاهی روی لبم کاشت و با محبت به چشمام نگاه کرد.من اون روز از دنیای دخترونه ی خودم جدا شدم و پا به دنیای جدیدی گذاشتم که آوید حاکمش بود.

***************

تازه از ماه عسل برگشته بودیم که سونیا اومد خونمون.تا وارد ساختمون شد به طرفش پرواز کردم و صورت شو بوسیدم و با ناراحتی گفتم:

-سلام دوست نامردم،پارسال دوست امسال اشنا.نباید یه زنگ به من میزدی؟

سونیا با سرخوشی خندید و گفت:

-ببخش عزیزم درگیر بودم.بعدشم نمک چشم تو بگیره دو بار که بهت زنگ زدم.

-اوه.بابا درگیر.

بعد سونیا رو به طرف مبل کشیدم همین طور که مانتوش رو در میاورد پرسیدم:

- ازدانشگاه چه خبر؟

-همه چیز امن وامانه..فردا که میایی؟

-اره.

-آویدخوبه؟کجاست؟

خندیدم و به طبقه ی بالا اشاره کردم

-خوبه شکر خدا.بالا خوابه 

سونیا هول شد و گفت:

-تو که نخوابیده بودی؟

خندیدم و گفتم:

-چقدر هم برای تو مهمه.نه نخوابیدم داشتم درس می خوندم.

-نه رادا اون موقع ها که خواب و بیدارت فرق نداشت مجرد بودی ولی الان متاهلی.حالا خوش گذشت؟

-اره جات خالی،خیلی خوب بود.

سونیا با شیطنت خندید و گفت:

-با بودن آوید چه نیازی به من؟

با خنده گفتم:

-دیوانه.برو بمیر.

بعد هم بلند شدم و به اشپزخونه رفتم و با وسایل پذیرایی برگشتم و کنار سونیا نشستم که سونیا با سرخوشی گفت:

-برایت یه خبر دست اول دارم.

ذوق کردم و گفتم:

-بگو ببینم.

مرموز خندید و گفت:

-خرج داره.. 

با کنجکاوی گفتم:

-باشه،هرچی بگی.

سونیا خندید و گفت:

-هر چی؟

-اره.

سونیا کمی فکر کرد و گفت:

-امـم.بیا با هم بریم خرید.

با این که کلی درس نخونده داشتم ولی فضولیم حسابی گل کرد و گفتم:

-باشه.

سونیا با شیطنت ابروهاشو بالا انداخت و گفت:

-حالا چرا انقدر کنجکاوی؟

-آخه تو خیلی با ذوق گفتی.!

با التماس نگاهش کردم و با مظلومیت گفتم:

-سونـیـاا.

سونیا بدجنس خندید و گفت:

-باشه حالا که التماس می کنی می گم.

کمی مکث کرد و با شیطنت گفت:

-داره برایم خواستگار میاد

روی مبلی که نشسته بودم ولو شدم و با خنده گفتم:

-خیلی مسخره ای سونـیـا.منو بگو که جدی گرفتم 

-مسخره خودتی بیشعور.تو شوهر کنی من بی شوهر بمونم.

با خنده گفتم:

- سونیـاا

سونیا جدی شد و گفت:

-جونه خودم راست می گم رادا.می خواستم فردا بهت بگم ولی دیدم دیگه نمی تونم برای همین اومدم.

با بهت گفتم:

-بگو جون رادی؟

-جون رادی.!

داشتم از تعجب می مردم:

-حالا کی هست؟

-حدس بزن؟

چشمام اندازه ی توپ تنیس شده بود با ناراحتی و حرص گفتم:

-نگو که آراده.

سونیا سریع گفت:

-خاک تو سرت یعنی انقدر بی سلیقه ام؟

نفس مو با خیال راحت فوت کردم که خود سونیا با خوشحالی گفت:

-حتی نمی تونی حدس بزنی کیه.

با فضولی گفتم:

-جونه رادا بگو دارم خفه میشم.

خندید و گفت:

-کیوان.

با بهت گفتم:

-کیوان؟

کیوان کی بود دیگه؟

-من می شناسمش؟

سونیا ابروهاشو بالا انداخت و گفت:

-البته.

دوباره فضول شدم و خودمو سمت سونیا کشیدم و گفتم:

-هرچی فکر میکنم کسی به این اسم نمیشناسم.

سونیا با لحن مرموز و بد جنسی گفت:

-نبایدم بشناسی چون تو اونو به یه اسم دیگه میشناسی.

فضولیم دو برابر شدو نگاه مو به لب سونیا دوختم که اروم وشمرده گفت:

-استـااد.حکمت.

سرجام مثل چی از خنده ترکیدم سونیا با حرص نگاهم می کرد در حالی که با خنده از جا بلند میشدم گفتم:

-شوخی با مزه ای بود.

و به طرف اشپزخونه رفتم سونیا سریع پشتم اومد و گفت: 

-به جون رادا شوخی نمی کنم.

داشتم قهوه رو توی فنجون می ریختم با تمسخر گفتم:

-سونیا تو حتی نمی تونستی ببینیش.

سونیا خودش رو روی صندلی اشپزخونه ولو کرد و گفت:

- با حرفی که آوید زد مجبورم کرد بریم پیش بابا.می دونی که همکارن.بعدشم نگو بابا یه زمانی استاد کیوانم بوده.بعدم کیوان با من حرف زد از این که همون روز اول توی دانشگاه از من خوشش اومده بوده چون اولین دانشجویی بوده که بهش اویزون نشده بودم برعکس همه باهاش لج بودم.گفت که کم کم عاشقم شده بوده،اون روزی هم که آوید می خواسته با من در مورد تو حرف بزنه ما رو دم دانشگاه دیده و فکر کرده آوید دوست منه بعد هم زمانی که تو و آوید میرید دفتر وکالتش شماره ی آوید و می گیره و باهاش تماس می گیره و راجب من از آوید می پرسه که کسی رو دوست داشتم یا نه.فکر می کنم برای همینم روز عروسی شما آوید انقدر خونسرد به آراد گفت کیوان می خواد بابای منو ببینه،یه جورای احساس کیوان و فهمیده بوده.

حالا دوباره کنجکاو شدم روی صندلی نشستم و فنجون قهوه ی سونیا رو جلوش گذاشتم و خودم هم مقابلش نشستم و گفتم:

-خوب؟

سونیا دوباره خنده ی سرخوشی کرد و گفت:

-هیچی دیگه بعد عروسی شما شد مجلس اعتراف کیوان.

خندیدم و گفتم:

-پس بگو چرا موقع رقص باهاش نیشت تا بناگوش باز بود.

سونیا چشماش چهار تا شد و گفت:

-تو از کجا دیدی؟

-من حواسم به همه جا بود.

سونیا خندید و گفت:

-جل الخالق همه عروسا اون موقع در حال ناز و ادان اون وقت تو نگاهت پیش مهمونا بوده؟بیچاره آوید.

-تو هم فهمیدی من بی چاره ام.

دوتا مون به آوید که با قیافه ی پریشون به اپن تکیه داه بود نگاه کردیم و خندیدیم سونیا سلام داد و گفت:

-وا مگه خنگم که نفهمم،از همون روز اول که دیدمت فهمیدم.

آوید با خنده گفت:

-بچه پرروو

من هم با لبخند بلند شدم و گفتم:

-بیا بشین برایت قهوه بیارم.

آوید با سرخوشی چشمی گفت و اومد توی اشپزخونه و در حالی که می نشست گفت:

-پس تو هم به مرغا پیوستی؟

منو سونیا با تعجب نگاهش کردیم خندید و گفت:

-دو ساعته بالا سرتون وایستادم حواستون نبود.

با حرص قهوه رو جلوی آوید گذاشتم و گفتم:

-چرا به من نگفتی استاد بهت زنگ زده درباره ی سونیا باهات حرف زده؟

آوید خیلی خونسرد و بی تفاوت یه ذره از قهوه اش رو خورد و شونه هاشو بالا انداخت و گفت:

-اخه چیز خاصی نگفت،فقط چند تا سوال درباره ی سونیا پرسید.تازه من که از احساسش چیزی نمی دونستم حالا یه چیزی می گفتم اشتباه بود.

بعد رو به من کرد و با شیطنت گفت:

-رادا میگم حالا که سونیا این جاست زنگ بزنیم به استادت بگیم اونم بیاد.

سونیا از خجالت سرخ شد و با داد گفت:

-نه..

خندیدم و با شیطنت به آوید چشمکی زدم و گفتم:

-اره.

آوید با کیوان یا همون استاد حکمت تماس گرفت و برای شام دعوتش کرد اونم پذیرفت وقتی اومد خیلی خودمونی باهامون رفتار می کرد و همش سر به سر سونیا میذاشت و راجع به کارای منم حرف زد گفت: -همه چیز درست شده و الان مدارک و تحویل دادگاه داده تا همه چیز و خودشون پیگیری کنن.

آوید خیلی با کیوان راحت بود یعنی کلا این کیوان یا استاد حکمت توی دانشگاه زمین تا اسمون فرق می کرد.

بعد از رفتن کیوان و سونیا با منیر جون تماس گرفتم صدای شادش توی گوشی پیچید:

-سلام رادا جان.

-سلام منیر جون خوبی،پدربزرگ خوبه؟

-اره عزیزم ما خوبیم تو خوبی؟آوید چه طوره؟

-مرسی منو آویدم خوبیم.

-الان کجاست؟

-داره تلویزیون می بینه.

منیر جون با نگرانی پرسید:

-رفتارش چه جوریه؟اذیتت که نمی کنه؟

نگاه مو با عشق به آوید که مشغول مستند دیدن بود دوختم و با لبخند گفتم:

-خوبه منیر جون.خیلی خوبه.

منیر جون خندید و گفت:

-اونو که از لحنت فهمیدم شیطون.

یاد سونیا افتادم و با ذوق گفتم:

-منیر جون یه خبر خوب دارم براتون.

-چی مادر بگو.

-داره برای سونیا خواستگار میاد و به احتمال زیاد جواب شم بله ست

منیر جون با بهت گفت:

-واقعا.با کی؟

با خوشحالی خندیدم و گفتم:

-کیوان.یعنی استاد حکمت همون وکیلم.

منیر جون با خوشحالی تبریک گفت و اضافه کرد:

-تو عروسی تو دیدمش.پسر خوبی بود خوشبخت بشن الهی.

بعد با بدجنسی خندید و گفت:

-طفلک آراد بفهمه دیوانه میشه مخصوصا که این آقای حکمت تموم اموال شونو ازشون می خواد بگیره.

خندیدم و با کنجکاوی پرسیدم:

-منیر جون حالا خبری ازشون داری؟از بعد عروسی سرو صداشون بلند نشده.

منیر جون بعد مکث کمی طولانی گفت:

-رادا پدربزرگت اینجا بود نتونستم جواب بدم.این چند وقته هم می گفت چیزی به رادا نگو،ولی همین که از عروسی شما برگشتیم بابات کلی سرو صدا کرد که چرا موضوع رو بهش گفتید من بچه ی شمام یا ریحان.این دختره الان همه چیز و ازم می گیره.ولی پدربزرگت بهش گفت،حقشه،مال مادرشه این همه سال تو و زنو بچه هات به ناحق ازش استفاده کردید الان اون می خواد به حق از دارایش استفاده کنه.

عکس العمل شون برایم قابل پیش بینی بود با خونسردی گفتم:

-منیر جون،فعلا که بازی دست منه،پس نگران نباشید.

منیر جون آه بلندی کشید و گفت:

-من واقعا موندم ریحان از چیه این خوشش میومده.

چیزی نگفتم که منیر جون گفت:

-پدربزرگت داره میره بخوابه باید قرصاشو بدم کاری نداری؟

-نه قربونتون بشم.سلام برسونید خداحافظ.

-خداحافظ مادر.

همه چیز زندگیمون عادی و سرشار از خوشبختی بود تا اینکه کیوان گفت:

-همه چیز درست شده و الان از دادگاه کسی و برای تصرف اموالم میفرستن.

به پدربزرگ هم خبر دادم بهم گفت منتظر جنجال بدی باشم و منم خودمو اماده می کردم حس خوبی داشتم عکس شناسنامه ی ریحان و بزرگ و قاب کرده بودم و روی میز ارایشم توی اتاقم گذاشته بودم با لبخند به عکسش خیره شدم و گفتم:

-مامان حال نوبت بازی منو شماست.

با حس دست کسی روی شونم به پشت سرم نگاه کردم آوید با مهربونی بهم نگاه می کرد قاب رو گذاشتم سر جاش از روی صندلی مخصوص میز ارایش بلند شدم و به آوید نگاه کردم بهم خیره شد و گفت:

-می خوای باهاشون چی کار کنی؟

نفسمو فوت کردم و گفتم:

- الان فقط می خوام همه چیز و ازشون بگیرم می خوام اونام بفهمن سختی چیه،درد چیه،با این که می دونم با این چیزا حتی ذره ای از درد منو مامانمو نمی فهمن.آوید.

-جانم.

-می خوام همه چیز مامان و برای شادی روحش وقف کنم نظرت چیه؟

منو کشید سمت خودش و محکم بغلم کرد در حالی که موهامو نوازش می کرد گفت:

-کارخوبی می کنی عزیزم.

و بعد گردن مو بوسید دست مو دور گردنش حلقه کردم و خودم و بیشتر بهش چسبوندم.خوشحال بودم، حالا واقعا کسی رو داشتم که بهش تکیه کنم و دیگه هراس از افتادن و نداشتم.آوید منو از خودش جدا کرد با مهربونی دو طرف صورت مو توی دستش گرفت و لبای داغشو روی لبام گذاشت،بعد از چند لحظه ازم جدا شد و با عشق توی چشمام زل زدو گفت:

-رادا بی نهایت دوستت دارم..

از همون روزی که برای توقیف اموال رفتن،بابا و پروانه خانم شروع کردن بهم زنگ زدن اولاش هرچی از دهنشون درمی اومد بارم کردن ولی بعدش که دیدن کارساز نیست از در التماس وارد شدن اینا واقعا برعکس همه بودن هر کی جاشون بود با التماس شروع می کرد وقتی می دید افاقه نمی کنه بعد فحش می داد. وقتی دیدن راه به جایی نمی برن دست به دامن خاندان شایسته شدن آنا جون و بابا که خودشون رو کنار کشیدن و گفتن ما توی کارای عروسمون دخالت نمی کنیم هر چی خودش صلاح می دونه سیمین خانمم وقتی زنگ زد چیز خاصی نگفت و فقط همین جمله رو گفت

-رادا جان تو خودت عاقلی حتما کاری که می کنی از نظرت درسته پس من نمی تونم چیزی بگم.

ولی راحله خانم مامان لادن وقتی زنگ زد گفت:

-گناه دارن بنده های خدا توی زمستون بی خونه بشن.

-نه راحله خانم خونه درسته به نام منه ولی ازشون نمی گیرم.

اینو که گفتم راحله خانم گفت:

-خدا خیرت بده مادر.

خنده ام گرفته بود انگار به بدبخت،بیچاره ها کمک می کردم.آوید طفلک که از دست زنگای اینا خسته شده بود کلا سیم کارت شو عوض کرد،هیچ وقت یادم نمیره سارا وقتی زنگ زد چه فحشای بدی بهم داد و کلی هم تهدیدم کرد ولی من با خونسردی تمام به حرفاش گوش می دادم،چون می دونستم پدربزرگ و آوید مثل کوه پشت من تنها آراد بود که وقتی زنگ زد به گفتن یه جمله اکتفا کرد:

-رادا باباته.ما هم خواهر برادرت.هر چی نباشه هم خونیم.

منم گفتم: 

-ای کاش این هم خون و،این بابا رو،خیلی قبل تر می گفتید که الان پشیمون نباشید.درضمن دیگه هم به من یا همسرم و خانوادش زنگ نزنید بهتون لطف کردم خونه رو ازتون نگرفتم،پس کاری نکنید بی خونه هم بشید.

و تلفن و قطع کردم.

*******

صبح با صدای زنگ خونه از خواب بیدار شدم نگاهی به کنارم انداختم آوید نبود.حتما رفته در و باز کنه خمیازه ای کشیدم و رفتم توی سرویس بهداشتی دستو صورت مو شستم لباس خواب مو عوض کردم و از پله ها اومدم پایین در کمال تعجب بنیامین و روی مبل دیدم توی این دو ماه که بابا اینا همه رو واسطه کرده بودن خودشو کنار کشیده بود ولی الان این وقت صبح،اینجا؟سلام کردم آوید و بنیامین هر دو به طرف پله ها نگاه کردن بنیامین به احترامم ایستاد آوید همون طور که با بالا تنه ی لخت جلوم ایستاده بود گفت:

-سلام عزیزم بشین برم برایت چای بیارم.

لبخندی زدم و گفتم:

-نه خودم میارم تو برو لباس بپوش.

آوید همون طور که به آشپزخونه میرفت گفت:

-بشین دختر خوب بنیامین با تو کار داره.

حدس میزدم چی می خواد بگه در حالی که روی مبل مقابل بنیامین می نشستم گفتم:

-خیلی وقته منتظرتم.خیلی دیر اومدی جلو.مثلا داماد خانواده ای.ولی متاسفم که دست رد به سینه ات میزنم.

بنیامین با لبخند بهم خیره شد و گفت:

-خوب برای خودت می بری و می دوزی برای این چیزا نیومدم.

همون موقع آوید سینی چای رو به بنیامین تعارف کرد و چای منو روی میز گذاشت خودش هم کنارم نشست و دست شو دور شونه ام حلقه کرد با کنجکاوی به بنیامین نگاه کردم که ادامه داد.

-اومدم وکیل تو ازت قرض بگیرم.

با تعجب گفتم:

-هان؟مگه خودت وکیل نداری؟

-چرا ولی اون وکیل شرکته من برای کار دیگه ای لازمش دارم.

با تعجب به بنیامین نگاه کردم که با لبخند گفت:

-برای طلاق..

چشمام چهار تا شد و با بهت گفتم:

-طلاق؟طلاق کی؟

بنیامین لبخند تلخی زد و گفت:

-مثلا.زنم.سارا.

-چرا؟به خاطر وضع فعلی شون؟

بنیامین بلند خندید و گفت:

-نه اصلا ربطی به این موضوع نداره من از اولم همین تصمیم و داشتم.

به آوید نگاه کردم که با خونسردی به بنیامین نگاه می کرد با بهت گفتم:

-تو می دونستی.

آوید با لبخندی بهم گفت:

-اره.

دوباره به بنیامین نگاه کردم که شروع به توضیح کرد:

-من سارا رو ازطریق سروش دوستم شناختم..یه رور مهتا نامزد سروش با گریه اومد پیشم و گفت یه دخترس که خیلی دور و بر سروش موس موس می کنه و مهتا هم هر چی به سروش میگه سروش گوش نمیده،تعجب کردم سروش عاشق مهتا بود با کلی بدبختی تونسته بود خانواده ی مهتا رو راضی کنه، چند باری رفتم سراغ سروش و سارا رو از دور دیدم،خیلی به پسرا اویزون می شد و حال بهم میزد.پسر چه زن داشته باشه چه مجرد برایش فرقی نمی کرد، مهم این بود فقط پسر باشه تا به همه نشون بده منم هستم. همون موقع ها هم من یکی از کارام گیر کرده بود و پول می خواستم ولی بابام شرط دادن پول و ازدواج من گذاشت از ازدواج فراری بودم و هستم نمی خواستم خودمو درگیر خانواده کنم.وضع سروش و مهتا هم روز به روز بدتر می شد من از لحاظ مادی خیلی از سروش سر بودم هم برای زندگی سروش که بهترین دوستم بود و هم برای کار خودم که داشت به جاهای باریک کشیده می شد خودمو جای عاشق سارا جا زدم و رفتیم خواستگاری وقتی برگشتیم طفلک مامانم تا یه هفته توی شوک بود و غذا نمی خورد بعد هم کارش شد گریه ولی چون من به فکر نقشه ام بودم گفتم فقط سارا.با سارا که ازدواج کردم از هر چی زن بود متنفر شدم دوستش نداشتم برای همین بی خیال از کنارش می گذشتم و همه انگ بی غیرتی بهم می زدن کارام درست شد می خواستم جدا شم که آوید گفت دارید ازدواج می کنید،من همون موقع موضوع رو به آوید گفتم اونم نقشه ی تو رو گفت،خوب بود خوب که نه عالی بود،این جوری منم انتقام ابروم و که سارا برد می گرفتم.زمان خوبی بود،درسته من سارا رو دوست نداشتم ولی زنم بود زنم جلوی چشمم بهم خیانت می کرد و این منو نابود می کرد.رادا ازت می خوام به آقای حکمت بگی وکالت منو به عهده بگیره.

هنوز از حرفای بنیامین گیج بودم آروم پرسیدم:

-چرا کیوان؟

حالا بنیامین با تعجب منو نگاه می کرد که آوید توضیح داد:

-منظورش همون حکمته.

بنیامین آهانی گفت و با لبخند خونسردی:

-اخه،اون آقا خیلی به این خانواده لطف کرده اول اینکه عشق آراد زنش شد.دوم دار و ندارشونو ازشون گرفت.از قدیم میگن تا سه نشه بازی نشه.الانم.سوم،من با کمک اون دخترشونو طلاق میدم.

آوید شونمو کمی فشار داد نفس مو فوت کردم و گفتم:

-ضربه ی بدیه.مدرکی برای طلاق داری؟

بنیامین به پشتی مبل تکیه داد پاشو روی پای دیگه اش انداخت و گفت:

-بله دارم.

حالا منو آوید هر دو با کنجکاوی به بنیامین نگاه می کردیم که خیلی خونسرد گفت:

-اولا حق طلاق با منه.ثانیا چند تایی عکس از سارا و دوست پسراش دارم.

منو آوید با هم گفتیم:

-دوست پسر؟؟

خندید و گفت:

-همه می گفتن بی غیرتم الان واقعا مطمئن شدم!!!!!

آوید خنده ی الکی کرد و گفت:

-برادر من،بی غیرت که هیچی.ولی از سیب زمینی هم بی رگ تری.

خود بنیامین هم در حالی که لبخند تلخی به لب داشت سرش و با تاسف تکون داد.

شماره ی کیوان و به بنیامین دادم بعد از رفتنش هم با کیوان تماس گرفتم و موضوع رو بهش گفتم کیوان با خنده و مسخره بازی گفت:

-رادا خانوادت نفرینم نکنن؟دار و ندارشونو که گرفتم الانم می خوام داماد پول دارشونو بگیرم.

خندیدم و گفتم:

-نترس.تو جون سخت تر از این حرفایی که با نفرین کسی چیزیت بشه.از قدیم گفتن بادمجون بم افت نداره.

-دست شما درد نکنه.

با خونسردی گفتم:

-خواهش می کنم 

عصر هر کاری کردم نتونستم موضوع طلاق سارا و بنیامین و به سونیا خبر ندم تلفن و برداشتم و شماره ی خونه ی سونیا اینا رو گرفتم بعد از چهار پنج تا بوق صدای سونیا توی گوشی پخش شد.

-الو.

-سلام به سونیای عزیزم خوبی؟

-ممنونم.تو خوبی آوید چه طوره؟

-مام خوبیم.چی کارا می کنی؟

-هیچی.تو چه خبر؟

با ذوق خندیدم نمی دونم چرا ولی جدیدن خیلی بد جنس شده بودم تمام وجودم به خاطر طلاق سارا جشن به پا کرده بود با خوش حالی گفتم:

-یه خبر توپ برایت دارم عمرا بتونی حدس بزنی.

-چی؟

با خوشحالی تند تند شروع به تعریف کردم:

-وای سونیا نمی دونی که،بنیامین اول صبحی اومده بود اینجا اولش فکر می کردم اومده پا در میونی کنه برای همین بهش گفتم قبول نمی کنم و از این حرفا اونم اومد گفت برای این نیومدم،می خوام از سارا جدا شم.من که باورم نمیشه سارا با اون همه ادعا قراره جدا شه.تو باورت میشه.؟؟

سونیا –

-.نچ.

دوباره با ذوق گفتم:

-تازه.بنیامین شماره ی کیوان و می خواست که وکالت شو قبول کنه می گفت: حالا که کیوان دو تا چیزو از خانواده ی سارا گرفته بهتره سومی هم بگیره.به نظر من که جالب میشه مگه نه؟

سونیا -.

-اووو هم.

تعجب کردم.این چرا اینطوری جواب مو می داد با حالتی گنگ و گیج گفتم:

-سونیا کسی پیشته؟

-نه.

تازه متوجه صدای گرفته اش شدم،با نگرانی گفتم:

-سونی چیزی شده؟؟

سونیا با بغض گفت:

-رادا.می خوام.می خوام ببینمت.

به زحمت خندیدم و گفتم:

-باشه عزیزم.چرا که نه؟بیام خونتون؟

صدای هق هق سونیا توی گوشی پیچید:

-نه هوای خونه خیلی گرفته.رادا دارم خفه می شم.

نگرانی همه ی وجودم و گرفت ناخوداگاه بغض کردم و گفتم:

-سونیا.چی شده؟تو رو خدا دارم می میرم.

سونیا تا صدای بغض دارم و شنید سعی کرد خودشو کنترل کنه:

-رادا تو رو خدا.به خدا چیزیم نیست،فقط نگرانم.

-نگران چی؟

-نمی دونم زده به سرم.

با تحکم گفتم:

-سونیا.

-خیلی خوب.نگران آینده ام رادا.می ترسم از زندگی جدیدی که قراره داشته باشم می ترسم.از کیوان می ترسم.

با نگرانی گفتم:

-مگه کیوان کاری کرده.

سونیا سریع گفت:

-نه رادا کیوان خیلی خوبه.من از آینده ام می ترسم.نمی دونم قراره چی بشه.

دیگه طاقت نیاوردم و گفتم:

-سونیا من اینطوری نمی تونم دوم بیارم.چه ساعتی کجا بیام؟

سونیا بعد مکث کوتاهی گفت:

-ساعت هشت.همون کافی شاپ قبلیه.

-باشه پس می بینمت خداحافظ.

-خداحافظ.

ساعت شش و نیم بود و آوید ساعت یه ربع به نه از مطب می اومد خونه سریع باهاش تماس گرفتم بعد از دو تا بوق تلفن شو جواب داد.

-سلام به بانوی مهربون من.چه عجب یاد شوهر بیچارت کردی؟

خنده ی کم جونی کردم و گفتم:

-سلام.چقدر هم که تو بی چاره ای.!

خندید و گفت:

-من چیکار کنم که تو انقدر به من محبت داری.

با شیطنت گفتم:

-دوستم داشته باش.

خنده ی مهربونی کرد و گفت:

-هر روز بیشتر از دیروز و کمتر از فرداها.می خوامت.

-منم همین طور عزیزم.

تازه یاد سونیا افتادم با نگرانی گفتم:

-آوید قراره ساعت هشت برم بیرون گفتم بهت خبر بدم.

آوید که از لحن نگرانم،نگران شده بود گفت:

-کجا به سلامتی.؟

-با سونیا قرار دارم.

-حالا چرا انقدر پریشونی.اون ور پریده چیزی گفته.

-اره.حالش خوب نیست برای همین می خوام برم ببینمش.

-باشه برو به سلامت.راستی رادا سوئیچ ماشین به جا کیلد یه.

-نه نمی خواد.هنوز گواهینامه ام نیومده می ترسم.

آوید با لحن مطمئنی گفت:

-نگران نباش رادا.اگه ماشین و ببری خیال من راحت تره.

-باشه.پس من میرم.

-مراقب خودت باش عزیزم.

-تو هم همین طور خداحافظ.

-خداحافظ 

دلم آرومو قرار نداشت سریع پله ها رو دو تا یکی کردم و رفتم به اتاقم خیلی زود آماده شدم سوئیچ ماشین و برداشتم و با کلی بسم الله و صلوات سوار ماشین شدم.خیابونا نسبتا شلوغ بود ولی خوب باز من زودتر از قرارم با سونیا رسیدم ماشین و جای مناسبی پارک کردم و پیاده شدم و به سمت کافی شاپ رفتم،درو باز کردم و رفتم تو تا خواستم جایی بشینم چشمم به سونیا افتاد که گوشه ای نشسته بود سرشو به یکی از دستاش تکیه داده بود و با دستش دیگه اش اشکالی روی میز می کشید مطمئن بودم الان غرقه فکر و خیاله عذاب وجدان بدی گرفته بودم همیشه و همه جا سونیا کنارم بود و تنهام نمی ذاشت ولی من چی؟واقعا چه دوستی بودم که از حال و احوال رفیق چند سالم خبر نداشتم؟با ناراحتی روی صندلی مقابلش نشستم انقدر توی فکر بود که متوجه نشستنم نشد،دست مو جلوی صورتش تکون دادم که باعث شد به خودش بیاد لبخندی به چهره ی گرفته اش زدم و گفتم:

-چی شدی دوستم؟پس اون دوست شاد و سر زنده ی من کجا رفته؟

لبخند بی رمقی زد و گفت:

-خودمم نمیدونم.سلام،ممنونم که اومدی،می دونم مزاحم شدم.

دست شو که روی میز بود گرفتم با مهربونی به چشماش خیره شدم و گفتم:

-سلام از ماست خانم.در ضمن دیگه نشنوم از این حرفا بزنی ها.شما همیشه مراحمی.

همون موقع گارسون اومد و پرسید:

-سلام.چی میل دارید؟

منو سونیا سریع سفارش دادیم بعد از رفتن گارسون نگاه منتظرم و به سونیا دوختم و گفتم:

-نمی خوای چیزی بگی.

سونیا دوباره بغض کرد و گفت:

-رادا گیجم.خودمم نمی دونم چرا یه ترسی توی همه ی وجودم رخنه کرده.

-از چی می ترسی از کیوان؟

سونیا فوری گفت:

-نه.نه.موضوع ترس از کیوان نیست.رادا من از اینده می ترسم از اینکه منو کیوان یه زمانی از هم خسته بشیم.دیگه نتونیم هم دیگه رو درک کنیم،نتونیم وجوده همو تحمل کنیم.

همون موقع گارسون سفارشم ونو آورد تشکر کردیم،بعد من لبخند مهربونی به چهره ی دوست پریشونم زدم تازه الان حال سونیا رو اون موقع که من این طوری بودم درک می کنم نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

-سونیا ما باید توی زندگیمون خیلی ریسک کنیم،ازدواجم یکی از اون ریسک سختای زندگیه،ما باید خوب فکر کنیم،همه ی جوانبو بسنجیم،با همه ی رفتارای طرف مقابلمون آشنایی داشته باشیم بعد تصمیم بگیریم، تا زمانی که با هم رفتیم زیر یه سقف،نگیم من چی فکر می کردم و چی شد.مثلا همین سارا من مطمئنم به بنیامین علاقه نداشت و برای پول و خودنمایی پیش فامیل و آشنا باهاش ازدواج کرد بنیامینم همین طور،اون به خاطر زندگی دوستش و پولی که لازم داشت حاضر شد پای سارا به زندگیش باز بشه،یا مثلا مامان من ریحان و بابام.مامانم با عشق و بدون هیچ شناختی با بابام ازدواج کرد.

می دونی مامانم عاشق چیه بابام شده بوده؟این که بر خلاف بقیه ی خواهر برادراش به مامان محل نمی ذاشته نگو دختر عموش و دوست داشته،بابام از عشق مامانم سو استفاده کرده بود و اموال شو بالا کشیده بود یا مثلا همین منیر جون و پدر بزرگ عاشق همدیگه بودن ولی به خاطر پدره،پدربزرگ از هم جدا مونده بودن وهر دوشونم ازدواج ناموفق داشتن حالا اگه می خواستن با فکر ازدواج قبلی شون و شکست شون ازدواج نکنن الان پیش هم نبودن،ولی اونا این ریسکو کردن و با هم ازدواج کردن الان هم هر روز عاشق تر از دیروزن.اصلا چرا راه دور بریم منو آوید.خودت که آوید و می شناختی،یه پسر دختر بازه شیطون که دور و برش پر از دخترای رنگ وارنگ بود،کسی که اگه غیر ازخودش و شخصی که برایش مهم باشه به وسایلش دست بزنه چنان داد و فریادی راه می اندازه بیا و ببین،گاهی اوقات سر چیزای خیلی بی خود گیر میده مثل مانتو های من.شاید باورت نشه هنوز درک نمی کنم،اگه من با بیکینی جلوی رضا یا حتی اشکان برم براش انقدرا مهم نیست تا وقتی که من مانتوی کوتاه توی خیابون بپوشم.ولی با همه ی این چیزا من عاشقش شدم،عاشق این شیطنتش،عاشق حساسیتاش عاشق قلبش که به نظر من از هر کسی پاک تر وبی ریا تره،سونیا منم مثل تو شک داشتم،می ترسیدم از آینده می ترسیدم حرف پدربزرگ همیشه توی گوشمه بهم گفت: می دونی که آوید چقدر دوست دختر داره.می دونستم خیلی خوبم می دونستم ولی سونیا انقدر عاشق بودم که سریع گفتم دست از کاراش برداشته با اینکه همه ی وجودم فریاد میزد دیگه اون کارا رو نمی کنه ولی بازم ته قلبم می ترسیدم،پدربزرگ اون روز بهم گفت: درسته شاید انقدر دوستت داره که دست از کاراش برداره اما ممکنه دشمن زیاد داشته باشه و زندگیتونو بهم بریزن برایم مهم نبود سونیا چون من عاشق بودم و هستم الان حتی نمی تونم برای یه ثانیه نبودش و تحمل کنم اگه نباشه منم نیستم.سونیا هر کدوم از ما باید به یه چیزی از زندگی برسیم.ببینم اصلا نظر خودت درباره ی کیوان چیه؟

سونیا نفس عمیقی کشید و با کلافگی گفت:

-می دونی رادا،اولین بر خوردی که با کیوان داشتم سر کلاس بود خودت که دیدی؟!به نظرم از اون بچه پرو ها بود،که ازشون بدم می اومد درسته که کیوان شوخی می کرد سر به سرم میذاشت باهام لج می کرد ولی هیچ موقع پاشو از حدش بیشتر نذاشته بود اینکه می دیدم این همه دانشجوی دختر دور و برشن و براش سر و دست می شکنن اما اون محل نمی ده نظرم به کل برگشت به نظرم یه فرق خیلی زیادی با پسرای اطرافم داشت،رادا دارم اعتراف می کنم من هر موقع رفتارای آراد و می دیدم ناخوداگاه اونو توی ذهنم با کیوان مقایسه می کردم،کم کم طوری شدم که همه رو با کیوان مقایسه می کردم خودمم نمی دونستم چرا هم ازش بدم می اومد هم شده بود معیارم برای انتخاب،وقتی تو حرف از عاشقی میزدی همش کیوان توی ذهنم می چرخید ولی اجازه ی رشد بهش نمی دادم می ترسیدم من مثل تو قوی نبودم تو با این همه محکمی شکستی اون وقت من..خیلی وقت بود نمی تونستم به خودم دروغ بگم ولی می ترسیدم از کیوان می ترسیدم وقتی کیوان توی عروسی شما باهام حرف زد دلم قرص شد.ولی رادا خانواده ها قرار نامزدی گذاشتن درسته من کیوان و دوست دارم ولی هنوز ازش هیچ شناختی ندارم،می ترسم همین برامون مشکل ایجاد کنه.

به دستش که توی دستم بود و فشار خفیفی دادم و گفتم:

-عزیز دلم این که ناراحتی نداره.تو باید با کیوان رفت و امد کنی بری بیایی تا اخلاقش دستت بیاد،سونیا همه ی مشکلات راه حل داره مال تو ساده ترینشه عزیزم.

بعد از اینکه کلی با سونیا حرف زدم و ارومش کردم از کافی شاپ اومدیم بیرون سونیا رو بردم خونه رسوندم ساعت یازده بود که رسیدم خونه ماشین آوید توی پارکینگ بود ماشین و پارک کردم و پیاده شدم.وارد ساختمون که شدم دیدم تلویزیون روشنه و صدای فوتبال همه ی خونه رو برداشته جلو تر که رفتم دیدم آوید جلوی تلویزیون نشسته و مشغول خوردنه لبخندی زدم و سلام کردم آوید تا صدای منو شنید با لبخند به سمتم برگشت و گفت:

-ااِاِ سلام،کی اومدی؟

شال مو از سرم درآوردم بدون اینکه مانتومو دربیارم روی مبل کنار آوید ولو شدم و گفتم:

-همین الان.شام خوردی؟

آوید نگاه بامزه ای بهم کرد و گفت:

-نه وایستادم بیایی با هم بخوریم.حالا سونیا چش بود.

دوباره نگران شدم و گفتم:

-آوید خیلی نگران شم.خیلی پریشون بود می گفت از اینده میترسه.کیوان و دوست داره ولی هیچ شناختی نسبت به رفتارش نداره.

آوید – 

-خوب این که پریشونی و استرس نداره با هم قرار بزارن برن بیرون.

-منم می دونم.ولی احساس می کنم سونیا یه جورایی معذبه.

آوید بعد از مکث کوتاهی با شیطنت گفت:

-میگم رادا بیا برنامه بچینیم چهار تایی بریم بیرون هم اونا با هم اشنا میشن هم ما یه گشتی می زنیم.در ضمن سونیا به منو تو خیلی کمک کرد،باید جبران کنیم.

خندیدم و گفتم:

-اره فکر خوبیه من با سونیا تماس می گیرم تو با کیوان.

بعد از این برنامه من با سونیا تماس گرفتم و آوید هم با کیوان هماهنگ کرد تقریبا سه روز در هفته دور هم جمع می شدیم تازه سونیا و کیوان خودشونم تنها بیرون می رفتن حدودا یه ماهی این ماجرا ادامه پیدا کرد و سونیا تونست کاملا با اخلاق کیوان اشنایی پیدا کنه و قرار نامزدی رو با هم بزارن..

کیوان این چند وقت بیکار ننشسته بود و دنبال کارای طلاق بنیامین و سارا هم رفته بود و درعرض دو ماه کارای طلاق سارا و بنیامین انجام داد.کیوان و سونیا بعد از دادگاه اومدن خونه ی ما کیوان با خنده و مسخره بازی گفت:

-رادا خدایی چه خانواده ای داری نزدیک بود دختره منو راهی بیمارستان کنه.!

با تعجب گفتم:

-سارا؟

- نه بابا سونیـااا.

سونیا با جیغ گفت:

-کیوان.

کیوان خندید و گفت:

-ببخشید.ببخشید غلط کردم.

بعد رو کرد به من و ادامه داد:

-اره دیگه سارا.نمی دونید که کل دادگاه رو روی سرش گذاشته بود که من جدا نمیشم و بنیامین دوستت دارم و از این حرفا وقتی منو دید مثل چی بهم حمله کرد از ته سالن جیغ می کشید و می گفت: ما هر چی بدبختی می کشیم زیر سره توِ،عشق برادرم و گرفتی بعد اومدی اموال مونو از چنگمون در اوردی حالام می خوای شوهرم و ازم بگیری فکر کنید وسط دادگاه هی به من مشت میزد،بنیامین م هر کاری می کرد نمی تونست از من جداش کنه دیگه چند تا زنایی که اونجا بودن اومدن گرفتنش و بردنش عقب یه دفعه دیدم سارا دولا شد و کفش پاشنه دارش و دراورد و به سمت من پرت کرد واقعا هنگ کرده بودم اگه بنیامین منو نمی کشید کنار الان خورده بود توی سرم منم ضربه مغزی می شدم و می رفتم توی کما.

آوید با خنده گفت:

-اخه کی با یه کفش میره تو کما؟

کیوان با لحن حق به جانبی گفت: 

-من.از بس اینا نفرینم کردن الان می ترسم برم بیرون از اسمون یه هو اجر بخوره تو فرق سرم،این سونیا ی بدبختم هنوز شوهر نکرده بیوه میشه.

سونیا در حالی که به ادا های کیوان می خندید گفت:

-نترس با دعای گربه سیاه بارون نمیاد.

کیوان تا رفت حرف بزنه سریع و با کنجکاوی گفتم:

-خوب حالا بقیه اش.سارا چه طور راضی شد؟

کیوان خندید و گفت:

-حق طلاق با بنیامینه اصلا کاری با رضایت سارا ندارن.!

-اینو که می دونم ولی از سارا بعیده بی هیچ سرو صدایی تن به طلاق بده.

کیوان بهت زده گفت:

-بی هیچ سرو صدایی؟رادا تا الان داشتم برات لالایی می خوندم؟

خندیدم و گفتم:

-نه کیوان،با این همه سارا به این اسونی ها تن به طلاق نمی داد.بنیامین بهش پول داد؟

کیوان خنده ی بلندی کرد و گفت:

-وقتی دو نمره ازنمره ی پایان ترمت کم کردم می فهمی که نباید استادت و دست کم بگیری.بنیامین اول می خواست پول بده بهش ولی من نذاشتم با این کارش سارا یاد می گرفت به بهونه های مختلف ازش باج بگیره عکسا رو ازش گرفتم و بردم نشون سارا دادم اولش دوباره شروع به جیغ و داد کرد که من نیستم و تو رفتی اینا رو درست کردی و از این حرفا منم با خونسردی بهش گفتم برای من مهم نیست خودتم خوب می دونی که واقعیه،من وقتی این عکسا رو نشون بدم خودشون بررسی می کنن وقتی به درستیش پی ببرن،به جرم زنا،سنگسار میشی.نمی دونی که وقتی این حرفو بهش زدم رنگش مثل گچ دیوار شد بعدم برای این که عکسا رو نشون ندم حاضر شد توافقی طلاق بگیره.

سونیا با ناراحتی گفت:

-وای من اصلا نمی تونم درک کنم سارا شوهر خوبی مثل بنیامین داشت پس چرا اون کارا رو می کرد.

آوید در کمال خونسرد گفت:

-عقده عزیزم.عقده.سارا یه عقده ای به تمام معناست.

************

آوید به گوشیم زنگ زد و گفت: 

-دم آرایشگاه منتظره 

سریع مانتومو روی پیراهنم پوشیدم و شال مو روی سرم انداختم و پایین رفتم آوید با دیدنم با لبخند از ماشین پیاده شد و گفت:

-سلام عزیزم.چه خوشگل شدی.

بعد هم در ماشین و برایم باز کرد با لبخند تشکری کردم و نشستم آوید م سریع سوار شد ولی حرکت نکرد با تعجب بهش نگاه کردم که دیدم با لبخند با نمکی بهم خیره شده خندم گرفت و گفتم:

-چیه؟چرا این جور نگاه می کنی؟

آوید سرش و آورد جلو یه دست شو پشت گردنم انداخت و سر منم برد جلو گیج نگاهش کردم و گفتم:

-نکن آوید موهام خراب میشه.

هنوز حرفم تموم نشده بود که گرمای لبشو روی لبم حس کردم آوید چنان با ولع لبامو میبوسید که خودمم حس جدا شدن و نداشتم توی اوج لذت بودم ولی فکر اینکه توی خیابونیم و مردم می بیننمون راحتم نمی ذاشت به اجبار ازش جدا شدم چشمای خمار شو به چشمام دوخت و خواست دوباره ببوستم که با التماس گفتم:

-نه آوید زشته،توخیابونی ما.

آود با التماس به چشمام خیره شد و با مظلومیت سرشو کج کرد و گفت:

-بریم خونه؟

قاطع و محکم گفتم:

-آویـیـد.

خنده ای کرد و گفت:

-باشه،فعلا که تو رئیسی.

بعد هم راه افتاد ولی توی همه ی رفتارش کلافگی موج میزد از کاراش خنده ام گرفته بود.امروز نامزدی سونیا و کیوان بود قرار بود با منیر جون بیام آرایشگاه 

ولی زن عمو بهش زنگ زد و گفت 

-برامون وقت آریشگاه گرفته،

من برای این که به کار اینجا عادت داشتم دعوت زن عمو رو رد کردم 

ولی منیر جون گفت: 

-که زشته برامون وقت گرفته 

و رفت پیش زن عمو.آوید ماشین و توی باغ برد و گوشه ای پارک کرد همراه هم از ماشین پیاده شدیم تقریبا همه اومده بودن به جز عروس و داماد همون موقع منیر جون و شکرانه و زن عمو رو دیدم باهاشون سلام و احوال پرسی کردم اونا هم تازه اومده بودن سریع با هم به اتاق پرو رفتیم و مانتوها مونو در اوردیم من یه پیراهن کرم دو بنده ی کوتاه تا روی زانو پوشیده بودم ساپورت مو که به عنوان شلوار پا کرده بودم در آوردم و روی جالباسی گذاشتم و به مسئول اتاق پرو دادم شکرانه هم یه لباس ماکسی مشکی پوشیده بود با دیدن من سوتی زد و گفت:

-چه خوشگل شدی امشب.خدا به داد آوید برسه.

کمی ناز کردم و گفتم:

-خوشگل بودم 

منیر جون پیشونی مو بوسید و گفت:

-البته عزیزم،خوشگل بودی خوشگل تر شدی.

همین که از اتاق در اومدیم صدای هلهله هم بلند شد فهمیدیم سونیا و کیوان اومدن همراه آوید رفتیم جلو شون باهاشون دست دادیم و روبوسی کردیم و عروس و داماد و به اتاق عقد بردیم بعد از خوندن خطبه ی عقد و دادن هدیه ها همه دوباره به سالن برگشتیم و شروع به رقص و پای کوبی کردیم.بعد از شام منیر جون اومد پیش من که کنار سونیا نشسته بودم و گفت:

-ما داریم میریم 

هول کردم و گفتم،

-اِاِ کجا؟پس وایستید ما هم بیایم.

منیرجون لبخندی زد و گفت:

-لازم نیست تو بیای.

سونیا با ناراحتی گفت:

-منیر جون حالا چرا انقدر زود میرید؟

منیر جون سونیا رو بوسید و گفت:

-ببخش عزیزم رضا خسته است بهتره بریم 

سریع بلند شدم و گفتم:

-پس بذارید من کلید خونه رو از آوید بگیرم.

منیر جون سریع گفت:

-نیازی نیست،ما داریم میریم خونه ی عموت.

خیلی ناراحت شدم با اخم گفتم:

-دیگه چی؟من اینجا باشم شما برید خونه ی عمو؟

سریع بلند شدم و گفتم:

-اصلا خودمم میام.

منیرجون منو به زور نشوند و گفت:

-رادا جان فردا میایم خونه ی تو ولی الان پدربزرگت و عموت با هم کار دارن.ناراحت نباش خوب.

آوید وقتی فهمید منیر جون و پدربزرگ دارن میرن خونه ی عمو کلی ناراحت شد ولی پدربزرگ و منیر جون حرف خودشونو میزدن و در آخر با عمو و شکرانه اینا رفتن بعد چند ساعت مجلس که تموم شد رفتم اتاق پرو لباسم و تحویل گرفتم زیپ پیراهنم خیلی اذیتم می کرد پیراهن مو در آوردم و مانتومو پوشیدم ساپرتم و پام کردم و از اتاق اومدم بیرون به سونیا و کیوان تبریک گفتیم و به  سمت خونه راه افتادیم.پامو که توی ساختمون گذاشتم توی هوا معلق شدم از ترس جیغ بلندی کشیدم آوید که با خنده به سمت پله ها میرفت گفت:

-هی دختر خانم امروز زیادی رئیس بودی من دیگه تحمل ندارم.

به اتاق که رسیدیم منو گذاشت روی زمین با بدجنسی مقابلش ایستادم و به چشمای خمارش نگاه کردم و گفتم:

-وای آوید خیلی خستم می خوام فقط بخوام.

و پشت مو بهش کردم آوید یه دفعه منو کشید سمت خودش با دست چونم و به سمت خودش برگردوند بدونه اینکه به من مهلت بده لباشو روی لبام گذاشت و منو به خودش چسبوند،همدیگه رو میبوسیدیم که آوید سرش و ازم جدا کرد و با شیطنت گفت:

-که خسته ای؟اگه گذاشتم تا صبح بخوابی؟

و بعد دوباره لباشو گذاشت روی لبامو دست مو دور گردنش حلقه کردم.واقعا هم سرحرفش مونده بود تا سپیده ی صبح توی آغوش هم مشغول نجواهای عاشقانه بودیم.

*********

سه ماه از نامزدی سونیا می گذشت صبح وقتی چشمام و باز کردم توی اغوش آوید بودم حالت تهوع داشتم انگار یکی توی دلم رخت چنگ میزد همون طور که توی آغوش آوید بودم به ساعت دیواری اتاق نگاه کردم ساعت یازده و ربع بود،پس چرا آوید نرفته بود مطب؟برگشتم و به  صورت مظلومش که غرق خواب بود نگاه کردم سینه ی عریونش با هر نفسی که می کشید به طور منظم بالا و پایین میرفت قلبم یه جوری شد ناخوداگاه سرم و روی سینه ی سمت چپ آوید گذاشت قلبش خیلی منظم میزد آروم شدم ولی به آرامش کامل نرسیدم بازم حالم بد بود استرس سراسر بدنم رو پر کرده بود آروم خودم و از اغوش آوید بیرون کشیدم بلوز و شلوارم که لبه ی تخت بود رو تنم کردم پتو رو تا زیر گردن آوید آوردم بالا و روش انداختم و اروم از اتاق خارج شدم پاهام ناخوداگاه به سمت تلفن کشیده شد انقدر استرس داشتم که دستم نمی رفت تلفن و بردارم ولی بسم الله ی گفتم و تلفن و برداشتم،شماره ی خونه ی پدربزرگ و گرفتم هنوز یه بوق نخورده بود که صدای نگران منیر جون توی گوشی پیچید.

-الو.رضا.

حس بدی بود پاهام توان نداشت که سنگینی بدن مو تحمل کنه روی مبل نشستم و با صدای اروم و لرزونی گفتم:

-سلام.منیرجون.رادام.

منیر جون که نمی تونست نگرانی شو مخفی کنه گفت:

-رادا مادر تویی؟چرا صدات اینجوری؟

به اجبار خنده ای کردم و گفتم:

-چیزی نیست؟شما چرا نگرانی؟مگه امروز جمعه نیست؟پس پدربزرگ کجاست؟

منیر جون با نگرانی گفت:

-چی بگم والا امروز صبح زود بابات اومد دنبال و بردش بیرون.خیلی نگرانشم.رادا تلفنش در دسترس نیست.

صدای قلب مو که کند میزد می شنیدم نگرانیم به اوج رسید و با استرس گفتم:

-چی کارش داشت؟

-هیچی دیشب زنگ زد و گفت من ارث مو می خوام پدربزرگتم ناراحت شد و گفت،من هنوز زنده ام چه طور جرئت می کنی حرف از ارث بزنی خلاصه دعواشون بالا گرفت صبح هم ساعت شش و نیم بود که بابات اومد دنبال پدربزرگت.

-منیرجون خیلی نگرانم.میشه وقتی پدربزرگ رسید بهم خبر بدی؟

-اره حتما.

-پس من میرم خداحافظ 

-خداحافظ مادر.

قلبم خیلی بد میزد حالت تهوم بدتر شده بود از استرس پاهام و تکون می دادم با صدای آوید به خودم اومدم تازه از حمام در اومده بود و موهاش خیس بود بلوز شلوار تو خونه ای تنش بود با نگرانی گفت:

-چرا رنگت انقدر پریده؟

نمی دونم چرا بغض کردم و گفتم:

-از وقتی بیدار شدم حالم بده آوید.نگرانم زنگ زدم منیر جون،منیر جون می گفت بابا،پدربزرگ و صبح زود از خونه برده بیرون تا الان هم برنگشتن.

حالا اشکم سرازیر شد و ادامه دادم:

-منیر جون می گفت تلفن شم در دسترس نیست.دارم می میرم آوید.

آوید با ناراحتی از جا بلندم کرد و در اغوشم گرفت و گفت: 

-چیزی نیست عزیزم.مطمئنم همه چیز خوبه.

انقدرحالم بد بود که نتونستم صبحانه بخورم.می خواستم ناهار درست کنم که آوید نذاشت و گفت

-زنگ میزنه بیرون 

ساعت دو بود که دوباره زنگ زدم خونه ی پدربزرگ ولی کسی جواب نداد دوباره زنگ زدم بازم همین طور.با همراه منیر جون تماس گرفت اونم جواب نداد زنگ زدم به همراه پدربزرگ که این دفعه گفت: خاموشه..

به اصرار آوید یه لقمه بیشتر نتونستم غذا بخورم با استرس روی مبل نشسته بودم و تلفنه خونه رو توی دستم فشار می دادم و پامو با حالت عصب تکون می دادم.با زنگ تلفن سریع گوشی رو برداشتم:

-الو.

صدای هق هق اون طرف خط باعث شد حالت خفگی بهم دست بده به سختی دست مو گذاشتم روی گلوم و با صدای لرزونی گفتم:

-الو.

صدای جیغی که اون طرف خط کشیده شد اشکم و دراورد این بار کمی با حرص و صدایی که کاملا می لرزید گفتم:

-الـوو.

آوید با نگرانی بهم خیره شده بود،صدای گریون شکرانه توی گوشی پیچید:

-رادا بدبخت شدیم.رادا بی پدربزرگ شدیم.رادا دیگه کسی نیست پشت مون باشه.رادا بیا که منیر جون داره خودشو می کشه.بیا که داره فقط رادار و صدا می کنه.

شکرانه همین طور داشت روضه می خوند ولی من دیگه هیچی از حرفاش نمی فهمیدم و فقط اشک می ریختم گوشی از دستم ول شد صدای آوید و نمی شنیدم فقط دیدم دوید سمت تلفن و برش داشت یه چیزایی داشت می گفت که من نمی فهمیدم فقط اون زمان خاطرات پدربزرگ توی ذهنم رژه می رفت نگاه جدیش لبخندای نادر و دوست داشتنیش،دست گرمش.موها و سبیلای سفیدش.پیپ قهوه ایش که یار قدیمیش بود.نگاه عاشقش به منیر جون.اشک چشماش موقع تعریف از ریحان.

با سوزش صورتم به خودم اومدم آوید با نگرانی بهم زل زده گریم به هق هق تبدیل شد و گفتم:

-دیدی آوید؟دیدی بی پدربزرگ شدم.دیدی بی پشت و پناه شدم 

خودمو توی اغوشش ول کردم و با التماس گفتم:

-آوید تو رو خدا منو ببر پیش شون.التماست می کنم.

آوید سرم و نوازش می کرد و با صدای ارومی گفت:

-باشه عزیزم،باشه.تو فقط اروم باش.من میرم وسایل مونو جمع کنم 

آوید منو روی مبل گذاشت و خودش به سرعت از پله ها بالا رفت.بی وقفه اشک می ریختم و با یاد اینکه با بابا بوده بیشتر از قبل از بابا متنفر می شدم.نمی دونم کی آوید پایین اومد ولی فهمیدم بهم کمک کرد لباسام و عوض کنم بعدم در حالی که یه ساک و با خودش می کشید منو بغل کرد و از خونه اومدیم بیرون توی ماشین فقط گریه می کردم آوید یه قرص مسکن با یه شیشه ی اب معدنی کوچولو بهم داد قرص و خوردم.بازم گریه می کردم منیر جون بی پدربزرگ چه می کرد جونش به پدربزرگ بند بود.اه خدا همش تقصیر منه. با تکون دستی از خواب بیدار شدم خدا خدا می کردم کابوس باشه ولی آوید با چهره ای نگران و ناراحت بهم گفت:

- رسیدیم عزیزم پیاده شو.

به بخت سیاهم لعنت فرستادم پس کابوس نبوده؟!سرجام نشستم در خونه ی پدربزرگ بودیم سرتاسر خونه پارچه ی سیاه زده بودن،چقدر زود دست به کار شدن.آروم از ماشین پیاده شدم و به کمک آوید داخل خونه رفتم هر قدم که بر می داشتم انگار جونم کنده می شد نگاهی به باغ انداختم درختاش سبز سبز بودن اشکم بیشتر در اومد پدربزرگ عاشق این درختا بود هر کی منو میدید تسلیت می گفت پامونو که توی ساختمون گذاشتیم همه با دیدنمون جیغ می کشیدن و به سر و صورت خودشون میزدن حس بدی داشتم صدای جیغاشون تمرکزم و از بین می برد نمی تونستم درست فکر کنم و تصمیم بگیرم پاهام قدرت تحمل بدنم و نداشت..سر شده بود،نزدیک بود بیوفتم که دستای قوی،مردم،همسرم و الان تنها کسم منو نگه داشت و کمکم کرد جلو برم نگاهم به منیر جون افتاد که در راس همه نشسته بود بمیرم برایش که توی یه روز این همه شکسته شده بود وقتی نگاهش به من افتاد آغوش شو به روم باز کرد و گفت:

-بیا مادر.بیا که هم دردیم.بیا که اون بی خیر مادرت و رو ازت گرفت سیر نشد حالا هم شوهر منو گرفت بیا.به خدا ازسرش نمی گذرم.بیا راداجان.بیا که رضا جون می داد برایت بیا مادر.بیا که اگه یه ذره تب می کردی رضا می مرد،بیا مادر.بیا که شب سر راحت رو بالش نمی ذاشت و می گفت: من بدبخت کردم این مادر و دختر رو بیا مادر.بیا که می خوام من دیگه به جای رضا جون فدات کنم که جونه رضام و گرفتن بیا مادر.بیا بغلم تا بوت کنم بوی رضام و می دی بیا.بیا رادای رضا بیا.به روی خودش نمی اورد ولی با هر اخم تو می مرد و زنده میشد بیا.

همه ی حاضرین جمع اشک می ریختن،من که دیگه به هق هق افتاده بودم آوید منو به سمت منیر جون برد خودم و توی اغوشش رها کردم منو بو میکرد و می گفت: 

-بوی رضامه.

منو به خودش می فشرد و گفت:

-جونه رضا مه.

زجه میزد و می گفت: 

-نفس رضامه.

روزای سختی بود شکرانه همش بیمارستان بود اخه اون موقع ما تازه فهمیدیم سه ماهه بارداره منیر جونم همش زیر سرم بود منم حال بهتری نداشتم ولی با دیدن بقیه خودم و قوی نشون می دادم به همه ی کارا میرسیدم از منیر جون غافل نبودم خدا خیر بده به خانواده ی سونیا،خودش و کیوان به کنار خاله ساره و عمو هم خیلی کمک می کردن،آوید بدبخت و که دیگه نگو همش یا باید حواسش به من می بود یا مجلس.تازه هفت پدربزرگ بود که فهمیدم توی تصادفی که منجر به مرگ پدربزرگ شده بابا هم از گردن به پایین فلج شده برای همین هم بود هیچ کدوم شونو توی مراسم ندیده بودم.ولی این دلیل نمیشد که از پدربگذرم تصمیم تازه ای گرفتم اون بود که باعث مرگ پدربزرگ شده بود.از کیوان خواهش کردم برای گرفتن خونه هم اقدام کنه،اولش قبول نمی کرد می گفت: خودشونم الان دارن زجر می کشن ولی من دربرابر اونا رادای همیشگی نبودم هر جور بود کیوان و راضیش کردم.

مراسم چهلم بود داشتم از در اشپزخونه رد می شدم که صدای عمه مرضیه رو شنیدم که داشت می گفت:

-ناصر حالش خیلی بده فرستاده دنبال رادا تا حلالیت به طلبه اما شوهرش نذاشته،برن سمت رادا.

عمه راضیه با افاده گفت:

-این ناصرم چه کارایی می کنه.این دخترم مثل مادرش احمق و خنگه رضایت میده این همه حرص و جوش نداره که.

عمه مرضیه با حرص گفت:

-دختره ی حروم زاده مثل مادرشه،توی این موقعیت رفته خونه رو هم گرفته.

با شنیدن حرف عمه هام امپر چسبوندم و با عصبانیت رفتم توی اشپزخونه جفت شون تا منو دیدن رنگشون پرید بدون ترس از بلندی صدام با عصبانیت و داد گفتم:

-مراقب حرف زدنتون باشید اگه نمیام توی دهن تون بزنم احترام مجلس پدربزرگ و دارم.از این به بعد حق ندارید پشت مادر من حتی خوبی هم بگید.فهمیدید؟؟حرومزاده هم اون بچه های شمان.اون برادرتون آرزوی بخش شو با خودش به گور می بره.شما ها هم همین طور.در ضمن حقم و گرفتم.می فهمید حق. چیزی که مال مادرم بوده،نه برادر شما. هر چی خواستم به خاطر روح پدربزرگ احترام نگه دارم نذاشتید. دارم بهتون اخطار می دم احترام تونو دست خودتون نگه دارید تا بی احترامتون نکردم.

از عصبانیت بدنم میلرزید به خاطر صدای بلند من همه اومده بودن توی اشپزخونه آوید و سونیا اطراف مو گرفتن و به زور از اشپزخونه اوردنم بیرون هنوز از اشپزخونه دور نشده بودیم که صدای داد منیر جون بلند شد هممون بهت زده برگشتیم و نگاهش کردیم منیر جون هیچ وقت صداش و بالا نمی برد با اشک و فریاد رو به  عمه ها گفت:

-بلرزونید.هر چی می خواید تن پدرتون و توی گور بلرزونید.اون از برادرتون اینم از شماها.پدرتون از گل بالا تر به این دختر و مادرش نمی گفت: ولی شما ها.این اشکا که برای پدرتون ریختید اشک تمساح بود به خدا. حداقل جلو این مردم احترام پدرمرد تونو نگه دارید.

بعدش هم به هق هق افتاد زن عمو و شکرانه سریع رفتن سمتش به زحمت به سونیا گفتم:

-برو کمک اونا.آوید هست.منیر جون همین طوری هم خیلی خسته ست.

سونیا با تردید رفت سمت منیر جون و آوید منو به اتاق برد خیلی حالم بد بود سرم و به سینش تکیه دادم و با گریه گفتم:

-آوید اینا خیلی پستن.حتی احترام مرده رو هم نگه نمی دارن.به منو مامانم می گن حرومزاده.احمق و خنگ. آوید مامانم به جرم عاشقی این همه بلا سرش اومد این همه فحش شنید و تحقیر شد.

گریه ام شدید تر شد آوید روی سرم و بوسید و با صدای آرومی گفت:

-دیگه نمیذارم بهت اسیبی بزنن بعد این مراسم از اینجا میریم برای همیشه.

با ترس و بغض از آوید جدا شدم و گفتم:

-پس منیر جون.

دوباره منو بغلم کردو پیشونی مو بوسید:

-فدای دل مهربون خانومم،نگران نباش منیر جونم مثل آناس برای من با خودمون می بریمش خونه ی ما یه اتاق اضافه داره.

دوباره گریه ام گرفت و گفتم:

-مرسی.ولی آوید اگه پدربزرگ اینجا بود هیچ کدوم از این اتفآقا نمیوفتاد..

آراد و پروانه خانم اومدن سراغم که برم دیدن بابا و حلالش کنم اونا هم انگار توقع داشتن من ببخشم ولی من خیلی خونسرد گفتم:

-متاسفم،ولی دیدار من با شوهر شما(به پروانه خانم نگاه کردم) و پدر شما(و به  آراد نگاه کردم) روی پل صراط. اگر زمانی هم از حق خودم گذشتم ولی مطمئن باشید از حق مادرم نمی گذرم.

با نفرت به پروانه خانم نگاه کردم و گفتم:

-بهتره شما هم بدونید.

و از روی مبل بلند شدم و به اتاقم رفتم..

منو آوید کلی به منیر جون التماس کردیم که با ما بیاد اول راضی نمی شد ولی وقتی با گریه به روح پدربزرگ قسمش دادم راضی شد منو منیر جون از اون خونه فقط وسایل شخصی خودمون به اضافه ی پدربزرگ و برداشتیم و بقیه رو همون جا بدون اینکه بهشون دستم بزنیم گذاشتیم تا اونا هر چقدر می خوان سر این وسایل تو سرو کله ی هم بزنن.قبل از این که اون شهر و برای همیشه ترک کنیم به بهشت زهرا رفتیم بالا سر قبر پدربزرگ نشستیم و فاتحه خوندیم بعد هم من توی دلم بهش قول دادم مواظب منیر جون باشم و هیچ وقت فراموشش نکنم بعد از اون هم سرخاک مادرم رفتیم و با اون خداحافظی کردیم با کمک آوید از جا بلند شدیم و به طرف ماشین رفتیم.سوار ماشین شدیم و برای همیشه اون شهر و ترک کردیم..

سیزده سال بعد

کلید و از توی کیفم در آوردم و توی قفل در فرو کردم نگاهم به حلقه ی ازدواجم خورد کلید و ول کردم و با عشق حلقه ی توی دست مو لمس کردم الان سیزده سال و یازده ماه از ازدواج منو آوید می گذشت و هیچی از عشق مون نسبت به هم کم نشده بود توی این سالا با کمک آوید تونستم دکترای حقوق مو بگیرم الانم برای خودم یه دفتر وکالت دارم و همه ی درامدم و با مشورت با آوید به عنوان خیرات برای مادرم ریحان و پدربزرگ میدم به پرورشگاه،آوید اونقدر درامد داره که نیازی به پول من نیست..حلقم و بوسیدم و با لبخند در ساختمون و باز کردم چراغا همه خواموش بود با تعجب جلو رفتم که همه ی چراغا روشن شد و برف شادی رو سرم خالی شد با تعجب به قیافه ی خندون همشون نگاه می کردم که آیدا با شیطنت پرید بغلم و گفت:

-رادای خوشگلم تولدت مبارک.

و بعد منو بوسید منم صورت شو بوس کردم و با خنده گفتم:

-تو کی می خوای بزرگ شی؟کمرم درد گرفت شیطون بلا.

آوید با خنده اومد سمتم و صورت مو بوسید و گفت:

-آدم نمیشه کاری شم نمیشه کرد 

به صدای اعتراض آیدا توجه نکرد و با عشق به چشمام خیره شد و گفت:

-تولدت مبارک هستی من.

آیدا با خنده جیغ کشید و گفت:

-ای ای ای آوید دستت رو شد هستی کیه؟هستی خانم؟مامان هستی؟وای هستی چرا نیستی؟!

با اخم تصنعی گفتم:

-آیـدااا 

آویدم بهش اخم کرد و گفت:

-مگه نگفته بودم بهش نگو.ای دهن لق.برو ببینم پدرسوخته.

آیدا با عشوه و ناز رفت کنار منیر جون که با لبخند ما رو نگاه میکرد و رو به  منیر جون گفت:

-می بینی منیر جون تو رو خدا؟این آوید از خودشم نمی گذره.هی راه به راه به خودش فحش میده.

آوید به سمت آیدا حمله کرد و با خنده گفت:

-وایستا ببینم با کی بودی ور پریده.

آیدا هم با جیغ و خنده می دوید رفتم سمت منیر جون و صورت شو بوسیدم با لبخند نگاهم کرد و گفت:

-بزرگ شدی رادا کوچولوی من.تولدت مبارک.

و قطره اشکی از چشماش سر خورد با دستم اشک و از چشماش گرفتم و گونه اش رو بوسیدم و گفتم:

-نبینم اشکت و منیر جون.

و بعد هم دست شو گرفتم روی مبل نشوندم و گفتم:

-بشین این دوتا دیوانه ی منو تماشا کن تا من لباسامو عوض کنم.

به طرف پله ها میرفتم که آیدا هن هن کنان گفت:

-کجا میری رادا جون.؟

آوید با شوخی یکی زد پشت سرش و گفت:

-آیدا تمرین کن.مامان.بابا.تمرین کن دختر گلم.به خدا انقدر خنگ نیستی اگه تکرار کنی یاد می گیری.

آیدا پشت چشمی برای آوید نازک کرد و منتظر و مشتاق به من چشم دوخت با لبخند نگاهش کردم و گفتم:

-الان میام میرم لباسام و عوض کنم.

آیدا با خوشحالی دستاش و به هم کوبید و رو به  آوید گفت:

-آوید بدو بیا کیک رو بیاریم.

دوباره صدای داد آوید بلند شد:

-نه آیدا مطمئن شدم دخترم.تو خنگی.بگو بابا.

خندیدم و در حالی که از پله ها بالا می رفتم گفتم:

-این شیطونک اگه می خواست بگه از دوازده سال پبش می گفت 

آیدا با شیطونی گفت:

-آفرین رااداا

خندیدم و به  اتاقم رفتم تا لباسم و عوض کنم،آیدا شیطون بود درست مثل آوید همون برق چشما همون لحن همون رفتارا ولی از نظر طرز فکر و برخورد مثل خودم بود و از نظر شکلی هم به هر دوتامون رفته بود به قول سونیا آیدا خوشگل یای هر دومونو ارث برده بود.لباسام و پوشیدم و جلوی آیینه نشستم تا کمی آرایش کنم نگاهم به عکس پدربزرگ خیره موند دستی روی عکس کشیدم و لبخند زدم بهش.از بعد مرگ پدربزرگ دیگه هیچ کدوم از فامیل و ندیدیم به جز خانواده ی عمو که اونم به خاطر شکرانه و محمد بود ، شکرانه همه ی خبرای رو بهمون می داد سارا بعد از طلاق بنیامین و وضع پدرش با یه پیرمرد پولدار زن مرده ازدواج کرده بود و الان ازش دو تا بچه داشت آرادم می دونستم هنوز مجرده و ازدواج نکرده ولی نمی دونستم شاید هنوز پای عشق سونیا بود شایدم به خاطر مامان و باباش ازدواج نکرده بود بابا هنوز زنده بود و زجر می کشید پروانه هم بیماری قلبی پیدا کرده بود و هنوز برایم پیغام می فرستاد تا بابا رو حلال کنم ولی من بازم سر حرفم بودم طفلی بچه ام فکر می کرد همه ی خانواده ی من به جز منیر جون و شکرانه اینا مردن.شکرانه بچه دار شد امیر حسین یه پسر خیلی ناز و خوشگل که یه سال و نیم از آیدا بزرگ تره و آیدا رو آبجی صدا می کنه،بنیامین هم سه سال بعد از جدا شدنش از سارا با دختری به اسم ساقیا ازدواج کرد که از خانمی هیچی کم نداشت این دفعه سیمین خانم وقتی اسم عروس شو میاورد چشماش از افتخار برق می زد و سونیا.سونیا دوست و خواهر شیطونم دو سال بعد از ازدواج ما با کیوان عروسی کرد و الانم دو تا دوقلوی نه ساله به اسم سایه وسامان داره.با صدای آیدا که از پایین صدام می کرد به خودم اومدم آرایشم تموم شده بود سریع شیشه ی عطر رو روی خودم خالی کردم و پایین رفتم همشون روی مبل و دور میزی که کیک روش قرار داشت نشسته بودن یه کیک شکلاتی که روش نوشته بود"رادا جان تولدت مبارک " آوید کنار خودش برایم جا باز کرد و شمع های روی کیک و روشن کرد و سریع رفت دوربین فیلم برداری رو روی پایه اش گذاشت و روی ما تنظیم کرد و خودشم سریع اومد کنارم نشست تا رفتم شمع ها رو فوت کنم آیدا سریع گفت:

-وایسا.وایسا.

هممون با تعجب نگاهش می کردیم که سریع رفت گیتار قدیمی منو آورد و روی پاش گذاشت با تعجب پرسیدم:

-اینو چرا اوردی؟پس مال خودت کو؟این تنظیم نیست.

آیدا با شیطنت چشمکی زد و گفت:

-من عاشق اینم،خودمم درستش کردم.

بعد از مکث کوتاهی نگاهی به همه ی ما انداخت و گفت:

-این اهنگ قدیمی که هم مورد علاقه ی رادا جونه هم خودم،تقدیم می کنم به خانواده ی چهار نفری مهربونمون 

و بعد دستش روی سیمای گیتار رفت وشروع به خواندان و نواختن کرد.

-اگه یه روز بری سفر بری ز پیشم بیخبر

اسیر رویا ها میشم دوباره باز تنها میشم

به شب میگم پیشم بمونه

به باد میگم تا صبح بخونه

بخونه از دیار یاری

که توش منو تنها نذاری

اگه فراموشم کنی ترک آغوشم کنی

پرنده دریا میشم تو چنگ موج رها میشم

به دل میگم خاموش بمونه

میرم که هر کسی بدونه

میرم به سوی اون دیاری

که توش منو تنها نذاری

اگه یه روزی نوم تو توگوش من صدا کنه

دوباره باز غمت بیاد که منو مبتلا کنه

به دل میگم کاریش نباشه

بذاره دردت تو دوا شه

بره توی تموم جونم

تا باز برایت آواز بخونم

اگه میخوای باهم باشیم یار یکدیگر باشیم

مثال ایوم قدیم بشینیمو سحر پاشیم

باید دلت رنگی بگیره

دوباره آهنگی بگیره

بگیره رنگ اون دیاری

که توش منو تنها نذاری

اگه میخوای پیشم بمونی بیا تا باقیه جوونی

بیا تا پوست و استخونه نذار دلم تنها بمونه

بذار شبم رنگی بگیره

دوباره آهنگی بگیره

بگیره رنگ اون دیاری

که توش منو تنها نذاری

وقتی که تموم شد همه با ذوق براش دست زدیم صورت مهربون شو بوسیدم و تشکر کردم که آوید گفت:

-رادا جان شمعا رو فوت کن اب میشن.

دوباره رفتم شمع ها رو فوت کنم که باز آیدا گفت:

-صبر کنید.

دوباره همون با تعجب نگاهش کردیم که با خنده گفت:

-آرزو یادت نره.

دلم براش ضعف رفت با عشق بغلش کردم و صورت شو بوسیدم و گفتم:

-چشم روچشمم دختر خوشگلم.

آوید مثل بچه ها لپ شو اورد جلو و گفت:

-چند تا چند تا اونو ماچ می کنی؟منم می خوام.

دیوانه ای گفتم و با خنده گونشو بوسیدم منیر جون طفلک به این دیوانه بازی های آوید عادت کرده بود.

آیدا هم با حرص گفت:

-بابای حسود.

با خنده دولا شدم سمت میز تا کیک و فوت کنم به همه نگاه انداختم منیر جون با مهربونی نگاهم می کرد، دوستش داشتم برایم کمتر از مادر نبود و برای دخترم کمتر از مادر بزرگ،سالم باشی منیر جون. نگاهم رو به آیدا دوختم دختر دوازده ساله ی شیطونم که عاشق برق نگاهش بودم که اونو مثل پدرش می کرد و لبخند شادی که همیشه روی لبش بود،دعا می کنم برایت دخترم همیشه لبخند بزنی.حالا نگاهم به عشقم بود به امیدم به مرد زندگیم به تکیه گاهم به کسی که توی این سیزده سال چیزی رو برای خانواده ش کم نذاشته و نگاهش هر روز عاشق تر از دیروزه و این نشونه ی عشق جاوید مونه آویدم، مرد من دعا می کنم تا هستم باشی که من بی تو هیچم و شونه های محکم و امنت جایی برای تکیه ی من و دخترمون باشه.

نگاهم رو دوباره به کیک دوختم.زندگی رادا خیلی وقته عوض شده دیگه غمگین نیست حالا علاوه بر خدا یه خانواده ای داره که براش از هر چیزی عزیز تر و مهم تره زندگی رادا از غم به عشق رسید و عشق مبدا خوشبختی من،رادا فرزانه شد"غم وعشق ".

غم دل با که بگویم که مرا یاری نیست

جز تو ای روح روان هیچ مددکاری نیست

غم عشق تو به جان است و نگویم به کسی 

که در این بادیه غمزده غمخواری نیست

راز دل را نتوانم به کسی بگشایم

که در این دیر مغان راز نگهداری نیست

ساقی از ساغر لبریز می دم بزند

که در این میکده می زده هشیاری نیست

درد من عشق تو،بستر من بستر مرگ

جز توأم هیچ،طبیبی و پرستاری نیست

لطف کن،لطف و گذر کن بر سر بالینم 

که به بیماری من،جان تو،بیماری نیست

قلم سرخ کشم بر ورق دفتر خویش 

هان در عشق من و حسن تو گفت:اری نیست

پایان" 

پایان

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com